Monday, 21 December 2009

200 miles out of Belorado...

Τόσο μακριά μας ταξίδεψε το Σάββατο ο αγαπημένος κύριος Sivert Höyem των Madrugada.
Τί μπορείς να πεις στον άνθρωπο που έχει ντύσει με μουσική και τη βελούδινη, βαθιά φωνή του, μερικές από τις πιο όμορφες ή πιο δύσκολες στιγμές της ζωής σου;
Χαίρομαι πολύ που αποφάσισα να βρεθώ το Σάββατο στο gagarin και όχι σε άλλη συναυλία που ήταν πειρασμός ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη.
Το Majesty με μια κιθάρα μόνο, και το The kids are on high street, το Honey bee, το What's on your mind, όλα ήταν αλλιώς, όλα ήταν καλύτερα, φορτισμένα με τόσο περισσότερο συναίσθημα.. αν και έχω υπόψιν μου άλλα 15 τουλάχιστον κομμάτια των Madrugada που θα μπορούσε να έχει πει. Όχι ότι τα δικά του δεν μπόρεσαν να κάνουν το βράδυ μια υπέροχη εμπειρία, ίσα ίσα κατάφεραν αυτό που χρόνια δεν έχω καταφέρει εγώ. Να στείλουν τον καλό μου στο δισκοπωλείο και να τον κάνουν να πάρει το Moon Landing.


Ευχαριστώ, Sivert, είσαι μοναδικός.
Λυπάμαι τόσο που δεν κατάφερα να σε δω
με τη μπάντα της οποίας το όνομα αρνείσαι να πεις..

Tuesday, 15 December 2009

deja-vu

Νιώθω όπως εκείνη τη μέρα που πήγαινα πρώτη δημοτικού, βαριόμουνα να διαβάσω, κι η μαμά μου με άφησε να πάω αδιάβαστη στο σχολείο, για να νιώσω απαίσια και να μην το ξανακάνω. Από κείνη τη μέρα ήμουν το απόλυτο φυτό, για να μην ξανανιώσω την ντροπή και την ταπείνωση.
Μέχρι σήμερα, που η απαράδεκτη ομαδική εργασία με έφερε αντιμέτωπη με έναν όχι ιδιαίτερα διακριτικό καθηγητή, και τα μάγουλα μου ξανακοκκίνησαν όπως τόσα χρόνια πριν, και βγαίνοντας από την αίθουσα το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να κρυφτώ σε μια γωνία και να βάλω τα κλάματα. Ήμουνα με το αμάξι, ότι και να έκανα δε θα έψηνα τη μαμά μου να έρθει να με πάρει..

Sunday, 6 December 2009

Black fairy for Mayor!

Σύμφωνα με τον καλό μου, αν ποτέ γίνω Δήμαρχος, θα γίνει αναγκαστική μετονομασία των δρόμων της πόλης, μέχρι κάθε λεωφόρος ή τοσοδούλι στενό να έχει ένα όνομα από συγκρότημα!
Σαν ιδέα δε με χαλάει φυσικά, κι έτσι ήδη οραματίζομαι την τεράστια Λεωφόρο Madrugada (αν και κάτι μεγαλύτερο, σε εθνική οδό για παράδειγμα, στο μυαλό μου θα ταίριαζε καλύτερα) ή την μπλε πινακίδα στην αρχή της οδού Apocalyptica, με την επεξήγηση από κάτω, αντί για ξενέρωτα του στυλ "Έλληνας Πρωθυπουργός" : "Φινλανδικό Μέταλ Συγκρότημα".
Έτσι, το σπίτι μου θα είναι στην Οδό Cure, το Δημαρχείο στην Αλκίνοου Ιωαννίδη και η Νομαρχία στην Pink Floyd, ενώ και όλα τα σχολεία θα μετονομαστούν μετά από ψηφοφορία των μαθητών στο όνομα του τραγουδιού με τις περισσότερες ψήφους. Δεν ακούγεται ωραία το "Το Λύκειο Octavarium από σήμερα και για μια βδομάδα θα παραμείνει κλειστό, λόγω εμφάνισης κρουσμάτων του ιού Η1Ν1."?

ΥΓ: Αν όντως κάποια στιγμή βγω Δήμαρχος, τα πάρκινγκ θα είναι τσάμπα και δε θα είναι σε τόσο άθλια κατάσταση που θα σπας το αυτοκίνητό σου μπαίνοντας και βγαίνοντας!

Thursday, 3 December 2009

στο Γ.

Ο χρήστης ... είπε:
-Κατερίνα
-τί γνώμη έχεις για την απόσταση;
-στις σχέσεις;

Μίλησε σε μένα, και ήξερε ότι μιλάει στον "ειδικό".. 3 και χρόνια σε μια τέτοια σχέση είμαι, και τις ξέρω, νομίζω, και από την καλή και απ'την ανάποδη.
Ξέρω τη μοναξιά, και την ανάγκη για μια αγκαλιά που τις περισσότερες φορές μένει ανικανοποίητη να σε καίει, την εξάρτηση από ένα τηλέφωνο ή μια οθόνη και τη συχνή ανάγκη να τα σπάσεις όλα, για να βγάλεις από μέσα τον άνθρωπό σου. Ξέρω πως είναι η αίσθηση του να βγαίνεις και να κοιτάς την πόρτα σα χαμένος περιμένοντας να έρθει κάποιος που είναι μακριά και δεν πρόκειται να εμφανιστεί, πως είναι να περνάς καλά, κι όμως μέσα σου κάτι να είναι μισό και ανεκπλήρωτο, κάτι να σου λείπει.
Ξέρω, από την άλλη, πως για να έχεις επιλέξει αυτό το δρόμο, υπάρχει κάτι που σε δένει με τον άλλον, κάτι δυνατό, κάτι που ξέρεις ότι αν το αφήσεις να φύγει, δύσκολα θα το ξαναβρείς... Είναι η επικοινωνία με ένα βλέμμα, είναι η κατανόηση και η ανοχή, που σε κάνουν να νιώθεις πως τίποτα δε σε χωρίζει από τον άλλον, ούτε καν η απόσταση και η έλλειψη της τόσο απαραίτητης προσωπικής επαφής..
Είναι όμως πολλές φορές, που η μοναξιά και η ανάγκη σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό, αν μπορείς ή αν θες να το κάνεις. Αν μπορείς να πληγώνεις τον εαυτό σου έτσι και για πόσο, κι αν οι λίγες μέρες που είσαι με τον άλλον είναι αρκετές για να καλύψουν το κενό που έχεις μέσα σου.
Κι όταν ο ένας νιώθει ότι μπορεί κι ο άλλος όχι τί γίνεται; Κρατιέσαι με νύχια και με δόντια και περιμένεις την ώρα που θα βρεθείτε στο ίδιο μέρος και οι δυο, ή τη μέρα που θα συνειδητοποιήσει τί είχατε και ότι αυτό ήταν πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής του και δεν μπορεί χωρίς εσένα; Ή απλά τα παρατάς, και ψάχνεσαι, προσπαθώντας να βρεις έναν αντικαταστάτη, να καλύψεις το κενό, ή ασχολείσαι με χίλια δυο πράγματα στην προσπάθεια να μουδιάσεις το μυαλό σου και να ξεχαστείς;

Tuesday, 1 December 2009

Αφού λοιπόν ξεχάστηκα..

Πώς γίνεται να έχεις καταντήσει να κοιμάσαι όλη μέρα, να μην κάνεις ουσιαστικά τίποτα, και παρ'όλα αυτά να μην αντέχεις να σηκωθείς από το κρεβάτι; Να μην έχεις όρεξη για τίποτα και όλα να σου φαίνονται αγγαρείες; Να ξέρεις ότι υπάρχει κόσμος που νοιάζεται και που ανησυχεί για σένα, αλλά να μην μπορείς να κάνεις κάτι γιαυτό; Να σκέφτεσαι ότι οι φίλοι σου, οι γνωστοί σου είναι όλοι εκεί έξω και σε περιμένουν, αλλά να τρέμεις στην ιδέα ότι πρέπει να σηκωθείς, να κάνεις μπάνιο, να ντυθείς για να πας για καφέ, για ποτό, για οτιδήποτε.. Να έρχεται η κολλητή σου να σε "κάνει όμορφη" για να βγεις για τη γιορτή σου, και ενώ σου ισιώνει με άπειρη υπομονή τα μαλλιά να σκέφτεσαι μήπως υπάρχει τρόπος να τη γλιτώσεις..
Έχω κουραστεί, τα πάντα κάνουν κύκλους κι επαναλαμβάνονται. Τα αστεία, οι συζητήσεις, τα μεθύσια, οι μαλακίες... και θέλω να φύγω.. Να παρατήσω τα πάντα πίσω, και να αλλάξω παραστάσεις, να ανανεωθώ..

Monday, 16 November 2009

Σκύλες της λύσσας

Έχω παραδεχτεί πολλές φορές δημοσίως ότι -παρά τα όσα δηλώνουμε- οι γυναίκες είμαστε συνειδητά σκύλες (και ενίοτε πουτάνες), και φυσικά έχω μαζέψει πολλές απαντήσεις του στυλ "μα έλα, τί είναι αυτά που λες;" από εκπροσώπους του φύλου μου.
Το περίεργο είναι η στάση των ανδρών απέναντι σε δηλώσεις σαν κι αυτή. Άλλοι -πληγωμένοι από γυναίκες συνήθως- συμφωνούν, κι άλλοι -οι τυχεροί ή αυτοί που είχαν αρκετό χρόνο για να ξεχάσουν- απλά πιστεύουν ότι υπερβάλλω και χαμογελούν συγκαταβατικά, σκεπτόμενοι ότι μια απλή αύξηση στη δόση των ψυχοφαρμάκων, που δεν μπορεί θα τα παίρνω, θα με βοηθήσει να ηρεμήσω.
Κι εκεί ακριβώς είναι το αστείο της υπόθεσης. Θες επειδή δεν έχουν νιώσει ποτέ το ξύπνημα της σκύλας μέσα τους, θες επειδή ποτέ δεν έχουν υποστεί τις συνέπειες του ξυπνήματος αυτού -είναι συνήθως σκύλα vs σκύλα- πιστεύουν ότι είναι απλά ένας μύθος. Δεν μπορούν, με λίγα λόγια να κατανοήσουν το παιχνίδι εξουσίας και κυριαρχίας που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δυο γυναίκες, οι οποίες μπορεί να μη γνωρίζονται, ή να μην έχουν κανένα εμφανή λόγο να βρίσκονται σε ένταση. Δεν μπορούν εν ολίγοις να καταλάβουν ότι είναι ο τρόπος που λύνουν τις όποιες διαφορές τους, αλλά και καμιά φορά απλά περνάνε το χρόνο τους, προσπαθώντας να αποδείξουν στον -ανασφαλή- εαυτό τους, πρωτίστως, ότι μπορούν.

Φυσικά, έχω και μια θεωρία για να αποδείξω ότι το να είμαστε σκύλες είναι στο αίμα μας, και να απαντήσω σε όλους όσους μου λένε ότι όλα τα παραπάνω προκύπτουν από το γεγονός ότι εγώ και μόνο είμαι σκύλα, και φυσικά σε όσους μου πουν "γιατί να γίνεται αυτό;".

Οι άνθρωποι είναι ζώα αγελαία (αν το θες λίγο πιο σικ, όπου αγελαία βάλε κοινωνικά). Τα πολύ παλιά χρόνια, όταν οι άνθρωποι ζούσαν σε σπηλιές, οι αρχηγοί της αγέλης ήταν θηλυκοί. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχε ένα σύστημα επιλογής της αρχηγού, το οποίο σε πρώτη φάση στηριζόταν στη σωματική δύναμη. Στη συνέχεια, όμως, και καθώς το είδος αναπτυσσόταν, οι πρωτόγονοι άνθρωποι κατάλαβαν ότι σε δύσκολες εποχές, που τα, πολύτιμα για τη διαδικασία της αναπαραγωγής, θηλυκά χάνονταν πολύ εύκολα, *από το κρύο, από αρρώστιες, από επιθέσεις ζώων κλπ* έπρεπε ο αγώνας για τη θέση της αρχηγού να γίνεται με τέτοιο τρόπο που να μην κινδυνεύουν οι ζωές των υποψηφίων. Έτσι, στράφηκαν σε πιο πνευματικές δοκιμασίες, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να αναπτύσσονται πλέον εκ φύσεως και ενστικτωδώς περισσότερο στον τομέα αυτό.
Σε κάποια φάση, το είδος μας έκανε το λάθος να γίνει πατριαρχικό. Αυτό, φυσικά, δεν οδήγησε στην ανάλογη ανάπτυξη του εγκεφάλου των ανδρών, γιατί η στροφή αυτή υποδείχθηκε από την ανάγκη για επιβίωση, που σε εκείνες τις δύσκολες εποχές που ήμασταν λίγο πολύ έξυπνα ζώα (όχι ότι τώρα δεν είμαστε -ζώα), ήταν πιο εύκολη εάν ήσουν δυνατός, κι έτσι ο αρχηγός επιλεγόταν με κριτήριο τη δύναμη του. Ταυτόχρονα, όμως, οι γυναίκες δεν οπισθοδρόμησαν στον πνευματικό τομέα, κι έτσι είχαν ένα μυαλό ικανό για περισσότερα, το οποίο μπήκε σε αχρηστία για χιλιάδες χρόνια, μέχρι τη στιγμή που θα είχαν αρκετή ενέργεια να σπαταλήσουν σε σκέψη που δε θα οδηγούσε σε κάτι άμεσα παραγωγικό ή απαραίτητο για την επιβίωση.
Όταν, πλέον, οι γυναίκες θα μπορούν να το κάνουν αυτό, βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα, κρυμμένες πίσω από τους άντρες κηδεμόνες τους. Τί πιο εύκολο, λοιπόν, ώστε να σκέφτονται πως θα καθοδηγήσουν τους άντρες τους *βλέπε πίσω από κάθε ισχυρό άντρα κρύβεται μια ακόμα πιο ισχυρή γυναίκα* αθέατες, άοσμες και άγευστες.. ανύπαρκτες ουσιαστικά. Εκεί, λοιπόν, έχουμε τον αγώνα των γυναικών πίσω από τους άντρες και εναντίον των άλλων καθοδηγητριών γυναικών, και τη γέννηση της σκύλας.
Τη σήμερον ημέρα, οι γυναίκες δεν κρύβονται πια πίσω από κανένα κάτοχο αρχιδιών -αμφισβητούμενο- κι έτσι όλη αυτή τους η ενέργεια μπορεί να σπαταληθεί στο πως θα υπονομεύσουν, θα κουτσομπολέψουν, θα σπάσουν τα νεύρα, ή θα αποδείξουν την ανωτερότητά τους και την επιρροή τους έναντι των ομόφυλών τους. Είμαστε, λοιπόν, σκύλες από επιλογή, όπερ έδει δείξαι.

Saturday, 14 November 2009

Torture

Μάλλον τώρα που έπιασε το κρύο, όλα τα έντομα, από τις τερατώδεις και απέθαντες κατσαρίδες, μέχρι τις απίστευτα ενοχλητικές για το μέγεθός τους μύγες, στην προσπάθειά τους να προστατευτούν και να επιμηκύνουν την άχρηστη και σιχαμένη ζωή τους, κρύβονται στα σπίτια, βάζοντας τα δυνατά τους, πριν από την ευλογημένη ώρα που θα τα κακαρώσουν, να μας κάνουν τη ζωή μαύρη.

