Tuesday, 22 January 2008

Perttu Kivilaakso


Τι σκατά τα ταίζουν εκεί στο Βορρά και βγαίνουν έτσι; Λοιπόν έχω να δηλώσω ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο ριζώνει μέσα μου η πεποίθηση ότι εκεί ψηλά με τα χιόνια και τα κρύα (σκανδιναβίες, ολλανδίες κτλ κτλ) έχουν βρει το μυστικό να βγάζουν κάτι παιδιά χάρμα οφθαλμων... ή τουλάχιστον αυτά εξάγουν οι άνθρωποι και καλά κάνουν!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτός εδώ ο κύριος από την Φινλανδία...


Perttu Kivilaakso (μέλος των Apocalyptica και μέλλων σύζυγός μου)

Όχι μόνο είναι η επί γης προσωποποίηση του ΟΜΟΡΦΟΥ για τα δικά μου δεδομένα αρσενικού,αλλά παίζει και ΤΣΕΛΟ*, συνήθως χωρίς πολλά πολλά ρούχα...


Μη δω εγώ αρσενικό με δερμάτινα, τατουάζ και μακρύ ξανθό μαλλί να χτυπιέται, κάτι παθαίνω... αλλά είναι και τρελή προστυχόφατσα ο πούστης...


*παιδικό μου όνειρο να τον μιμηθώ, αλλά τώρα στα γεράματα... εχμ... λίγο βλακεία δεν είναι να ξεκινήσει η μουσική μου καριέρα;;;

Thursday, 17 January 2008

"Στο τσικάλι με μάραθα.."

Έτσι δήλωσε ότι θα καταλήψει το εύρημά του ο "τυχερός" Χανιώτης που βρήκε το πτώμα σπάνιου είδους γιγάντιου καλαμαριού με μήκος 1,5m στην παραλία του Κουμ Καπί.
Και έρχομαι και σκέφτομαι εγώ... ΓΑΜΑ ΤΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΟ ΕΙΔΟΣ.

*το ότι το βρήκες ψόφιο δε σου κάνει εντύπωση;

*ξέρεις ρε μαλάκα αν ψόφησε από καρδιά ή από κάποια αρρώστια;

*ξέρεις ρε ανώμαλε κοιλιόδουλε πόσο καιρό ήταν ψόφιο πριν το ξεβράσει η θάλασσα; παρ'όλα αυτά "εγώ στο σπίτι μου για τα παιδιά μου μόνο τα πιο φρέσκα βάζω" (μούτζα σε όλους τους μαλάκες που το παίζουμε και καλά το καλύτερο για την οικογένεια μου, αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζουν και το "είναι τζάμπα είναι καλό")

*το ότι το βρήκες στην παραλία που καταλήγει ο βιολογικός καθαρισμός δε σε κάνει από την πρώτη στιγμή να σιχαίνεσαι ακόμα και να το πιάσεις; θες να το μαγειρέψεις;
sorry χρυσά μου αλλά λόγω ειδικότητας 2 πράγματα παρα πάνω υποτίθεται ότι τα ξέρω για τους βιολογικούς, και πραγματικά δε θα 'θελα να φάω οτιδήποτε που να 'χει την οποιαδήποτε σχέση μαζί τους... (πόσω μάλλον να πιω το νερό που βγαίνει μετά το τέλος της επεξεργασίας που σκέφτονται στο Μεξικό, άσχετο)

παραλήρησα πάλι βραδιάτικα. Πάω για ύπνο. byeeee

Tuesday, 8 January 2008

8 πράγματα που με επηρέσαν το 2007

Ο κύριος Σουρωτήρης με τίμησε με την πρόσκλησή του σε ένα μπλογκοπαίγνιο, και δεν έχω παρά να στύψω το μυαλό μου για να σας ανακοινώσω, οριστικά και τελεσίδικα, τα 8 πράγματα που θα θυμάμαι από το 2007 και θα λέω "αν δεν είχε γίνει αυτό, τώρα ποιός ξέρει πως θα ήμουν...". Αυτά που θα σας πω είναι, και κανένα άλλο, γκεγκε; α... και μην περιμένετε χρονολογική σειρά... όπως μου ρθουν θα τα αραδιάσω!

