Saturday, 28 February 2009

Πέσε κατευθείαν στο ψητό!

Ότι θυμάμαι χαίρομαι αυτές τις μέρες ως γνωστόν, και σήμερα που έψαχνα μια λίστα με βιβλία στην τελευταία σελίδα του βιβλίου των θρησκευτικών της δευτέρας λυκείου (εντελώς άσχετο με το περιεχόμενο που ποτέ δεν έμαθα τι ήταν, φυσικά), είδα στο εξώφυλλο κάτι γραμμένο με τον πολύ τακτικό και σταθερό γραφικό χαρακτήρα της Γ., που καθόταν από πίσω μου τότε..
"can you feel the love tonight..?"

Κάτι μου θύμιζε, και ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι είχε γραφτεί τότε που μας έλεγε ο -ανοιχτόμυαλος και αγαπημένος- θεολόγος ότι το προγαμιαίο σεξ επιτρέπεται, εφ'όσον νιώθεις έτοιμος συναισθηματικά και σωματικά, και κυρίως, εφ'όσον αγαπάς τον άνθρωπο που είστε μαζί -οκ μας τα έλεγε πολύ ρομαντικά, καθώς εκτός από καυλωμένα, ήμασταν και μικρά και αθώα-.

Το αγνόησα, αλλά όταν μετά από κάμποση ώρα βρέθηκα μπροστά στον υπολογιστή, είπα να κάνω μια βόλτα από το Google, να δω τί σκατά ήταν αυτή η φρασούλα που μου είχε καρφωθεί.. Πρώτο από τα αποτελέσματα ήταν ένα τραγούδι.. και εκεί φυσικά έγινε επιτέλους το κλικ που θα έπρεπε να έχει γίνει ώρες πριν! ΤΟ LION KING! Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστες φορές το 'εχω δει στα αγγλικά, οπότε δεν έκανα αμέσως τη σύνδεση στο μυαλό μου!

Η ταινία που έβλεπα κάθε μέρα πρωί- μεσημέρι- βράδυ σαν να 'ταν αντιβίωση.
Η ταινία που όταν την είχα δει στο σινεμά με είχε κάνει να κλαίω με αναφιλητά (τώρα είναι αρκετά δύσκολο, αλλά και στα 7 μου δεν έκλαιγα και πολύ στις ταινίες από όσο θυμάμαι).
Η ταινία που στο μυαλό μου είχε δημιουργήσει την χαζορομαντική εικόνα του έρωτα που είχα στο μυαλό μου μέχρι να αρχίσουν οι απανωτές πίτες του λυκείου, ακριβώς με τη σκηνή στην οποία ακουγόταν το can you feel the love tonight (πόσο σέξυ είναι ο Σίμπα; και πόσο ανώμαλη εγώ να φτιάχνομαι με ένα animated λιοντάρι;).
Η ταινία που όταν τη βλέπαμε εκεί κάπου στο πρώτο έτος, οι δυο ήταν Τιμόν και Πούμπα, κι εγώ ο Σίμπα -λόγω μαλλιού? E. και Ε., παρακαλώ επιβεβαιώστε!-.
Η ταινία που με έκανε κάθε φορά να γαμιέμαι στα γέλια με το "Θες παϊδια; γιαμ γιαμ! Θες κοψίδια; γιαμ γιαμ! Θες λιπίδια; γιαμ γιαμ! Πέσε κατευθείαν στο ψητό!".

Μακράν η αγαπημένη μου ταινία του Ντίσνευ, σίγουρα η αγαπημένη μου κινουμένων σχεδίων, μια από τις πιο αγαπημένες όλων των εποχών, και πάει λέγοντας! Ακόμα τη βλέπω και μου 'ρχεται να βάλω τα κλάματα! Αν υπάρχει άνθρωπος που δεν του αρέσει του αξίζει απλά να καεί στην κόλαση!
Κι επειδή το γάμησα στο μπλα μπλα, πάρτε και το βιντεάκι από το youtube: (η εικόνα δεν είναι η καλύτερη δυνατή, αλλά έχει αξιοπρεπή ήχο και τα κομμάτια των Τιμόν και Πούμπα! Διότι, αγαπητοί μου φίλοι, τι αξία έχει το όλο σκηνικό χωρίς το "in short our pal is doomed" στο τέλος;)



2 comments:

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas said...

Όμορφο το τραγούδι, πολύ καλή και η ταινία. Αν και η δική μου αγαπημένη του Ντίσνεϊ είναι το Spirit: Stallion of the Cimarron, το οποίο περιλαμβάνει επίσης μερικά πολύ καλά τραγούδια:) Μέρα καλή

black fairy said...

@Λακης φουρουκλας
Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω δει ολόκληρο, μάλλον γιατί μετά το βασιλιά των λιονταριων μόνο πολλά θα μπορούσα να περιμένω από τη DIsney, και μέχρι το Nemo και Wall-e, την είχα ξεγράψει, για να πω την αλήθεια!