Το δωμάτιό μου είναι αυτές τις μέρες καταφύγιο για τα τελευταία εναπομείναντα κουνούπια της Κρήτης. Και δε μιλάμε για απλά κουνουπάκια που κάνουν ζζζ ζζζ μέσα στα αυτιά σου και αφού σε τσιμπήσουν σου αφήνουν ροζ σπυράκια που σε ξύνουν σαν τρίαινα διαόλου που ανακατεύει το καζάνι σου στην κόλαση! Μιλάμε για ελικόπτερα, που σαν σε τσιμπήσουν αφήνουν τεράστια κόκκινα ηφαίστεια που σε πονάνε σαν τον πούστη!
Κι έτσι, τα βράδια που το δωμάτιο είναι σκοτεινό και το μόνο φως που ανάβει είναι η οθόνη του υπολογιστή, αυτά τριγυρνάνε στα σκοτάδια (κι όμως εσύ δεν τα ακούς... i'd wish!) και προκλητικά όσο ποτέ προσγειώνονται σε κάθε εκατοστό ελεύθερης και ακάλυπτης επιφάνειας πάνω μου, νομίζοντας ότι θα τα προμηθεύσω με ένα ακόμα δωρεάν γεύμα από το -όχι ιδιαίτερα- θρεπτικό και λιγοστό αίμα μου!
Εκείνη τη στιγμή μεταμορφώνομαι σε αρπακτικό και με κάθε δυνατό τρόπο τα "καταρρίπτω". Έχω καταντήσει σαν τον Μιγιάγκι, και τα πιάνω στον αέρα (mental note: αγόρασε chopsticks!), αφήνοντάς τα μισοπεθαμένα πάνω στο γραφείο, να κουνάνε τα μαλακισμένα ποδαράκια τους στον αέρα προσπαθώντας να απογειωθούν για άλλη μια φορά, να με στοχεύσουν και να μου πιούν το αίμα!

Εδώ, αγαπητέ αναγνώστη, θα σε προτρέψω να σταματήσεις την ανάγνωση, αν δε θες να χάσεις πάσα ιδέα για το άτομό μου, και αν είσαι πολύ ευαίσθητος, τον ύπνο σου το βράδυ.

Αν συνεχίζεις, το κρίμα στο λαιμό σου. Ενώ δεν μπορώ να μην ανατριχιάσω ούτε στην περιγραφή μιας πληγής ή ενός ατόμου που πονάει, έχω από μικρή αυτή τη βρωμερή και απίστευτα σαδιστική συνήθεια. (Ξέρω ότι δεν είναι πολύ νορμάλ, αλλά ίσως έχει να κάνει με κάποιο περίεργο τρόπο με τον οποίο το υποσυνείδητό μου νομίζει ότι παίρνει εκδίκηση.) Όταν ένα από τα προαναφερόμενα κουνούπια βρεθεί τέζα με τα ποδαράκια στον αέρα, και εφόσον είναι ζωντανό, ξυπνάει μέσα μου ο τύπος με τo spandex συνολάκι και τα μαστίγια. Ακινητοποιώ τον wannabe βρικόλακα και αρχίζω αργά και σταθερά να του τραβάω ένα ένα τα πόδια, και στη συνέχεια τα φτερά, αφήνοντας ανάμεσα σε κάθε μια από τις ομολογουμένως φρικτές πράξεις αρκετό χρόνο στον εαυτό μου να θαυμάσει τον τρόπο που το κουνούπι προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφύγει. Όταν, δε, έχω τελειώσει, το δικό μου, σιχαμένο "μ'αγαπά, δε μ'αγαπά", αισθάνομαι πολύ άσχημα, λέω στον εαυτό μου "εσύ πως θα ένιωθες αν το έκαναν αυτό σε σένα" και υπόσχομαι στο κάρμα μου να μην το ξανακάνω. Οι τύψεις και η μεταμέλεια, όμως, διαρκούν μέχρι την επόμενη φορά που θα μου δοθεί η ευκαιρία να μεταμορφωθώ σε ένα βασανιστή που και εκείνοι του ΕΑΤ-ΕΣΑ θα ζήλευαν.

Έτσι, ευχάριστα κι ευτυχισμένα, μετράω τις ώρες ανάποδα, μέχρι τη στιγμή που θα εξολοθρευτούν όλα τα κωλοκούνουπα από το σπίτι μου, οπότε θα ηρεμήσει το κεφάλι μου, θα μπορέσω να παράγω αρκετό αίμα ώστε να στρώσει η αναιμία μου -και να χάσω το μισό στην επόμενη επίπονη περίοδο-, και θα κάνω αρκετές θεάρεστες πράξεις ώστε να μπορέσω να εξισορροπήσω τους φόνους που βαραίνουν τη συνείδησή μου.

Tuesday, 3 November 2009

No surprises...

"Και που λες, έφερε ο μπαμπάς μου την τούρτα για να σβήσουμε τα κεράκια, και δεν είχε πάρει τη σωστή, κι έτσι δεν έφαγα, αν και είχα μόλις σβήσει τα κεράκια, ούτε για το καλό!Του είχε πει η μαμά μου: με καραμελωμένα αμύγδαλα κι εκείνος πήγε και πήρε μία: χωρίς σοκολάτα, χωρίς αμύγδαλα, μόνο με καραμέλα! Κι εμένα δε μ'αρέσει η καραμέλα!"
"Α καλά και η τούρτα που σου πήρε η άλλη σιγά μην έχει σοκολάτα!"
κοιτάει γύρω γύρω τα θυμωμένα βλέμματα και συνεχίζει:
"Μάλλον αυτό ήταν έκπληξη και δεν έπρεπε να το πω, ε;"

Tuesday, 27 October 2009

llover a cántaros!

Ξεκινάς για καφέ με ζεστούλα έξω και ήλιο. Έχει δυο τρία σύννεφα, αλλά τα αγνοείς, και σαν αισιόδοξο (ναι μπορώ να είμαι και από αυτό!) άτομο, δεν παίρνεις το αυτοκίνητο, γιατί έχεις όρεξη να περπατήσεις και να χαρείς τον τελευταίο ήλιο του φθινοπώρου, δεν παίρνεις ζακέτα, γιατί έχει ζέστη, και δεν παίρνεις ομπρέλα, γιατί έχεις αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να βρέξει!
Κάθεσαι, παραγγέλνεις καφέ, και όταν αρχίσουν οι πρώτες ψιχάλες απλά κάνεις την πάπια και έρπεις σιγά σιγά και διακριτικά προς το καλυμμένο από τέντα κομμάτι του τραπεζιού, πριν προλάβει κανείς άλλος να πιάσει τη θέση. Όταν η βροχή γίνεται πιο δυνατή, όλη η παρέα αποφασίζει να μετακινηθεί, όχι στο εσωτερικό του μαγαζιού, αλλά σε άλλο μέρος, που το προστατεύει όλο τέντα -η τουλάχιστον αυτό νομίζουν όλοι-. Όταν η ψιχάλα-->βροχούλα-->κατακλυσμός του Νώε γίνεται ακόμα πιο έντονη, και δεν μπορείς να αλλάξεις και πάλι θέση *ουδεμία διάθεση ή κουβέντα για να πάμε μέσα* κρύβεις κινητά και άλλα τιμαλφή, ξεριζώνεις τα φυτά που τα φύλλα τους εκτρέπουν το νερό και το στέλνουν πάνω σου, μετακινείς τραπέζια καθίσματα και καφέδες, μιλάς για ποδόσφαιρο και στριπτιζάδικα, γελάς με τη χαζομάρα σου, με τη βρεγμένη πλάτη σου και με το γενικότερο χάλι σου.
Και φυσικά, όταν τελικά αποφασίζεις να φύγεις, γίνεσαι βάρος στον κόσμο που σε πάει σπίτι, κάνεις το μπαμπά σου να νιώθει τύψεις που δεν ήρθε να σε πάρει και σε άφησε να βραχείς, αλλά λες "δε γαμιέται; κάτι τέτοια θα έχω να θυμάμαι!"

Thursday, 22 October 2009

Epiphany!

Δεν μπορώ να σου πω γιατί, αλλά εδώ και μέρες έχω χαζέψει και πρήζω όλον τον κόσμο για τα γενέθλιά μου, που είναι σε 2 βδομάδες σχεδόν. Δεν μπορώ να σταματήσω να μιλάω γι αυτά, τί θα κάνω, πού, με ποιούς, τι θα φοράω, πως θα είναι τα μαλλιά μου......... Η παράνοιά μου είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που ζητάω επίμονα από δυο τρία άτομα του πολύ πολύ στενού μου κύκλου να συνεργαστούν και να μου οργανώσουν πάρτυ-έκπληξη! Τρέχα γύρευε!Ίσως έφταιγε η περσινή παταγώδης αποτυχία μου να συγκεντρώσω την -σημειωτέον τετραμελή- οικογένειά μου γύρω από μια τούρτα για 2 λεπτά, έτσι για το καλό, που με είχε απογοητεύσει απίστευτα...

Και μετά ήρθε το σημερινό βράδυ, που έπεσα στο κρεβάτι αρκετά νωρίς, ώστε να προλάβω να χορτάσω λίγο ύπνο, πριν χτυπήσει το δαιμονισμένο ξυπνητήρι να πάω έστω μια φορά στη σχολή αυτή τη βδομάδα, και στριφογύριζα επί ώρες ανάμεσα σε μαξιλάρια και κουβέρτες, βασανίζοντας το μυαλό μου με χίλια δυο πράγματα που θα έπρεπε να κάνω στην άκρη για να κοιμηθώ... Τα μαθήματα της σχολής που δεν τελειώνουν -ενώ θα έπρεπε-, την εργασία -που δεν πάει μπροστά με τίποτα-, το αναγκαστικό road trip προς στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα -με μια παρέα που δε θα διάλεγα ποτέ μου υπό φυσιολογικές συνθήκες-, τις φίλες μου που χωρίζουν, τη βασανιστική βδομάδα που θα περάσω με ελάχιστη επικοινωνία με τον καλό μου λόγω ταξιδιού του στο εξωτερικό, και τον ερχομό του επιτέλους την επόμενη βδομάδα, τις μικροεντάσεις που προκύπτουν πάντα σε τέτοιες σχέσεις, και που θα έπρεπε να είχα μάθει να αφήνω πίσω μου μετά από τόσο καιρό, τόσο για τη δική μου ψυχική υγεία, όσο και για το καλό της σχέσης μου.. Και φυσικά το ανελέητο ανάποδο μέτρημα των ωρών που απομένουν μέχρι να χτυπήσει το κινητό για να "ξυπνήσω"..

Κι έτσι, κάπου ανάμεσα στον εξακοσιοστό εξηκοστό πέμπτο και τον εξακοσιοστό εξηκοστό έκτο κύκλο, συνειδητοποίησα ότι δε θέλω ούτε πάρτυ, ούτε δώρα, ούτε καμιά απ'αυτές τις μαλακίες. Θέλω να βρεθώ σε ένα χώρο με την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τον καλό μου, όλους όσους με νοιάζονται και τους νοιάζομαι, να μιλήσουμε, να περάσουμε καλά, να με κάνουν αγκαλιές και να μου στείλουν την αγάπη και τη θετική τους ενέργεια, ώστε να ξεχάσω όλα όσα δε μ'αφήνουν να κοιμηθώ τα βράδια, και να πω χαμογελώντας μέχρι τα αυτιά "είμαι ήρεμη, ευτυχισμένη και πλήρης".


Στο δρόμο μου βρέθηκε αυτό σήμερα και μ'άρεσε:

Tuesday, 13 October 2009

Εν τάχει..

  • Η γενιά του '91 τώρα πρωτοετείς σε μια σχολή δίπλα σας! Τριγυρνάνε ελεύθερα και χαρούμενα στα πανεπιστήμια.. Ω Θορ είμαι γριά!!
  • Όταν έχεις μπροστά σου το ΘΕΟ της επιστήμης σου να τη λέει στους καθηγητές σου παίρνεις το αίμα σου πίσω για όλα τα 3άρια που έχεις πάρει -κατά τη γνώμη σου- άδικα, και δυσανάλογα με το διάβασμά σου.
  • Οι χωρισμοί με κουράζουν ψυχολογικά (ή ψυχικά; whatever).. Ακόμα και οι ξένοι. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΧΩΡΙΖΕΤΕ ΡΕ! make love not war!
  • Kings of leon. Πάλι. και How i met your mother. LEGENDARY!
  • Θέλω να κάνω ταξίδια ρε! Βαρκελώνη, Λονδίνο, Παρίσι, Φλωρεντία! ΤΩΡΑ! Τάσεις φυγής στο φούλ!
  • Αυτή η εργασία θα μου προκαλέσει έλκος το νιώθω. Ήδη έχω χάσει τον ύπνο μου, άστα να πάνε!
  • Λες να βγουν οι προβλέψεις μου για το μέλλον της κολλητής μου; 4 χρόνια υπομονή και μετά παρατάω και πολυτεχνεία και όλα και το ρίχνω στο "χαρτομαντεία, ταρώ, γυάλινη σφαίρα - κληρονομικό χάρισμα!"
  • 3 χρόνια... όχι κι άσχημα ε?

Monday, 5 October 2009

Σωθήκαμε!

Βγήκα χτες το βράδυ, με τα τρελά από το σχολείο, και αν και είχαμε κάτι άσχετους που κάνανε guest εμφανίσεις, τους οποίους ποτέ δεν θα έβαζα στη λίστα με τους αγαπημένους μου ανθρώπους στη γη, περάσαμε γ-α-μ-ά-τ-α. Έμαθα ότι προσπάθησα να βιάσω ένα αγοράκι που τα είχα στην τρίτη γυμνασίου στις τουαλέτες.
(2 μπύρες)

Μετά πήγα και βρήκα τις άλλες δυο εκεί που ήταν, τις είχα κλάσει λίγο τις τελευταίες μέρες, πετύχαμε κάτι παιδιά από το σχολείο -πλάκα δεν έχει όταν είναι όλοι οι παλιοί σου γνώριμοι στην ίδια πόλη;- τα είπαμε λίγο. Με διαβεβαίωσαν ότι ουδέποτε προσπάθησα να βιάσω αγοράκι -στο γυμνάσιο τουλάχιστον ;) -και ότι ήμουν φλώρος-φυτό-ήσυχη μέχρι ανυπαρξίας, όπως νόμιζα. Η Ξανθιά πανηγύριζε και τραγουδούσε το "θα τον μεθύσουμε τον ήλιο", που το σιχαίνομαι και μου κόλλησε. Παρ'όλα αυτά.. Περάσαμε γ-α-μ-ά-τ-α.
(1 μπύρα, λίγη τσικουδιά)

Στη συνέχεια πήγαμε και βρήκαμε τα ζαβά που τα πίνανε αλλού. Βρέθηκα σε μια άσχετη παρέα, με άσχετα, άγνωστα και αδιάφορα στην καλύτερη, κομματόσκυλα, με έπιασε μια ελαφριά κρίση πανικού και αγοραφοβίας μέχρι τη στιγμή που μετακινήθηκα σε άλλο τραπέζι. Προσπάθησαν, άλλοι συνειδητά και άλλοι όχι, να με μεθύσουν. Δεν τα κατάφεραν. Όσο και να μου έλεγαν "αυγό, αυγό" εγώ δε γελούσα σαν τρελή χωρίς σταματημό. Είπαμε μαλακίες, ακούσαμε μουσικούλα -ωωω τί ωραία μουσικούλα!-, απείλησα ένα τύπο 1.90+ και καμιά 40αριά κιλά μεγαλύτερο από μένα -και φυσικά χέστηκε πάνω του, Ερατώ κλεμμένο από σένα είναι αυτό!. Περάσαμε γ-α-μ-ά-τ-α.
(3 μπύρες, 1 απαράδεχτη "κούπα" ουίσκι)

Η μαμά μου πήγε σούπερ μάρκετ το πρωί, γιατί το σάββατο δεν πρόλαβε να πάει. Τα ντουλάπια, το ψυγείο, όλα ήταν γεμάτα. Έφαγα ελιόψωμο για πρωινό, και όλοι ήμασταν πολύ χαρούμενοι. Γ-α-μ-ά-τ-α λέμε, μην επαναλαμβάνομαι.
(δεν έχει αλκοόλ εδώ)

Ακόμα δεν βγήκε το ΠΑΣΟΚ και όλα είναι άψογα. Ή όχι;

Δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι λέω εγώ;
Μεγειά την καρέκλα.
Τίποτα δεν αλλάζει...


