Monday, 1 June 2009

Επανασυνδέσεις

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τί είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να είμαστε ξανά με τους πρώην μας. Με ανθρώπους που στο κάτω κάτω, το δοκιμάσαμε, κάτι πήγε στραβά και στην τελική το διαλύσαμε. Πόσο συχνά γίνεται να αλλάξουν δυο άνθρωποι, με τέτοιο τρόπο, ώστε 2,3 ή 10 χρόνια μετά τον πρώτο χωρισμό τους, να βρίσκουν ο ένας στον άλλον αυτό που -νομίζουν ότι??- ψάχνουν;

Είναι η ανάγκη για κάποιο πρόσωπο οικείο, που ξέρει τι μας αρέσει και τι όχι, που θα αποφευχθούν στιγμές αμηχανίας κατά την αναφορά σε περιστατικά που μας κάνουν να ντρεπόμαστε, που ξέρουμε ότι ταιριάζουμε -ή και όχι- στο σεξ;
Είναι η ευκολία; Το κλασικό από τις ταινίες "ανοίγω το βιβλιαράκι με τους πρώην" κάθε φορά που είμαι μόνος, και ψάχνω για επιβεβαίωση, ή και κάτι πιο σοβαρό;
Είναι μια μορφή ψύχωσης, που μας δένει με συγκεκριμένους ανθρώπους, που ενώ ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε μαζί και να είμαστε και οι δυο καλά, για λόγους που άλλοτε μπορούμε να καθορίσουμε και άλλοτε όχι; Είναι εκείνο το πάθος, που ενώ ξέρουμε συνήθως ότι δεν είναι υγιές, μας σπρώχνει προς τον άλλον, ενάντια στη λογική, και καμιά φορά και στη βαρύτητα;
Είναι ένας τρόπος να έρθουμε πιο κοντά με το -μακρινο η κοντινό- παρελθόν μας, και στο άτομο που ήμασταν τότε;
Είναι μια επιβεβαίωση, ότι περνάει ακόμα η μπογιά μας, όπως γινόταν και πριν χρόνια;
Είναι η υποψία, ότι με την πάροδο του χρόνου, αυτά που μας έκαναν να διαφωνούμε, να τσακωνόμαστε, να μην μπορούμε να αντέξουμε ο ένας τον άλλον, έχουν χαθεί από μέσα μας, και έτσι, με το υπόλοιπο της αγάπης, που πάντα μένει σε ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, αποφασίζουμε να ξαναδοκιμάσουμε;

Όποιο και να είναι από τα παραπάνω, μπορεί κανείς να σβήσει από τη μνήμη του τους καυγάδες, τα λόγια που τον πλήγωσαν, τα ελαττώματα που δεν άντεχε την πρώτη φορά, με την ελπίδα ότι δε θα επαναληφθούν ή ξαναεμφανιστούν; Μπορεί να είναι σίγουρος, ότι στην πρώτη ευκαιρία δε θα τα "χτυπήσει" στον άλλον, προσπαθώντας να πετύχει κάτι ή να κρύψει την ανυπαρξία των επιχειρημάτων του σε ένα τσακωμό; Ποιός, άραγε, μπορεί να ξεκινήσει από μηδενική βάση;
Αξίζει να ρισκάρεις; Να πληγωθείς για δεύτερη φορά από ένα άτομο, που στην τελική, αν τα πράγματα γινόταν διαφορετικά, και με το παρελθόν που έχετε, είναι πολύ πιθανό ότι θα μπορούσε να είναι ένας πολύ καλός σου φίλος, γιατί ξέρεις, ότι, λιγότερο ή περισσότερο, σ'αγαπάει ακόμα;


Εσύ τι λες Μ. μου;

4 comments:

Lúthien said...

Ελπίζω μόνο αυτό με τους πρώην να μην ισχύει για όλους γιατί την κάτσαμε... :(((

Φιλάκια κοριτσάκι!!!

black fairy said...

@Luthien
Βασικά, πάντα θεωρούσα όσο κανείς, ότι οι πρώην μπορούν, με λίγη προσπάθεια και από τις δυο μεριές, να είναι οι καλύτεροι φίλοι που θα μπορούσες να βρεις. Και, όσο και όταν μπορώ, το εφαρμόζω. Από κει και πέρα, είναι κάποια άνθρωποι, που δεν μπορούν να αποκοπούν συναισθηματικά, οπότε προκύπτουν καταστάσεις όπως αυτές που περιγράφω. Δεν ισχύει, λοιπόν, για όλους, οπότε μην ανησυχείς. Δεν είμαι τυχαία ο πιο δημοφιλής Online προσωπικός ψυχολόγος! Μάλλον θα πρέπει να αρχίσω να χρεώνω και να εξετάσω την περίπτωση στροφής στον επαγγελματικό μου προσανατολισμό :Ρ

ΦιΛάΚιΑ!

Lúthien said...

Μόνο μία εμπειρία έχω με μακροχρόνια σχέση κι αυτή εξακολουθεί να υπάρχει (φτου! φτου! φτου! μην τη ματιάσω!!!) οπότε δεν μπορώ να κρίνω από προσωπική εμπειρία το θέμα... Αν μπορεί ο άλλος να είναι ΜΟΝΟ φίλος και ΤΙΠΟΤΑ παραπάνω τότε οκ, αλλά αν δεν ισχύει κάτι τέτοιο και υπερίπταται έστω και η παραμικρή αμφιβολία τότε είναι πολύ άδικο και οδυνηρό για όλους. Και κυρίως για τους νυν...

Αυτό με το online ψυχολογιλίκι πολύ μ' ενδιαφέρει... Αν ιδρύσεις καμία ανοιχτή γραμμή υποστήριξης είμαι μέσα!!! :Ρ

black fairy said...

@Luthien
Όταν το οργανώσω, θα σε ενημερώσω ;)