Monday, 28 July 2008

Περί θεών και δαιμόνων

Περιμένοντας και έχοντας αρχίσει την προετοιμασία για την υποδοχή του θρησκόληπτου θείου και της οικογένειάς του, δεν κρατήθηκα...




Όταν ήμουν μικρή, σαν παιδί εργαζόμενων γονέων, περνούσα αρκετές ώρες με τη γιαγιά μου, η οποία μου είχε πιπιλίσει το μυαλό με θρησκευτικές αηδίες. Πως για να μεταλάβουμε ( να κάνουμε το χρυσό δοντάκι, που πάντα ήταν μέσα μέσα και δεν φαινόταν στον καθρέφτη) δεν πρέπει να έχουμε φάει τίποτα όλη μέρα, ακόμα κι αν ζαλιζόμαστε από τα λιβάνια 2 ώρες όρθιοι στην εκκλησία. Πως όταν έχουμε περίοδο, δεν κάνει σε καμιά περίπτωση να κοινωνήσουμε, πως οι γυναίκες δεν έχουν θέση στο ιερό, πως πρέπει πάντα να φοράω το καλά μου για να πάω στην εκκλησία... Μεγαλώνοντας, και αρχίζοντας να τα σκέφτομαι όλα αυτά, και άλλα τόσα, όπως πού ήταν ο Θεός όσες φορές γίνονταν άσχημα πράγματα γύρω μου, και να καταλαβαίνω πως η γιαγιά μου κάτι δε μου έμαθε σωστά. Ή ότι όσα μου μάθαινε η γιαγιά μου ήταν απλά λάθος!Δεν μπορούσα να δεχτώ πως ο Θεός που μας αγαπάει και μας φροντίζει όλους (λέμε τώρα, άλλους τους έπλασε κι άλλους τους έκλασε) μπορούσε να κάνει διακρίσεις ή να νοιάζεται για το αν φοράμε τα καλά μας ή όχι! Αφού μας αγαπάει όλους, όπως και να είμαστε!
Ποτέ (ίσως εκτός από μια περίπτωση) δεν ένοιωσα το δέος που αισθάνεται ο πολύς κόσμος σε μια εκκλησία, ποτέ δε ζήτησα βοήθεια από κάτι ανώτερο από μένα, αλλά πάντα στρεφόμουν σε αυτούς που έβλεπα, που μπορούσα να δω και να αγγίξω. Πιστεύω στον άνθρωπο, πιστεύω στην επιστήμη, σε πράγματα που ξέρω πως απορρέουν από φυσικούς νόμους και που ίσχυαν, ισχύουν και θα ισχύουν πάντα, με ή χωρίς τον άνθρωπο στη μέση.

Η αλήθεια λοιπόν είναι πως ο Θεός, η θρησκεία δεν μπορεί παρά να είναι μια -ιδιοφυής δεν μπορώ να πω το αντίθετο- εφεύρεση κάποιου που ήθελε να χειραγωγήσει ένα μεγάλο πλήθος αμόρφωτων ανθρώπων, εμφυτεύοντάς τους το φόβο της τιμωρίας και την ελπίδα της ανταμοιβής για το καλό. Η θρησκεία είναι απλά ο ευκολότερος τρόπος να επιβάλλεις κανόνες, με ή χωρίς λογική, απλά αποκαλώντας τους θέσφατους! Όμως, μεταξύ μας, δε χάνεται το νόημα των πράξεών μας, όταν γίνονται από φόβο ή εν αναμονή ανταπόδωσής τους;
Ο Χριστός, ο Μωάμεθ, ο Βούδας (..) ήταν απλά αρκετά έξυπνοι ώστε να το καταλάβουν και να το χρησιμοποιήσουν υπέρ τους! Ο Χριστός για να συσπειρώσει κόσμο χωρίς, ωστόσο, να τραβήξει την προσοχή των Ρωμαίων που ούτως ή άλλως δεν ενδιαφέρονταν πολύ για το τί έκαναν οι υπηκόοι τους, εφ'όσον αυτοί πλήρωναν φόρους τους. Ο Μωάμεθ για να ενώσει τους διάσπαρτους άραβες που τριγυρνούσαν στις ερήμους και τρώγονταν μεταξύ τους κάθε λίγο και λιγάκι. Ο Βούδας, που έπαθε σοκ όταν βγήκε από το παλάτι του και είδε πως είναι ο αληθινός κόσμος, κι αποφάσισε να κάνει κάτι για να βοηθήσει.