Saturday, 26 September 2009

Ο λαός

Έπινα πριν λίγες μέρες τον καφέ μου με κάτι φίλες στο μικρό, κι εκεί που τα λέγαμε ωραία και καλά εμφανίζεται στον ορίζοντα μια άγνωστη σε μένα κυρία, η οποία με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά και μια συμπεριφορά που έδειχνε ότι ήξερε κάποια από μας, μας πλησίασε και μας έπιασε την κουβέντα. Κοιτάω αριστερά, η ίδια απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της μιας, ακόμα πιο αριστερά, τα ίδια. Πάνω που ετοιμαζόμουν να τη ρωτήσω αν όντως μας ξέρει ή αν έκανε κάποιο λάθος, εισέρχεται στο οπτικό μου πεδίο και μικρό σε ηλικία γκομενάκι, με μια τσάντα ταχυδρόμου γεμάτη ως πάνω με τα προεκλογικά φυλλάδια της εν λόγω τσούπρας. Μας μίλησε λίγο ακόμα, αγνοώντας την γεμάτη δυσάρεστη έκπληξη για το θράσσος της φάτσα μου και τις μονολεκτικές και σχεδόν αγενείς απαντήσεις μου σε ότι μαλακία και να μας έλεγε, μας άφησε 3 φυλλαδιάκια και την έκανε.
Σε αντίθεση με ό,τι θα μπορούσε κάποιος να έχει σκεφτεί ως τώρα, δεν είχα πρόβλημα με το κόμμα με το οποίο κατέβαινε η συγκεκριμένη, ή μάλλον.. το πρόβλημά μου δεν ήταν αυτό κυρίως, καθώς μου τη σπάνε όλοι ανεξαιρέτως με τις αερολογίες, τις κενές υποσχέσεις, τη λαιμαργία και την προσδοκία για μια καρέκλα που τους χαρακτηρίζουν.
Ποιός της έδωσε το δικαίωμα να εισβάλλει στον προσωπικό μου χώρο, να μου πιάνει την κουβέντα και να μη φεύγει ενώ βλέπει πως αυτό που κάνει μου είναι δυσάρεστο; Ποιός της είπε στο κάτω κάτω, ότι μ'αυτό τον αυθάδη τρόπο θα καταφέρει να κερδίσει ψηφοφόρους; Εγώ ακόμα κι αν είχα σκοπό να την ψηφίσω, μετά από αυτό θα το σκεφτόμουν άλλες δυο και τρεις φορές.
Απορώ πολλές φορές, με το μυαλό των υποψηφίων -και αργότερα των εκλεγμένων.. Νομίζουν ότι ο "λαός", που σε τόση εκτίμηση έχουν πριν να βάλουν τον κώλο τους σε μια αναπαυτική δερμάτινη καρέκλα, είναι ηλίθιος; Πιστεύουν ότι με μια χειραψία και ένα ψεύτικο χαμόγελο θα πέσει στην παγίδα τους; Αφού μπαίνεις σ'αυτή τη διαδικασία, πιάσε μια κουβέντα για το πρόβλημα του καθενός που συναντάς -ότι και να είναι αυτό.. παιδεία, οικονομία, υγεία-, προσποιήσου ότι ενδιαφέρεσαι, ότι συμπονάς και ότι θα προσπαθήσεις να βρεις μια λύση. Ίσως έτσι, κερδίσεις κανέναν από τους χαμένους σου πόντους.
Το να χαρακτηρίζεις τους "υποτελείς" σου (έτσι το βλέπουν) με τη μεγαλόστομη αλλά γενικευτική λέξη λαός, δείχνει μόνο την πομπώδη αδιαφορία σου και ανικανότητα ή έλλειψη επιθυμίας να δεις τα άτομα που κρύβονται πίσω από το λαό, ένα ένα χωριστά.
Αυτή η συμπεριφορά, όμως, όχι μόνο δε σε κάνει προτιμότερο για να υπερασπιστείς και να διεκδικήσεις για τον τόπο σου, αλλά σε καθιστά το λίγο το λιγότερο, αντιπαθή...

Saturday, 19 September 2009

Έλεος

Ονειρευόμουνα λέει ότι τα είχα παρατήσει όλα και είχα πάει στη Σουηδία, κι έτσι, όλα όσα τώρα με πονάνε ή μου τη σπάνε ήταν μακρινά, και τα κοιτούσα με νοσταλγία. Και τα είχα φτιάξει με εκείνο το γκομενάκι απ'το true blood και του μάθαινα τάβλι, και δεν θυμόμουνα το "φεύγα", κι αυτός επέμενε πως ή θα τα παίζαμε όλα στη σειρά ή τίποτα. Και είχα μια ανεξήγητη καύλα να παίζουμε τάβλι, γιατί με όλους πριν απ'αυτόν παίζαμε, λες και θα γινόταν τίποτα τραγικό αν έσπαγε η παράδοση που με θέλει να ταπεινώνομαι στο τάβλι από όλους τους γκόμενούς μου.. Κι έψαχνα απεγνωσμένα κάποιον να μου δείξει για άλλη μια φορά πως παίζεται το φεύγα, και στην κωλοσουηδία δεν ήξερε κανείς.. Και τότε μου ήρθε η έμπνευση.. "Λες να το λένε αλλιώς εδώ και γιαυτό να μην καταλαβαίνουν τί τους ζητάω;"

Όταν έχεις φτάσει σε σημείο να βλέπεις τέτοια όνειρα, πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι σοβαρά το ενδεχόμενο να επισκεφθείς ένα ψυχολόγο-ψυχαναλυτή.. Αντί να τον βάλω κάτω και να του εξηγήσω το όνειρο έτρεχα πέρα δώθε να βρω άνθρωπο να μου θυμίσει το φεύγα; Έλεος!

Thursday, 17 September 2009

The ice cream analogy

Είσαι 5 χρονών, και έχεις μπροστά σου ένα πιάτο φακές (συκώτι, σπανακόρυζο, whatever), το οποίο σε πρήζουν, σε πρήζουν, σε πρήζουν να φας, κι εσύ αρνείσαι όλα τους τα λογικά επιχειρήματα υπέρ του (θα σου κάνει καλό, θα μεγαλώσεις,θα γίνεις δυνατός), και δεν το βάζεις στο στόμα σου, γιατί έχεις δοκιμάσει και παλιότερα και δε σ'άρεσε, γιατί βρωμάει, γιατί η όψη του είναι αηδιαστική. Και τότε, η μαμά σου έχει τη φαεινή ιδέα "αν φας, έστω και λίγο, θα σου πάρω παγωτό, κι ας είναι γενάρης". Το σκέφτεσαι, το ζυγίζεις με το παιδικό μυαλό σου και λες "αα ωραία, θα φαω τη βλακεία, και μετά με το παγωτό θα πάει κάτω και δε θα καταλάβω τη γεύση του!". Ανοίγεις το στόμα σου, βάζεις το κουτάλι μέσα, μασάς λίγο, αν και το περισσότερο πάει κάτω αμάσητο. Αναγουλιάζεις λίγο, αλλάζεις 2-3 χρώματα στην πορεία, αλλά λες... "για το παγωτό ρε γαμώτο" και συνεχίζεις. Όταν έχεις φάει όσο η μαμά σου θεωρούσε αρκετό, την κοιτάς με λατρεία στα μάτια και περιμένεις εναγωνίως. Ένα κύμα ικονοποίησης και ανακούφισης σε πλημμυρίζει... Και τότε... το σύμπαν σου ολόκληρο καταρρέει, καθώς συνειδητοποιείς πως το παγωτό δεν υπήρχε περίπτωση εξ'αρχής να το πάρεις, και ήταν απλά ένας τρόπος να σε πείσουν να φας ότι σκατά σε τάιζαν. Και δεν είναι το παγωτό αυτό καθ'αυτό που σου λείπει, οκ έχεις φουσκώσει από τις φακές, είναι η ιδέα της ανταμοιβής. Είναι η ευτυχία που περίμενες να σου δώσει. Η σοκολατένια, δροσερή του υφή στο στόμα σου, μετά το γεμάτο επιπλέοντα όσπρια νερομπουρμπούλι.

Ξέρω ότι δεν είναι πολύ ώριμο έτσι όπως το θέτω, αλλά νιώθω λίγο σαν το παιδάκι που δεν πήρε το παγωτό που του είχαν υποσχεθεί...

Friday, 11 September 2009

all the finest wines improve with age...

Γενικά η διάθεση μου αυτές τις μέρες δεν είναι στα καλύτερά της. Από τη μια η εξεταστική, που πάντα ήταν πολύ καλή δικαιολογία για νεύρα, άγχος, αυπνίες και υστερίες. Από την άλλη οι βροχές που φέτος άρχισαν -και δυστυχώς συνεχίζουν- από πολύ νωρίς. Αν προσθέσει κανείς την ένταση που επικρατεί λίγο πριν το άνοιγμα των σχολείων -που από φέτος προέρχεται μόνο από τη μαμά μου- και καμιά δυο άλλες μαλακίες (βλ. ορμόνες, κούραση από το καλοκαίρι που δεν έκανα διακοπές blahhh blahhh blaaaaahhhh) θα μπορούσα να πω με σιγουριά πως δεν είμαι χαρακτηριστικό δείγμα ψυχικά υγιούς ανθρώπου.
Αναλογίσου, φτωχέ μου αναγνώστα, ότι η αγαπημένη σου blogger (εγώ ντε!) σήμερα ξύπνησε 8 το πρωί για να κάνει επανάληψη για το μάθημα που δίνει στις 11, αλλά μόνο αυτό δεν έχει κατορθώσει, κι έτσι έχει τρομοκρατήσει τη μάνα της, η οποία έσερνε τα μούτρα της εν όψει αγιασμού, με την ιστορία του "τέρατος της φλωρεντίας", την οποία ανακάλυψε χτες σε κάποιο διάλειμμα του διαβάσματός της, ακούγοντας το "the count of Tuscany" των αγαπημένων dream theatre, (οι οποίοι γράψανε μουσικάρες πάλι στο τελευταίο τους cd, το οποίο, ωστόσο, είχε ξεχάσει στο αυτοκίνητο, ως παραπροχτές). Επίσης έχει κάνει ένα mini-beaute, έχει χαζέψει στο facebook, και τώρα γράφει και ανάρτηση! Αλλά, άδικο έχω; Πήγα στην προηγούμενη εξεταστική, τα έλυσα όλα, και είμαι απόλυτα σίγουρη ότι τα έλυσα σωστά, αλλά ο τύπος έχει ένα ελαφρύ πρόβλημα με την πάρτη μου, κι έτσι μου έβαλε 3. Εν ολίγοις.. "τα τρία μου θα πάρεις" βροντοφώναξε ο κοντός, φαλακρός και με φάτσα σαν του Yellow Bastard από το Sin City καθηγητής. Πού στον πούτσο να τη βρω την όρεξη να διαβάσω και πάλι το ίδιο μάθημα, με τον ίδιο μαλάκα για καθηγητή;
Κατά τα άλλα, κοιμάμαι σαν το ζώο τη μια μέρα, και την άλλη καθόλου, ετοιμάζομαι για ταξιδάκι με τον άντρα μου στο τέλος της εξεταστικής, είδα τον αλκίνοο live για άλλη μια φορά, αλλά δεν με τρέλανε για κάποιο ανεξήγητο λόγο...

Ο τίτλος άααασχετος,
αλλά αυτό άκουσα μόλις τώρα
που έψαχνα τί να γράψω
σ'εκείνο το άσπρο κουτάκι.
από το count of tuscany, φυσικά.
(νέο κόλλημα, καλά το κατάλαβες)

Sunday, 30 August 2009

Καινούριο λήμμα για το λεξικό σας!

Την οθόνη μου τις τελευταίες μέρες κοσμεί και λερώνει με τα σάλια μου αυτό:

(στην παρούσα φάση η εικόνα βρέθηκε από εδώ)


Ο Eric από τη σειρά True Blood, πρώην Βίκινγκ και νυν βαμπίρ (οφθαλμοφανέστατοι σε όσους έχουν μια προτίμηση σε ψηλούς, ξανθούς, γαλανομάτηδες με καταγωγή από τη Σκανδιναβία οι λόγοι που αποφάσισα να τον έχω εκεί, πέραν του ότι είναι μακράν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας τόσο στη σειρά, όσο και στα βιβλία στα οποία αυτή βασίζεται). Το μωρό ονομάζεται Alexander Skarsgard και διαθέτει όλα τα προσόντα για να γίνει ένας από τους άντρες της ζωής μου.

Το παραπάνω wallpaper, λοιπόν, είναι η αφορμή που θα έχει ο καλός μου για να με κοροιδεύει τα επόμενα 3-4 χρόνια, επειδή πολύ απλά την κραυγή απελπισίας της μαμάς μου "Γιατί παιδί μου έχεις φάτσα φόρα το βουρδούλακα;" (ή κάτι ανάλογο, πιθανότατα εμπλουτισμένο και με το χαρακτηρισμό "ξεπλυμμένο", τον οποίο χρησιμοποιεί για όλους τους ανοιχτόχρωμους αρσενικούς, των οποίων τα πανέμορφα παιδιά θέλω να φέρω στον κόσμο), την αναπαρήγαγα το βράδυ ως "γιατί παιδί μου έχεις φάτσα φόρα το βαβούλακα;", μην μπορώντας να θυμηθώ την ακριβή -και εντελώς βλαμμένη- λέξη που είχε χρησιμοποιηθεί στον αρχικό διάλογο.

Σημειώστε λοιπόν αγαπητοί φιλομαθείς αναγνώσται:

βαβούλακας, ο: ο βρυκόλακας, το βαμπίρ
αρνούμαι να δεχτώ ότι αυτή η λέξη
δεν έχει δικαίωμα να υπάρχει,
σε αντίθεση την αρχική και υπαρκτή,
η οποία υπενθυμίζω πως είναι ο "βουρδούλακας".

Wednesday, 26 August 2009

Firefox is dead

Έκανα το λάθος και κατέβασα την τελευταία έκδοση του firefox σήμερα.

Toν αγαπούσα τον πούστη, είχα δεθεί μαζί του συναισθηματικά από τότε που μου τον πρότειναν γιατί ήταν πιο ελαφρύς και πιο γρήγορος και πιο ασφαλής.

Και τωρα τί κάνει; Ανοίγει μια φορά, κρασάρει, και θέλει επανεκκίνηση ο υπολογιστής!

Όσο και να τον αγαπούσα, αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ. 

Τον σκότωσα.

και (μετά από λίγο ψάξιμο, τον αντικατέστησα με opera).

Firefox is dead, λοιπόν, long live opera!

Saturday, 22 August 2009

Wednesday, 19 August 2009

I'm ashamed, and easy to ignore..? I don't think so..

