Tuesday, 13 January 2009

Μαύρο

Η μέρα του θανάτου του σήμανε, θα 'λεγε κανείς, και το δικό της τέλος.

Για μέρες το μοναδικό σημάδι ότι ήταν ζωντανή ήταν τα δάκρυα που έτρεχαν χωρίς σταματημό από τα μάτια της.
Στην κηδεία δεν ήθελε να πάει. Την τελευταία μόνο στιγμή, ντύθηκε στα μαύρα κι έφυγε αθόρυβα σα φάντασμα, χωρίς να χαιρετίσει, χωρίς να πει που πάει, χωρίς να πάρει μαζί της κινητό. Αυτό είχε κλείσει άλλωστε εδώ και καιρό από μπαταρία. Δεν το κοιτούσε, δεν υπήρχε περίπτωση να χτυπήσει και να 'ναι αυτός, δεν την ένοιαζε. Δεν περίμενε τίποτα.
Στάθηκε πίσω-πίσω, κρυμμένη, αθέατη από όλους. Δεν πλησίασε για να τον κοιτάξει μια τελευταία φορά. Ήξερε πως δεν ήταν πια εκείνος. Ήταν ένα νεκρό σώμα που δεν θα την κοιτούσε χαμογελώντας ενώ θα πλησίαζε. Ήθελε να τον θυμάται όπως ήταν πρίν, όπως ήταν στις φωτογραφίες που την είχε αγκαλιά. Κι ήταν τόσο λίγες αυτές, ρε γαμώτο. Δεν έβγαζαν. Δεν υπήρχε λόγος, έλεγε. "Θα είμαστε μαζί, να φτιάχνουμε συνέχεια καινούριες, ζωντανές αναμνήσεις. Τί να κάνουμε τις παλιές πάνω σ'ένα χαρτί που ξεθωριάζει;"

Παράτησε τη δουλειά, γύρισε στο πατρικό της.
Ξάπλωσε στο παιδικό της κρεβάτι και αφέθηκε. Στο σκοτάδι και στη σιωπή του παιδικού της δωματίου. Στις εικόνες και στις μουσικές, τα γέλια και τις μουσικές τους μέσα στο κεφάλι της. Δεν έτρωγε, δεν έβγαινε έξω, με το ζόρι μίλαγε. Δε σηκωνόταν να μιλήσει στους φίλους που πήγαιναν να τη δουν. Απλά ανασηκωνόταν, άνοιγε τα σβησμένα μάτια της και κάρφωνε το κενό και χαμένο βλέμμα της πάνω τους. Έκλαιγε, μόνο έκλαιγε. Αθόρυβα. Ασταμάτητα. Όταν κατάφερνε να την πάρει λίγο ο ύπνος, ξυπνούσε τρομαγμένη, φωνάζοντας το όνομά του.

Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να αποφασίσει να σηκωθεί από το κρεβάτι. Μέρες; βδομάδες; Δεν ήξερε, και δεν την ένοιαζε και καθόλου να μάθει. Σύρθηκε μέχρι το μπάνιο, γέμισε τη μπανιέρα και κλείδωσε την πόρτα. Αφέθηκε στην απουσία αισθήσεων και την ασφάλεια που της πρόσφερε το νερό γύρω της, μέχρι τη στιγμή που το σώμα της δεν άντεχε άλλο κάτω από αυτό, και σε πείσμα του μυαλού της, έπαιρνε ανάσα. Προσπαθούσε να ζήσει χωρίς την άδειά της. Όμως βυθιζόταν ξανά.. και ξανά.. και ξανά...
Έτσι γύρισε και πάλι στο κρεβάτι. Στη μοναξιά και στο σκοτάδι της. Ευχόταν συνέχεια κάτι μέσα της να αλλάξει ξαφνικά, να φύγει ο πόνος, να βρεθεί κοντά του, ίσως.. Όμως κάθε πρωί -ήταν άραγε πρωί όταν ξυπνούσε;- την έβρισκε όλο και πιο μόνη και απελπισμένη..

Τις τελευταίες μέρες το κορμί της, αδυνατισμένο από την έλλειψη τροφής, σιγά σιγά ατροφούσε και την εγκατέλειπε. Το μυαλό της, από την άλλη, πιο δυνατό και ενεργητικό από ποτέ, τον έπλαθε ολοζώντανο μπροστά της. Ξάπλωνε δίπλα της και την αγκάλιαζε όπως παλιά. Μπορούσε να νιώσει το σώμα του κολλημένο στο δικό της, την ανάσα του στο αυτί της, άκουγε τη φωνή του.. Της ψιθύριζε πως δεν έφυγε ποτέ από κοντά της, πως δε θα έφευγε μέχρι να το θελήσει εκείνη, πως τώρα, απαλλαγμένος από την καθημερινότητα, από τη σάρκα, την αγαπούσε πιο πολύ, πιο αληθινά..
Είχε σταματήσει να κλαίει, κι αν και ο μορφασμός στο πρόσωπό της σε τίποτα δε θύμιζε το χαμόγελο που φώτιζε άλλοτε το τώρα χλωμό και σκελετωμένο πρόσωπό της, τέτοιο ήταν. Χάρηκαν όλοι που επιτέλους άρχισε να το ξεπερνάει...

Εκείνο το βράδυ, όταν πέρασε ο πατέρας της από το δωμάτιό της να δει τι έκανε, μέσα στο σκοτάδι του δωματίου ξεχώρισε τα μάτια της, που έλαμπαν με κάτι από τη ζωντάνια που είχαν παλιά..
Εκείνο το βράδυ, της άπλωσε το χέρι, κι αυτή το έπιασε με λαχτάρα, μουρμουρώντας κάτι σαν "επιτέλους"...
Εκείνο το βράδυ, τη βρήκαν κι εκείνη νεκρή, με ένα γαλήνιο χαμόγελο, ίδιο με εκείνο που ζωγραφιζόταν στο προσωπό της όταν ήταν μαζί του.