Καταλαβαίνω πως όταν είσαι σε πνευματική σύγχιση έχεις την ανάγκη να στραφείς σε κάτι που θες να πιστεύεις ότι μπορεί μαγικά να δώσει λύση στο πρόβλημά σου, όμως τις περισσότερες φορές δεν είναι πιο απλό και σαφώς λιγότερο μοιρολατρικό το να σηκωθείς και να κάνεις εσύ κάτι για να πάνε τα πράγματα καλύτερα; Καταλαβαίνω πως έχεις ανάγκη να σου δώσει κάποιος το όριο ανάμεσα στο καλό και το κακό, αλλά δε μπορεί αυτό να είναι η συνείδησή σου; Πρέπει οπωσδήποτε να έχεις ένα μπαμπούλα από πάνω σου να σε τρομάζει και να σου υπόσχεται ανταλλάγματα; Ή μήπως απλά δεν μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη των πράξεών σου και θες να τα ρίχνεις στο θέλημα του θεού -ή και του διαβόλου- για να μη νοιώθεις τύψεις;


... Προσδοκώ την εποχή που το ανθρώπινο πνεύμα θα απελευθερωθεί από τη δεισιδαιμονία και το φόβο που επί χιλιάδες χρόνια του έχουν επιβάλλει και θα στραφεί σε πράγματα που υπάρχουν και που όντως μπορούν να βοηθήσουν στο να γίνει η ζωή του καλύτερη. Ας αφήσουμε την ανάσταση νεκρών στην άκρη...

Thursday, 24 July 2008

Μου γαμάνε την ψυχολογία λέμε!

Με κάλεσε το Sourotiri σε ένα παιχνίδι που γράφουμε τα τραγούδια που μας γαμάνε την ψυχολογία, και άλλο που δε θέλω (ευκαιρία να κλαφτώ), παραθέτω τα εξής:

1) Το Πάτωμα - Τάνια Τσανακλίδου

2) Πάει καιρός - Μελίνα Ασλανίδου

3) Για σένα - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

4) Βυθός - Αλκίνοος Ιωαννίδης

5) Creep - Radiohead

6) Toυ φεγγαριού - Παντελής Θαλασσινός

7) Iris - Goo Goo Dolls

8) It's been awhile - Staind

9) One last goodbye - Anathema

10) Tears of the dragon - Bruce Dickinson


***bonus: όπως και στο sourotiri, μου τη σπάει ο Χατζηγιάννης, γιατί δεν αντέχω να τον ακούω άλλο να αναπαράγει τον εαυτό του σε χίλιες δυο διαφημίσεις, και να παίζει 24/7 στο ραδιόφωνο! έλεος!***



Tα video ίσως να μην είναι τα official, αλλά εκείνα που δίνω στα links είτε μ'αρέσουν περισσότερο, είτε έχουν την εκτέλεση που προτιμώ...
Θα παρακαλέσω τη Luthien, το Stormrider, και όποιον άλλον θέλει να μας πει... περιμένω!

Monday, 14 July 2008

Επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα!

Η Σκύρος γαμάει stop
Δε θα 'πρεπε να το λέω πολύ βέβαια γιατί θα αλλάξει το στοιχείο που μου άρεσε περισσότερο. Δε γίνεται της πουτάνας. Έχει κόσμο ναι, αλλά δε γίνεται και ο κακός χαμός.