Καλώς ή κακώς, πάντα θεωρούσα ότι η εκπαίδευση είναι αγαθό -αν θες πες το κι αλλιώς, δεν έχει σημασία- που εκτιμώ σε ένα άτομο. Δεν λέω ότι απαραίτητα σε κάνει άνθρωπο, ή ότι σου δίνει ευγένεια ή ανοιχτό μυαλό, αλλά σε κάνει οπωσδήποτε να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Από την άλλη, από τη στιγμή που μπήκα στη σχολή μας πιπιλίζουν το μυαλό με φράσεις όπως το "είστε μηχανικοί, είστε επιστήμονες", που σε συνδυασμό με το κόλλημα που προανάφερα, μου δίνουν ένα -πιθανότατα λανθασμένο και αδικαιολόγητο- αίσθημα ανωτερότητας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, να απαιτώ από ανθρώπους αμόρφωτους ή ελάχιστα μορφωμένους, να μου συμπεριφέρονται με τον ανάλογο σεβασμό, εφ'όσον η συμπεριφορά μου απέναντί τους είναι εντάξει (προφανώς όταν είμαι εγώ αγενής και ασεβής δεν μπορώ να απαιτώ κάτι τέτοιο από τους άλλους. Συνήθως δεν είμαι, χωρίς λόγο.). Απαιτώ σεβασμό και από τους μορφωμένους, προφανώς, αλλά σ'αυτούς δικαιολογώ μια αλαζονεία σαν τη δική μου (λάθος εξ'ορισμού, αλλά έτσι το βλέπω).
Έτσι, όταν εργάτες και γραμματείς, που έχουν κουτσοτελειώσει το Λύκειο, και υπολείπονται στοιχειωδών γνώσεων, που χωρίς αυτές πλέον θεωρείσαι αναλφάβητος -όπως οι ξένες γλώσσες και ο βασικός χειρισμός υπολογιστή- μου συμπεριφέρονται σαν να είμαι το δουλικό τους, δεν μπορώ παρά να επαναστατήσω μέσα μου. Δεν ανέχομαι απ'αυτούς ούτε να μου μιλάνε με αγένεια, ούτε να με βρίζουν χωρίς λόγο, ούτε να με υποχρεώνουν να κάνω δικές τους δουλειές, γιατί απλά, στη συγκεκριμένη φάση, βρίσκονται πάνω από μένα στην ιεραρχική πυραμίδα του εργασιακού τους χώρου, ενώ συνήθως είναι στη βάση της. Με λίγα λόγια: Δεν μπορώ να είμαι το παιχνιδάκι εξουσίας κανενός από αυτούς που σε 2 χρόνια το πολύ θα είναι πολύ πιο κάτω από μένα, κι αυτό γιατί απλά δεν έχω ακόμα το κωλόχαρτο στα χέρια μου.
Δε με νοιάζει αν είναι οι καλύτεροι άνθρωποι στον κόσμο. Δε με νοιάζει αν είναι αγαπητοί στους φίλους και στους γνωστούς τους. Δε με νοιάζει αν είναι πιο φιλάνθρωποι από τον αϊ-Βασίλη.
Όταν, λόγω συνθηκών, βρίσκονται πάνω από κάποιον, και τότε αποφασίζουν να βγάλουν σε μένα όλα τα κόμπλεξ, που τόσα χρόνια η αμορφωσιά και η ανικανότητα ανέλιξής τους τους έχουν δημιουργήσει, όλες αυτές οι ιδιότητες εξαφανίζονται ως δια μαγείας. Τότε ξυπνάει μέσα μου εκείνη η σκοτεινή πλευρά μου, που θέλει να βρίσκεται σε πόλεμο με κάποιον, έτσι για να έχει κάτι να ασχολείται. Και τότε δε διστάζω να κάνω πράγματα που υπό κανονικές συνθήκες θα ντρεπόμουν να σκεφτώ.
Έτσι, θα γίνω ύπουλη και θα πληρώσω το χώσιμό μου με το ίδιο νόμισμα. Θα σε χώσω κι εσένα, ηλίθια και ανίκανη γραμματέα που δεν μπορείς να βάλεις 5 αριθμημένα χαρτιά στη σωστή σειρά.
Έτσι, θα γίνω σιχαμένη, και θα ορκιστώ πως την επόμενη φορά που εσύ, μαλάκα και γλοιώδη παλιοεργάτη, θα με στείλεις να σου φέρω τον καφέ σου, σα να ήμουν η προσωπική σου βοηθός, θα φτύσω. Ξέρεις, πάντα ήθελα να το κάνω, και ευτυχώς για σένα, δυστυχώς για μένα, έβαλες μυαλό όταν γύρισε η ανώτερή σου από την άδειά της, κι έτσι γλίτωσες την ωραιότατη ροχάλα που σου ετοίμαζα παλιοσαλιάρη.
Είμαι αλαζόνας, είμαι υπερβολική, δεν έχω καθόλου ανοχή κι υπομονή, αλλά, να σου πω ένα μυστικό; Μ'αρέσει..

Thursday, 23 July 2009

it's been a hard day's night

Τα στοιχήματα είχαν πέσει εδώ και καιρό. Σε πόσο καιρό θα έφευγα βρίζοντας, επειδή δε θα άντεχα την καταπίεση, και το πρωινό ξύπνημα, ή κλαίγοντας, γιατί κάποιος θα μου μιλούσε απότομα ή θα με έβαζε να κάνω βλακείες; Σε πόσο καιρό δε θα την πάλευα μακριά από τη μαμά μου και το μπαμπά μου, χωρίς να έχω το φαγητό μου έτοιμο, και τα ρούχα μου πλυμένα;
Τους διέψευσα όλους, και νομίζω ότι στα μέσα του Αυγούστου, οπότε και θα επιστρέψω σπίτι μετά το τέλος της πρακτικής μου, θα καταλάβουν ότι δεν είμαι τόσο κακομαθημένη και άχρηστη όσο όλοι νομίζουν. Ώρες και φορές εκπλήσσω και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Στη δουλειά, από την άλλη, έδειξα στην αρχή, που είχα ευκαιρίες ότι μπορώ να σκεφτώ και να κάνω πράγματα, χωρίς να πρέπει να είναι κάποιος πάνω από το κεφάλι μου, ή να μου εξηγούν 10 ώρες πράγματα απλούστατα και αυτονόητα για εκείνους, αλλά εντελώς άγνωστα σε μένα. Έκανα πράγματα που με έκαναν να νιώθω χρήσιμη κι ότι προσφέρω. Μετά, όμως, τα πράγματα άλλαξαν, κι έτσι βρέθηκα να βγάζω φωτοτυπίες και να περνάω ατέλειωτα νούμερα από και προς το Excel. κάνω, εν ολίγοις πράγματα, που τίποτα απολύτως δε μου προσφέρουν. Είναι και που ο κάθε άχρηστος και αμόρφωτος νομίζει ότι, επειδή, προς το παρόν είμαι κάτω από αυτόν στην "ιεραρχία", μπορεί να με τρέχει πάνω κάτω και πέρα δώθε, να με κάνει να τρέχω άπό το ένα δωμάτιο στο άλλο ενώ έχω δουλειά, επειδή βαριέται να απλώσει το χέρι του να τραβήξει την πόρτα, για να κρύψει ότι καπνίζει -παράνομα, πια. Αυτά, ναι, με βάζουν σε πειρασμό να τους διαολοστείλω όλους και να σηκωθώ να φύγω, αλλά τελικά, κάνω υπομονή -κάτι που δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να είναι στην ίδια πρόταση με το όνομά μου.
Παρ'όλα αυτά, ή πρακτική μπορώ να πω ότι είναι μια απίστευτα εκπαιδευτική εμπειρία, όχι τόσο πάνω στα πράγματα που κάνω στη σχολή, αλλά πάνω στο τι παίζει στην αγορά εργασίας και στους εργασιακούς χώρους. Και ποιος θα φανταζόταν 3 βδομάδες πριν ότι θα σηκωνόμουν χωρίς πολλά πολλά παράπονα στις 7 το πρωί, και το βράδυ θα κοιμόμουν το αργότερο στη μία;
Βλέπω και τον άντρα μου πολύ πιο συχνά από πριν, κι έτσι ότι και να τραβούσα απλά θα ήμουν ευτυχισμένη. Άσε που μπορώ να κρατάω το μυαλό μου μακριά από τα Χανιά και από τα πράγματα που θα μπορούσαν να μου θυμίζουν...

Wednesday, 8 July 2009

Καλό ταξίδι

Δεν ήρθα στην κηδεία σου σήμερα. Δεν μπορούσα. Χτες σκεφτόμουν όσες φορές θυμόμουνα από αυτές που είχαμε περάσει μαζί, και το μυαλό μου είχε κολλήσει στο πάρτυ την Κυριακή. Θυμήθηκα που μου λεγες ότι έκανες καταδύσεις και ψαροτούφεκο, και που όταν σου είπα ότι με αγχώνει, μου απάντησες ότι σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος. Πόσο ελεύθερος ρε φίλε; Αυτό σε πήρε μακριά μας.
Δε θα ξεχάσουμε, που ενθουσιαζόσουν με το Μάλαμα και το Θανάση και που στη συναυλία πέρσι δεν έβαλες γλώσσα μέσα σου. Δε θα ξεχάσουμε τη Μεγάλη Τρίτη που έψηνες μπλριζόλες και είχες γίνει από την κορφή ως τα νύχια κατάμαυρος από τα κάρβουνα. Δε θα ξεχάσω τα μεθύσια και τις συζητήσεις μας στην προβλήτα κάτω από τα αστέρια όταν τελειώσαμε το Λύκειο. Σε σένα το είχα πει, θυμάσαι; Ήσουν ο μόνος που ήξερες πως ήμουνα αλλού. Δε θα ξεχάσω που στο φροντιστήριο παίζαμε και τσιμπιόμασταν σαν παιδάκια. Δε θα ξεχάσω πως ήσουν και θα είσαι πάντα 22. Όσο ήσουν μέχρι χτες.
Καλό ταξίδι Παναγιώτη...



Thursday, 2 July 2009

Έχω ένα παπάκι, να μου κάνει πα πα πα...

Δεν ήμουν από κείνους που το ρίχνουν στο φαγητό για να ηρεμήσουν νόμιζα. Αν, μάλιστα, σκεφτεί κανείς ότι μια περίοδο κόντεψα να ψοφήσω από την πείνα, μάλλον κωμικοτραγικό θα το έβρισκε. Κι όμως τώρα βλέπω τον εαυτό μου να τρώει, και σε μισή ώρα πάλι, και σε λίγο ξανά.. Και να πεις ότι έτρωγα τίποτα υγιεινό.. Παγωτό τρώω όλη μέρα -και όλη νύχτα.
Βέβαια, αν το καλοψάξεις, μπύρα θέλω να πιώ από το απόγευμα, αλλά τη μια σκεφτόμουν "αν αρχίσω από τώρα τις μπύρες θα καταντήσω πριν νυχτώσει να είμαι κουρούμπελο", από την άλλη έβλεπα ότι έχει μόνο μια στο ψυγείο, και θα την ήθελε το βράδυ ο μπαμπάς μου (μα υπάρχει όντως γιατρός που σου προτείνει να πίνεις μπύρες για τις πέτρες στα νεφρά ή απλά ψάχνει δικαιολογία να πίνει μια κάθε βράδυ;), άσε που κλασικά αν με βλέπανε να πίνω μπύρες μόνη μου θα αρχίζανε τα μαλακισμένα "τί έχεις παιδάκι μου και δεν είσαι καλά και πίνεις;"... Λες και δεν πίνω όταν είμαι καλά..
Παίζει βέβαια να φταίει και ο Άσιμος για όλα αυτά. Αυτός και το παπάκι του, που το ακούω όλη μέρα. Η μαλακία; Το έχω σε mp3 μόνο στην original εκδοχή του με την Αλεξίου και το Νικόλα στο βάθος, ενώ η Τσανακλίδου το λέει -όπως και όλα τα κομμάτια που την έχω ακούσει να τραγουδάει- τόσο εκφραστικά, που σε κάνει να ανατριχιάζεις.. Το νιώθει το τραγούδι ρε παιδί μου, και σε κάνεις να το αισθάνεσαι κι εσύ, και γεμίζει τα μάτια σου δάκρυα, ειδικά στο "και ας μη σου καίγεται καρφί, κι ας συνήθισες, κι ας συνήθισες κι εσύ...".
Κακό πράγμα η συνήθεια ρε γαμώτο. Παίρνει κάτι που είναι όμορφο και αυθεντικό και το αλλάζει, το παραμορφώνει και το μετατρέπει σε φορτίο, σε βάρος, σε κάτι αδιάφορο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Τη φοβάμαι τη συνήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που βολεύονται σ'αυτήν, στην καθημερινή τους ρουτίνα και στα πράγματα που κάνουν συνέχεια, και στην τελική παγιδεύονται και δεν μπορούν να ξεφύγουν, κι όμως νομίζουν ότι είναι ευτυχισμένοι, επειδή ζουν μέσα στα πλαίσια του γνωστού. Και τότε, όσα βρίσκονται έξω από τον αόρατο κύκλο που έχουν χαράξει γύρω τους, και γύρω απ'αυτά που γνωρίζουν, κάνουν ότι δεν τα βλέπουν, και σιγά σιγά τα ξεχνάνε. Δε θέλω να ξεχάσω πράγματα και ανθρώπους που αγαπάω επειδή δεν είναι μέσα στο μικρόκοσμο της καθημερινότητάς μου, και δε θέλω ούτε να ξεχαστώ..
Θέλω να θυμάμαι τα πάντα, κάθε βράδυ, κάθε στιγμή, κάθε γέλιο, κάθε στεναχώρια. Και θέλω να τους θυμάμαι όλους, φίλους, γκόμενους, αντιπάθειες. Φοβάμαι ότι μεγαλώνω και σε 10 χρόνια δε θα θυμάμαι τίποτα και κανέναν, γιατί θα έχουμε χαθεί.
Οι φίλοι μου αρχίζουν να παίρνουν πτυχίο σιγά σιγά, και περνάνε τη γραμμή που χωρίζει τους φοιτητές από τους "άλλους". Θα πιάσουν δουλειές, θα κάνουν οικογένειες και δε θα μπορούμε να βρεθούμε και να κάνουμε ότι κάναμε ως τώρα, γιατί θα έχουν άλλο πρόγραμμα, άλλο τρόπο ζωής. Και τελικά.. θα χαθούμε και θα ξεχαστούμε, γιατί δε θα ανήκουμε πια ο ένας στη ζωή του άλλου. Με κοροιδεύουν που αγχώνομαι, αλλά δεν είναι ότι βιάζομαι να πάρω πτυχίο, ή να περάσω τη γραμμή. Θέλω απλά να μη μείνω πίσω.
Θέλω να δω και την Τσανακλίδου να τραγουδάει live. Και να βρεθούμε και πάλι και οι δυο στην ίδια πόλη. Να μπορώ να έρθω με το αμάξι από κάτω και να τον πάρω τηλέφωνο και να του ζητήσω να βγει για δυο λεπτά, και να μην είναι τα λεπτά δυο, αλλά οι ώρες που θα μένουμε μαζί.
Θα την πιω την μπύρα τελικά.. Έτσι για καληνύχτα...

Monday, 29 June 2009

Άμα δε χάσω το μυαλό, πως θα'βρω την καρδιά σου;

Τείνω να γίνομαι υπερβολική και μελοδραματική, ιδίως όταν οι ορμόνες μου κάνουν πάρτυ, όταν πρέπει να διαβάσω για βλαμμένες ουσίες με χημικούς τύπους που ούτε κάνουν τον κόπο να μας δείξουν και ονόματα της μορφής ΧΥΖWs, όταν έχω καιρό να τον δω, όταν νιώθω να μου "απαγορεύουν" κάτι που με κάνει να νιώθω ότι πατάω κάπου λίγο πιο σταθερά, κι όταν νιώθω να πιέζομαι από παντού... Το ξέρω και δε μ'αρέσει να το κάνω, φορτώνοντας με το επιπλέον φορτίο των συναισθηματικών μου εκρήξεων ανθρώπους που στην τελική δε μου φταίνε, κι όταν ηρεμώ νιώθω τόσο άσχημα που δεν ξέρω πού να κρυφτώ, και τότε προσποιούμαι πως δεν έγινε τίποτα, πως το έχω ξεχάσει.. Αν και, προφανέστατα, κανείς δεν έχει ξεχάσει τίποτα, κι είναι απλά η συμφωνία για σιωπή που ποτέ δεν κάναμε ανοιχτά, που, ωστόσο, τηρούμε σχεδόν πάντα και οι δυο..

Thursday, 25 June 2009

Ορατότις Μηδέν

Την επόμενη φορά που θα βγάζω τους φακούς μου, και στη θήκη θα βάλω οινόπνευμα αντί για το κανονικό υγρό, και αντί να προσέξω την τεράστια διαφορά στα μπουκάλια, θα καταλάβω τη διαφορά από τη μυρωδιά, απλά θα συνεχίσω τη διαδικασία κανονικότατα, θα τους ρίξω μέσα να διαλυθούν, και δε θα ξαναφορέσω φακούς ή γυαλιά ΠΟΤΕ! Ούτως ή άλλως, οπως αποδεικνύεται, η όρασή μου απλά δεν υπάρχει, όσο κι αν προσπαθώ να την ενισχύσω!

Monday, 22 June 2009

Αυπνίες..

Η ώρα αισίως είναι 5, αύριο στις 11 γράφω, το μάτι γαρίδα κι ας έχω να πιώ καφέ πάνω από 24 ώρες.

