Monday, 29 December 2008

Ρύζι θα τρώμε μόνο λαπά...

Η αλήθεια είναι πως, αν και μου το έχουν τονίσει εδώ και πολύ πολύ καιρό, μόνο τώρα αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι έχω κάτι που θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει σαν "φόβο δέσμευσης". Και δεν είναι ότι φοβάμαι να κάνω σχέσεις ή να δεθώ με τους ανθρώπους που είναι μαζί μου. Ίσα ίσα δίνω στις σχέσεις μου ίσως περισσότερα από όσα πρέπει, ίσως περισσότερα από αυτά που δίνω στους φίλους μου, ίσως περισσότερα από όσα με παίρνει να δώσω. Το ευχάριστο είναι ότι τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις φορές έχω πάρει με τη σειρά μου πολλά, από διαφορετικούς, τόσο μεταξύ τους, αλλά και από μένα, ανθρώπους.
Παρ'όλα αυτά, όλα αυτά μπορούν να χαθούν σε κλάσματα δευτερολέπτου, απλά αν ακούσω κάτι που να υπονοεί δέσμευση ή επισημοποίηση της σχέσης που πριν λίγο με έκανε να πετάω στα σύννεφα. Έχω δηλώσει, δε, περισσότερες από μία φορές, πως όποιος θέλει να με χωρίσει και δεν ξέρει πως, αρκεί να σκάσει μπροστά μου, να γονατίσει και να τείνει προς το μέρος μου το γνωστό μπορντοροδοκόκκινο βελουτέ κουτάκι από το κοσμηματοπωλείο.
Δεν το κάνω επίτηδες για να το παίξω αντισυμβατική ή για να προσποιηθώ ότι είμαι μπροστά από την εποχή μου, δεν το κάνω επειδή δεν είμαι καλά στη σχέση μου και φοβάμαι να κάνω μακροχρόνια σχέδια και όνειρα. Γίνεται εντελώς ενστικτωδώς. Φρικάρω και φαντάζομαι πως στο άκουσμα μόνο των λέξεων "γάμος", "νυφικό", "παιδιά", οι τρίχες μου σηκώνονται όρθιες και μοιάζω με γάτα σε στάση άμυνας-επίθεσης, με καμπουριασμένη την πλάτη, και τη φρίκη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου.
Μπορεί, ρε παιδί μου, να είμαι ερωτευμένη, να σ'αγαπάω, να είμαι μαζί σου ήδη 10 χρόνια και να νιώθω σαν την πρώτη στιγμή που σε κοίταξα στα μάτια και περίμενα το πρώτο μας φιλί, και να θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου μαζί σου.. Αλλά προσοχή! Μην πεις τις μαγικές λέξεις! Θα γίνω καπνός, θα εξαφανιστώ, και θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου κλαίγοντας τον έρωτα της ζωής μου που χάθηκε άδοξα επειδή δεν με καταλάβαινες!
Μπορεί να σ'αγαπάω και να το ξέρεις, μπορεί να θέλω να μείνουμε μαζί για να σου κάνω γλυκά -καθώς να μαγειρεύω δεν ξέρω και δεν προτίθεμαι να μάθω-, θα μπορούμε αν θες να κάνουμε όλα όσα κάνουν οι παντρεμένοι (αν εξαιρέσεις το σεξ στις επετείους και τις γιορτές και τα κουτσούβελα), απλά μην αναφέρεις ποτέ κάτι που να ακούγεται σαν "γάμος", "αρραβώνας" ή όπως σκατά αλλιώς μπορεί να λέγεται. Μπορεί να πιστεύεις ότι το πάμε "σοβαρά" (και το πιο πιθανό θα είναι να το πηγαίνουμε σοβαρά, μαλάκας δε θα 'σαι να το βγάζεις από το κεφάλι σου) αλλά μην του βάλεις την ταμπέλα που τόσο με τρομάζει, γιατί θα με χάσεις...

Κι όπως λέει κι ο Φοίβος..
"Αν ζούσαμε σ'άλλη εποχή,
ίσως και να 'χαμε παντρευτεί,
ίσως και να 'χαμε τώρα παιδιά,
κουμπάρο, σπίτι, πεθερικά.."

Δε ζούμε όμως...
Κι ούτε πρόκειται!