  • Εντύπωση αρχικά μου έκανε το πόσο εύκολο είναι να φτάσεις. 2 ωρίτσες από αθήνα για κύμη και από κει παίρνεις ένα γαμάτο καραβάκι, πολύ όμορφο και προσεγμένο, και σε άλλες δυο ώρες το πολύ τσουπ! είσαι εκεί. Ούτε που το καταλαβαίνεις.
  • Η υποδοχή που γίνεται κάθε φορά που φτάνει το καράβι από ενα γαμάτο καφέ χτισμένο σε επίπεδα πάνω από το λιμάνι, δείχνει ότι το νησί δεν έχει γαμηθεί ακόμα από τον τουρισμό. Μουσική υπόκρουση από την Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ, όπως και να το κάνεις είναι κατι που δεν το έχω ξαναπετύχει, μ'άρεσε. Είχα την αίσθηση ότι έκανα κάτι σημαντικό χαχαχα
  • Όσα είδαμε εμείς από το νησί ήταν προσεγμένα και ότι τσατρα πάτρα και τσαπατσουλιές (στα Χανιά βλέπεις συχνά τέτοιες αρπαχτες), οι παραλίες ήταν καθαρές και πανέμορφες (αν και κάποιες απείχαν τόσο πολύ από τις οργανωμένες, που ούτε ντους δεν είχαν), το φαγητό απίστευτο (και σας το λέει ο άνθρωπος που κανείς δεν πιστεύει ότι έτρωγε όλη μέρα) και αξίζει ειδική μνεία στην αστακομακαρονάδα με την οποία πάλευε με τις ώρες ο καλός μου. (στη φωτο ο Dali. απομεινάρια φαγητού την πρώτη μέρα στο νησί)
  • Οι σκατοφωτιές που ίσως ακούσατε ή διαβάσατε ήταν τραγικές γιατί ξεκίνησαν από τη μέση ενός καταπράσινου δάσους και κάψανε μόνο δάσος, βλέπαμε τους καπνούς και τα αεροπλάνα να γεμίζουν και να ξαναγεμίζουν, γάμησέ τα φάση. Εξ'αιτίας τους δε, δεν είδαμε τα περίφημα σκυριανά αλογάκια, που είχα λυσσάξει να τα δω.
  • Παίζει ένα θέμα με ανεμογεννήτριες που δεν το διευκρίνισα γιατί δεν ήξερα ποιον να ρωτήσω, αλλά το γαμάτο ήταν ότι έβγαλα φωτογραφίες μπροστά από μια κατακόρυφου άξονα, που δεν είχα ξαναδει από κοντά.
  • Ένα άλλο θέμα δε, που πολύ κόσμο έμοιαζε να μην τον απασχολεί ήταν η θερμοκρασία! Ψόφος παιδί μου... Μέρα νύχτα κρύωνα! Όταν έτρωγα, κρύωνα. Όταν έβγαινα από τη θάλασσα, κρύωνα. Όταν κοιμόμουνα, κρύωνα.
  • Η θέα από το κάστρο που φαίνεται από τη χώρα είναι απλά απίστευτη, και νομίζω ότι κάπου εκεί κοντά στη δύση του ήλιου είναι η καλύτερη στιγμή για να το επισκεφτείς. Αράζεις σε ένα παγκάκι για να βρεις τη χαμένη σου αναπνοή (έχει κάμποση ανηφόρα για να φτάσεις) και βλέπεις τον ήλιο να χάνεται πίσω από τη θάλασσα.
Αυτά για την ώρα. Καλώς σας βρήκα!

Tuesday, 1 July 2008

"Θα είμαι πάντα δίπλα σου.."

Στάθηκε πίσω από την πόρτα, με μια ανησυχία που δε θα μπορούσε να τη φανταστεί λίγο καιρό πριν... Δεν είχε αντιληφθεί πόσο σημαντική ήταν για κείνον, μέχρι που του είπε ότι δεν μπορεί άλλο, ότι πνίγεται, ότι θέλει να φύγει... Αυτή η φορά ίσως να ήταν η τελευταία που την έβλεπε. Είχε προσπαθήσει τόσες φορές να την κάνει να αλλάξει γνώμη, το έβλεπε ότι η στάση του την είχε εξοργίσει. Όμως μέσα στο κεφάλι του γύριζε μια μόνο φράση, αυτή που είχε καρφωθεί στο μυαλό του τόσο καιρό. "Θα είμαι πάντα δίπλα σου". Τα κλειδιά του τα είχε ζητήσει πίσω. Χτύπησε το κουδούνι.

