Saturday, 28 June 2008

Πες μου μια λέξη, αυτή τη μόνη λέξη..

Πόσες φορές μια λέξη μόνο δεν έχει αλλάξει τη ροή των πραγμάτων, τόσο ριζικά, όσο δε θα μπορούσε σε καμιά περίπτωση μια ολόκληρη διάλεξη;

Ένα "συγγνώμη"..
ένα "μείνε"...

ή ένα "μου 'λειψες";

Πόσες φορές μια κουβέντα μόνο, που την περίμενες, για να σε κάνει να νιώσεις δικαιωμένος, ήρεμος, καλύτερα βρε αδερφέ, δεν ήρθε και κατέστρεψε τη στιγμή;

Πόσες φορές εκείνο το ‘γιατί που έμεινε κολλημένο στα χείλη σου και δεν έφυγε ποτέ, σε δηλητηρίασε σε βαθμό που να μη σε νοιάζει πια;

Πες μου μια λέξη
Αυτή τη μόνη λέξη
Που έχει στα χείλη μπλέξει
Και δεν τολμά να βγει…

Tuesday, 24 June 2008

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά..

Μέσα στον ύπνο μου άκουσα το θυροτηλέφωνο να χτυπάει αλλά δεν έδωσα καμιά σημασία.

Κάποιος θα είναι σπίτι να ανοίξει. Και να μην είναι... αλλάζω πλευρό, κουκουλώνομαι με το μαξιλάρι και όλα ωραία και καλά..

Κάτω από το μαξιλάρι τα αυτιά μου πιάνουν έναν ήχο που είναι στα όρια ανεκτικότητας του ανθρώπινου αυτιού, και που λίγο πιο ψηλά να ήταν, θα τον άκουγε μόνο ο σκύλος, ο οποίος κοιμόταν στα πόδια μου και είχε ενοχληθεί πολύ περισσότερο από μένα..

Για κάποιο λόγο, η τσιρίδα διπλασιάζεται, η μια μπαίνει μέσα στην άλλη, μια ακούγεται η μια και μια η άλλη..

Όχι ρε πούστη μου η γιαγιά μου! Ελπίζω να μας κάνει τη χάρη να πάρει τη δική της την τσιρίδα και την άλλη που δεν ξέρω και να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Εν τω μεταξύ έχει ανοίξει ο αδερφός μου την πόρτα και η λυσσασμένη κραυγή πλησιάζει απειλητικά το ήρεμο κρεβάτι μου. Ανοίγει η πόρτα... Και μέσα στα αυτιά μου ξεχύνεται κάτι ανάμεσα σε φωνή ανθρώπου και σειρήνα περιπολικού. " μπλα μπλα Καλυψώ.. μπλα μπλα μπλα Χανιά.. μπλα μπλα λεωφορείο.. μπλα μπλα χάσαμε... μπλα μπλα δε μας ακούει*... μπλα μπλα σήκω να μας πας σπίτι".

Και τ'όνειρο σκορπάει στης γιαγιάς μου την κραυγή.. Γιατί Θεέ; τι σκατά σου έκανα; δεν ασχολούμαι μαζί σου γιατί μου γαμάς τη ζωή;

Το αποτέλεσμα... Η μια από τις χιλιάδες αδερφές της γιαγιάς μου είχα φτάσει πρωί πρωί από το χωριό της για να κάνει τα ψώνια της... Περπατούσαν όλη μέρα και ήταν λιώμα.. Έχασε το ζώον και το λεωφορείο από πάνω.. Και είπε η δικιά μου η έξυπνη πάμε να πούμε στην Κατερίνα να μας πάει σπίτι! Ώρες ώρες απορώ... δεν σκέφτηκε καμία από τις δυο ότι το μέρος που ήταν ήταν πολύ πιο κοντά στο σπίτι της γιαγιας μου από το δικό μου; Τα αυτιά μου ακόμα βουίζουν... Αχ βρε Κατίνα τί τραβάμε για χάρη σου...

*δεν μου ακούει = στα κρητικά: δεν έχω δύναμη

Thursday, 19 June 2008

Περί εξεταστικής..

