Monday, 22 June 2009

Αυπνίες..

Η ώρα αισίως είναι 5, αύριο στις 11 γράφω, το μάτι γαρίδα κι ας έχω να πιώ καφέ πάνω από 24 ώρες.

Το άγχος για το μάθημα είναι στο μείον άπειρο, αφ'ενός έχω διαβάσει, αφ'ετέρου δίνουμε με ανοιχτές σημειώσεις, αλλά κυρίως στα παπάρια μου τί θα κάνω. Τέτοια αναισθησία έχει καιρό να με πιάσει, και η αλήθεια είναι, πως μάλλον σε καλό θα μου βγει.
Θα μου πεις, έτσι μπουρδέλο που είναι η ζωή σου τώρα τελευταία... λογικό δεν είναι το τελευταίο πράγμα που σ'απασχολεί να είναι το να θα περάσεις 1 (ένα) μάθημα στην εξεταστική; μάλλον...
Είναι εκείνη η γαμημένη απόφαση που πρέπει να πάρω, που όσο και να το σκέφτομαι δεν ξέρω τι να κάνω, και οι καυγάδες που θα προκύψουν από οπουδήποτε κι αν κλίνω τελικά. Πάντα το σπίτι μου ήταν τρελοκομείο, αλλά συνήθως το έβλεπα με στοργή και προδέρμ. Τώρα... δεν μπορώ, απλά δεν μπορώ. Εκνευρίζομαι και θυμώνω, και βάζω τις φωνές και τα κλάματα, κι η μαλακία είναι πως τους κάνω να νομίζουν πως παραιτούμαι ή πως έχω ηττηθεί...
Μια ζωή πανικοβάλλομαι για το παραμικρό, κι όμως, τη μόνη φορά που ήμουν σχετικά ήρεμη και σίγουρη για κάτι σοβαρό, χωρίς υστερίες και διλήμματα, φυσικά και κάτι θα γινόταν κάπως, κάπου, από κάποιον να με τρελάνει...
Βλέπω κι εκείνα τα όνειρα που με κάνουν να έχω την αίσθηση πως βρίσκομαι στο twilight -που επιτέλους ξεπέρασα και άρχισα να ντρέπομαι για τη φάση που το γούσταρα τρελά, ωσάν το 14χρονο- και περιέργως είναι από κείνα που σε καμία φάση δεν καταλαβαίνω ότι είναι όνειρο, κι έτσι απλά τρέχω τρέχω και ακόμα είναι πίσω μου. Κι είναι και τα άλλα, που προσπαθώ να οδηγήσω και μπλέκονται οι κουβέρτες στα πόδια μου, κι έτσι κάνω ότι μπορώ με το τιμόνι να μην τρακάρω... Που βρέθηκαν οι κουβέρτες και γιατί οδηγώ σκεπασμένη; Μήπως ξέρεις εσύ;
Κι έχω πάλι εκείνη τη μαλακισμένη αίσθηση πως άνθρωποι που θα έπρεπε, δεν με καταλαβαίνουν. Κι ακόμα χειρότερα, ούτε θέλουν, ούτε προσπαθούν, έστω από ευγένεια να το κάνουν. Γαμώ ρε συ, μόνο την παρτη σου σκέφτεσαι; σταμάτα για ένα λεπτό να σκέφτεσαι τον εαυτό σου και άκου, κοίτα γύρω σου!
Ευτυχώς υπάρχουν και τα βράδια... που κλείνω τα μάτια και απλά ακούω τη φωνή που βγαίνει από το τηλέφωνο, και δε με νοιάζει αν μου λέει παραμύθια που τόσο μ'αρέσουν, ή αν μου αναλύει την οικονομική κρίση και γιατί δεν τη βλέπω ακόμα γύρω μου. Είναι ίσως το μόνο πράγμα που μπορεί να με κάνει να ηρεμήσω και να ξεχαστώ.. μέχρι να μου θυμίσει ότι το πρωί γράφω, κι εκείνος δουλεύει...

Όσο περνάει ο καιρός, όλο και ισχυρότερη γίνεται μέσα μου η πεποίθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα...

2 comments:

Lúthien said...

"Ευτυχώς υπάρχουν και τα βράδια" Amen to that!!!

Λοιπόν, δεν ξέρω τι παίζει, αλλά το μόνο που έχω να σου πω είναι να ζήσεις τη μιζέρια σου, να μην αφήσεις τίποτα! Κι έτσι μετά θα είσαι πανέτοιμη και πανάλαφρη να κάνεις εκείνο το άλμα που χρειάζεται για να ξεκολλήσεις από το -2 του πάτου...

Επίσης μην ξεχνάς ότι πολλές φορές υπάρχει και η πιθανότητα να μην αρμενίζεις εσύ στραβά αλλά να είναι στραβός ο γιαλός. ;)

Φιλάκια κοριτσάκι! Και όσο έχεις αυτή τη φωνή μέσα απ' το τηλέφωνο μπορείς να είσαι σίγουρη ότι κάποιος νοιάζεται κι ότι όλα πάνε καλά μ' εσένα. :****

black fairy said...

@Luthien
Ρε συ, με εχει κουρασει η μιζέρια.. και μάλλον ο γιαλός πάει στραβά, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς έχω χιλιάδες λογικά επιχειρήματα!
αν δεν ηταν η φωνή στο τηλέφωνο θα τα χα παιξει προ καιρού!!! αν και.. δεν ειναι σιγουρο οτι όλα πάνε καλά με μένα.. παίζει απλά κάτι να μην πηγαίνει καλά μ'αυτόν :Ρ

Hugs and Kissesssss :**