Wednesday, 29 October 2008

Την παλεύω;; Μπα...

Έτος 1997. Τότε που πήγαινα στην πέμπτη Δημοτικού, λίγο πριν την 28 Οκτωβρίου. Στο γραφείο του Διευθυντή του ένδοξου Δημοτικού που φοιτούσα, γινόταν κλήρωση για την παρέλαση. Ενώ η θέση για παραστάτη στην παρέλαση για παιδί της πέμπτης ήταν ΜΟΝΟ ΜΙΑ, οι υποψήφιοι ήμασταν 3. Και όσο αντικειμενικά μου επιτρέπουν τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε, εγώ ήμουνα η πιο λυσσασμένη... Έγινε κλήρωση, λοιπόν, και τη θέση πήρε ο Γ, ο μέχρι εκείνη τη στιγμή, τεράστιος πρώτος μου παιδικός έρωτας, που αν ήξερα τότε πως, θα τον είχα βιάσει καιρό πριν. Κλάματα, φωνές, κακό, έκανα υπομονή και πήρα την επόμενη χρονιά τη σημαία...

Σήμερα το πρωί
. Ανεβαίνω στο Πολυτεχνείο, άδικα όπως αποδείχτηκε γιατί το μάθημα είχε ακυρωθεί, και πετυχαίνω στο διάδρομο το Γ (τον έρωτα ντε...). Χαιρετούρες, χαρά που βρισκόμασταν μετά από χιλιάδες χρόνια (κι ας βλέπαμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο κι αλλάζαμε πεζοδρόμια), κι αρχίζουν τα πως κι από δω... Αφού του είπα ότι σαπίζω εδώ και χρόνια στα πέριξ του Πολυτεχνείου, τον ρώτησα αν ψάχνεται για μεταπτυχιακό ή για δεύτερο πτυχίο σε μας, οπότε μου το σκάει το μυστικό. "Στην gft δουλεύω, κούριερ. Για παραλαβή έχω έρθει."

Λίγο αργότερα.
Στο αυτοκίνητο, ενώ είμαι κολλημένη στην κίνηση, βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που σηκώθηκα μετά από μιάμιση βδομάδα για μάθημα, και τελικά άδικα. Ενω στη Μελωδία παίζει "Βράδυ Σαββάτου" και άντε ξανά μανά το ειρωνικό για τη φάση που βρισκόμουν "...άδεια η πόλη, που πήγαν όλοι...", να σκέφτομαι απεγνωσμένη... Πόσο κουλό είναι να έχω παιδικό τραύμα από τότε που μου έφαγε τη θέση στην παρέλαση κάποιος που 11 χρόνια μετά παραδίδει δέματα;

Friday, 24 October 2008

5 ερωτήσεις

Σε αυτό το παιχνίδι που με κάλεσε το Sourotiri, και πρέπει να θέσω από μια ερώτηση σε 5 διαφορετικά άτομα:

Σε ένα φιλόσοφο: Υπάρχει αλήθεια; Κι αν ναι.. είναι μόνο μια;

Σε έναν παλιό έρωτα: Οι παλιές αγάπες πάνε όντως στον Παράδεισο, τι λες;

Σε ένα μέντιουμ: Έστω ότι μπορείς πραγματικά να δεις το μέλλον... Αν προέβλεπες κάτι πολύ άσχημο, θα μπορούσες να το πεις σ'εκείνους που τους αφορά άμεσα;

Σε ένα παιδί: Θα πεις ποτέ στους μεγάλους ότι ξέρεις και καταλαβαίνεις όλα όσα νομίζουν ότι σου κρύβουν;

Στον καθρέπτη: Τί κρύβεται πίσω σου;

Θα ήθελα, αν είναι δυνατό, να μας πουν τί θα ρωτούσαν τους παραπάνω οι: Ευγενία, Luthien, οι κυρίες του womenology, και ο αιρετικός...

