Friday, 28 March 2008

Μια Lamborghini στη μέση του δρόμου

Τις τελευταίες μέρες σε κεντρικό σημείο της πόλης των Χανιών, μπορεί να δει κανείς παρκαρισμένη μια πορτοκαλί αηδία, που αν δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται, ώστε να αναλογιστεί την τιμή της (μια πρόχειρη έρευνά μου στο ίντερνετ με έκανε να βγάλω ένα μέσο όρο 300.000 ευρώ) και να νιώσει δέος, μπορεί σαφέστατα να αναφωνήσει: "αν είναι ποτέ δυνατόν! ποιός είναι ΤΟΣΟ κακόγουστος, ώστε να πάει να πάρει αυτή τη γκουμούτσα, και μάλιστα σε αυτό το διακριτικό πορτοκαλί;".
Συγχωρέστε με λάτρεις του αυτοκινήτου, που πιθανότατα περνάτε και το χαζεύετε με το στόμα ανοιχτό, αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, ας ξεχάσουμε το όνομα, την τιμή και την ιστορία που κουβαλάει από πίσω του αυτο το έκτρωμα, ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ;
Anyway, επειδή είμαι και δημοκρατικός άνθρωπος, θα υποθέσω ότι είναι ένα αυτοκίνητο που βλέπεται (χαμογελάω χαιρέκακα, μπορεί το δικό μου να μην πιάνει 300+ km την ώρα, αλλά είναι πολύ πολύ πιο όμορφο!) και προχωράω ευθύς αμέσως σ'αυτό που θέλω να σχολιάσω:

ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ; Δε λέω, προφανώς και το έχεις ασφαλίσει, αλλά σου πάει η καρδιά να το αφήσει εκεί, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ ΜΟΥΡΗ;
Και μη μου πεις ότι το πήρες γιατί είσαι λάτρης των 4 τροχών, γιατί, σόρρυ φιλαράκι, αλλά δε μπορώ παρά να χαμογελάσω ειρωνικά.. Αν το πήρες γιατί το αγαπάς, δεν το λυπάσαι αρκετά, ώστε να μην το παρατάς όπου να 'ναι; Ή μήπως δεν έχεις λεφτάκια, όχι να αγοράσεις, αλλά να νοικιάσεις, βρε αδερφέ, ένα χώρο να το αφήνεις, προστατευμένο και ασφαλές; Όχι τίποτα άλλο, μη στο γρατζουνίσει και κανείς και χρεωθεί όσο όλο του το αυτοκίνητο επειδή σου έξυσε λιγάκι το χρώμα;
Τι ακούω;;; Το πήρες επειδή σου δίνει οδηγική ευχαρίστηση; Ναί... Μα καλά για ζώα μας περνάς όλους;;; Πού σκατά θα το οδηγήσεις για να χαρείς τα 4000 (τόσα δεν είναι;) κυβικά σου; Σκέψου μόνο ότι εγώ το δικό μου (που έχει 150 τελική) δεν το τρέχω (όσο μπορεί να τρέξει), γιατί οι δρόμοι είναι σκατά! Άσε που μάλλον μπερδεύτηκες, γιατί δεν είσαι στη Γερμανία που δεν παίζει όριο ταχύτητας, αλλά στην Ελλάδα, και άμα σε τσακώσουνε τα μπατσόνια και δε θαμπωθούν από το πορτοκαλί σου χρωματάκι, θα σου κόψουνε τα οπίσθια!
Γάμα το άλλο... που Όλοι οι άσχετοι λένε για τη μόλυνση και προσπαθούν να δουν πως θα στρώσει η κατάσταση που όλοι οι σκατόμυαλοι δεν κάνουμε 5 μέτρα με τα πόδια ή τα ΜΜΜ (μηδενός εξαιρουμένου, κι εγώ για μαλακίες διαδρομές έχω πάρει το αμάξι, mea culpa), ο κύριος παίρνει αμαξάκι που εκπέμπει σε μια μέρα τους ρύπους που εκπέμπω εγώ σε ένα μήνα! Αλλά who cares? Στα Χανιά είμαστε... Αν δεν το παίξεις μάγκας ΕΔΩ επειδή έχω supercar, πού θα το κάνω; Όπως κι εσύ, έτσι και κανείς άλλος δε θα κάτσει να σκεφτεί τα αυτονόητα!