Αυτές τις μέρες νιώθω σαν να δίνω 2η φορά πανελλήνιες.
Έχω κλειστεί στο σπίτι και διαβάζω, έχω φτιάξει την playlist με τίτλο "διάβασμα" για να μην ψάχνω κάθε φορά καινούρια μουσική, περνάω τις μέρες μου πάνω από βιβλία που ελάχιστα με ενδιαφέρουν, νηστική ή τρώγοντας σαν τρελή *κεράσια και παξιμαδάκια έχουν την τιμητική τους* και πίνοντας καφέδες για να μείνει ανοιχτό το πριν από την ώρα του ξυπνημένο μάτι.
Η μαλακία είναι ότι στην τελική το αποτέλεσμα είναι μηδέν. Επειδή έκατσαν θεόκουλα θέματα, επειδή έκανα λάθος ένα παράγοντα σε έναν τεράστιο τύπο κι έτσι έστειλα στο διάολο όλο το θέμα, επειδή ξερνούσα το πρωί από το άγχος και το μυαλό μου έμεινε κολλημένο μέχρι την ώρα της εξέτασης...
Μ'αυτά και μ'αυτά... αυξάνεται και πληθύνεται ο αριθμός των μαθημάτων που έχω κολλημένη στο εσωτερικό του ντουλαπιού της βιβλιοθήκης μου, και η χρονική απόσταση από τη μέρα που, με τα πράγματά μου στοιβαγμένα σε μια βαλίτσα, στην οποία τον περισσότερο χώρο καταλαμβάνουν ο φόβος του άγνωστου και η ελπίδα για κάτι διαφορετικό, θα ετοιμάζομαι να μπω σε ένα αεροπλάνο με προορισμό ένα μέρος μαγικό κάπου στο εξωτερικό για μεταπτυχιακό..
Έτσι συνεχίζει ο φαύλος κύκλος του άγχους, που ενώ το θες δεν περνάς μαθήματα, κι έτσι αγχώνεσαι περισσότερο και δεν περνάς ακόμα πιο πολλά...
Γάμησέ τα κατάσταση...

Και δε περνάνε και οι γαμημένες οι μέρες
να πάρω αγκαζέ τον άντρα μου
και να την κάνουμε για ένα νησάκι
με μαργαρίτες και τεράστια φεγγάρια..

Thursday, 12 June 2008

Ανεμογεννήτρια


Όχι μόνο είμαστε μηχανικοί περιβάλλοντος με περιβαλλοντικές ευαισθησίες...

Όχι μόνο είμαστε τεράστιοι φωτογράφοι...

Όχι μόνο έχουμε το θάρρος και τα θράσος να ορθώνουμε το 1,65 ανάστημά μας μπροστά σε μια ανεμογεννήτρια ύψους 50 μέτρων...

Παρατηρήσαμε κιόλας ότι όποτε πάμε στην κωλοσχολή μας κοιτάνε περίεργα. Άγνωστοι. (Οι γνωστοί ούτως ή άλλως μας κοιτάνε με μισό μάτι.) Ο διάολος δε σπάει συνέχεια τα σκατοπόδαρά του. Και το ίντερνετ εκεί πάνω είναι πολύ γρήγορο και τζάμπα. Και επειδή θα ήθελα να αποφύγω αναγνωρίσεις του στυλ "είσαι h black fairy?" όσοι με είδατε με είδατε. Η φάτσα μου εξαφανίζεται δια παντός!
Τέλος!

Tuesday, 10 June 2008

Missing you



i won't go
i won't sleep
i can't breathe
until you're resting here with me...

Friday, 6 June 2008

Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα... (updated η αλήθεια λάμπει!)

Δεν πρόλαβα καλά καλά να γυρίσω από την εκδρομή με τη σχολή και να αναρρώσω από τη γαστρεντερίτιδα, και ο καλός κύριος Sourotiri με κάλεσε σε ένα παιχνιδάκι το οποίο πάει ως εξής: Γράφεις 4 πράγματα για τον εαυτό σου, 3 από τα οποιά είναι αληθοφανή ψέματα, ή ανάποδα, ένα εκ των οποίων είναι εξωπραγματική αλήθεια, και ζητάς από τους επισκέπτες σου να μαντέψουν αυτό που ισχύει. Κάααποια στιγμή αποκαλύπτεις τι ισχύει και τι όχι.

1. Αν και γενικά θεωρώ τη φωνή μου φρικτή, μου έχει γίνει πρόταση από γκρουπ να αναλάβω τα φωνητικά, μετά την αποχώρηση της προηγούμενης τραγουδίστριας.

2. Όταν έδινα πρώτη φορά για δίπλωμα οδήγησης, ήμουν τόσο πανικοβλημένη, που αφού έκανα ένα άψογο παρκάρισμα, τράβηξα χειρόφρενο, έβγαλα τη ζώνη και έτοιμη να βάλω τα κλάματα φώναξα στους εξεταστές "Άντε κόψτε με! Αφού το ξέρω ότι αυτό θα κάνετε!".

3. Μια φορά μεθυσμένη στο σπίτι του γκόμενού μου, την ώρα που ξερνούσα για να στρώσει το στομάχι μου, είδα ένα αχώνευτο φασολάκι από το μεσημεριανό και από τη χαρά μου φώναξα και τον κακομοίρη που με γιατροπόρευε να το δει!