1. Μια εγκυμοσύνη, όχι δική μου, αλλά σε αρκετά κοντινό μου πρόσωπο, ώστε να με κάνει να σκεφτώ πράγματα και να αναθεωρήσω κάποιες απόψεις μου, και το τέλος της πριν καλά καλά αρχίσει.

2. Η θητεία του άλλου μου μισού, που μου τον έφερε στα Χανιά, κι έτσι κατάλαβα ότι μπορώ να αντέξω σε μια σχέση περισσότερο από 1 χρόνο.

3. Ένα ψυχικό τραλαλά (=υπερβολικό άγχος) που μετά από 14 χρόνια στα θρανία και στα έδρανα εμφανίστηκε αυτό το καλοκαίρι, και έχει κάνει τις σπουδές μου να πάνε ένα χρόνο πίσω, και το τρίτο εξάμηνο να 'χει παλουκωθεί τώρα πάνω στο πέμπτο.

4. Η απόκτηση αυτοκινήτου, που με έκανε να νιώθω λίγο πιο ενήλικη και λίγο πιο ανεξάρτητη (αν και κακά τα ψέματα πιο πολύ σα μαμά νιώθω. το προσέχω, το χαιδεύω, το ταίζω, του μιλάω γλυκα)

5. Η αποτυχημένη μου προσπάθεια να μπω στην αγορά εργασίας, που πήγαινε χεράκι χεράκι με την άρνησή μου να κάνω μαθήματα. Τελικά δεν είναι και τόσο χάλια να είσαι χαραμοφάης και βάρος στην κοινωνία. (περισσότερα περί οικονομίας την εκπαίδευσης ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον)

6. Γεγονότα όπως οι πυρκαγιές, οι εκλογές και τα 1002 πολιτικά σκάνδαλα, που με κάνουν να αναρωτιέμαι αν όντως το είδος μας είναι ανώτερο εγκεφαλικά από τα υπόλοιπα ζωικά...

7. Συνειδητοποίησα ότι το να αφήνεις ανθρώπους, που μόνο να σε ξεζουμίζουν και να σου γαμάνε την ψυχολογία ξέρουν, δεν πρέπει να σε κάνει να νιώθεις άσχημα, αλλά μάλλον το αντίθετο. Αντίθετα, χαμήλωσα λίγο τα τείχη και άφηνα να ξαναμπούν μέσα άλλοι, που είχα διώξει από τη ζωή μου καιρό πριν....


8.Τελευταίο και πιο σημαντικό...; Άλλος ένας χρόνος πέρασε με αναζητήσεις και ψυχοσκοπήσεις, και ακόμα δεν έχω βρει που πάω και τι κάνω... Άντε και καλή συνέχεια το 2008!

Αν έχουν την καλή διάθεση να το κάνουν, θα παρακαλούσα τους silentsoul, smiling eyes, stormrider, cm, καθώς και τις κυρίες του womenology να μας παίξουν...

Monday, 7 January 2008


Μόλις συνειδητοποίησα τον ένα και μοναδικό λόγο για τον οποίο θα μπορούσα να μετακομίσω άμεσα στο δωμάτο του μικρού.

ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ!


Κάθομαι στο laptop και χαζεύω στο διαδίκτυο, μια και ο δικός μου υπολογιστής έχει καταληφθεί από ένα φανατικό του wow. Κάποια στιγμή λοιπόν γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω τον ήλιο να πέφτει και τον ουρανό μες στα χρώματα και τις ομορφιές, και όχι τη χοντρή γειτόνισσα στο απέναντι διαμέρισμα να καθαρίζει με το βρακί και το σουτιέν, και μου έκανε εντύπωση, λες και ήταν το πιο αφύσικο πράγμα του κόσμου! Απίστευτο;

