Saturday, 15 March 2008

Μάρθα κατέβα από το φωτιστικό, πουλάκι μου!

Πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι ο πλέον ασυνεπής άνθρωπος στις φιλίες μου. Όχι γιατί παίρνω τους άλλους ως δεδομένους, αλλά γιατί ξεχνάω, όχι ανθρώπους και καταστάσεις.. Ίσως, αντιθέτως, να είμαι και υπερβολικά προσκολλημένη σε άτομα και σκηνικά από το παρελθόν, τώρα που το σκέφτομαι.
Φίλοι που έχουν σταθεί δίπλα μου σε δύσκολες στιγμές και σε βλακείες, που τα λέγαμε κάθε πρωί πριν δώσουμε πανελλήνιες, αλλά και φανταζόμασταν τη φοιτητική μας ζωή γεμάτη όργια και διασκεδάσεις, έχουν χαθεί από τη ζωή μου, πολύ απλά γιατί δεν τους έδειξα ότι θέλω να μείνουν δίπλα μου. Θες από την ανάγκη μου να κρατήσω ζωντανά μέσα και από τα δικά τους μάτια αυτά που έχουμε μοιραστεί; Θες επειδή νοιώθω ότι υπάρχει ένα δέσιμο που δύσκολα θα ξαναβρώ με άλλους; (τα τελευταία δεδομένα από τα αμφιθέατρα του ΜΗΠΕΡ μου το επιβεβαιώνουν)... Απλά το θέλω, χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις.
Κι αυτό το "θέλω", που έχει μείνει λίγο στην μπάντα, επειδή ξεχνάω (και δεν κάνω πλάκα ξεχνάω τα πάντα και συνέχεια σε βαθμό που γίνεται εκνευριστικό!), έχει αρχίσει να βγαίνει από το υποσυνείδητό μου, ταράζοντας τον ύπνο μου με όνειρα, που μόνο φυσιολογικά δε θά 'λεγε κανείς!

Τον τελευταίο καιρό με "επισκέπτεται" στα όνειρά μου, η συμμαθήτριά μου η Μάρθα. 6 χρόνια στο σχολείο κυρίως ονειροπολούσαμε μαζί, μια και ήταν η καλλιτέχνις της τάξης.. Έπαιζε σε θεατρικά, τραγουδούσε κι έπαιζε πιάνο, έγραφε... Γενικά εγώ την απέφευγα, γιατί σαν κλασσικό αντιδραστικό πλάσμα, δεν ήθελα να πιστεύει η μάνα της και φιλόλογός μας επί 3 χρόνια στο γυμνάσιο, ότι τη γλύφω... Τελικά αυτή μου η στάση εκτιμήθηκε κατά ένα πολύ περίεργο και ανεξήγητο τρόπο, και κολλήσαμε.
Αν κάποια στιγμή πέσεις πάνω στο blog, (δε θα μου έκανε εντύπωση αν είχες κι εσύ ένα), πές μου... Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στην αυλή σου, που μαζεύαμε χώμα για το project της Τεχνολογίας, για να κάνουμε το εργαστάσιο μας πιο ρεαλιστικό (στην τελική πιο βρώμικο βγήκε πάντως), και είχαμε εκείνη τη συζήτηση περί σκουληκιών, κυριολεκτικών και μεταφορικών;

Τέλος πάντων, η Μάρθα λοιπόν ήρθε προ καιρού σπίτι μου (στο όνειρο λέμε) και εκεί που καθόμασταν και χαζεύαμε στον υπολογστή και τα λέγαμε, μου ζήτησε να της φέρω κάτι να πιεί... Το αντέχεις άραγε τώρα το ποτό; Στην επιστροφή μου τη βρήκα να έχει σκαρφαλώσει στη βιβλιοθήκη μου, κι από κει να πηδάει στο φωτιστικό στη μέση του δωματίου μου, να βολεύεται και μετά να κάνει πάνω του κούνια! Ακόμα και στον ύπνο μου, κι ενώ είχα συνείδηση του ότι ονειρεύομαι, μου έκανε τέτοια εντύπωση, που της έβαλα τις φωνές να κατέβει και ξύπνησα!

Και χτες ο βράδυ (πάλι σε όνειρο) πήρε το αυτοκίνητό της να φύγει (οδηγείς βρε και δε μου το πες;), μαζί με τον αδερφό της, από το σπίτι μου, κάπως σα συνέχεια του προηγούμενου ονείρου, και σε επόμενη σκηνή, χτυπάει το τηλέφωνο ότι έχει τρακάρει. Σ'αυτήν την περίπτωση, δεν είχα τον παραμικρό έλεγχο του ονείρου, και την είδα, καθώς μεταφέρθηκα ξαφνικά εκεί που είχε γίνει το ατύχημα, μέσα στα αίματα και χωρίς πόδια να κλαίει πάνω από τον αδερφό της, και μετά την κηδεία του.

Ξέρω φρικιαστικό, ίσως όπως πολλά από τα όνειρά μου, όμως αν κάτι μέσα στο μυαλό μου δε φωνάζει "πάρε τη Μάρθα τηλέφωνο!", τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

5 comments:

Multifuncional said...

Hello. This post is likeable, and your blog is very interesting, congratulations :-). I will add in my blogroll =). If possible gives a last there on my blog, it is about the Impressora e Multifuncional, I hope you enjoy. The address is http://impressora-multifuncional.blogspot.com. A hug.

Stormrider said...

τί κάνετε τελικά, θα μας ακολουθήσετε ρεθ το σαβ/κο; κανόνισες τίποτα με τη δικιά μου;

black fairy said...

Storm, μην ανησυχείς, είναι πιθανό να μη με στερηθείς το σκ... :Ρ άσε τις γυναίκες να κανονίσουν!

Stormrider said...

"άσε τις γυναίκες να κανονίσουν!"

..είδαμε...

black fairy said...

@stormrider
Καμιά φορά κάθονται στραβες κλαψψψψ