Ήξερε ότι στεκόταν πίσω από την πόρτα, είχε ακούσει τα βήματα. Αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα τον ανεχόταν. Τα πάντα ήταν έτοιμα. Ο ήχος του κουδουνιού την έβγαλε από τις σκέψεις της. Θα το έκανε. Αποφασιστικά άνοιξε και έκανε πίσω, ώστε να αποφύγει την προσπάθειά του να τη φιλήσει. "'Οχι άλλη μια έκρηξη τρυφερότητας, δακρύων και όρκων. Δεν αντέχω άλλο", σκέφτηκε.

Την ακολούθησε στο εσωτερικό του σπιτιού που μέχρι πρόσφατα το ένιωθε δικό του, και κάθισε όταν εκείνη του έδειξε τον καναπέ. Την άκουσε να τον ρωτάει αν ήθελε κάτι να πιεί και απάντησε αρνητικά. "Είναι πιο φιλική. Λες να άλλαξε γνώμη;" Η συζήτησή που ακολούθησε ήταν μια ακόμα επανάληψη των προηγούμενων. "Συγγνώμη", "σ'αγαπάω", "δεν αντέχω μακρυά σου", ακολουθούμενα από χίλιες δυο αρνήσεις.

"Ήρθε η ώρα." σκέφτηκε. "Δεν αντέχω άλλο, δεν μπορείς να το καταλάβεις; Δε θέλω να σε ξαναδώ ποτέ." φώναξε. Ήξερε ότι ένας καυγάς μόνο υπέρ της δε θα ήταν. Το κομμάτι που ακουγόταν στο βάθος από τον υπολογιστή στον υπνοδωμάτιο ήταν ένα από αυτά που ήξερε ότι του θύμιζαν εκείνη. "Άκου... Χορεύουμε;"

Δεν πίστευε στα αυτιά του. Ήταν άραγε τόσο απλό; Ένα κομμάτι ήταν αρκετό για να την πείσει να του δώσει άλλη μια ευκαιρία; Την πλησίασε διστακτικά και την αγκάλιασε. Η μυρωδιά της τον ζάλισε. Έκλεισε τα μάτια του και την πλησίασε ακόμα πιο πολύ.

Χαλάρωνε, τον ένιωθε, τον ήξερε. "Είναι δυνατό να πίστεψε ο μαλάκας ότι με έριξε τόσο εύκολα;" Έπιασε το μαχαίρι από πίσω του και άρχισε να τον χτυπάει με όση δύναμη της είχε μείνει. Τα μάτια της είχαν πλημμυρίσει δάκρυα, αλλά όχι λύπης. Ήταν δάκρυα οργής. Τον χτυπούσε ξανά και ξανά και ο θυμός μέσα της έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ.
Μετά από ώρα, χωρίς να ανοίξει τα μάτια της, ένιωθε σαν όλα αυτά να είχαν γίνει σε όνειρο. "Το έκανα;" Μόνο τώρα δίσταζε. Τα είχε οργανώσει όλα τόσο άψογα, κι όμως τώρα φοβόταν να ανοίξει τα μάτια της και να δει τί είχε κάνει.. Ήξερε ωστόσο ότι ήταν από ώρα νεκρός.


Λίγη ώρα αργότερα, κόσμος είχε μαζευτεί περίεργος, γύρω από το νεκρό σώμα της στη μέση του δρόμου. Η έρευνα έδειξε ότι ήταν έγκλημα πάθους.. Τον σκότωσε κι αυτοκτόνησε. Συμβαίνουν συχνά αυτά, σκέφτονταν όλοι.
Κανείς όμως δεν ήξερε την αλήθεια. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, πως μετά από τόσα χτυπήματα, τον είχε δει να ανοίγει τα μάτια του, να την κοιτάει και να λεει "Θα είμαι πάντα δίπλα σου.."