Και να σκεφτεί κανείς ότι όταν επιλέγαμε δωμάτια (εγώ επέλεγα σαν μεγαλύτερη βασικά) το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να εγκατασταθώ όσο μακρύτερα από τους γονείς μου γινόταν για να μην μπορούν να ακούνε τί ώρα κοιμάμαι και πόσο δυνατά έχω τη μουσική (από μικρή βαμπίρ και ξενύχτισσα). Ήταν και πιο μεγάλο το άλλο δωμάτιο στην άλλη άκρη του διαδρόμου, με μια ντουλάπα ΝΑ! οπότε δεν μου πήρε και πολλή ώρα να αποφασίσω. Τί κι αν ήταν δίπλα στην κουζίνα; Σ'εκείνη τη φάση της ζωής μου, το να μείνω για σπουδές στα Χανιά, και κατά συνέπεια στο σπίτι της οικογένειάς μου, μου φαινόταν τουλάχιστον τραγικό (κάτι ήξερα τότε που το 'χασα στην πορεία). Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μετά από 1002 ξενύχτια το πέρα δώθε της μαμάς μου, τα ντουλάπια που ανοιγοκλείνουν και ο απορροφητήρας που συνοδεύει ο μαγείρεμα θα μου διέκοπταν τον ύπνο!

Τώρα στα 20 και όχι στα 12, έχω να δηλώσω πως ίσως η δυνατότητα να βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει και να δύει, θέαμα συγκρινόμενο ειδικά με τη θέα από την άλλη μεριά, είναι προτιμότερη από την ησυχία που στην τελική δεν έχω, αλλά ποιός πείθει το μικρό να ξεκουνήσει;;;

Sunday, 6 January 2008

Ταρακουνηθήκαμε...

Αν υπάρχει ένα πράγμα που δεν ντρέπομαι να δηλώσω δημοσίως ότι το τρέμω είναι οι σεισμοί. Κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι να τους αποφύγω, δεν μπορούν να προβλεφθούν, ώστε να είμαι προετοιμασμένη, δεν μπορώ να ξέρω αν θα υπάρξουν μετασεισμοί, ζημιές, και απώλειες οποιασδήποτε μορφής.

Ο σημερινός σεισμός που έγινε αισθητός σε μια πολύ μεγάλη περιοχή (6.5 Ρίχτερ ήταν αυτά!) με βρήκα αγουροξυπνημένη από το λυσσασμένο γαύγισμα του σκύλου του γείτονα. Άλλο πάλι αυτό! Από τα εκατοντάδες χιλιάδες εκατομμύρια σκυλιά της γειτονιάς ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ αντιλήφθηκε τι συνέβαινε!!! Κράτησε τόσο πολύ που εμένα μου φάνηκε αιώνας, και ήταν αρκετά δυνατός ώστε να πέσουν δυο βιβλία από τη βιβλιοθήκη μου και κάτι λούτρινα που έχω από δω κι από κει...

Πανικοβλήθηκα σε βαθμό που ενώ έλεγα στον εαυτό μου "Σήκω να ξυπνήσεις τους άλλους" το σώμα μου δεν υπάκουγε με τίποτα. Είχα παγώσει... Χρειάστηκε να περάσει ένα πεντάλεπτο από το τέλος του σεισμού, μέχρι να αξιωθώ να βρω το σθένος (χεχε oh no i know a dirty word) να πάω να κρυφτώ στο κρεβάτι της μαμάς μου που το 'χε πάρει χαλαράααα το ζήτημα και ξανακοιμόταν και να βάλω τα κλάματα. Περιττό να προσθέσω δε, ότι μετά την επιστροφή στο κρεβάτι μου, ακόμα κι αν η καρδιά μου χτυπούσε λίγο πιο δυνατά και προκαλούσε μια ελαφριά δόνηση στο στρώμα, εγώ φρίκαρα!

Και το κουλό της ιστορίας, το οποίο βέβαια συνειδητοποιήσα αργότερα... Κάποιος από τους πανέξυπνους που κατοικούν στην ίδια πολυκατοικία με μένα πήραν το ασανσέρ κατά τη διάρκεια του σεισμού για να κατέβουν κάτω και να πάνε σε έναν πιο ανοιχτό χώρο!!!!

Άντε και του χρόνου παιδιά... Γιατί τώρα τελευταία έχω παρατηρήσει ότι ένα σεισμό άξιο λόγου τον έχουμε μια φορά το χρόνο... οπότε δεν έχουμε παρά να περιμένουμε να επαναληφθεί...