Tuesday, 30 September 2008

Σκοτάδι

Ποτέ δε φοβόμουν το σκοτάδι, κι ένα παραπάνω εκείνο που τις νύχτες απλώνεται στο δωμάτιό μου, που μάλλον φιλικό το έβρισκα.. Όμως θες εκείνο το φως που κάποιος κάπου έχει αφήσει αναμμένο, το ξένο από κείνα που φωτίζουν κάθε νύχτα, θες η σκέψη πως το εμπόδιο που υψώνεται μπροστά μου είναι κάτι πέρα και έξω από μένα, με κάναν τώρα να τρέμω να κουνηθώ, να αναπνεύσω, να ανοίξω τα μάτια μου...
Δεν έκλαιγα για πολλά χρόνια. Ούτε μπροστά σε άλλους ούτε μόνη μου. Όχι επειδή δεν το 'θελα. Ήταν σαν η βρύση να είχε στερέψει και να μη γινόταν να βγάλει πια ούτε μια σταγόνα, όσο κι αν προσπαθούσα, όσο κι αν έσφιγγα τα μάτια μου μέχρι να πονέσουν. Τώρα όμως, η ιδέα και μόνο πως ο "εχθρός" μου είναι τόσο μεγάλος, τόσο μακρινός και τόσο καλά προετοιμασμένος, με κάνει να κλαίω με το παραμικρό σαν μωρό...
Έχω πια συνεχώς την αίσθηση πως βρίσκομαι μπροστά σ'έναν τεράστιο, ομοιόμοφρο τοίχο, που απλώνεται πολύ πιο ψηλά από κεί που φτάνουν να δουν τα μάτια μου, και πολύ πιο μακριά από που τα πόδια μου αντέχουν να με πάνε. Τον αγγίζω, ψάχνοντας μιαν ατέλεια, ένα τούβλο σπασμένο ή λάθος τοποθετημένο, κάτι που θα με βοηθούσε, όχι να τον ρίξω -αυτό είναι τόσο πέρα από τις δυνάμεις μου που ούτε να το σκεφτώ τολμώ- μα να δω τι κρύβεται από πίσω του, στο φως, έξω από την πυκνή σκιά του που με καλύπτει...
Έτσι, ο κόσμος γύρω μου αλλάζει, γίνεται θολός και σκοτεινός. Μάγισσες και ξωτικά καταβροχθίζουν κάθε ίχνος ελπίδας από μέσα μου, κι εγώ είμαι απλά μια νεράιδα, τόσο μικρή κι αδύναμη, που ούτε να τους σταματήσω, ούτε να τους ξεφύγω μπορώ. Μπορώ απλά να μένω αμέτοχη και μουδιασμένη, να τους παρακολουθώ να κομματιάζουν τη ζωή μου...

Thursday, 25 September 2008

The wait is finally over

Tί μπορείς να πεις για κείνη την ανυπομονησία που σε πιάνει όταν μετράς τα λεπτά ανάποδα; Όταν κοιτάς τον ουρανό και βρίζεις τα συννεφα που καθυστερούν την προσγείωση που θα τον φέρει ακόμα πιο κοντά; Όταν κοιτάς το κινητό και περιμένεις την αναφορά που θα σημάνει ότι έφτασε και άνοιξε το κινητό;
Τι μπορείς να πεις για την τρεχάλα που έριξες να ανοίξεις την πόρτα όταν χτύπησε το τηλέφωνο και σου είπε ότι είναι απ'έξω; Για τις χαζοφωνές που έβαλες επειδή σε κρατούσε τόση ώρα σε αγωνία; Για την αγκαλιά που άνοιξε και μόλις σε έκλεισε μέσα της ένοιωσες πως όλα είναι στη θέση τους και το κενό μέσα σου εξαφανίστηκε ξαφνικά; Για το χαζοχαμόγελο ευτυχίας που έχεις όλη μέρα σα στρουμφάκι;
Τι μπορείς να πεις όταν μετά από 2 ώρες πρέπει να φύγει για να πάει και στους δικούς του και εσύ κάνεις όλες τις φάτσες νηστικού κουταβιού που έχεις για να κάτσει για 5 λεπτά ακόμα; Για την αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη συνάντηση;

Πώς μπορείς να εκφράσεις με λέξεις αυτά που νοιώθεις μετά από 24 μέρες που δεν τον έχεις δει;

Tuesday, 16 September 2008

Aπορία

Το site του αγαπημένου μου εκπαιδευτικού Ιδρύματος έχει σαπίσει εντελώς ή μου κάνει εμένα κόλπα;

update: εμένα μου κάνει κόλπα.. :(

Thursday, 11 September 2008

Ανακοίνωση

Επειδή πάντα θα υπάρχουν κακεντρεχή άτομα που θα διασπείρουν ανυπόστατες φήμες για το άτομό μου...




Χτές το Βράδυ, ανάμεσα στις 3.45 και τις 4.15, οδηγημένη από ένα "μου μύρισε.." (όχι δεν είμαι έγκυος! απαπα) έφτιαξα εντελώς μόνη μου μακαρόνια, παρά τις φήμες που με θέλουν να μην μπορώ... Τα έφαγα και ζω ακόμα, άρα εκτός από νόστιμα ήταν και ακίνδυνα... Το επόμενο βήμα θα είναι να βράσω και κανένα αυγό ή να τηγανίσω πατάτες...

btw: Όταν πλένετε φρούτα, λαχανικά etc etc, βάζετε απορρυπαντικό ή ότι κάνει το σκέτο νερό;

Tuesday, 2 September 2008

Ποτε ξέρεις ότι έχεις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καεί στον υπολογιστή;

.. όταν μιλάς με τον ίδιο άνθρωπο
  • μέσω mail..
  • μέσω facebook..
  • μέσω msn..

...ταυτόχρονα!