Για του λόγου μου το αληθές (ότι δηλαδή είναι απαίσιο) παραθέτω και σχετικό φωτογραφικό υλικό (δεν ξέρω ποιο μοντέλο είναι ακριβώς οπότε βάζω χύμα ότι πορτοκαλί μαλακία βρω):

Wednesday, 26 March 2008

Το πρώτο μου αλκοτέστ

Αφουγκραζόμενη το λαϊκό αίτημα, και σαν απάντηση στα εκοτομμύρια mail και τηλεφωνήματα που έχω πάρει, θα σας εξιστορήσω για το τί διαδραματίστηκε την Κυριακή το βράδυ που έκανα το πρώτο μου αλκοτέστ.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι είμαι ο ορισμός του νομοταγούς πολίτη. Για έναν πολύ απλό λόγο: Όχι γιατί φοβάμαι τι πρόκειται να γίνει αν δεν υπακούσω στους νόμους, αλλά γιατί έχω γενικά τη φιλοσοφία ότι αν είσαι εσύ εντάξει με τους άλλους, θα είναι και οι άλλοι μαζί σου (αρχίδια). Και στο κάτω κάτω, οι νόμοι έχουν θεσπιστεί για την προστασία και τη ρύθμιση της κοινωνικής ζωής μας, και τα πρόστιμα, όσο φουσκωμένα και υπέρογκα και να είναι, μας αξίζουν και καλά να πάθουμε, αφού μας αρέσει το απαγορευμένο (σκατά στα μούτρα μας για λαός πια! θα σηκωθώ να πάω στην ελβετία, που με καταλαβαίνουν*)!
Θα συμπληρώσω επίσης ότι εδώ και ένα χρόνο και 9 μήνες που οδηγώ περιμένω να μου κάνουν αλκοτέστ, έτσι για την εμπειρία βρε αδερφέ!, έχω περάσει πάνω από 5 φορές από μπλόκο και ποτέ δεν με έχουν σταματήσει και το είχα παράπονο.




Επανέρχομαι. Την Κυριακή το βράδυ, λοιπόν, γυρνώντας σπίτι μου, αφού είχα γράψει μερικές δεκάδες χιλιόμετρα με τη νταλίκα, βλέπω μπροστά μου το κλασσικό φωσφοριζέ γιλεκάκι, που φοράνε ή οι μπάτσοι (-γουρούνια-δο-λο-φό-νοι!) ή οι σκουπιδιάρηδες. Ήταν στη μέση του δρόμου, οπότε μέχρι να προλάβω να το επεξεργαστώ με τον υποτυπώδη εγκέφαλό μου, έχει πιάσει το μάτι μου ένα μεσήλικα μπάτσο να μου κάνει σήμα με εκείνο το φωσφοριζέ γκουμούτσι (δεν ξέρω πως το λένε και δεν βρήκα και φωτογραφία, όσοι το ξέρετε, το ξέρετε) να σταματήσω.
Βγάζω αλάρμ, κοιτάω από τον καθρέφτη μου και σταματάω όμορφα όμορφα πίσω από το περιπολικό. Μέχρι να πλησιάσει έχω κατεβάσει το παράθυρο και περιμένω... "Φύσα εδώ!" Προστακτική και στον ενικό, που σε πρώτη φάση δεν έδωσα σημασία. Φυσάω. Μην έχοντας παρόμοια εμπειρία, δε φύσηξα αρκετά δυνατά και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μου την πει πολύ άσχημα και με περισσή αγένεια το στρουμφάκι, με νόημα στην τελική, άμα έχεις πιει, όσο κι αν δε φυσάς, εγώ θα σε πιάσω.
Πάρ'τα αρχίδια μου, μπατσούλη, γιατί έχω να πιώ από την Καθαρά Δευτέρα, οπότε ούτε ppm αλκοόλ δε θα βρεις στο αίμα μου!
Δεν είμαι σίγουρη ποιά ακριβώς θα έπρεπε να είναι η αντίδρασή μου στην παρούσα φάση, που ένας μπάτσος σε θέση ισχύος, κατά τη γνώμη του, κάνει τσαμπουκάδες σε ένα κοριτσάκι μες στην άγρια νύχτα, κι έτσι απλά ξαναφυσάω, αρκετά δυνατά αυτή τη φορά, βλέπει στο ματσούκι του το απόλυτο μηδέν, και μ'αφήνει να φύγω.

Είναι γεγονός ότι ξεστόμισα την ατάκα "μου χάλασε ο παλιόμπατσος το πρώτο μου αλκοτέστ", που έκανε πολύ κόσμο να απορήσει, και όλη την υπόλοιπη μέρα την πέρασα ξενερωμένη και προβληματισμένη. Θα το συζητήσω με ένα μπάτσο που κυκλοφορεί στο στενό μου οικογενειακό κύκλο ώστε να είμαι προετοιμασμένη άλλη φορά.

