Saturday, 10 January 2009

Πες μου ένα ψέμα ν'αποκοιμηθώ..

Όταν βλέπεις πως δεν είμαι στα καλά μου, κι όταν ζητάω τόσο επίμονα να μου πεις πότε θα 'ρθεις.. μου λείπεις. Μου λείπει μια ζεστή αγκαλιά, οι βλακείες μας, οι βόλτες μας με το αυτοκίνητο..
Πόσο δύσκολο είναι να μου πεις ένα μικρό, λευκό ψεματάκι για να με κάνεις να νιώσω λίγο καλύτερα, για να μπορέσει να με πάρει ο ύπνος το βράδυ, για να έχω κάτι όμορφο να διώξει τους εφιάλτες;
Πες μου πως το πρωί που θα ξυπνήσω θα 'σαι εδώ, και θα με πάρεις από το χέρι, να πάμε για καφέ, να παίξουμε τάβλι και να χάσω όπως πάντα, και μετά να δούμε τα ψαράκια.. Πες μου πως θα 'ρθεις την άλλη βδομάδα, απλά να 'χω κάτι να κρατιέμαι, κάτι να περιμένω, κι ας ξέρω κατά βάθος από την πρώτη στιγμή που θα το ξεστομίσεις, πως είναι απίθανο να γίνει αυτό..
Είναι δύσκολο, ρε γαμώτο, να είσαι μακριά, κι ακόμα πιο δύσκολο να μην έχω ούτε μια ψεύτικη υπόσχεση πως θα 'ρθεις..

Φεύγει κι έρχεται ο καλός σου
πως να βρεις τον εαυτό σου..;

2 comments:

Lúthien said...

Υπομονή κοριτσάκι...

Θα έρθει πάλι ο καλός σου
και θα ξαναβρείς τον εαυτό σου! ;)

Πολλά φιλάκια!!!!
(Κάποια στιγμή μέσα στους επόμενους μήνες παίζει να κατέβω Κρήτη. Θα έρθω να σε πάρω εγώ να πάμε για καφέ, να παίξουμε τάβλι και θα σ' αφήσω να χάσεις... ;Ρ)

black fairy said...

@luthien
Θα με πάρεις και αγκαλίτσα;;;
Σοβαρά τώρα, όταν κατέβεις ειδοποίησε :)