Thursday, 18 December 2008

Το σύνδρομο "τί θα πει ο κόσμος".

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύνδρομα ολόκληρης σχεδόν της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και όλων εκείνων που απαρτίζονται από αμόρφωτους, στενόμυαλους μικροαστούς, είναι το "τί θα πει ο κόσμος".Το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων λειτουργεί καταπιεστικά και καταπιεσμένα, με το φόβο της κοινωνικής κριτικής, του κουτσομπολιού..

Πέθανε ο άντρας /πατέρας/παππούς/μπατζανάκης σου; Ακόμα κι αν δε σε νοιάζει πρέπει να πλαντάξεις από το κλάμα στην κηδεία και σε και κάθε ένα από τα χιλιάδες μνημόσυνα που θα ακολουθήσουν, να κλειστείς στο σπίτι σου και να βγαίνεις μόνο για το απολύτως απαραίτητα, να φοράς μαύρα και γενικά να το παίζεις αποκαμωμένος από την απώλεια. Το ενδεχόμενο να θες να εκφράσεις τη θλίψη και τον πόνο σου με τρόπο διαφορετικό από κείνο που επιβάλλεται από τα έθιμα και τις απαράδεκτες συνήθειες του τόπου σου (που για παράδειγμα στην Κρήτη επιβάλλουν το "ξενύχτι" του νεκρού από τους κοντινούς συγγενείς, κάτι το οποίο είναι τουλάχιστον απάνθρωπο και μακάβριο), ούτε καν περνάει από το κολλημένο μυαλό του κριτή κόσμου, και εκλαμβάνεται σαν έλλειψη σεβασμού. Τί κι αν όλα τα παραπάνω γίνονται ψεύτικα και υποκριτικά, για να μην κακοχαρακτηριστεί κανείς (απαπαπα μακριά από μας τέτοιες ντροπές), τί κι αν η χήρα κλαίει μόνο παρουσία κόσμου, και την υπόλοιπη ώρα είναι χιχιχι χουχουχου -ο ορισμός της εύθυμης-... Όλα έγιναν σωστά. Κανείς δε θα μας πιάσει στο στόμα του...
Τολμάς να είσαι 16-24 χρονών, να έχεις αιδοίο και βυζιά και να έχεις μια σχέση που να μην έχεις καμιά διάθεση να οδηγήσει στην αποκατάστασή σου; Πρέπει να κάνεις τα πάντα κρυφά. Δεν έχεις το δικαίωμα να χαρείς τον έρωτά σου, αν και, όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό, θες να βγεις στους δρόμους και να τον φωνάζεις, και να ζωγραφίζεις καρδούλες με τα ονόματά σας μέσα σε κάθε λευκό τοίχο της πόλης ή -ακόμα χειρότερα- του χωριού σου. Αν όλα τα παραπάνω γίνονταν σύμφωνα με τα όσα η κοινωνία προστάζει, με παπάδες και κουμπάρους, με νυφικά, δαχτυλίδια και ρύζια, θα ήταν όχι μόνο ανεκτά, αλλά η χαρά του νιόπαντρου ζευγαριού θα έφερνε χαμόγελα ευτυχίας στους καθ'όλα αξιοπρεπείς συμπολίτες σου. Γλιτώνεις τη ρετσινιά της "πουτάνας" που σε αντίθετη περίπτωση θα σε στιγμάτιζε για πάντα. Δεν πάει να είναι ένας γάμος καταδικασμένος από το νεαρό της ηλικίας των εμπλεκόμενων, ή από τα ελαττώματα που στον πρώτο καιρό δεν βλέπουν ή παραβλέπουν ο ένας στον άλλον ή από οτιδήποτε άλλο; Όλα έγιναν σωστά και τα στόματα θα κλείσουν, αν κλείσουν.
Την περίπτωση να είσαι γκεϋ ούτε που θα την επεκτείνω. Φανταστείτε μόνο τον εαυτό σας να λεει στη μάνα σαςότι σας αρέσουν άτομα του ίδιου φύλου.. (σφυρίζω αδιάφορα)

Και το χειρότερο από όλα δεν είναι ότι το κουτσομπολιό υπάρχει ανάμεσα στους μεγαλύτερους, αλλά το ότι περνάει από γενιά σε γενιά, κι ας μορφωνόμαστε, κι ας ταξιδεύουμε, κι ας ανοίγει -υποτίθεται- το μυαλό μας, και γεμίζει εμπειρίες.. Δεν είναι ώρα να βάλουμε τέλος στο φόβο της κοινωνικής κατακραυγής λέγοντας ένα τεράστιο "στα αρχίδια μου";

2 comments:

Sourotiri said...

Ενα σου λεω... Το τι κοσμο εχω δει στην ηλικια μας μεσα στον στρατο δεν μπορουσα καν να το διανοηθω.

Η βλακεια ειναι απειρη, απλα.

Και ανικητη.

black fairy said...

@Sourotiri
Γειά σου φαντάρε! Το ξέρω... το ξέρω...