*Μετά από μια εκδρομή στην Ελβετία ο συμμαθητής μου ο Δ. έχει να διηγηθεί όλο δέος και ενθουσιασμό την παρακάτω ιστορία: "μπλα μπλα μπλα και πετάχτηκα στη μέση του δρόμου, άκουσα φρένα, και γυρίζοντας το κεφάλι μου τί βλέπω; μια Ferrari! ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΜΕ ΠΑΤΗΣΕΙ FERRARI, ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΚΙΟΛΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΧΤΥΠΗΣΕΙ!" Για σκεφτείτε εσείς Έλληνα με Ferrari να σταματάει για πεζό που πετάχτηκε στη μέση του δρόμου... The thought really made your day, right?

Friday, 21 March 2008

How does it feel...?



.. to feel the way
the self-same way you've felt most everyday
when you were young that feeling kept you strong

now you don't know if you can carry on


Saturday, 15 March 2008

Μάρθα κατέβα από το φωτιστικό, πουλάκι μου!

Πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι ο πλέον ασυνεπής άνθρωπος στις φιλίες μου. Όχι γιατί παίρνω τους άλλους ως δεδομένους, αλλά γιατί ξεχνάω, όχι ανθρώπους και καταστάσεις.. Ίσως, αντιθέτως, να είμαι και υπερβολικά προσκολλημένη σε άτομα και σκηνικά από το παρελθόν, τώρα που το σκέφτομαι.
Φίλοι που έχουν σταθεί δίπλα μου σε δύσκολες στιγμές και σε βλακείες, που τα λέγαμε κάθε πρωί πριν δώσουμε πανελλήνιες, αλλά και φανταζόμασταν τη φοιτητική μας ζωή γεμάτη όργια και διασκεδάσεις, έχουν χαθεί από τη ζωή μου, πολύ απλά γιατί δεν τους έδειξα ότι θέλω να μείνουν δίπλα μου. Θες από την ανάγκη μου να κρατήσω ζωντανά μέσα και από τα δικά τους μάτια αυτά που έχουμε μοιραστεί; Θες επειδή νοιώθω ότι υπάρχει ένα δέσιμο που δύσκολα θα ξαναβρώ με άλλους; (τα τελευταία δεδομένα από τα αμφιθέατρα του ΜΗΠΕΡ μου το επιβεβαιώνουν)... Απλά το θέλω, χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις.
Κι αυτό το "θέλω", που έχει μείνει λίγο στην μπάντα, επειδή ξεχνάω (και δεν κάνω πλάκα ξεχνάω τα πάντα και συνέχεια σε βαθμό που γίνεται εκνευριστικό!), έχει αρχίσει να βγαίνει από το υποσυνείδητό μου, ταράζοντας τον ύπνο μου με όνειρα, που μόνο φυσιολογικά δε θά 'λεγε κανείς!

Τον τελευταίο καιρό με "επισκέπτεται" στα όνειρά μου, η συμμαθήτριά μου η Μάρθα. 6 χρόνια στο σχολείο κυρίως ονειροπολούσαμε μαζί, μια και ήταν η καλλιτέχνις της τάξης.. Έπαιζε σε θεατρικά, τραγουδούσε κι έπαιζε πιάνο, έγραφε... Γενικά εγώ την απέφευγα, γιατί σαν κλασσικό αντιδραστικό πλάσμα, δεν ήθελα να πιστεύει η μάνα της και φιλόλογός μας επί 3 χρόνια στο γυμνάσιο, ότι τη γλύφω... Τελικά αυτή μου η στάση εκτιμήθηκε κατά ένα πολύ περίεργο και ανεξήγητο τρόπο, και κολλήσαμε.
Αν κάποια στιγμή πέσεις πάνω στο blog, (δε θα μου έκανε εντύπωση αν είχες κι εσύ ένα), πές μου... Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στην αυλή σου, που μαζεύαμε χώμα για το project της Τεχνολογίας, για να κάνουμε το εργαστάσιο μας πιο ρεαλιστικό (στην τελική πιο βρώμικο βγήκε πάντως), και είχαμε εκείνη τη συζήτηση περί σκουληκιών, κυριολεκτικών και μεταφορικών;

Τέλος πάντων, η Μάρθα λοιπόν ήρθε προ καιρού σπίτι μου (στο όνειρο λέμε) και εκεί που καθόμασταν και χαζεύαμε στον υπολογστή και τα λέγαμε, μου ζήτησε να της φέρω κάτι να πιεί... Το αντέχεις άραγε τώρα το ποτό; Στην επιστροφή μου τη βρήκα να έχει σκαρφαλώσει στη βιβλιοθήκη μου, κι από κει να πηδάει στο φωτιστικό στη μέση του δωματίου μου, να βολεύεται και μετά να κάνει πάνω του κούνια! Ακόμα και στον ύπνο μου, κι ενώ είχα συνείδηση του ότι ονειρεύομαι, μου έκανε τέτοια εντύπωση, που της έβαλα τις φωνές να κατέβει και ξύπνησα!