4. Είμαι τόσο κακομαθημένη, που όταν θέλω κάτι, είμαι ικανή να το ζητήσω εκατομμύρια φορές, μέχρι να ικανοποιηθεί το αιτημά μου, ακόμα και αν ο ανθρωπος που πρήζω είναι άγνωστος ή σε θέση ισχύος σε σύγκριση με μένα (βλ. καθηγητής στη σχολή).

Βρείτε σας παρακαλώ ποιό από τα παραπάνω ισχύει για μένα!!!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1. Φυσικά και είναι τεράστιο ψέμα! Η φωνή μου είναι τόσο απαίσια και απαράδεκτη που έχω κόψει και το singing in the bathtub γιατί θα μας διώξουν από την πολυκατοικία! Sourotiri και Griz την πατήσατε!

2. 100% αλήθεια! όταν με έκοψαν δε, με αφορμή μια όχι πολύ καλή οπισθογωνία, μου είπαν ότι δεν έχω την απαραίτητη ψυχραιμία να βγω στο δρόμο. Luthien you got that right!

3. Η ιστορία είναι αληθινή, αλλά δεν έχει συμβεί.. εκείνη τη μέρα εξέθετα στο φως τον εσωτερικό μου κόσμο μερικά χιλιόμετρα μακριά...

4. Ισχύει εν μέρει.. Είμαι γκρινιάρα και απαιτητική, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα ντροπαλή, που υπάρχουν φορές που αποφεύγω να διεκδικήσω τα αυτονόητα! Αδερφέ μου πόσο λίγο με ξέρεις!

Sunday, 1 June 2008

Fear of the dark..

Η αλήθεια είναι ότι και τα 21 χρόνια που μένω στα Χανιά, θεωρούσα ότι είναι μια πολύ ασφαλής πόλη, στην οποία δε φοβόμουνα να περπατήσω μόνη μου αργά τη νύχτα ή τα ξημερώματα περισσότερο από τις 12 το μεσημέρι.
Μια περίδο της ζωής μου, βέβαια, δεν ήθελα να βγω μόνη μου για να πεταχτώ για dvd ή μέχρι το αυτοκίνητο για να πάρω το κινητό μου, που το 'χα ξεχάσει.. Αλλά ακόμα και οι τραυματικές εμπειρίες σιγά σιγά σε εγκαταλείπουν, όταν βλέπεις ότι όλα βαίνουν καλώς.. Ή όταν νομίζεις ότι είναι έτσι..

Χτες το βράδυ δεν έδωσα σημασία στις φωνές που ήταν αρκετά δυνατές ώστε να ακούγονται περισσότερο από τον ήχο της ταινίας που βλέπαμε, μέχρι τη στιγμή που οι γδούποι που φτάναν στα αυτιά μου είχαν τον πολύ χαρακτηριστικό ήχο που βγάζει το ανθρώπινο σώμα όταν χτυπιέται. Προσεκτική παρατήρηση μέσα από το παντζούρι με έφερε αντιμέτωπη με κάτι που θεωρούσα μακρινό μου, κι όμως τώρα συνέβαινε 20 μέτρα μακριά από το κρεβάτι μου. Ληστεία.. με ευτυχή τελικά κατάληξη, αλλά ΛΗΣΤΕΙΑ;
Κι αν δεν ήταν εκεί αυτός που τον άρπαξε και τον κράτησε μέχρι να έρθει η αστυνομία θα κυκλοφορούσε ελεύθερος κάτω από το σπίτι μου, κλέβοντας ανυποψίαστους περαστικούς, γιαγιάδες και κοπέλες με μωράκια; Όχι ότι τώρα που τον έπιασαν θα τον κρατήσουν εκεί για πάντα, βέβαια. Αλλά το γεγονός ότι έγινε τόσο κοντά μου, μπροστά στα μάτια και τα αυτιά μου, με τρόμαξε πολύ περισσότερο από τη διάρρηξη στη διπλανή πολυκατοικία πριν από κανένα μήνα ή από κείνη στο σπίτι της Ε. στην Αθήνα.. Η τελευταία μάλιστα που φαινόταν τόσο μακρινή.. Είδες τί επίδραση μπορεί να έχει το live πάνω σου;

Από δω και πέρα, θα το σκέφτομαι δυο και τρεις φορές πριν φύγω από το σπίτι νύχτα, πριν ανοίξω την πόρτα σε κάποιον που δε μου θυμίζει κάτι, πριν την κρατήσω ανοιχτή για να επιβεβαιώσω ότι το φως θα παραμείνει αναμμένο όση ώρα αυτός που φεύγει από το σπίτι κατεβαίνει τη σκάλα.
Από δω και πέρα, θα σφίγγω δυο φορές περισσότερο και τρεις πιο συχνά το χέρι του άντρα μου και θα κολλάω πάνω του, όταν θα βλέπω μια περίεργη φάτσα...


Fear of the dark, fear of the dark
I have a constant fear that someones always near
Fear of the dark, fear of the dark
I have a phobia that someones allways there