Saturday, 7 February 2009

Κατάντια..

Έχω πει τόσες φορές δυνατά ότι "αυτήν την εξεταστική την έχω πάρει στα σοβαρά" που κοντεύω να πείσω τον εαυτό μου ότι έτσι είναι, σε βαθμό που δυο μέρες τώρα ξύπναγα νωρίς για να διαβάζω και τα πρωινά, αλλά ταυτόχρονα διατηρούσα και τα βαμπιρικά μου ωράρια, με αποτέλεσμα να κοιμάμαι ελάχιστα. Σε συνδυασμό με την υγεία μου, η οποία ποτέ δεν είναι στα καλά της, λόγω του ότι έχω σάπιο ανοσοποιητικό κ γενικά είμαι ελαττωματική εκ φύσεως, αυτό οδήγησε στην κατάρρευσή μου χτες, και στο σημερινό μου ξύπνημα πάνω κάτω στις παλιές μου ώρες, λίγο πριν πέσει ο ήλιος.
Με ενάμισι μάτι κλειστό οδεύω παραπατώντας πρις το σαλόνι, όπου και βρίσκω μια μάνα στην ίδια περίπου φάση με μένα. Άρρωστη και μισοκοιμισμένη στον καναπέ. Με το που με μυρίζει σαν λαγωνικό στον αέρα, μια κραυγή σκίζει την απογευματινή ησυχία, και το αίμα όλων στο σπίτι -συμπεριλαμβανομένου και του σκύλου που γενικά δε μασάει- παγώνει.
"Έτσι είναι που θα διάβαζες σ'αυτήν την εξεταστική να περάσεις κανένα μάθημα; Άκουγα που χτυπούσε το ξυπνητήρι όλο το πρωί και σηκώνεσαι ΤΩΡΑ;!;!"
(η φράση αυτή συνοδευόταν και από την ανάλογη κίνηση του χεριού προς το ρολόι στον τοίχο. η απορία μου "και καλά αφού το άκουγες γιατί δεν ήρθες να μου μιλήσεις να σηκωθώ" προφανώς και ποτέ δεν πέρασε τα στενά όρια του εγκαφάλου μου)
"Είσαι τέταρτο έτος και χρωστάς πάνω από τη μισή σχολή! Δε θες να πάρεις πτυχίο ποτέ; Σαν αυτά που κοροιδεύουμε θα γίνεις; ΕΣΥ; Το έχεις συνειδητοποιήσει πως σε λιγότερο από 6 μήνες οι περισσότεροι φίλοι σου θα έχουν πτυχίο, κι ΕΣΥ(!!!) που ήσουνα πάντα καλύτερη από όλους, θα έχεις ένας Θεός ξέρει πόσα μαθήματα ακόμα μπροστά σου;"
(κάτι πήγα να ψελλίσω ότι ούτως ή άλλως εγώ δε θα έπαιρνα πτυχίο ακόμα γιατί η σχολή μου είναι 5 χρόνια, αλλά δεν τα κατάφερα)
Μετά από αυτό σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του μικρού για να τα χώσει και σε κέινον, οπότε έκανα ότι πιο φρόνιμο. Κρύφτηκα στο δωμάτιο μου και το έπαιξα ήσυχο κ διαβαστερό παιδί, βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που δεν έφυγα να σπουδάσω στου διαόλου τη μάνα, και που κλώτσησα την ευκαιρία για την Αγγλία, τότε που μου δόθηκε, προσπαθώντας ταυτόχρονα να θυμηθώ πότε μου το έκανε αυτό για πρώτη φορά.. Surprise! Στο δεύτερο έτος! Τότε η μάνα μου άρχισε να μου κάνει κήρυγμα, που ταιριάζει στην πιο ακραία περίπτωση σε παιδάκι Γυμνασίου! Κατάντια..

7 comments:

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Δέκα Λεπτά Κήρυγμα, ε;

Sourotiri said...

Ευτυχως εγω δεν ειχα τετοια πιεση απο το σπιτι μου, σχετικα με την σχολη, παροτι στα 2 πρωτα ετη περασα 4-5 μαθηματα.

Αλλα την ειχα απο ολους τους αλλους συγγενεις. Και σε καταλαβαινω, οτι ειναι δυσκολο.

Αυτο που ειναι ακομη πιο δυσκολο για καποιους, ειναι να καταλαβουν πως η ζωη πλεον ειναι στα χερια σου, οχι στα δικα τους.

Και μεταξυ μας, ειναι δυσκολη αυτη η παραδοχη.

Καλο κουραγιο και καλα ξεμπερδεματα με την σχολη σου μικρουλα.

black fairy said...

@Αιρετικός
Δέκα και καλά!

@Sourotiri
Ευχαριστώ καλό μου! Ήταν η απότομη αλλαγή που τους ξενίζει, και οκ το καταλαβαίνω, αλλά από την άλλη είναι τόσο κουλό που δεν το βάζει το μυαλό μου! Το ότι θα κάνω ότι θέλω με τη ζωή μου έχουν αρχίσει να το χωνεύουν σιγά σιγά :Ρ

Lúthien said...

Μα όλες οι μανάδες ίδιες (εκτός απ' του Σουριτιρίου :Ρ)???...

black fairy said...

@Luthien
Παίζει.. είναι κάτι σαν update στο λογισμικό κάθε γυναίκας, που το κάνουν στο μαιευτήριο μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού:

Yperprostateytikothta/grinia.2.0.2.3!

Στις ελάχιστες και ευτυχείς περιπτώσεις που το ξεχάσουν ή δεν πετύχει, βγαίνουν μαμάδες σαν του sourotiri!

Sourotiri said...

...Να σημειωσω απλα, για να ειμαι 100% δικαιος και ειλικρινης, πως μεχρι να τελειωσω το σχολειο, το συστημα που αντιμετωπιζα ηταν το ακρως αντιθετο... :) Αλλα δεν ξερω, με το που ενηλικιωθηκα φαινεται αλλαξαν τα πραγματα.

black fairy said...

@Sourotiri
Αυτό είναι το φυσιολογικό όμως.. Να σε πρήζουν στο σχολείο και να σε αφήνουν ήσυχο μετά..!
Και.. μη μας το παίζεις μετρόφρων για τη μαμά σου, τονίζοντας "ελαττώματα" για να μας κάνεις να μην την θέλουμε κι εμείς.. Δε θα στην κλέψουμε είναι δική σου :Ρ