Friday, 8 August 2008

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο, που ήξερε και έπαιζε τ'ακορντεόν...

Η κολλητή μου έπαιξε χτες, μετά από πολλά χρόνια μουσικών σπουδών, για πρώτη φορά live σε μαγαζί κάνοντας μια σουπερ-prive-guest εμφάνιση, μαζί με το σχήμα κάτι παιδιών από το σχολείο μου. Παρ'όλο που οι πρόβες δεν ήταν αρκετές, και ενώ δεν το είχε ξανακάνει, ήταν πραγματικά απίστευτη, και τα κομμάτια στα οποία συμμετείχε, ήταν από τα πιο ζωντανά, και σίγουρα αυτά που πήραν το περισσότερο χειροκρότημα.
Βλέποντάς την, είχα τα ίδια συναισθήματα που έχει μια μαμά που βλέπει για πρώτη φορά το παιδί της στη γιορτή του νηπιαγωγείου να λέει φοβισμένο ποίημα. Και η αλήθεια είναι πως όσο περνούσε η ώρα, και την έβλεπα να σφίγγεται λιγότερο, να χαλαρώνει, και να γυρνάει να με κοιτάει χαμογελώντας ανάμεσα στα κομμάτια, τόσο ήρεμούσα κι εγώ, σε βαθμό που στο δεύτερο κομμάτι της εμφάνισής της ξέχασα να την βιντεοσκοπήσω...

Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον είχε να παρακολουθώ τον κόσμο γύρω, που είχε μαζευτεί, πλήθος μεγάλο (μεταξύ των οποίων φίλοι, συγγενείς, και φυσικά ο δάσκαλός της μουσικής της) για να την ακούσει.
Ο δάσκαλος, κάθε φορά που ανέβαινε στη σκηνή σταματούσε την κουβεντούλα και ψήλωνε 10 πόντους από τη χαρά του, και υποψιαζομαι πως με το ζόρι κρατιόταν να μην αρχίσει να φωνάζει "Τη βλέπετε αυτήν εκεί με το ακορντεόν; ΕΓΩ την έμαθα να παίζει τόσο καλά!". Κι έτσι, καθόλου άδικα, το πρώτο και το τελευταίο της βλέμμα πριν κάθε κομμάτι ήταν σ'εκείνον.
Ο αδερφός της την κοιτούσε όλο καμάρι, και είχε τόσο καλή διάθεση, που μέχρι και μένα είπε Κατερινιώ σε κάποια φάση! Τα ξαδέρφια της ήταν κι εκείνα εκεί να υποστηρίξουν τη Ν. που είχε το ίδιο αγχος με την εποχή που έδινε πανελλήνιες.
Και φυσικά, εμείς οι φίλοι. Πρώτο τραπέζι πίστα, στριμωγμένοι, να την ποτίζουμε ουζάκια για να χαλαρώσει, και να χειροκροτάμε όσο πιο δυνατά γινόταν για να την εμψυχώσουμε και να της δώσουμε να καταλάβει πως όλα ήταν μια χαρά.

Ξέρω ότι δεν είναι σε φάση να παρατήσει το Πολυτεχνείο και να αρχίσει να παίζει επαγγελματικά μουσική, αλλά δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου, που μια φορά τουλάχιστον έκανε κάτι που της άρεσε πραγματικά, χωρίς να δίνει σημασία σ'όσους προσπαθούν να την περιορίσουν, και να της επιβάλλουν κανόνες για το τι πρέπει να κάνει και τι όχι.

Μπράβο καμάρι μου..

2 comments:

Stormrider said...

τα βιντεάκια περιμένω, το mail μου το ξέρεις

black fairy said...

@stormrider
Περιμένω κάποια από το άλλο μου μισό για να στα στείλω όλα μαζί. Όσα έχω είναι εγκεκριμένα παντως :Ρ