Το άγχος για το μάθημα είναι στο μείον άπειρο, αφ'ενός έχω διαβάσει, αφ'ετέρου δίνουμε με ανοιχτές σημειώσεις, αλλά κυρίως στα παπάρια μου τί θα κάνω. Τέτοια αναισθησία έχει καιρό να με πιάσει, και η αλήθεια είναι, πως μάλλον σε καλό θα μου βγει.
Θα μου πεις, έτσι μπουρδέλο που είναι η ζωή σου τώρα τελευταία... λογικό δεν είναι το τελευταίο πράγμα που σ'απασχολεί να είναι το να θα περάσεις 1 (ένα) μάθημα στην εξεταστική; μάλλον...
Είναι εκείνη η γαμημένη απόφαση που πρέπει να πάρω, που όσο και να το σκέφτομαι δεν ξέρω τι να κάνω, και οι καυγάδες που θα προκύψουν από οπουδήποτε κι αν κλίνω τελικά. Πάντα το σπίτι μου ήταν τρελοκομείο, αλλά συνήθως το έβλεπα με στοργή και προδέρμ. Τώρα... δεν μπορώ, απλά δεν μπορώ. Εκνευρίζομαι και θυμώνω, και βάζω τις φωνές και τα κλάματα, κι η μαλακία είναι πως τους κάνω να νομίζουν πως παραιτούμαι ή πως έχω ηττηθεί...
Μια ζωή πανικοβάλλομαι για το παραμικρό, κι όμως, τη μόνη φορά που ήμουν σχετικά ήρεμη και σίγουρη για κάτι σοβαρό, χωρίς υστερίες και διλήμματα, φυσικά και κάτι θα γινόταν κάπως, κάπου, από κάποιον να με τρελάνει...
Βλέπω κι εκείνα τα όνειρα που με κάνουν να έχω την αίσθηση πως βρίσκομαι στο twilight -που επιτέλους ξεπέρασα και άρχισα να ντρέπομαι για τη φάση που το γούσταρα τρελά, ωσάν το 14χρονο- και περιέργως είναι από κείνα που σε καμία φάση δεν καταλαβαίνω ότι είναι όνειρο, κι έτσι απλά τρέχω τρέχω και ακόμα είναι πίσω μου. Κι είναι και τα άλλα, που προσπαθώ να οδηγήσω και μπλέκονται οι κουβέρτες στα πόδια μου, κι έτσι κάνω ότι μπορώ με το τιμόνι να μην τρακάρω... Που βρέθηκαν οι κουβέρτες και γιατί οδηγώ σκεπασμένη; Μήπως ξέρεις εσύ;
Κι έχω πάλι εκείνη τη μαλακισμένη αίσθηση πως άνθρωποι που θα έπρεπε, δεν με καταλαβαίνουν. Κι ακόμα χειρότερα, ούτε θέλουν, ούτε προσπαθούν, έστω από ευγένεια να το κάνουν. Γαμώ ρε συ, μόνο την παρτη σου σκέφτεσαι; σταμάτα για ένα λεπτό να σκέφτεσαι τον εαυτό σου και άκου, κοίτα γύρω σου!
Ευτυχώς υπάρχουν και τα βράδια... που κλείνω τα μάτια και απλά ακούω τη φωνή που βγαίνει από το τηλέφωνο, και δε με νοιάζει αν μου λέει παραμύθια που τόσο μ'αρέσουν, ή αν μου αναλύει την οικονομική κρίση και γιατί δεν τη βλέπω ακόμα γύρω μου. Είναι ίσως το μόνο πράγμα που μπορεί να με κάνει να ηρεμήσω και να ξεχαστώ.. μέχρι να μου θυμίσει ότι το πρωί γράφω, κι εκείνος δουλεύει...

Όσο περνάει ο καιρός, όλο και ισχυρότερη γίνεται μέσα μου η πεποίθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα...

Sunday, 7 June 2009

ΣΕΞ

Μου έχουν πει πως είναι πολύ περίεργος ο τρόπος που αποφεύγω να αναφερθώ στο σεξ στο blog, καθώς έξω από αυτό είναι, εκτός από πολύ αγαπημένη ασχολία, και ένα από τα συνηθισμένα θέματα συζήτησής μου.
Και πραγματικά, μπορώ να κάτσω να μιλάω με τις ώρες σοβαρά πάνω στο σεξ, ειδικά με κοπέλες που είναι πιο εύκολο να ανοιχτούν και να το κάνουν χωρίς να φοβούνται ότι θα τις κοροιδέψεις ή θα τις κάνεις να νιώθουν άβολα, και αυτό με αφορμή εμπειρίες, απορίες ή σκέψεις μας, σε συνδυασμό με τις κοινωνιολογικές και άλλες προεκτάσεις που προκύπτουν απ' αυτές. Από την άλλη όμως, μπορώ να κάνω τον πιο αισχρό και χυδαίο χαβαλέ για το σεξ, αυτό κυρίως με άντρες -που είναι πιο χαλαροί και προσφέρονται για αυτού του είδους την κουβέντα-, πράγμα που έχει φέρει "σεμνές" παρθενοπιπίτσες, που κατά διαστήματα ήταν στο φιλικό μου κύκλο, να νιώθουν άβολα κοντά μου και στη συνέχεια να απομακρύνονται (στο καλό και να μας γράφετε!).
Πούτσες, πίπες, μουνιά και όλοι οι χρόνοι των ρημάτων πηδάω και γαμάω είναι στο καθημερινό μου λεξιλόγιο, και υπάρχει κόσμος που θεωρεί πως αν τραβήξει το σωστό τόμο από τα ράφια της βιβλιοθήκης μου θα αποκαλυφθεί η είσοδος στο μυστικό μου δωμάτιο με τα λατεξ εσώρουχα, τα μαστίγια και τις κασέτες στις οποίες έχω καταγράψει τις ερωτικές μου περιπετειούλες με τις κολλητές μου! Γκόμενοι δικοί μου, και των άλλων τρελών που με συναναστρέφονται, μεταξύ αστείου και σοβαρού, μας προσφέρουν τα κινητά τους για τη μαγνητοσκόπηση των κοινών μας δραστηριοτήτων, κάθε φορά που πάμε για κατούρημα μαζί, και αν ψάξει κανείς αρκετά, ίσως να βρει μάρτυρες των μεθυσμένων μου φιλιών με κάποιες από αυτές πριν χρόνια, σε δημόσιους χώρους, και κάτω από τα έκπληκτα βλέματα αρσενικών και θηλυκών μελών της εκάστοτε παρέας.
Και η πλάκα είναι πως όλα τα παραπάνω έχουν προκύψει από μαλακίες (ή όχι και τόσο μαλακίες) που έχω πετάξει κατά καιρούς, είτε μετά από δυο τρία ποτηράκια παραπάνω, είτε για να στρέψω την προσοχή σε ένα θέμα πιπεράτο και πικάντικο, ώστε να απομακρυνθεί ο προβολέας από το πρόσωπό μου!
Επιστρέφω, λοιπόν, στο λόγο που δεν κάνω κάποια ή όλα από τα παραπάνω κι εδώ, αν και ίσως να είναι αυτονόητο για κάποιους, όπως και για μενα:
Επειδή το blog είναι ανοιχτό και δημόσιο, και ο καθένας - από έναν άγνωστο μέχρι το μπαμπά μου- μπορεί να το πετύχει τυχαία, αποφεύγω να δείξω μια μεριά του εαυτού μου, που θα μπορούσε να μου κολλήσει την ταμπελίτσα της πουτάνας, αν κανείς την απομονώσει από όλα τα υπόλοιπα πράγματα που με κάνουν αυτή που είμαι. Όχι ότι με νοιάζει και πολύ, αλλά.. με βρίζουν ήδη, φαντάσου να το έκανα κιόλας τί θα γινόταν! Και, αντίθετα με τα όσα ίσως θα συμπέραινε κάποιος που θα με άκουγε να καφρίζω με τα ζαβά που κάνω παρέα, όχι δεν φτιάχνομαι με τα μπινελίκια!
Είναι και που το να λέω τα πράγματα με το όνομά τους είναι ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά μου, και.. όσο κι αν δεν είναι ευχάριστο σε πολλούς από μας, το να βγαίνει μια ανύπαντρη, 22χρονη να μιλάει ανοιχτά για κάτι που επί αιώνες ήταν καταδικαστέο και κρυφό, εκφράζοντας αυτό που όλοι είχαν στην άκρη της γλώσσας τους, αλλά κανείς δεν τολμούσε να πει δυνατά (ότι δηλαδή το να κάνεις σεξ, κι όχι απαραίτητα "έρωτα", είναι το πιο εκπληκτικό πράγμα σ'αυτόν τον πλανήτη), δίνει αφορμή για τεράστιες ηθικολογικές συζητήσεις, τις οποίες κατά καιρούς ανέχομαι, αλλά συνήθως τις αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.
Επιπλέον, το να αναφερθώ σε πράγματα που έχω κάνει στο κρεβάτι, δεν είναι εντελώς δική μου υπόθεση (It takes two to tango, remember?) κι έτσι, προσπαθώ να μη φέρνω κόσμο σε δύσκολη θέση!
Τέλος, αν κάποιος θέλει να βρει κάτι που θα του δώσει αφορμή να πάει στο μπάνιο και να χαϊδευτεί, σίγουρα υπάρχουν στο διαδίκτυο χίλια δυο άλλα μπλογκ ή sites που θα τον βοηθήσουν, πρέπει να το κάνω οπωσδήποτε εγώ;

Κι επειδή το σεξ, είναι πολλά παραπάνω από απλή ανταλλαγή υγρών και αφορμή για χοντροκομμένα αστεία...



τρυφερό,
ταξιδιάρικο,
όπως πρέπει...

Thursday, 4 June 2009

Παρ'όλα αυτά...

Μερικές φορές, εμφανίζονται από το πουθενά στη ζωή σου άνθρωποι που στην τελική μενουν, και σε κάνουν να θες να πεις απλά ένα "ευχαριστώ"...




με τα καράβια που με πήγαινες να δω

εγώ ταξίδευα.....

Monday, 1 June 2009

Επανασυνδέσεις

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τί είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να είμαστε ξανά με τους πρώην μας. Με ανθρώπους που στο κάτω κάτω, το δοκιμάσαμε, κάτι πήγε στραβά και στην τελική το διαλύσαμε. Πόσο συχνά γίνεται να αλλάξουν δυο άνθρωποι, με τέτοιο τρόπο, ώστε 2,3 ή 10 χρόνια μετά τον πρώτο χωρισμό τους, να βρίσκουν ο ένας στον άλλον αυτό που -νομίζουν ότι??- ψάχνουν;

Είναι η ανάγκη για κάποιο πρόσωπο οικείο, που ξέρει τι μας αρέσει και τι όχι, που θα αποφευχθούν στιγμές αμηχανίας κατά την αναφορά σε περιστατικά που μας κάνουν να ντρεπόμαστε, που ξέρουμε ότι ταιριάζουμε -ή και όχι- στο σεξ;
Είναι η ευκολία; Το κλασικό από τις ταινίες "ανοίγω το βιβλιαράκι με τους πρώην" κάθε φορά που είμαι μόνος, και ψάχνω για επιβεβαίωση, ή και κάτι πιο σοβαρό;
Είναι μια μορφή ψύχωσης, που μας δένει με συγκεκριμένους ανθρώπους, που ενώ ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε μαζί και να είμαστε και οι δυο καλά, για λόγους που άλλοτε μπορούμε να καθορίσουμε και άλλοτε όχι; Είναι εκείνο το πάθος, που ενώ ξέρουμε συνήθως ότι δεν είναι υγιές, μας σπρώχνει προς τον άλλον, ενάντια στη λογική, και καμιά φορά και στη βαρύτητα;
Είναι ένας τρόπος να έρθουμε πιο κοντά με το -μακρινο η κοντινό- παρελθόν μας, και στο άτομο που ήμασταν τότε;
Είναι μια επιβεβαίωση, ότι περνάει ακόμα η μπογιά μας, όπως γινόταν και πριν χρόνια;
Είναι η υποψία, ότι με την πάροδο του χρόνου, αυτά που μας έκαναν να διαφωνούμε, να τσακωνόμαστε, να μην μπορούμε να αντέξουμε ο ένας τον άλλον, έχουν χαθεί από μέσα μας, και έτσι, με το υπόλοιπο της αγάπης, που πάντα μένει σε ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, αποφασίζουμε να ξαναδοκιμάσουμε;

Όποιο και να είναι από τα παραπάνω, μπορεί κανείς να σβήσει από τη μνήμη του τους καυγάδες, τα λόγια που τον πλήγωσαν, τα ελαττώματα που δεν άντεχε την πρώτη φορά, με την ελπίδα ότι δε θα επαναληφθούν ή ξαναεμφανιστούν; Μπορεί να είναι σίγουρος, ότι στην πρώτη ευκαιρία δε θα τα "χτυπήσει" στον άλλον, προσπαθώντας να πετύχει κάτι ή να κρύψει την ανυπαρξία των επιχειρημάτων του σε ένα τσακωμό; Ποιός, άραγε, μπορεί να ξεκινήσει από μηδενική βάση;
Αξίζει να ρισκάρεις; Να πληγωθείς για δεύτερη φορά από ένα άτομο, που στην τελική, αν τα πράγματα γινόταν διαφορετικά, και με το παρελθόν που έχετε, είναι πολύ πιθανό ότι θα μπορούσε να είναι ένας πολύ καλός σου φίλος, γιατί ξέρεις, ότι, λιγότερο ή περισσότερο, σ'αγαπάει ακόμα;


Εσύ τι λες Μ. μου;

Monday, 25 May 2009

Πόλεμο θέλετε; Θα τον έχετε!

Όταν ξέρεις ότι η μαλακία σου -εκτός από σένα, που στο κάτω κάτω σε αφορά άμεσα- παίρνει και άλλους στο λαιμό σου, καλό είναι, για ένα μικρό, έστω, χρονικό διάστημα, να αφήνεις το πουλάκι σου κάτω, και να κάνεις δυο μαλακίες που έχεις αναλάβει, ώστε να είσαι εντάξει! Γαμώ την πουτάνα μου, δηλαδή, επειδή εσύ θεωρείς ότι πρέπει οπωσδήποτε να βγάλεις κάλους και στις δυο παλάμες, πρέπει να την πληρώσω εγώ; Στη χειρότερη, απομάκρυνε για δυο λεπτά το ένα κωλόχερό σου, ίσα ίσα για να πάρεις ένα τηλέφωνο και να φορτώσεις σε μένα, κάτι που θα έπρεπε να κάνεις εσύ. Θα το δεχόμουν, φτάνει να γλίτωνα αυτήν την τάπα που μου έκατσες, και ίσως να έσωζες τον εαυτό σου από λίγα από τα μπινελίκια που έχεις να ακούσεις την επόμενη φορά που θα βρεθείς στο δρόμο μου! Γιατί, όταν μου συμπεριφέρεσαι μ'αυτόν τον τρόπο, κάθε ίχνος της ευπροσήγορης και ήρεμης μεριάς μου, που σε κάνει να με θεωρείς θύμα, εξαφανίζεται, και δίνει τη θέση της στο τέρας, που αυτή τη στιγμή θέλει να σε κατασπαράξει ζωντανό. Αυτό που έκανες, εμένα μόνο ένα πράγμα μου δείχνει: ότι με έχεις τόσο γραμμένη στα παπάρια σου, που ούτε τον κόπο που έχω κάνει μέχρι τώρα, και ο οποίος και υπέρ σου είναι, ούτε το χρόνο που αφιέρωσα, μην κάνοντας κάτι άλλο, πιο ευχάριστο για μένα, σέβεσαι. Και για μένα, το να μη με σέβεσαι, μόνο ένα πράγμα σημαίνει: ΠΟΛΕΜΟΣ. Και όχι για να κερδίσω το σεβασμό σας, αλλά για να εκδικηθώ. Και να είστε σίγουροι, ούτε δίκαιη θα είμαι, ούτε σκοπεύω να δείξω τον παραμικρό σεβασμό. Το όπλο έχει πια βγει από τη θήκη του...

Thursday, 21 May 2009

Τέχνη και Τεχνικη

Τελικά πόση σημασία έχει αν αυτό το οποίο εσύ θεωρείς τέχνη, επειδή σε αγγίζει, σου προκαλεί συναισθήματα, σε κάνει να ταυτιστείς, δεν είναι άρτιο τεχνικά; Σε κάνει να αισθάνεσαι λιγότερα ή να ντρέπεσαι που σ'αρέσει; Από πότε οι κανόνες της τέχνης είναι τέτοιοι, που να αποκλείουν οτιδήποτε δεν έχει δημιουργηθεί με τον "σωστό" τρόπο ή δεν είναι αρκετά σύνθετο, πολύπλοκο ή δυσνόητο; Από πότε οι καλλιτέχνες άρχισαν να κλείνουν τους εαυτούς τους σε κελιά που φυλακίζουν την έμπνευσή τους;

Οτιδήποτε μ'αρέσει, ακόμα κι αν είναι κάτι εντελώς απλό η καθημερινό, που απαξιώνεται από όλους, αν με συγκινεί, είναι τέχνη.

ΤΕΛΟΣ.

Monday, 18 May 2009

Ως συνήθως..

Η ιστορία επαναλαμβάνεται


και μάλλον γενιά με τη γενιά...


η κατασταση γίνεται χειρότερη!

Friday, 15 May 2009

OMG Έκθεση!!!