Monday, 20 October 2008

Motorcycle Diaries

Αγαπητέ μηχανόβιε,

αποφάσισα να σου γράψω σήμερα, γιατί η συμπεριφορά σου με κάνει να νιώθω εντελώς-παντελώς- όσο δεν πάει άλλο ηλίθια, και ετοιμάζομαι να κλείσω ραντεβού να βάψω το μαλλί, να ποτίσει το μυαλό στο οξυζενέ, μπας και έρθω στα ίσια μου με την ομοιοπαθητική.
Έχεις λοιπόν ένα μηχανάκι, και θες να το παρκάρεις...

Όταν έχεις μια δουλειά έστω στο κέντρο, το αφήνεις πάνω στο πεζοδρόμιο, γιατί "αν το αφήσω στο δρόμο θα μου το ρίξουν οι κάφροι με τα αυτοκίνητα που θα πάνε να παρκάρουν" (="γιατί εδώ με βολεύει... τραβάς κάνα ζόρι;"), οπότε δεν μπορεί ουδείς πεζός να το χρησιμοποιήσει, δεν μπορούν τα αναπηρικά αμαξίδια να ανέβουν κλπ κλπ...

Όταν φτάσεις στο σπίτι σου, θα το αφήσεις πάνω στο πεζοδρόμιο, μέχρι τη στιγμή που θα χρειαστεί να πάρεις το αυτοκίνητό σου, οπότε θα ανάψεις ωραιότατα τα alarm, θα βγεις από το αμάξι, θα μεταφέρεις το μηχανάκι στη θέση που πριν ήταν το 4τροχο, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί να παρκάρει άλλος, μέχρι να επιστρέψεις εσύ, να βγάλεις το μηχανάκι, και να ξαναβάλεις το αυτοκίνητο...

Απορώ λοιπόν εγώ... Ποιός ακριβώς από τους δυο τρόπους είναι ο σωστός τρόπος να το αφήνεις; Διάλεξε τον έναν και εγώ θα τον σεβαστώ απόλυτα, φτάνει να ξέρω ότι θα μπορώ σαν πεζή ή σαν οδηγός να κινούμαι χωρίς να πέφτω πάνω στη γαμημένη τη μηχανή σου!

Θα φταίω εγώ σαν μέλλουσα ξανθιά γυναίκα οδηγός που δεν ξέρω να μετακινώ 2τροχα, να του δώσω μια να το ρίξω (εντελώς κατά λάθος) στην προσπάθειά μου να παρκάρω; Ή να το σπρώξω ελαφρά κατά τη διάρκεια του σλάλομ ανάμεσα στο δικό σου και στα άλλα των φίλων σου, πάνω στην απελπισμένη μου απόπειρανα περπατήσω στο πεζοδρόμιο; (χωρίς καμιά πρόθεση εκδίκησης φυσικά..)

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντησή σου..
Με αγανάκτηση,
black fairy.

ΥΓ: Την επόμενη φορά που θα είμαι ηδη στενοπαρκαρισμένη και θα χώσετε εσύ και ένας φίλος σου, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ, μπροστά και πίσω τα σκατομηχανάκια σας, ΘΑ ΤΑ ΡΙΞΩ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ, να το ξέρεις! Έλεος πια, δε θα κάτσω να με γαμήσετε κιόλας!

Monday, 6 October 2008

Three wishes..


H luthien μου έδειξε τη λάμψη που έσκισε για μισο δευτερόλεπτο τον ουρανό, κι έτσι μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω 3 ευχές: μια για μένα, μια για τους εχθρούς μου, και μία για όποιον θέλω... Λες να μπορεί να τις πραγματοποιήσει;

  • Για μένα: Να μπορέσω να καταλάβω το γιατί που κρύβεται μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου...
  • Για τους εχθρούς μου: Να με σέβονται και να με υπολογίζουν. Ο σεβασμός ανάμεσα στους αντιπάλους είναι το βασικότερο στοιχείο της καλής μάχης...
  • Για αυτούς που αγαπάω και με αγαπάνε: Υπομονή, θα στρώσω...
Από αυτή τη στιγμή έπεσε άλλο ένα αστέρι, και ίσα ίσα που προλαβαίνουν ο ξενιτεμένος stormrider και το sourotiri να κάνουν 3 ευχές...