Και χτες ο βράδυ (πάλι σε όνειρο) πήρε το αυτοκίνητό της να φύγει (οδηγείς βρε και δε μου το πες;), μαζί με τον αδερφό της, από το σπίτι μου, κάπως σα συνέχεια του προηγούμενου ονείρου, και σε επόμενη σκηνή, χτυπάει το τηλέφωνο ότι έχει τρακάρει. Σ'αυτήν την περίπτωση, δεν είχα τον παραμικρό έλεγχο του ονείρου, και την είδα, καθώς μεταφέρθηκα ξαφνικά εκεί που είχε γίνει το ατύχημα, μέσα στα αίματα και χωρίς πόδια να κλαίει πάνω από τον αδερφό της, και μετά την κηδεία του.

Ξέρω φρικιαστικό, ίσως όπως πολλά από τα όνειρά μου, όμως αν κάτι μέσα στο μυαλό μου δε φωνάζει "πάρε τη Μάρθα τηλέφωνο!", τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Thursday, 13 March 2008

Είναι οι Μούυυμιν...



Σ'αυτή τη χώρα έβλεπε μικρός κανείς άλλος εκτός από μένα τα μεσημέρια στην ΕΡΤ τους Μούμιν;;; Αυτά τα άσπρα τρολλ που έμοιαζαν με ιπποποταμάκια;;; Μέχρι και η μαμά μου, που τους βλέπαμε μαζί μετά το σχολείο, μοιάζει να τους έχει διαγράψει από τη μνήμη της! Το ότι υπάρχουν είναι δεδομένο, τους βρήκα στο Ιντερνετ!

Sunday, 9 March 2008

Annette go home!!!

Μετά από όλη την ταλαιπωρία που πέρασα χτες στο March Metal Day, που με έκανε να μην μπορώ να σταθώ όρθια και να κοιμάμαι στο αυτοκίνητο, έχω βγάλει δυο συμπεράσματα:

1. ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ! Δε θα το αναλύσω... Όλο και κάποια εμπειρία θα έχει ο καθένας από απαίσιο ήχο, ελεεινή οργάνωση κτλ κτλ κτλ...