21 comments:

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Πολλή μαυρίλα ρε παιδάκι μου... Σχεδόν emo.

black fairy said...

@Αιρετικός
Όντως.. Γενικά δεν είμαι στα καλά μου τώρα τελευταία, κι έτσι μόνο εξηγείται η στροφή μου προς τη νέα γενιά. Πάω να πάρω eyeliner και ξυραφάκια. :Ρ

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Τι έχεις πάθει; Πέσαν τα καράβια σου έξω; Έμεινες σόλο κλαρίνο και χωρίς rhythm section να σου βαστά το ίσο; Είδες κανέναν φοιτητοπατέρα στον ύπνο σου;

black fairy said...

@Αιρετικός
Διάφορα.. μακάρι να 'ταν τόσο εύκολα τα πράγματα που σου συμβαίνουν. Τα καράβια μου τα ΄χω τραβήξει στη στεριά για το χειμώνα, σόλο δε με λες, οι φοιτητοπατέρες ούτε τη δουλειά τους δεν ξέρουν να κάνουν μπας και χάναμε την εξεταστική, στον ύπνο μου θα 'ρθουν; Αυτά.. :Ρ

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Νομίζω ότι εδώ σου χρειάζεται η πολύ σπέσιαλ ψυχολογική υποστήριξη που προσφέρει εδώ και χρόνια η Lucy Van Pelt από τα Peanuts. :Ρ

black fairy said...

@Αιρετικός
Πως θα αποκτήσω πρόσβαση σε μια παγκοσμίου φήμης ψυχολόγο σαν κι αυτή όμως; Έχεις κανένα κονε; :Ρ

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Δε χρειάζεται κανένα κοννέ. Η απάντησή της είναι πάντα η ίδια: Get over it.

black fairy said...

@Αιρετικός
Θα γίνει κι αυτό. Αν μ'αφήσουν :Ρ

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Λοιπόν, τράβα σ'ένα δισκάδικο και πάρε το "Jinx" του Rory Gallagher. Από εκεί άκου ένα σκασμό φορές το "Easy Come, Easy Go" και δώσε πολύ μεγάλη βάση στο στίχο.

Cheer up, emo fairy!

black fairy said...

@Αιρετικός
πειράζει που είμαι πονηρή και διάβασα τους στίχους; ;)

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ said...

Πολύ, ΠΟΛΥ καλό!...

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Νιετ συντρόφισσα, δεν πειράζει. Αλλά καλό είναι ν'ακούσεις και το κομμάτι, γιατί ο Rory δίνει ρέστα.

black fairy said...

@Eγκλωβισμένος
Χαίρομαι που σ'αρέσει :)

@Αιρετικός
Ε σε πρώτη φάση δεν μπορούσα να μην κάνω την πουστιά μου; Προς τί η στροφή στη μητέρα Ρωσσία;

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Προσπαθώ να πάρω πιστοποιητικό "προοδευτικών" και "αριστερών" φρονημάτων απ'την ΕΑΑΚ (τέως Ενωτική).

black fairy said...

@Αιρετικός
χαχαχα ότι πεις... :Ρ

Dreamcatcher said...

Αγσπητή φίλη.
Βλέπω ότι γενικά αυτές τις μέρες κάτι έχουν πάθει όλοι οι bloggers στη λίστα μου -μαζί κι εγώ- και βάζουμε αναρτήσεις που έχουν σχέση με το θάνατο. Τυχαίο είναι?...

black fairy said...

@Dreamcatcher
Μόνο στο ότι είναι σκατοπερίοδος μπορώ να το αποδώσω. Κι εγώ το έχω παρατηρήσει ότι παίζουν πολλοί θάνατοι εδώ και κανένα δίμηνο..

Ο Αιρετικός - The Heretic said...

Θυμήθηκα το Curse Of Monkey Island, στο οποίο η Madame Xima, "diva of divination", έριξε τα ταρό στον Guybrush Threepwood και του βγήκε παρακαλώ πέντε φορές το χαρτί του θανάτου.

black fairy said...

@Αιρετικός
Όμορφα πράγματα... Γενικά πάντως γάμησέ τα κι άφησέ τα είναι όλα τώρα τελευταία...

Lúthien said...

Πήρα το θάρρος από τον Dreamcatcher - ο οποίος μίλησε εμμέσως και για μένα μέσω της αναφοράς στη λίστα του :Ρ - είπα να μπω κι εγώ (έστω και καθυστερημένα) στη συζήτηση...
Αυτό που συμβαίνει λίγο πριν το τέλος του 2008 και μετά δεν έχει ξαναγίνει. Κκάποιος μας έχει μουτζώσει ομαδικώς. Παντού θάνατοι, νοσοκομεία, αρρώστιες... ΠΑΝΤΟΎ όμως!
Τι να πω... Ίσως είναι ανάδρομος ο Ερμής... Ας ελπίσουμε τώρα που ξεκινάει το καινούργιο φεγγάρι να πάνε όλα καλά. :)

black fairy said...

@luthien
Καλώς το μου! Δεν ξέρω από φεγγάρια και αστέρια τίποτα, πέραν του ότι είναι ρομαντικά.. αλλά μακάρι να 'χεις δίκιο και να στρώσουν τα πράγματα! Έλεος πια!