Sunday, 6 January 2008

Ταρακουνηθήκαμε...

Αν υπάρχει ένα πράγμα που δεν ντρέπομαι να δηλώσω δημοσίως ότι το τρέμω είναι οι σεισμοί. Κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι να τους αποφύγω, δεν μπορούν να προβλεφθούν, ώστε να είμαι προετοιμασμένη, δεν μπορώ να ξέρω αν θα υπάρξουν μετασεισμοί, ζημιές, και απώλειες οποιασδήποτε μορφής.

Ο σημερινός σεισμός που έγινε αισθητός σε μια πολύ μεγάλη περιοχή (6.5 Ρίχτερ ήταν αυτά!) με βρήκα αγουροξυπνημένη από το λυσσασμένο γαύγισμα του σκύλου του γείτονα. Άλλο πάλι αυτό! Από τα εκατοντάδες χιλιάδες εκατομμύρια σκυλιά της γειτονιάς ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ αντιλήφθηκε τι συνέβαινε!!! Κράτησε τόσο πολύ που εμένα μου φάνηκε αιώνας, και ήταν αρκετά δυνατός ώστε να πέσουν δυο βιβλία από τη βιβλιοθήκη μου και κάτι λούτρινα που έχω από δω κι από κει...

Πανικοβλήθηκα σε βαθμό που ενώ έλεγα στον εαυτό μου "Σήκω να ξυπνήσεις τους άλλους" το σώμα μου δεν υπάκουγε με τίποτα. Είχα παγώσει... Χρειάστηκε να περάσει ένα πεντάλεπτο από το τέλος του σεισμού, μέχρι να αξιωθώ να βρω το σθένος (χεχε oh no i know a dirty word) να πάω να κρυφτώ στο κρεβάτι της μαμάς μου που το 'χε πάρει χαλαράααα το ζήτημα και ξανακοιμόταν και να βάλω τα κλάματα. Περιττό να προσθέσω δε, ότι μετά την επιστροφή στο κρεβάτι μου, ακόμα κι αν η καρδιά μου χτυπούσε λίγο πιο δυνατά και προκαλούσε μια ελαφριά δόνηση στο στρώμα, εγώ φρίκαρα!

Και το κουλό της ιστορίας, το οποίο βέβαια συνειδητοποιήσα αργότερα... Κάποιος από τους πανέξυπνους που κατοικούν στην ίδια πολυκατοικία με μένα πήραν το ασανσέρ κατά τη διάρκεια του σεισμού για να κατέβουν κάτω και να πάνε σε έναν πιο ανοιχτό χώρο!!!!

Άντε και του χρόνου παιδιά... Γιατί τώρα τελευταία έχω παρατηρήσει ότι ένα σεισμό άξιο λόγου τον έχουμε μια φορά το χρόνο... οπότε δεν έχουμε παρά να περιμένουμε να επαναληφθεί...

No comments: