Saturday, 28 February 2009

Ότι θυμάμαι χαίρομαι

Το τηλέφωνο χτύπησε κι ο μικρός, φοβούμενος ότι θα τον βιάσουν, με τα δίμετρα πόδια του εκτεθειμένα μέσα από το δικτυωτό καλσόν, με παρακαλούσε να τον μαζέψω από το αποκριάτικο πάρτυ του φροντιστηρίου. Σαν καλή αδερφή, ντύθηκα και έσυρα τον σάπιο μου κώλο μέχρι το αμάξι, που ήταν παρκαρισμένο στου διαόλου τη μάνα.
Στο δρόμο σαν να ξέφυγε λίγο το μυαλό μου… Βρέθηκα για λίγο στα αποκριάτικα πάρτυ του φροντιστηρίου όταν πήγαινα εγώ..

Πρώτη Λυκείου. Σε ψιλοπαρακμιακό μπαράκι -που τώρα ευτυχώς έχει κλείσει-, λόγω του ότι τελευταία στιγμή θυμήθηκαν ότι ‘επ! πρέπει να κάνουμε πάρτυ για τα παιδιά’. Εγώ και η -τώρα πια- κολλητή μου, με κόκκινες περούκες και ψαρωμένες όσο ποτέ, με deadline για να γυρίσουμε σπίτι το βράδυ, να χαζεύουμε γκόμενο της κακιάς ώρας που γουστάραμε τότε και οι δυο και μας είχε ρίξει την κλανιά της χιλιετίας, με μίνι, έντονο μακιγιάζ και οh my god! ίδια περούκα με αυτές που είχαμε πάρει κι εμείς. Εκείνο το βράδυ μάζεψα όλο το θάρρος που μου έδινε η μισή μου μπύρα και η περούκα, και τόλμησα να τον πλησιάσω και να του πω ένα ‘γειά’. Κι εσύ κάτι ανάλογο έκανες, Ν. ή κάνω λάθος; Μεγάλη αποτυχία γενικά σα βραδιά, όμως.. ένα μικρό βήμα για τον τραγικό γκόμενο, ένα μεγάλο για την μετέπειτα ερωτική μου ζωή.

Δευτέρα. Το φροντιστήριό μας ξέχασε –κλασσικά- να οργανώσει κάτι, κι έτσι.. Ντυμένη ξέκωλο-χήρα, με την τότε κολλητή παραμάσχαλα, πρώτα στο πάρτυ του δικού της -σε μαγαζί για 30άρηδες που και τώρα νιώθω άβολα μικρότερη από τους περισσότερους θαμώνες- για ζέσταμα. Εκεί ήταν που έχασα το καπέλο με βέλο που με χαρακτήριζε χήρα, κι έμεινα απλά ξέκωλο. Στη συνέχεια σε μπαρ για να χαζέψουν οι άλλες της παρέας γκομενάκια, που επίσης τις έγραφαν στα παπάρια τους, κι έτσι φύγαμε πολύ νωρίς, και τέλος σε club στο πάρτυ του μεγαλύτερου φροντιστηρίου στα Χανιά, όπου και είχε μαζευτεί η Σάρα και η Μάρα. Κάπου ανάμεσα στις δυο αξιοπρεπέστατες κυρίες, και ο προαναφερθείς γκόμενος, τον οποίο εγώ είχα ξεπεράσει εκείνη την εποχή, αλλά η Ν. όχι. Όταν αποφασίσαμε να πάμε να του μιλήσουμε και οι δυο μαζί για να τον κάνουμε να νιώσει άβολα… είχε φύγει και χάσαμε την ευκαιρία να γελάσουμε, όμως ήταν η πρώτη φορά, από τις πολλές που έχουν ακολουθήσει, που πήραμε η μια την άλλη από το χέρι και αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι εντελώς τρελό μαζί. Είχε την πλάκα του εκείνο το βράδυ, δεδομένου ότι ήταν και η πρώτη φορά που έβγαινα χωρίς να έχω συγκεκριμένη ώρα επιστροφής στο σπίτι!

Τρίτη. Ω ναι! Το γαμάτο μας φροντιστηριάκι είχε κλείσει μαγαζί με live έντεχνο και λαϊκό για εμάς τους γαμάτους του μαθητές (έκτοτε και μέχρι και φέτος το έκανε κάθε χρόνο, γιατί απλά ήταν ΤΕΛΕΙΑ). Ντυμένη νεραίδα, με κάτι απίστευτα ονειρικά φτερά που είχα για χρόνια σα διακοσμητικό στον τοίχο του δωματίου μου, απίστευτη διάθεση, και καινούριο κόλλημα, τον οποίο, όπως κάθε φορά που έπινα, όλο το βράδυ τον είχα ταράξει στα sms! Ένα ποτό, που ήταν το όριο που μας επέτρεπαν οι καθηγητές, ήταν αρκετό για να με ζαλίσει, να με κάνει να χορεύω με τις πανύψηλες γόβες, και να δω κάτι που επί μήνες δεν είχα καταλάβει. Ο μόνος αρσενικός του τμήματός μας, με τον οποίο πλακωνόμασταν στο ξύλο, παίζαμε μπουγέλο στους διαδρόμους και μου τραγουδούσε το don’t you love her madly των doors στο διάλειμμα, μου την έπεφτε, με λίγο αδέξιο κ ίσως άκομψο τρόπο, κολλώντας πάνω μου την ώρα που χορεύαμε! Bonding στην τουαλέτα με τη μαθηματικό που όλοι φοβούνταν, αλλά εμείς λατρεύαμε, η οποία ευτυχώς άρχισε στα μπινελίκια το ζεύγος που φασωνόταν μέσα, γιατί θα είχα τώρα να λέω ότι εκείνο το βράδυ, πλην των άλλων κατουρήθηκα κι αναγκάστηκα να φύγω άρον άρον! A night to remember πραγματικά, λίγες μέρες αργότερα, και για τους τρεις μήνες που ακολούθησαν ο συμμαθητής ήταν γκόμενός μου. Στην ουσία, εκείνο το βράδυ ξεκίνησε η διαδικασία που οδήγησε στην πρώτη μου κανονική και αποκλειστική και δημόσια σχέση –όλα τα πριν ήταν στο περίπου και στο κάτσε να δούμε τι έχουμε, και αν είναι μετά το λέμε και παραέξω.

Κι έτσι σαν κωλόγρια που θυμάται τι έκανε στην αντίσταση, φτάνω, ανάβω τα αλάρμ και βλέπω μια ψηλή ξανθιά με μίνι, πέρλες και βαμένη για πεζοδρόμιο να μπαίνει στο αμάξι. Ο αδερφός μου ενθουσιασμένος, είχε μόλις μια βραδιά, την οποία, που ξέρεις, μπορεί σε λίγα χρόνια να γράφει με νοσταλγία σε κάποιο μπλόγκ..

2 comments:

Lúthien said...

Ρεεε... τι συγκινητικό ήταν αυτό... πόσα μου θύμισες... (Άλλη μία γριά θυμάται.)

black fairy said...

@Luthien
Ναι είσαι κι εσύ... σταφιδιασμένη και με μασέλα! Αντε από δω βρε! και σήμερα πάλι αναδρομές στο παρελθόν κάναμε! :Ρ