Friday, 19 December 2008

How to get invited to a party

a handy guide by the less social creature on the earth...

Ξυπνάς το πρωί, μετά από ελάχιστη ώρα ύπνου, που με το ζόρι πλησιάζει το διψήφιο αριθμό, με απαράδεκτη διάθεση. Το έχεις κανονίσει από χτες, οπότε στην τελική σηκώνεσαι, κάνεις ότι έχεις να κάνεις το πρωί, κι ετοιμάζεσαι για ψώνια με την κολλητή.
Συναντιέστε, μπαίνετε βγαίνετε στα μαγαζιά, τα λέτε στο δρόμο, δοκιμάζετε ρούχα από δω κι από κει, αγοράζετε και οι δυο φόρεμα για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς που λέτε να βγείτε (γεγονός πρωτοφανές, ιδίως για σένα), πίνετε ένα καφέ και πάτε στο κλεισμένο από χτες ραντεβού στο κομμωτήριο.


Λίγο οι δυο καφέδες, λίγο το shopping therapy που δεν το κατέτασσες στις εναλλακτικές θεραπείες, αλλά έχεις αρχίσει να το ξανασκέφτεσαι, έχεις ένα κέφι και μια υπερκινητικότητα που δεν περιγράφονται. Κάθεσαι στο λουτήρα, πιάνεις την κουβέντα με την κοπέλα που σε λούζει, που τυχαίνει να έχει και το ίδιο όνομα, λέτε για τα μαλλιά σου, που είναι πολύ μακριά και σε λίγο δε θα είναι πια, για τις μαλακιούλες που σου βάζει, λίγο από δω, λίγο από κει, φτάνετε σε λίγο πιο προσωπικές λεπτομέρειες, για το σκουλαρίκι στη γλώσσα της, για το πως και πόσο καιρό είναι στην πόλη... Αν έχεις και 5 τόνους μαλλί δεν παίρνει και λίγη ώρα η διαδικασία, κι έτσι όλο και μιλάτε, γελάτε.. προς μεγάλη έκπληξη της κολλητής που ξέρει ότι ντρέπεσαι να μιλήσεις και σε κείνη ώρες ώρες..
Σηκωνεσαι από κει, πας στην καρέκλα, έρχεται ο ψαλιδοχέρης και γεμίζει το πάτωμα μπούκλες. Κοιτάς με ανάμικτα συναισθήματα -ενθουσιασμό, νοσταλγία- τα μαλλιά που έμειναν στο κεφάλι σου, και τα άλλα, τα πιο πολλά στο πάτωμα, αντίστοιχα. Τελειώνοντας κοιτάς το κινητό και σε ψάχνουν από το σπίτι, πουλάς την κολλητή, πρέπει να φύγεις.
Την ώρα που βάζεις το μπουφάν σου, η κοπελίτσα που σε έλουσε σε πλησιάζει και σε πληροφορεί πως αύριο κάνει πάρτυ, κι επειδή όπως σου είπε πριν δεν ξέρει πολύ κόσμο, θα ήθελε να πας...

Thursday, 18 December 2008

Το σύνδρομο "τί θα πει ο κόσμος".

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύνδρομα ολόκληρης σχεδόν της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και όλων εκείνων που απαρτίζονται από αμόρφωτους, στενόμυαλους μικροαστούς, είναι το "τί θα πει ο κόσμος".Το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων λειτουργεί καταπιεστικά και καταπιεσμένα, με το φόβο της κοινωνικής κριτικής, του κουτσομπολιού..

