Friday, 29 August 2008

Τσαλάκιαααα!


Την περασμένη Κυριακή πήρα τον καλό μου, και με το αμαξάκι μου τον πήγα βόλτα μέχρι το ενυδρείο στο Ηράκλειο, το οποίο αν και μένω μόνιμα στην Κρήτη και γενικά είμαι αργόσχολη, ποτέ δεν είχα επισκεφθεί.
Θα ήθελα επίσης να διευκρινίσω ότι είμαι κατά όλων των εγκαταστάσεων στις οποίες κρατούνται ζωντανοί οργανισμοί σε κλειστούς χώρους μακριά από το φυσικό τους περιβάλλον, αλλά μια και υπάρχει, και δεν είμαι και φαν των καταδύσεων, ώστε να τα δω από κοντά στη φύση, είπα να περάσω μια βόλτα... Μια αγάπη στα τσαλάκια (ψαράκια βρε!) την έχω...
Αν και η αλήθεια είναι ότι το περίμενα πολύ μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό, και φυσικά με περισσότερο ζωτικό χώρο για τα ψάρια και τα λοιπά θαλάσσινα, πέρασα ένα τρίωρο κάνοντας σαν τα 3χρονα από ενθουσιασμό..
Λίγο ήθελα και θα φώναζα κι εγώ "τσαλάκιαααα!!!" Συγκρατήθηκα και απλά αποκαλούσα "μαμ μαμ" όλα τα φαγώσιμα είδη... Όταν όμως είδα το Νέμο δε μπορούσα παρά να τον φωνάξω με το όνομά του!

Οι φωτογραφίες είναι από τον άντρα μου, δεν έχω γραπτή άδεια για τη δημοσιευσή τους, και τη μυρίζομαι τη δουλειά, θα μου κάνει μήνυση όταν τις δει.. :Ρ

Tuesday, 19 August 2008

Enjoy the silence

  • Όταν θεωρείς ότι 4 άτομα στο σπίτι σου είναι λίγα...
  • Όταν δε χρειάζεται να περιμένεις πάνω από 10 λεπτά για να μπεις στο μπάνιο να ξεπλύνεις τα δόντια σου που κοντεύουν να λιώσουν από το τρίψιμο...
  • Όταν τα άπλυτα ποτήρια στο νεροχύτη δεν σχηματίζουν στίβες που το ύψος τους θα ζήλευε και ένας ουρανοξύστης...
  • Όταν το δωμάτιό σου είναι ΔΙΚΟ ΣΟΥ και κανείς δεν κινδυνεύει να τον πατήσεις το βράδυ που σηκώνεσαι να πας στο μπάνιο, επειδή κοιμάται στο πάτωμά σου..
  • Όταν κανείς δεν αδειάζει το ψυγείο σου από τις λιχουδιές που κάνουν τα σάλια σου να τρέχουν, γεμίζοντάς το ταυτόχρονα με αηδίες με 0% λιπαρά...



  • Βάλε τη μουσικούλα σου...
  • Πάρε αγκαλιά το μπόλ που γέμισες με παγωτό...
  • Κλείσε τα μάτια σου...
  • Και απόλαυσε τη σιωπή που συνοδεύει την αποχώρηση των φιλοξενούμενών σου...


omfg 2 more days!!!!

Friday, 8 August 2008

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο, που ήξερε και έπαιζε τ'ακορντεόν...

Η κολλητή μου έπαιξε χτες, μετά από πολλά χρόνια μουσικών σπουδών, για πρώτη φορά live σε μαγαζί κάνοντας μια σουπερ-prive-guest εμφάνιση, μαζί με το σχήμα κάτι παιδιών από το σχολείο μου. Παρ'όλο που οι πρόβες δεν ήταν αρκετές, και ενώ δεν το είχε ξανακάνει, ήταν πραγματικά απίστευτη, και τα κομμάτια στα οποία συμμετείχε, ήταν από τα πιο ζωντανά, και σίγουρα αυτά που πήραν το περισσότερο χειροκρότημα.
Βλέποντάς την, είχα τα ίδια συναισθήματα που έχει μια μαμά που βλέπει για πρώτη φορά το παιδί της στη γιορτή του νηπιαγωγείου να λέει φοβισμένο ποίημα. Και η αλήθεια είναι πως όσο περνούσε η ώρα, και την έβλεπα να σφίγγεται λιγότερο, να χαλαρώνει, και να γυρνάει να με κοιτάει χαμογελώντας ανάμεσα στα κομμάτια, τόσο ήρεμούσα κι εγώ, σε βαθμό που στο δεύτερο κομμάτι της εμφάνισής της ξέχασα να την βιντεοσκοπήσω...

Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον είχε να παρακολουθώ τον κόσμο γύρω, που είχε μαζευτεί, πλήθος μεγάλο (μεταξύ των οποίων φίλοι, συγγενείς, και φυσικά ο δάσκαλός της μουσικής της) για να την ακούσει.
Ο δάσκαλος, κάθε φορά που ανέβαινε στη σκηνή σταματούσε την κουβεντούλα και ψήλωνε 10 πόντους από τη χαρά του, και υποψιαζομαι πως με το ζόρι κρατιόταν να μην αρχίσει να φωνάζει "Τη βλέπετε αυτήν εκεί με το ακορντεόν; ΕΓΩ την έμαθα να παίζει τόσο καλά!". Κι έτσι, καθόλου άδικα, το πρώτο και το τελευταίο της βλέμμα πριν κάθε κομμάτι ήταν σ'εκείνον.
Ο αδερφός της την κοιτούσε όλο καμάρι, και είχε τόσο καλή διάθεση, που μέχρι και μένα είπε Κατερινιώ σε κάποια φάση! Τα ξαδέρφια της ήταν κι εκείνα εκεί να υποστηρίξουν τη Ν. που είχε το ίδιο αγχος με την εποχή που έδινε πανελλήνιες.
Και φυσικά, εμείς οι φίλοι. Πρώτο τραπέζι πίστα, στριμωγμένοι, να την ποτίζουμε ουζάκια για να χαλαρώσει, και να χειροκροτάμε όσο πιο δυνατά γινόταν για να την εμψυχώσουμε και να της δώσουμε να καταλάβει πως όλα ήταν μια χαρά.

Ξέρω ότι δεν είναι σε φάση να παρατήσει το Πολυτεχνείο και να αρχίσει να παίζει επαγγελματικά μουσική, αλλά δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου, που μια φορά τουλάχιστον έκανε κάτι που της άρεσε πραγματικά, χωρίς να δίνει σημασία σ'όσους προσπαθούν να την περιορίσουν, και να της επιβάλλουν κανόνες για το τι πρέπει να κάνει και τι όχι.

Μπράβο καμάρι μου..