Monday, 7 January 2008


Μόλις συνειδητοποίησα τον ένα και μοναδικό λόγο για τον οποίο θα μπορούσα να μετακομίσω άμεσα στο δωμάτο του μικρού.

ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ!


Κάθομαι στο laptop και χαζεύω στο διαδίκτυο, μια και ο δικός μου υπολογιστής έχει καταληφθεί από ένα φανατικό του wow. Κάποια στιγμή λοιπόν γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω τον ήλιο να πέφτει και τον ουρανό μες στα χρώματα και τις ομορφιές, και όχι τη χοντρή γειτόνισσα στο απέναντι διαμέρισμα να καθαρίζει με το βρακί και το σουτιέν, και μου έκανε εντύπωση, λες και ήταν το πιο αφύσικο πράγμα του κόσμου! Απίστευτο;

Και να σκεφτεί κανείς ότι όταν επιλέγαμε δωμάτια (εγώ επέλεγα σαν μεγαλύτερη βασικά) το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να εγκατασταθώ όσο μακρύτερα από τους γονείς μου γινόταν για να μην μπορούν να ακούνε τί ώρα κοιμάμαι και πόσο δυνατά έχω τη μουσική (από μικρή βαμπίρ και ξενύχτισσα). Ήταν και πιο μεγάλο το άλλο δωμάτιο στην άλλη άκρη του διαδρόμου, με μια ντουλάπα ΝΑ! οπότε δεν μου πήρε και πολλή ώρα να αποφασίσω. Τί κι αν ήταν δίπλα στην κουζίνα; Σ'εκείνη τη φάση της ζωής μου, το να μείνω για σπουδές στα Χανιά, και κατά συνέπεια στο σπίτι της οικογένειάς μου, μου φαινόταν τουλάχιστον τραγικό (κάτι ήξερα τότε που το 'χασα στην πορεία). Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μετά από 1002 ξενύχτια το πέρα δώθε της μαμάς μου, τα ντουλάπια που ανοιγοκλείνουν και ο απορροφητήρας που συνοδεύει ο μαγείρεμα θα μου διέκοπταν τον ύπνο!

Τώρα στα 20 και όχι στα 12, έχω να δηλώσω πως ίσως η δυνατότητα να βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει και να δύει, θέαμα συγκρινόμενο ειδικά με τη θέα από την άλλη μεριά, είναι προτιμότερη από την ησυχία που στην τελική δεν έχω, αλλά ποιός πείθει το μικρό να ξεκουνήσει;;;

1 comment:

Sourotiri said...

Νεραιδα, εχεις προσκληση για μπλογκοπαιγνιο στο μπλογκ μου.