2. Το Συγκρότημα που τράβηξε τον περισσότερο κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της γράφουσας, στο συγκεκριμένο φεστιβάλ ήταν, καλώς ή κακώς, οι Nightwish, ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα από το 2003, οπότε και ήμουν 15 και είχα μόλις αρχίσει να ψάχνομαι μουσικά.
Δε γίνεται λοιπόν να βγαίνουν 2,5 ώρες μετά την ώρα που έχει ανακοινωθεί ότι θα εμφανιστούν, να παίζουν λιγότερα από 10 κομμάτια, και με ένα "guys it's getting a bit late, and you're gonna want an encore. so we'll play a couple of hits and then we all go home!" να σε ξαποστέλνουν ωραία και καλά, ενώ περιμένεις από το πρωί να ακούσεις Νightwish και έχεις υποστεί συγκροτήματα όπως οι Sodom (ότι λέει το όνομα... τραγωδία!).
Και οκ, πες το δέχεσαι αυτό, εγώ τουλάχιστον μπορώ να πω ότι ανακουφίστηκα όταν φεύγαμε, μεταξύ των άλλων γιατί ήμουν κομμάτια, αλλά να έχεις και τη μαλακισμένη την καινούρια τραγουδίστρια (Annette Olzon) να κάνει λες και είναι σε δευτεροκλασσάτη πίστα! Έλεος δηλαδή... Είσαι σε μια μπάντα που δημιούργησε σχολή με τα φωνητικά της κι έκανε το λάθος να σε προσλάβει, δεν μπορείς να πεις τα μισά από τα παλιά κομμάτια, και όσα λες τα σφάζεις χωρίς καν να δείχνεις την παραμικρή μεταμέλεια, ΜΗΝ ΚΟΥΝΙΕΣΑΙ ΣΑ ΣΚΥΛΟΥ! Γαμώ την πουτάνα μου γαμώ ρε κοπελιά!
Άσε που κατά βάθος πιστεύω ότι και οι λοιποί του συγκροτήματος έχουν συνειδητοποιήσει πιά πόσο τραγικό ήταν το λάθος τους να διώξουν την φωνάρα την Tarja! 2 επιχειρήματα γι αυτήν μου την υποψία: α)Έβγαλαν τον τελευταίο δίσκο σε έκδοση χωρίς φωνητικά! hello!!! το καταλάβαμε ότι η γκόμενα τραγουδάει απαίσια και δεν ταιριάζει με το παρελθόν μας σα μπάντας! β)Χτες από τα 8-9 κομμάτια που έπαιξαν -εντελώς- τυχαία ένα ήταν ορχηστικό και σε ένα τραγουδούσε ο Μarco! Ένα τρίτο, δε, το παίξανε από το cd, γιατί είχε κάτι φωνητικά που η τύπισσα δεν μπορούσε να κάνει! Άλλο ένα στοιχείο είναι το γεγονός ότι από τα παλιά παίξανε μόνο 3 από τα εύκολα που δεν απαιτούσαν φωνάρα (οπως πολλά από τα υπόλοιπα) αλλά απλά μια στοιχειώδη ικανότητα να νιαουρίζεις... όπως έκανε η κούκλα μας χτες!
Δεν ήταν άλλωστε τυχαίο ότι ο κόσμος, ενώ περίμενε όλη μέρα να τους δει, με το που άνοιξε η κοπελιά το στόμα της, άρχισε να αραιώνει!
Παιδιά αν είναι να σας ακούω να παίζεται μουσική όπως ξέρετε μοναδικά να κάνετε, πάρτε εμένα να τραγουδάω τζάμπα! Μπορεί να μην είμαι Tarja, αλλά και η κακομοίρα που έχετε τώρα δεν είναι καλύτερη!
Αφιερώνουμε λοιπόν το "Bye Bye Beautiful" από τον τελευταίο τους δίσκο στην Annette!

ΥΓ1:Η παρακάτω φωτογραφία μπορεί να μην είναι η καλύτερη που βγάλαμε, αλλά εμένα μ'αρέσει γιατί δείχνει πως θα έπρεπε οι Nightwish να είναι χωρίς την Tarja! Μόνοι τους, χωρίς τραγουδίστρια! Ο Marco μια χαρά τραγουδάει το παλικάρι!

ΥΓ2:Το παραπάνω post γράφτηκε με μουσικό χαλί παλιούς καλούς Nightwish!

Wednesday, 5 March 2008

κλαψ post (aka Equilibrium) [updated]

Μετά από δική μου κουλή απόφαση την οποία θα μετανιώσω γιατί δεν είμαι και σίγουρη ότι είναι η σωστή, δε θα παρακολουθήσω το επόμενο Σάββατο το March Metal Day. (μη βαράς λέμε!)
Έτσι για να μοιραστείτε τον καημό μου θα ακούσουμε μαζί το παρακάτω κομμάτι, το πρώτο που άκουσα από Tristania και με έκανε να το ψάξω λίγο πιο πολύ το θέμα, (μη φανταστείτε πάρα πολύ, αλλά) αρκετά ώστε να ψηθώ να πάω να τους δω.

Update: τελικά το αποφάσισα να πάω! :Ρ

Εquilibrium
(για τους στιχους συμβουλευτηκα το www.darklyrics.com)

This is the slowest dance
The dance of a thousand years
The dance of the frozen statues
Clinging together in tears

This is the darkest fight
The fight of a thousand years
The pounding of blood
Through our veins
In our veins
In our eyes
The circles of fear

I cling to you
So cold, so bright
Cling to me through the night

In our veins
Through our veins
The circles of fear
I cling to you
Cling to you
So cold, so bright

Motionless faces
Park of the wasted
In the pale gloom
I hang on to you
In the pale gloom
I am safe and cool

I swim in you
In your dark rivers
Dive in your mind
Search for your monsters
Search for resistance
Sink into the mud
Dance in the halls of insanity
Yet madness is
Your highest deed
Your vanity

Mistress - you made me
Mistress - you saved me
In your cold hands
I am just a tool

Mistress - you made me
Mistress - you saved me
In your cold hands
I am safe and cool

I swim in you
In your dark rivers
Dive in your mind
Search for your monsters
Search for resistance
Sink into the mud
Dance in the halls of insanity
Yet madness is
Your highest deed
Your vanity