Κατά διαστήματα βλέπω ακόμα εφιάλτες ότι δίνω Πανελλήνιες, αν και έχουν περάσει ήδη 4 χρόνια από τότε. Τα ξενύχτια, η κούραση και τα κλάματα, το άγχος, ο πανικός και η αγωνία που ένιωθα τότε, ήταν κρυμμένα, ομολογουμένως όχι πολύ καλά, σε ένα συρταράκι του μυαλού μου, και χτες το βράδυ, αφού είπα καλή επιτυχία στον αδερφό μου, ξεχύθηκαν από το υποσυνείδητο και περάσαν πάλι στη σφαίρα των ονείρων, κάνοντάς με να ξυπνάω ιδρωμένη, λες και ετοιμαζόμουν εγώ να παω να γράψω την επόμενη μέρα.
Το θέμα της έκθεσης ήταν ένα από κείνα τα φλώρικα, τα ήδη προετοιμασμένα από τα φροντιστήρια, και δεν έκρυβαν την απροθυμία (ή το φόβο;) εκείνων που τα διάλεξαν, να προκαλέσουν το μυαλό των παιδιών. Το μόνο που ζητούσαν ήταν κλισέ φράσεις, με δύσκολες λέξεις και νόημα που κανέναν δεν αγγίζει, ή συγκινεί. Από κείνα που κι εγώ, που όλες μου οι εκθέσεις ήταν στην κατήγορία "ωραίο κείμενο, θα το διαβάσουμε δυνατά, αλλά για να μην γράψετε κάπως έτσι στς πανελλήνιες", δεν μπόρεσα να βρω κάτι που θα μου τραβούσε την προσοχή και θα με έκανε να δώσω λίγη σημασία σ'αυτά που θα έγραφα, αν μου το ζητούσαν.
Το μάθημα της έκθεσης θα έπρεπε να εξετάζει, εκτός από το λεξιλόγιο, τη σύνταξη και την ορθογραφία, και τον τρόπο σκέψης των μαθητών. Δεν είναι δυνατόν να σου ζητάνε να γράψεις και να υποστηρίξεις με -ξένα- επιχειρήματα, μια άποψη, που όχι μόνο δική σου δεν είναι, αλλά και με την οποία πιθανότατα δε συμφωνείς, απλά και μόνο για να είναι αρεστή στο διορθωτή, ώστε να καταφέρεις να μπεις στην τριτοβάθμια! Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο, ακόμα και σ'αυτό το μάθημα της έκφρασης ιδεών, να ζητάμε από τους υποψηφίους να αποδείξουν το πόσο καλά μπορούν να παπαγαλίσουν!
Γιατί ποτέ κανένα από τα θέματα δε δίνει την ευκαιρία στους μαθητές να αποδείξουν πως έχουν ιδέες, φαντασία και άποψη; Γιατι κανείς δεν τους ζητάει να γράψουν μια ιστορία ή ένα στοχαστικό δοκίμιο; Μήπως γιατί το μόνο που θέλουν -και μέσα από τις εξετάσεις- είναι να φτιάξουν στρατούς άμυαλων παπαγάλων χωρίς κρίση, εύκολα κατευθυνόμενων, με ανύπαρκτη κρίση και μνήμη;
Το εκπαιδευτικό σύστημα, είναι αισχρό, προκαλεί στους περισσότερους μαθητές τραύματα και εμπειρίες που μόνο να ξεχάσουν θέλουν, και επιχειρεί να βάλει παρωπίδες και στους λίγους που τολμούν να σκέφτονται από μόνοι τους, και παρ'όλα αυτά, όταν μιλάμε για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η μόνη κατεύθυνση προς την οποία δεν στρεφόμαστε είναι εκείνη, που θα βοηθήσει στη δημιουργία ελεύθερων πνευμάτων, που αυτά και μόνο μπορούν να προσφέρουν με τέτοιο τρόπο, ώστε μια χώρα να προοδεύσει.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως όλοι θεωρούν πως "η ελλάδα τρώει τα παιδιά της"... To κάνει την ώρα που προσπαθεί να πνίξει τις σκέψεις τους.


Wednesday, 13 May 2009

Η μόνη αποδεκτή λύση για τις φοιτητικές εκλογές

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

ΤΗΣ

ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΩΝ ΧΑΝΙΩΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ


Χανιά, 13 Μαΐου 2009

Με μεγάλη μας θλίψη παρακολουθούμε εδώ και χρόνια την κατάσταση στο Πολυτεχνείο Κρήτης, τη χρονική περίοδο πριν και κατα τη διάρκεια των φοιτητικών εκλογών, και την αντίθεσή της με εκείνη που επικρατεί καθ'όλο το ακαδημαϊκό έτος. Δεδομένης δε, της επιπρόσθετης ψυχολογικής επιβάρυνσης που υφιστάμεθα, λόγω της παραμονής μας στα Χανιά και για σπουδές, πέραν των ετών που έχουμε περάσει στην πόλη, λόγω της καταγωγής μας, αποφασίσαμε, την ίδρυση μιας συλλογικότητας, που σκοπό έχει την επίλυση των επιπλέον προβλημάτων που προκύπτουν από τα παραπάνω.
Απώτερος στόχος μας είναι, εκτός από την κατάληψη, με ύπουλα μέσα, του Πολυτεχνείου, και την έντεχνη ασκηση πίεσης, προκειμένου οι λύσεις όλων των προβλημάτων να είναι οι πιο συμφέρουσες για εμάς και τους ψηφοφόρους μας, η κυριαρχία, σε πρώτη φάση της χώρας και στη συνέχεια, του σύμπαντος.
Προειδοποιούμε, πως δεκτά ως μέλη θα γίνονται μόνο άτομα, με τόπο καταγωγής τα Χανιά, τα οποία, επιπλεόν είναι μέλη του φοιτητικού συλλόγου του Π.Κ. Στη συνέχεια, οπότε και η κίνησή μας θα γίνει οικομενικό κίνημα, θα γίνονται δεκτά και άτομα που έχουν αποφοιτήσει από το προαναφερθέν ίδρυμα, πάντοτε όμως θα είναι απαραίτητη η σχετική έγγραφη βεβαίωση της γέννησης του μέλους στο Νομό Χανίων. Φίλοι της Κίνησης, ωστόσο θα θεωρούνται όλοι όσοι μοιράζονται το όραμά μας, για ένα καλύτερο Πολυτεχνείο, και ένα δικό μας κόσμο.
Η Κίνηση Απελπισμένων Χανιωτών Πολυτεχνείου Κρήτης (από το σημείο αυτό θα αναφέρεται ως Κ.Α.Χα.Π.Κ.) προσφέρει στα μέλη της, πέρα από σημειώσεις, ευνοικές τιμές σε βραδινά μαγαζιά και τη διοργάνωση εκδρομών, όπως όλες οι υπόλοιπες παρατάξεις, ψυχολογική υποστήριξη και ειδικά προγράμματα απεξάρτησης από το αλκοόλ, εφ'όσον έχει αποδειχτεί ότι η έναρξη της περιόδου εθισμού τοποθετείται μετά το πρώτο έτος φοίτησης του μέλους.
Υποσχόμαστε, δε, και είμαστε διατεθειμένοι, σαν ιδρυτές της Κίνησης, να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας αυτή, ότι κανένα μέλος δε θα υποχρεωθεί να ενεργήσει με τρόπο που δεν επιθυμεί, μετά από την εξαπόλυση εναντίον του κενών υποσχέσεων, και απειλών.
Βασικό στοιχείο που θα χαρακτηρίζει την Κ.Α.Χα.Π.Κ. θα είναι η επικοινωνία των μελών και φίλων του σε τακτά χρονικά διαστήματα, σε μέρη με άφθονο καφέ, αλλά και αλκοόλ, εφ'όσον αυτό θεωρείται αναγκαίο, για την ανταλλαγή απόψεων, και το σχεδιασμό των επόμενων κινήσεών μας.
Το Καταστατικό έχει συνταχτεί, και η πρόσκλησή μας είναι ανοιχτή, για όποιον πληρεί τις προϋποθέσεις, όπως αυτές έχουν αναφερθεί παραπάνω.

Εκ της Ιδρυτικής Ομάδας.

ΥΓ: Πόσο κάηκε ο εγκέφαλός μου από τον ήλιο του πρώτου θαλασσινού μπάνιου, και πόσο έχουν πρηστεί τα αρχίδια μου από τα τηλεφωνήματα "φίλων" που με προσκαλούσαν στο ίδρυμα για να ασκήσω το δικαίωμά μου στη σημερινή ψηφοφορία;

Monday, 11 May 2009

Shit's so thick, you could stir it with a stick

Θεωρητικά, τώρα που φτιάχνει ο καιρός, θα έπρεπε να φτιάχνει και η διάθεσή μου. Να ονειρεύομαι παραλίες, mohito και μαργαρίτες, να ανυπομονώ για την εκδρομή με τη σχολή, και γενικά να είμαι μες στην τρελή χαρά.
Παρ'όλα αυτά, το μόνο που κάνω καλά τώρα τελευταία είναι να σαπίζω στο ανήλιαγο μπουντρούμι μου, να μην έχω όρεξη καν να βγάλω τις πυτζάμες μου -πόσω μάλλον να σηκωθώ να πάω για καφέ ή για μπάνιο-, και να σέρνω τα μούτρα μου στο πάτωμα, κάνοντας τουλάχιστον τη χάρη στη μαμά μου να κρατάω το σπίτι καθαρό.
Όλα μου πάνε ανάποδα και μου φταίνε, και όλοι είναι εναντίον μου, και είμαι στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης..
Μου λείπει ο άντρας μου, μου λείπει η όρεξη να ασχοληθώ με τη σχολή, μου λείπει η όρεξη για τα πάντα!!!
Έχω νεύρα και είμαι στα πρόθυρα της κατάθλιψης, και όχι! δεν είναι PMS!


Tuesday, 5 May 2009

Wolverine

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα μια ταινία σαν το Χ-men United, που παρά τα εφέ και τις εκρήξεις και τους καυγάδες, είναι από τις αγαπημένες μου του είδους. Όχι ότι το X-men ή το X-men: the last stand δε μου άρεσαν, αλλά νομίζω ότι το πρώτο ήταν περισσότερο εισαγωγικό στους χαρακτήρες και το άλλο ένα εντυπωσιακό "αντίο".
Αν εξαιρέσεις ότι μου λύθηκαν κάποιες απόρίες σχετικά με την ιστορία και την καταγωγή του αγαπητού Wolverine, που αν είχα λιώσει με τις ώρες πάνω από τις χρωματιστές σελίδες της Marvel θα το είχα κάνει εδώ και καιρο, δεν.. Δεν είμαι σίγουρη γιατί, αλλά θεωρώ ότι πέρα από παρατραβηγμένη, ακόμα και για ταινία που ξέρεις ότι θα είναι τίγκα στα εφέ και στα εξωπραγματικά στοιχεία, ήταν σε κάποια σημεία, βαρετή να το πω..; Οκ μια γκόμενα είναι πάντα καταλύτης στη ζωή ενός άντρα, ακόμα κι αν αυτος είναι υπερήρωας, αλλά, ακόμα κι εγώ, που κοπέλα είμαι, και θα ήταν αναμενόμενο να είμαι λίγο πιο επιρρεπής, σκέφτηκα "ωχ! Όχι άλλο love story με πρωταγωνιστή το Logan!"
Ο Hugh θα είναι πάντα ένα από τα αγαπημένα μου γκομενάκια στον κόσμο αυτό, ακόμα και παραφουσκωμένος και γεμάτος τρίχες, και, πρέπει με το χέρι στην καρδιά να το παραδεχτώ, η ταινία είναι οφθαλμόλουτρο, αλλά.. όχι, ούτε αυτό ήταν αρκετό για να με πείσει.
Εντάξει δεν θα κλάψω πολύ για την ώρα που πέρασα βλέποντας το, αλλά δεδομένου ότι λατρεύω το Wolverine, γενικά όλη τη σειρά ταινιών για τους Χ-men και φυσικά το Jackman, και ότι περίμενα αρκετό καιρό για να βγει, είμαι, όπως και να το κάνουμε, απογοητευμένη.

Friday, 1 May 2009

Save the pigs!


Ευκαιρία είναι να κόψουμε την κατανάλωση των γουρουνιών τώρα με την "ίωση". Τα έχουμε ξεκάνει τα καημένα! Ελευθερία στα γουρούνια!!!!

Sunday, 26 April 2009

Πήρε φωτιά ο κώλος μας :Ρ

Ήταν να μην αποφασίσω να κοιμηθώ νωρίς ένα βράδυ.
Ένα τσαφ! και μια έντονη πορτοκαλοκόκκινη λάμψη κάπου έξω από το δωμάτιό μου, ήταν αρκετά για να με κάνουν να αναρωτηθώ τι παίζει. Πριν προλάβω να βγω από το διάδρομο, άκουσα την φρικαρισμένη φωνή της μάνας μου να ρωτάει το μπαμπά μου τον αριθμό της πυροσβεστικής.. "Πήραμε φωτιά;" αναρωτήθηκα κ επιτάχυνα..
Από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα, φαινόταν πια καθαρά οι φλόγες, που σιγά σιγά δυνάμωναν, ενώ η μυρωδιά καμμένου πλαστικού με έκανε να σκέφτομαι σοβαρά να γυρίσω στο δωμάτιό μου και να ανάψω τα αρωματικά κεριά. "Κεριά; δε σφάξανε!"
Το μηχανάκι του γείτονα απλά καιγότανε αργά και βασανιστηκά, το ελαφρύ μπουμ με ταρακούνησε κ με τρομοκράτησε (δεν ειναι και πολύ δύσκολο), και οι μαύροι καπνοί που είχαν αρχίσει να γεμίζουν το σπίτι μας γίνανε πιο μαύροι κ πιο πυκνοί.
"Το αμάξι, πού έχω το αμάξι;" Όχι ότι αν ήταν κάπου εκεί κοντά θα με αφήναν να πάω να το κουνήσω.. Θα με ανάγκαζαν να το παρακολουθήσω από το μπαλκόνι να γίνεται φλαμπε.. Ευτυχώς θυμήθηκα ότι ήταν λίγο πιο πέρα..
Η πυροσβεστική έφτασε, έσβησε τη φωτιά. Ήρθαν και οι μπάτσοι, οι ανταριασμένοι γείτονες γύρισαν στα κρεβατάκια τους, νιώθοντας ασφαλείς κι ευτυχισμένοι που δεν πήρε φωτιά ο δικός τους κώλος...
άντε παιδάκια καληνύχτα! και στον επόμενο εμπρησμό!

Monday, 13 April 2009

Παίξε το παιχνίδι όσο πιο καλά μπορείς..

Ναι λοιπόν! Δυο ακόμα συμμετοχές μου σε blogoπαιχνίδια, με προσκλήσεις -μια συγκεκριμένη και μια ανοιχτή- από τη Luthien:

Για αρχή, αγαπημένες ταινίες...

i) Έχω αναφέρει ίσως πολλές φορές ότι έχω ένα θέμα με τις παιδικές ταινίες, και ειδικά με εκείνες της Disney. Ο Βασιλιάς των Λιονταριών από τις παλιές και ο μικρούλης Wall-e από τις πιο πρόσφατες, είναι σίγουρα από τις κορυφαίες.

ii)Από εκείνες που μου ταράζουν τον ύπνο τα βράδια, μπορώ σίγουρα να ξεχωρίσω το Seven, που όσες φορές και να το δω δεν είναι αρκετές για να με κάνουν να μην ανατριχιάζω στο τέλος, αλλά και το ισπανικό Ορφανοτροφείο, που ακόμα και τώρα αν δω πόστερ με συγκεκριμένη εικόνα, μπορεί να βάλω τα κλάματα.

iii) Σαν καλό κοριτσάκι, δεν θα μπορούσα να παραλείψω και κάτι πιο, ροζ.. H πόλη των αγγέλων, λοιπόν, και τώρα τελευταία έχω μια αγάπη στο Twilight (αυτό υποθέτω πως θα περάσει).

iv) Κοινωνικός προβληματισμός φυσικά από το Μαθήματα Αμερικανικής ιστορίας και το Fight Club. Έχω μια συμπάθεια στον Edward Norton ή μου φαίνεται;

v) Στις κωμωδίες κωμωδίες δεν έχω τρελή αγάπη, αρκετές είναι τουλάχιστον σαχλές, όμως μπορώ να πω ότι το Analyse this ήταν αρκετά καλό..

vi) Μια λέξη, πολλές ταινίες, Aronofsky. Πάντα θα βρει ένα τρόπο να σε κάνει να τον θυμάσαι!

Τέλος τέλος οι ταινίες τώρα.. 10+1 πράγματα για μένα:

1. Με την κολλητή μου έχουμε μια περίεργη σχέση που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με ερωτική. Σύνδρομο στέρησης όταν έχουμε καιρό να βρεθούμε, ζήλιες, και που και που φιλιά που κάνουν τους γκόμενούς μας να ζητάνε βίντεο κάθε φορά που πάμε στο μπάνιο μαζί :Ρ

2. Είμαι τόσο κυκλοθυμική που τη μια στιγμή μπορεί να γελάω μέχρι δακρύων, και την αμέσως επόμενη να κλαίω με λυγμούς. Η κατάσταση μπορεί να αντιστραφεί σε κλάσματα δευτερολέπτου, προφανώς!

3. Κάθε φορά που οργανώνω ταξίδι, εκδρομή, εξόρμηση, εξοδο, όσο και να το θέλω, την τελευταία στιγμή πριν να φύγω από το σπίτι το μετανιώνω και δε θέλω να πάω πουθενά!

4. Αν κάτι καρφωθεί στο μυαλό μου, δεν φεύγει με τίποτα! Έχω σκεφτεί πολλές φορές, πως ίσως να είμαι εμμονική.

5. Μουσική. Είμαι τρελή. Είμαι music junkie! Αν αναγκαστώ να περάσω έστω και λίγες μέρες στα μουγκά, είμαι στα πρόθυρα του τρελοκομείου. Η σιωπή με ταράζει!

6. Τα παιδιά είναι στο μυαλό μου συνώνυμα με τη λέξη τιμωρία. Θα μπορούσα να ασχοληθώ με τα παιδαγωγικά μόνο αν με ανάγκαζαν να το κάνω, προκειμένου να αποφύγω μακροχρόνια φυλάκιση, και θα έκανα παιδιά, μόνο αν ήμουν αρκετά ηλίθια ώστε να μην προσέχω, και να μην μπορέσω καν να προλάβω να διορθώσω πιθανή μαλακία. Δεν έχω μητρικό ένστικτο, και ούτε θα έχω ποτέ μάλλον. Έχω προτείνει μάλιστα στη γυναικολόγο να κάνουμε τσάκα τσάκα μια στείρωση να ξεμπερδεύω από το φόβο της "μαλακίας".

7. Όταν ανακαλύψω ένα καινούριο φαγητό που μ'αρέσει, ή όταν μου κολλήσει κάποιο που ήξερα από πριν, αλλά δεν το είχα αξιολογήσει σωστά, το τρώω συνέχεια και σε τεράστιες ποσότητες μέχρι να το σιχαθώ.

8. Έχω υπάρξει αρκετά τυχερή, ώστε όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους είχα σχέση μέχρι τώρα, να με αγαπάνε ίσως περισσότερό από όσο θα μου άξιζε. Η φράση του καλού μου "Ήσουν που ήσουν κακομαθημένο, έμπλεξες και με μένα και έγινες χειρότερη" έχει ειπωθεί από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους, όχι πάντα με αθώο πειρακτικό τρόπο.

9. Σε όλα μου τα σχολικά χρόνια, με εξαίρεση την δευτέρα και την τρίτη λυκείου, ήμουν πεπεισμένη πως είχα γεννηθεί για να ασχοληθώ με τις θεωρητικές επιστήμες. Κάποιο πρωί ξύπνησα, και συνειδητοποίησα πως ήμουν γελασμένη, και πως η απέχθειά μου για τα μαθηματικά, δεν ήταν αρκετή για να βγάλω αυτό το συμπέρασμα.

10. Μισώ τα ψώνια. Τελεία και παύλα.

10+1: Είμαι τρομερά ανασφαλής, έως κομπλεξική. Δεν φοράω ρούχα σε χρώματα που τραβάνε την προσοχή, όταν φοράω παπούτσι με τακούνια, σιχαίνομαι τον παραμικρό ήχο που συνοδεύει τα βήματά μου, δεν φοράω φούστες γιατί μισώ τα πόδια μου, τα βυζιά μου είναι στα μάτια μου υπερβολικά μικρά (ίσως φταίει που όλες μου οι φίλες έχουν τεράστια!), και φυσικά, δεν μπορώ να διασχίσω μόνη μου χώρους με πολύ κόσμο, γιατί σιχαίνομαι να τραβάω την προσοχή.

Προσκλήσεις δεν μοιράζω, όποιος θέλει παίζει! :)

Wednesday, 8 April 2009

tonight...

Το πρόγραμμα απόψε, καλώς εχόντων των πραγμάτων, έχει...

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ!

Αν δε στραβώσει για χιλιοστή φορά το σύμπαν, θα τους δω επιτέλους ζωντανά!


Friday, 3 April 2009

Ο πολιτισμός των ανθρώπων φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρονται στα ζώα.

Σήμερα γύρω στις 7 το απόγευμα, κάποια από τα σκυλιά που ζουν στους χώρους του Πολυτεχνείου, πέθαναν, αφού βασανίστηκαν για άγνωστη ώρα με το χειρότερο δυνατό τρόπο, με το κορμί τους να τινάζεται από σπασμούς, αφού ο οργανισμός τους, παρά τους εμετούς που έκαναν, δεν κατάφερε να αποβάλει το δηλητήριο που κάποια τέρατα -που έχουν την απαίτηση να αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι- τα είχαν ταϊσει.

Τα ζώα αυτά δεν ενόχλησαν ποτέ κανέναν από τους καθηγητές ή τους φοιτητές που κυκλοφορούν στο Πολυτεχνείο,αφού ούτε επιθετικά είναι, ούτε φασαρία κάνουν . Δεν είναι δυνατόν να ενοχλήθηκε κάποιος από τους περίοικους, γιατί δεν υπάρχουν σπίτια κοντά.

Είναι από τα πιο συνταρακτικά πράγματα που έχω δει ποτέ μου.

Ξέρω ότι δεν είναι ούτε σωστό, ούτε λογικό ίσως να το λες, αλλά πραγματικά, όποιος το έκανε αυτό το πράγμα, αξίζει έναν εξίσου επίπονο και βασανιστικό θάνατο με εκείνο των σκυλιών.

ΑΙΣΧΟΣ

Πραγματικά δεν ξέρω τί άλλο να πω...

Saturday, 28 March 2009

μαλακία

είχα γράψει ένα τεράστιο κείμενο πάνω στην απώλεια της "παρθενιάς" σε άντρες και γυναίκες και την κοινωνιολογική διάστασή της, το οποίο έχασα και τώρα βαριέμαι να το ξαναγράψω.
ίσως κάποια άλλη στιγμή. Πάρτε για παρηγοριά (δική μου) το video του κομματιού που με ενέπνευσε:
* προσοχή στο στίχο που αναφερόμουν στο πόστ:
"He would be my first man, and with a careful hand
He wiped the tears that ran down my face" *


Sunday, 22 March 2009

1>2

  • Δυο άνθρωποι κοντά και πάλι, δυο μήνες μετά...
  • Δυο καφέδες στο ίδιο μέρος...
  • Δυο βράδια αγκαλιά στο κρεβάτι...
Όλα αυτά σε δυό μέρες.

Αρκετός χρόνος για να ξεχάσεις
όσα φοβάσαι και σε κάνουν να νιώθεις ανασφαλής, μόνος και ξεκομμένος,
όχι αρκετός για να χορτάσεις τον άλλον..

Ένα αεροπλάνο που φεύγει.. και τα παίρνει όλα μακριά..

Friday, 20 March 2009

Τί να μου τη δίνει, άραγε;

Όντως, αγαπητή μου Luthien, είμαι σε φόρμα, κι έτσι όσο πιο άμεσα μπορώ απαντάω στην πρόσκλησή σου, για το παιχνιδάκι, σύμφωνα με το οποίο πρέπει να γράψω τα πράγματα που με εκνευρίζουν.. Έτσι, με τυχαία σειρά, μπορώ να πω πως σε γενικές γραμμές είναι τα παρακάτω:

1. Η αναμονή, στην οποιαδήποτε μορφή της. Όσο κι αν τελευταία (λόγω σχέσης από απόσταση) το έχω μηδενίσει το αναμονόμετρο, είναι σίγουρο ότι η υπομονή δεν ήταν ποτέ στα ατού μου. Αν με κάνεις να περιμένω έστω και 5 λεπτά, θα αρχίσω τα μηνύματα, τα τηλέφωνα, και στην τελική θα σε σιχτιρίσω και θα σε μισήσω!

2. Οι καθηγηταράδες που δεν έχουν γνώση του αντικειμένου τους. Επίσης εκείνοι χωρίς συνείδηση. Μεγάλη ιστορία, πολλά νεύρα! ^&%^&%&#*^$^&!

3. Η νοοτροπία των ελλήνων οδηγών. Απερίγραπτη, επικίνδυνη, εκνευριστική στο φούλ! Μπορούν σε κλάσματα δευτερολέπτου να σου καταστρέψουν την καλή διάθεση που προσπαθούσες όλη μέρα, με άπλωμα της αρίδας στον ήλιο, φράπα και τάβλι με φίλους, να φτιάξεις!

4. Η "ηλεκτρισμένη" ατμόσφαιρα στο χώρο που βρίσκομαι, από νεύρα και λανθάνοντες τσακωμούς. Βγάλτα από μέσα σου, φώναξε βρίσε, μην κάθεσαι χωρίς να μιλάς, κοιτώντας μ'αυτό το βλέμμα που βγάζει φωτιές! Δεν είναι τυχαίο που δεν με έχουν δείρει παρά μόνο μια φορά, ενώ ήμουν τεράστιο κωλόπαιδο μικρή. Silent treatment! Η μαμά μου έχει κάνει διδακτορικό!

5. Τα ψώνια, ωωω! τα ψώνια! Και για να πω την αλήθεια, αν δω μια κουκλάρα με τη μύτη της ψηλά, θα το καταλάβω, καθώς είναι ένας πολύ καλός τρόπος να προστατευτεί από τα γλοιώδη αρσενικά που θα της την πέσουν με σιχαμένο και καλυμμένο με σάλια κ σπέρμα τρόπο. Αλλά, να είσα σαν το ανάποδο γαμώτο, να ντύνεσαι αλλοπρόσαλλα σαν σταρ του χόλυγουντ, και να μη μιλάς σε κανέναν χωρίς μια ψεύτικη περιφρόνηση, ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ!

6. Με εκνευρίζει όσο τίποτα η πολυκοσμία. Το πόσο δεν περιγράφεται. Συνοδεύεται από στρίμωγμα, φασαρία, ζουπήγματα και χουφτώματα κατά λάθος ή "κατά λάθος", και στα μαγαζιά από χείριστη εξυπηρέτηση. Κι ομως, είμαι αυτή που πίνει μπύρες τις Τρίτες κι όχι τα Σάββατα, και δεν ντρεπομαι καθόλου γιαυτό!

7. Χειρότερο όμως από όλα για την ψυχική μου υγεία είναι οτιδήποτε σχετίζεται με απότομη διακοπή του ύπνου μου. Ξυπνητήρια, κουδούνια, μπετονιέρες, κομπρεσέρ, τσιρίδες... απλά έχουν φάει όσο μπινελίκι μπορώ να ρίξω!

Αυτά για σήμερα αγαπητά μου παιδιά, την επόμενη βδομάδα θα γράψουμε τεστ στις αναρτήσεις αυτού του μήνα. Θα παρακαλέσω τους κυρίους και κυρίες: αιρετικός, dreamcatcher, θλιμμένη νεράιδα, και Παλάβω (θα γράψεις τίποτα ή θα ανέβω να σε δείρω;), εφ'όσον το επιθυμούν να συνεχίσουν!

Τα 'θελε ο κώλος της

-Μην κάνεις στους άλλους αυτά που δε θες να σου κάνουν.
-Ωραία, μην γκρινιάζεις τότε!

Thursday, 12 March 2009

Όταν λέω ότι στη σχολή απλά καις εγκεφαλικά κύτταρα...

...όλοι πέφτουν να με φάνε και επιμένουν ότι εκεί δημιουργείς και επιπλέον!

Χρόνος: Σήμερα το πρωί, λίγες ώρες πριν δηλαδή
Τόπος: Το τρισκατάρατο ψυχιατρείο εκεί στο Ακρωτήρι

Εκεί που ο αγαπημένος μου (ναι υπάρχει και τέτοιος) καθηγητής στο Πολυτεχνείο, χρησιμοποιούσε σαν παράδειγμα για μια βλακεία που τώρα δε θυμάμαι, τις διακοπές που πήγαμε το καλοκαίρι με το έτερο ήμισυ, το μυαλό μου σκεφτόταν...

Από τη μιά τις διακοπές με τον άντρα μου στη Σκύρο το καλοκαίρι, τις άπειρες ώρες που περάσαμε μόνοι οι δυό μας, τα βράδια που *ξεκινούσαμε να κοιμηθούμε αγκαλιά και στη συνέχεια λόγω ζέστης απομακρυνόμασταν αλλά παρ'όλα αυτά* κοιμόμασταν μαζί, τις βόλτες, τα μπάνια στη θάλασσα κλπ κλπ...

Από την άλλη *πιθανότατα το σάπιο δεξί ημισφαίριο* συγκεκριμένη συμφοιτήτρια που όλη της η ζωή είναι η σχολή ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ, μην έχοντας γκόμενο, και με μηδενικές ελπίδες και διαθέσεις να αποκτήσει, να κάνει παρτούζα με τους τρεις καθηγητές που είχα σήμερα, οι οποίοι θαυμάζουν την αφοσίωσή της στις σπουδές της. Μπλιάξ!

Κάπου εκεί, το μαγικό του φεγγαριού ονειροπόλημά μου διακόπηκε από τις τσιμπιές της διπλανής... "ψιτ, συγκεντρώσου! που ταξιδεύεις; σε έχει δει που κοιτάς μια ώρα το κενό!"

Saturday, 28 February 2009

Πέσε κατευθείαν στο ψητό!

Ότι θυμάμαι χαίρομαι αυτές τις μέρες ως γνωστόν, και σήμερα που έψαχνα μια λίστα με βιβλία στην τελευταία σελίδα του βιβλίου των θρησκευτικών της δευτέρας λυκείου (εντελώς άσχετο με το περιεχόμενο που ποτέ δεν έμαθα τι ήταν, φυσικά), είδα στο εξώφυλλο κάτι γραμμένο με τον πολύ τακτικό και σταθερό γραφικό χαρακτήρα της Γ., που καθόταν από πίσω μου τότε..
"can you feel the love tonight..?"

Κάτι μου θύμιζε, και ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι είχε γραφτεί τότε που μας έλεγε ο -ανοιχτόμυαλος και αγαπημένος- θεολόγος ότι το προγαμιαίο σεξ επιτρέπεται, εφ'όσον νιώθεις έτοιμος συναισθηματικά και σωματικά, και κυρίως, εφ'όσον αγαπάς τον άνθρωπο που είστε μαζί -οκ μας τα έλεγε πολύ ρομαντικά, καθώς εκτός από καυλωμένα, ήμασταν και μικρά και αθώα-.

Το αγνόησα, αλλά όταν μετά από κάμποση ώρα βρέθηκα μπροστά στον υπολογιστή, είπα να κάνω μια βόλτα από το Google, να δω τί σκατά ήταν αυτή η φρασούλα που μου είχε καρφωθεί.. Πρώτο από τα αποτελέσματα ήταν ένα τραγούδι.. και εκεί φυσικά έγινε επιτέλους το κλικ που θα έπρεπε να έχει γίνει ώρες πριν! ΤΟ LION KING! Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστες φορές το 'εχω δει στα αγγλικά, οπότε δεν έκανα αμέσως τη σύνδεση στο μυαλό μου!

Η ταινία που έβλεπα κάθε μέρα πρωί- μεσημέρι- βράδυ σαν να 'ταν αντιβίωση.
Η ταινία που όταν την είχα δει στο σινεμά με είχε κάνει να κλαίω με αναφιλητά (τώρα είναι αρκετά δύσκολο, αλλά και στα 7 μου δεν έκλαιγα και πολύ στις ταινίες από όσο θυμάμαι).
Η ταινία που στο μυαλό μου είχε δημιουργήσει την χαζορομαντική εικόνα του έρωτα που είχα στο μυαλό μου μέχρι να αρχίσουν οι απανωτές πίτες του λυκείου, ακριβώς με τη σκηνή στην οποία ακουγόταν το can you feel the love tonight (πόσο σέξυ είναι ο Σίμπα; και πόσο ανώμαλη εγώ να φτιάχνομαι με ένα animated λιοντάρι;).
Η ταινία που όταν τη βλέπαμε εκεί κάπου στο πρώτο έτος, οι δυο ήταν Τιμόν και Πούμπα, κι εγώ ο Σίμπα -λόγω μαλλιού? E. και Ε., παρακαλώ επιβεβαιώστε!-.
Η ταινία που με έκανε κάθε φορά να γαμιέμαι στα γέλια με το "Θες παϊδια; γιαμ γιαμ! Θες κοψίδια; γιαμ γιαμ! Θες λιπίδια; γιαμ γιαμ! Πέσε κατευθείαν στο ψητό!".

Μακράν η αγαπημένη μου ταινία του Ντίσνευ, σίγουρα η αγαπημένη μου κινουμένων σχεδίων, μια από τις πιο αγαπημένες όλων των εποχών, και πάει λέγοντας! Ακόμα τη βλέπω και μου 'ρχεται να βάλω τα κλάματα! Αν υπάρχει άνθρωπος που δεν του αρέσει του αξίζει απλά να καεί στην κόλαση!
Κι επειδή το γάμησα στο μπλα μπλα, πάρτε και το βιντεάκι από το youtube: (η εικόνα δεν είναι η καλύτερη δυνατή, αλλά έχει αξιοπρεπή ήχο και τα κομμάτια των Τιμόν και Πούμπα! Διότι, αγαπητοί μου φίλοι, τι αξία έχει το όλο σκηνικό χωρίς το "in short our pal is doomed" στο τέλος;)



Ότι θυμάμαι χαίρομαι

Το τηλέφωνο χτύπησε κι ο μικρός, φοβούμενος ότι θα τον βιάσουν, με τα δίμετρα πόδια του εκτεθειμένα μέσα από το δικτυωτό καλσόν, με παρακαλούσε να τον μαζέψω από το αποκριάτικο πάρτυ του φροντιστηρίου. Σαν καλή αδερφή, ντύθηκα και έσυρα τον σάπιο μου κώλο μέχρι το αμάξι, που ήταν παρκαρισμένο στου διαόλου τη μάνα.
Στο δρόμο σαν να ξέφυγε λίγο το μυαλό μου… Βρέθηκα για λίγο στα αποκριάτικα πάρτυ του φροντιστηρίου όταν πήγαινα εγώ..

Πρώτη Λυκείου. Σε ψιλοπαρακμιακό μπαράκι -που τώρα ευτυχώς έχει κλείσει-, λόγω του ότι τελευταία στιγμή θυμήθηκαν ότι ‘επ! πρέπει να κάνουμε πάρτυ για τα παιδιά’. Εγώ και η -τώρα πια- κολλητή μου, με κόκκινες περούκες και ψαρωμένες όσο ποτέ, με deadline για να γυρίσουμε σπίτι το βράδυ, να χαζεύουμε γκόμενο της κακιάς ώρας που γουστάραμε τότε και οι δυο και μας είχε ρίξει την κλανιά της χιλιετίας, με μίνι, έντονο μακιγιάζ και οh my god! ίδια περούκα με αυτές που είχαμε πάρει κι εμείς. Εκείνο το βράδυ μάζεψα όλο το θάρρος που μου έδινε η μισή μου μπύρα και η περούκα, και τόλμησα να τον πλησιάσω και να του πω ένα ‘γειά’. Κι εσύ κάτι ανάλογο έκανες, Ν. ή κάνω λάθος; Μεγάλη αποτυχία γενικά σα βραδιά, όμως.. ένα μικρό βήμα για τον τραγικό γκόμενο, ένα μεγάλο για την μετέπειτα ερωτική μου ζωή.

Δευτέρα. Το φροντιστήριό μας ξέχασε –κλασσικά- να οργανώσει κάτι, κι έτσι.. Ντυμένη ξέκωλο-χήρα, με την τότε κολλητή παραμάσχαλα, πρώτα στο πάρτυ του δικού της -σε μαγαζί για 30άρηδες που και τώρα νιώθω άβολα μικρότερη από τους περισσότερους θαμώνες- για ζέσταμα. Εκεί ήταν που έχασα το καπέλο με βέλο που με χαρακτήριζε χήρα, κι έμεινα απλά ξέκωλο. Στη συνέχεια σε μπαρ για να χαζέψουν οι άλλες της παρέας γκομενάκια, που επίσης τις έγραφαν στα παπάρια τους, κι έτσι φύγαμε πολύ νωρίς, και τέλος σε club στο πάρτυ του μεγαλύτερου φροντιστηρίου στα Χανιά, όπου και είχε μαζευτεί η Σάρα και η Μάρα. Κάπου ανάμεσα στις δυο αξιοπρεπέστατες κυρίες, και ο προαναφερθείς γκόμενος, τον οποίο εγώ είχα ξεπεράσει εκείνη την εποχή, αλλά η Ν. όχι. Όταν αποφασίσαμε να πάμε να του μιλήσουμε και οι δυο μαζί για να τον κάνουμε να νιώσει άβολα… είχε φύγει και χάσαμε την ευκαιρία να γελάσουμε, όμως ήταν η πρώτη φορά, από τις πολλές που έχουν ακολουθήσει, που πήραμε η μια την άλλη από το χέρι και αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι εντελώς τρελό μαζί. Είχε την πλάκα του εκείνο το βράδυ, δεδομένου ότι ήταν και η πρώτη φορά που έβγαινα χωρίς να έχω συγκεκριμένη ώρα επιστροφής στο σπίτι!

Τρίτη. Ω ναι! Το γαμάτο μας φροντιστηριάκι είχε κλείσει μαγαζί με live έντεχνο και λαϊκό για εμάς τους γαμάτους του μαθητές (έκτοτε και μέχρι και φέτος το έκανε κάθε χρόνο, γιατί απλά ήταν ΤΕΛΕΙΑ). Ντυμένη νεραίδα, με κάτι απίστευτα ονειρικά φτερά που είχα για χρόνια σα διακοσμητικό στον τοίχο του δωματίου μου, απίστευτη διάθεση, και καινούριο κόλλημα, τον οποίο, όπως κάθε φορά που έπινα, όλο το βράδυ τον είχα ταράξει στα sms! Ένα ποτό, που ήταν το όριο που μας επέτρεπαν οι καθηγητές, ήταν αρκετό για να με ζαλίσει, να με κάνει να χορεύω με τις πανύψηλες γόβες, και να δω κάτι που επί μήνες δεν είχα καταλάβει. Ο μόνος αρσενικός του τμήματός μας, με τον οποίο πλακωνόμασταν στο ξύλο, παίζαμε μπουγέλο στους διαδρόμους και μου τραγουδούσε το don’t you love her madly των doors στο διάλειμμα, μου την έπεφτε, με λίγο αδέξιο κ ίσως άκομψο τρόπο, κολλώντας πάνω μου την ώρα που χορεύαμε! Bonding στην τουαλέτα με τη μαθηματικό που όλοι φοβούνταν, αλλά εμείς λατρεύαμε, η οποία ευτυχώς άρχισε στα μπινελίκια το ζεύγος που φασωνόταν μέσα, γιατί θα είχα τώρα να λέω ότι εκείνο το βράδυ, πλην των άλλων κατουρήθηκα κι αναγκάστηκα να φύγω άρον άρον! A night to remember πραγματικά, λίγες μέρες αργότερα, και για τους τρεις μήνες που ακολούθησαν ο συμμαθητής ήταν γκόμενός μου. Στην ουσία, εκείνο το βράδυ ξεκίνησε η διαδικασία που οδήγησε στην πρώτη μου κανονική και αποκλειστική και δημόσια σχέση –όλα τα πριν ήταν στο περίπου και στο κάτσε να δούμε τι έχουμε, και αν είναι μετά το λέμε και παραέξω.

Κι έτσι σαν κωλόγρια που θυμάται τι έκανε στην αντίσταση, φτάνω, ανάβω τα αλάρμ και βλέπω μια ψηλή ξανθιά με μίνι, πέρλες και βαμένη για πεζοδρόμιο να μπαίνει στο αμάξι. Ο αδερφός μου ενθουσιασμένος, είχε μόλις μια βραδιά, την οποία, που ξέρεις, μπορεί σε λίγα χρόνια να γράφει με νοσταλγία σε κάποιο μπλόγκ..

Monday, 23 February 2009

Wednesday, 18 February 2009

Κατσαρίδες στο χιόνι

Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς εκτός από μένα αυτό -που βλέπω χελώνες στο τραγικά βρώμικο παλιό λιμάνι, κουκουβάγιες στη μέση του δρόμου και βάζω τις φωνές "μην την πατήσεις! μην την πατήσεις", που φοβάμαι ότι αυτό που κουνιέται στο κρεβάτι μου είναι η Μόρα, και όχι ο σκύλος του σπιτιού- αλλά κατσαρίδες υπάρχουν και το χειμώνα!

Πριν λίγο σηκώθηκα από το pc με τη λογική ότι είναι πολύ αργά:
  • έπλυνα δόντια, με λύσσα και για χρόνο που διεκδικεί θέση στα ρεκόρ -η μανία μου με τη στοματική υγιεινή θα αναλυθεί σε κάποια άλλη φάση ίσως-.
  • έβγαλα φακούς κ φόρεσα γυαλιά. Έτσι, από τους 0 βαθμούς μυωπίας με φακούς, πήδηξα απότομα στους 7 χωρίς φακούς μέχρι να βρω τα γυαλιά μου, τα οποία έχουν μείνει στο μακρινό παρελθόν που δεν κουτουλούσα στους τοίχους, οπότε και είχα μόνο 4 με 5. όλη αυτή η απότομη αυξομείωση στο βαθμό της στραβωμάρας μου επιβαρύνει τα μάτια μου και ...** βλέπω αστράκια για λίγο** και
  • κατευθύνθηκα προς την κουζίνα για να προμηθευτώ το πολύτιμο νερό - πηγή ζωής, σε ποτήρι όγκου μισού λίτρου, που αδειάζει και ξαναγεμίζει τουλάχιστον μια φορά κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Ενώ έβαζα νερό στο ποτήρι, στην άκρη του οπτικού πεδίου κάτι μαύρο και μικρό κουνιέται, με σχετικά μικρή ταχύτητα, στο κενό ανάμεσα στα δυο χαλιά, με κατεύθυνση από την εξώπορτα προς το εσωτερικό του σπιτιού. "wtf?" σκέφτομαι "για κατσαρίδα είναι μικρό, για οτιδήποτε άλλο είναι τεράστιο". Υπενθυμίζω ότι δε βλέπω καλά, κι έτσι αποφασίζω να εξοπλιστώ κατάλληλα και να πλησιάσω.
  • Στάση πρώτη: Μπάνιο. Φοράω ένα ζευγάρι από τα χειρουργικά γάντια της μάνας, ώστε να αποφύγω ανεπιθύμητες επαφές με σιχαμένα πλάσματα.
  • Στάση δεύτερη: Παπουτσοθήκη. Αθλητικό νούμερο 45 του αδερφού ανα χείρας, με μεγάλη επιφάνεια, ότι πρέπει για άστοχους σαν κι εμένα.
  • Στάση τρίτη: Το δωμάτιο των γονιών μου. Φοράω τις παντόφλες του μπαμπά μου, ώστε αν χρειαστεί να επιχειρήσω φόνο, και να έχω μεγάλη επιφάνεια, και να κρατήσω όσο πιο μακριά από τα πόδια μου μπορώ το πτώμα.
  • Στάση τέταρτη: Μπαλκόνι. Με το φόβο να πάθει ο προαναφερθείς αδερφός πνευμονία, βάζω μέσα σκούπα και φαράσι, για να καθαρίσω τα ίχνη του εγκλήματος. (τέτοια μεθοδικότητα που τη βρήκα δεν ξέρω!)
Τελικός προορισμός: σαλόνι-κουζίνα. Πλήρως εξοπλισμένη, κοιτάω γύρω μου εξερευνητικά, για τον εντοπισμό του εχθρού. Στη γωνία, ακριβώς όπως περίμενα, μια κατσαρίδα με μέγεθος περίπου 1/3 του κανονικού, άραζε με φραπεδάκι. Με το που αντιλαμβάνεται την παρουσία μου, αρχίζει τοίχο τοίχο την ανέλπιδη προσπάθεια απόδρασης. Πετάω το παπούτσι, άστοχη όπως πάντα... Πλησιάζω πιο πολύ, βγάζω τη μια παντοφλάρα, σκύβω και πλάτς/κράτς! το σιχαμένο πλάσμα από τους υπονόμους παίρνει το δρόμο για την τελική και μόνη άξια κατάληξή του. Την Κόλαση! Μαζεύω με χαρτί κουζίνας το πτώμα και το πετάω από το μπαλκόνι. (αν δεν έχει πεθάνει, να την πάθει από την πτώση. Σατανικό, αλλά βλακώδες, όταν πρόκειται για κατσαρίδες που πετάνε). Με ειδικά για τον εμετό του σκύλου καθαριστικά πανάκια, απολυμαίνω τον τόπο του εγκλήματος, το φονικό όπλο. Πετάω στα σκουπίδια τα πάντα, πλένω τα χέρια μου να φύγει το βρωμερό τάλκ από τα γάντια, παίρνω το ποτήρι μου και βρίζω.. "Όχι ρε μαλάκα, τώρα ΠΡΕΠΕΙ να το γράψω στο μπλόγκ! Πάλι δε θα κοιμηθώ νωρίς!"

ΥΓ1: Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως λογικό είναι η κατσαρίδα να είναι μικρή το χειμώνα, όχι γιατί είναι νεογέννητη ή κάτι ανάλογο! Αντίθετα με την εποχή των δεινοσαύρων, οπότε και τα έντομα -και όχι μόνο- ήταν τεράστια, τώρα δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες θερμοκρασίας και θρεπτικών που θα ευνοούσαν την ανάπτυξη των κατσαρίδων! *από πέμπτη κόβω το διάβασμα, υπομονή*

ΥΓ2: Μπορώ να ανεχτώ και να καταλάβω οποιαδήποτε παραξενιά ή φοβία σε έναν άντρα. Όταν όμως φοβούνται να σκοτώσουν μια κατσαρίδα -ακόμα και χωρίς να τηρούν όλους τους κανόνες υγιεινής και ασφαλείας, όπως εγώ- ξενερώνω. Επειδή, οκ, στο πολύ βάθος, θέλω να ξέρω πως αυτός ο άντρας θα μπορέσει να με "προστατεύσει" σε κάποια φάση, από μια κατσαρίδα, τουλάχιστον. Ίσως και για το λόγο αυτό να διαλέγω υποσυνείδητα αρσενικά που σε σύγκριση με μένα είναι μάλλον τεράστια. Με κάνουν να νιώθω ασφαλής. Άσχετο και μαλακία, αλλά έτσι είναι. Ίσως, στην τελική, να φταίει που εγώ πλέον το θεωρώ πολύ απλό το να σκοτώσεις κάτι τόσο σιχαμένο, και όποιον δεν το κάνει, τον θεωρώ ανάξιο -γενικά, αλλά και να είναι μαζί μου.

ΥΓ3: Χιόνι δεν έχουμε στα Χανιά συνήθως, μόνο μια υποψία στα αυτοκίνητα πολύ νωρίς το πρωι, κι αυτό τραγικά σπάνια, αλλά αυτό μου 'ρθε στο μυαλό με το που μου καρφώθηκε στο μυαλό να γράψω όλο αυτό το κατσαριδο-παραλήρημα. Plus! Αν έβλεπα ένα χιονισμένο τοπίο, τίγκα στα πτώματα κατσαριδών, μια αγαλλίαση θα την ένιωθα, μια και το χιόνι είναι πολύ κρυο για να το πλησιάσω. *το χιόνι θα ήταν σαν χεσμένο βέβαια με τα μικρά καφεμαύρα πράγματα πάνω του, άρα και όχι πολύ ευχάριστο αισθητικά*