Πέθανε ο άντρας /πατέρας/παππούς/μπατζανάκης σου; Ακόμα κι αν δε σε νοιάζει πρέπει να πλαντάξεις από το κλάμα στην κηδεία και σε και κάθε ένα από τα χιλιάδες μνημόσυνα που θα ακολουθήσουν, να κλειστείς στο σπίτι σου και να βγαίνεις μόνο για το απολύτως απαραίτητα, να φοράς μαύρα και γενικά να το παίζεις αποκαμωμένος από την απώλεια. Το ενδεχόμενο να θες να εκφράσεις τη θλίψη και τον πόνο σου με τρόπο διαφορετικό από κείνο που επιβάλλεται από τα έθιμα και τις απαράδεκτες συνήθειες του τόπου σου (που για παράδειγμα στην Κρήτη επιβάλλουν το "ξενύχτι" του νεκρού από τους κοντινούς συγγενείς, κάτι το οποίο είναι τουλάχιστον απάνθρωπο και μακάβριο), ούτε καν περνάει από το κολλημένο μυαλό του κριτή κόσμου, και εκλαμβάνεται σαν έλλειψη σεβασμού. Τί κι αν όλα τα παραπάνω γίνονται ψεύτικα και υποκριτικά, για να μην κακοχαρακτηριστεί κανείς (απαπαπα μακριά από μας τέτοιες ντροπές), τί κι αν η χήρα κλαίει μόνο παρουσία κόσμου, και την υπόλοιπη ώρα είναι χιχιχι χουχουχου -ο ορισμός της εύθυμης-... Όλα έγιναν σωστά. Κανείς δε θα μας πιάσει στο στόμα του...
Τολμάς να είσαι 16-24 χρονών, να έχεις αιδοίο και βυζιά και να έχεις μια σχέση που να μην έχεις καμιά διάθεση να οδηγήσει στην αποκατάστασή σου; Πρέπει να κάνεις τα πάντα κρυφά. Δεν έχεις το δικαίωμα να χαρείς τον έρωτά σου, αν και, όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό, θες να βγεις στους δρόμους και να τον φωνάζεις, και να ζωγραφίζεις καρδούλες με τα ονόματά σας μέσα σε κάθε λευκό τοίχο της πόλης ή -ακόμα χειρότερα- του χωριού σου. Αν όλα τα παραπάνω γίνονταν σύμφωνα με τα όσα η κοινωνία προστάζει, με παπάδες και κουμπάρους, με νυφικά, δαχτυλίδια και ρύζια, θα ήταν όχι μόνο ανεκτά, αλλά η χαρά του νιόπαντρου ζευγαριού θα έφερνε χαμόγελα ευτυχίας στους καθ'όλα αξιοπρεπείς συμπολίτες σου. Γλιτώνεις τη ρετσινιά της "πουτάνας" που σε αντίθετη περίπτωση θα σε στιγμάτιζε για πάντα. Δεν πάει να είναι ένας γάμος καταδικασμένος από το νεαρό της ηλικίας των εμπλεκόμενων, ή από τα ελαττώματα που στον πρώτο καιρό δεν βλέπουν ή παραβλέπουν ο ένας στον άλλον ή από οτιδήποτε άλλο; Όλα έγιναν σωστά και τα στόματα θα κλείσουν, αν κλείσουν.
Την περίπτωση να είσαι γκεϋ ούτε που θα την επεκτείνω. Φανταστείτε μόνο τον εαυτό σας να λεει στη μάνα σαςότι σας αρέσουν άτομα του ίδιου φύλου.. (σφυρίζω αδιάφορα)

Και το χειρότερο από όλα δεν είναι ότι το κουτσομπολιό υπάρχει ανάμεσα στους μεγαλύτερους, αλλά το ότι περνάει από γενιά σε γενιά, κι ας μορφωνόμαστε, κι ας ταξιδεύουμε, κι ας ανοίγει -υποτίθεται- το μυαλό μας, και γεμίζει εμπειρίες.. Δεν είναι ώρα να βάλουμε τέλος στο φόβο της κοινωνικής κατακραυγής λέγοντας ένα τεράστιο "στα αρχίδια μου";

Monday, 8 December 2008

Κάφτε κι άλλα...

Υποστηρίζω κάθε πορεία, και είμαι υπέρ του δικαιώματος του καθενός από μας να διαδηλώσει ειρηνικά, ώστε να τραβήξει την προσοχή και να ασκήσει κάποια πίεση προς λύση του οποιουδήποτε προβλήματός του. Ίσα ίσα, σήμερα μετά από πολλά χρόνια, το σκέφτηκα πολύ σοβαρά να κατέβω κι εγώ στην πορεία ενάντια στη βία της αστυνομίας εναντίον των πολιτών.

Καταδικάζω κάθε ψυχοπαθή κωλόμπατσο που νομίζει ότι είναι ο Ράμπο -που δεν φταίει στην τελική κι αυτός, έτσι του είπαν οι άλλοι κωλόμπατσοι που από φυσιολογικό 18χρονο τον μετέτρεψαν σε "άτομο με εξουσία", ένας φαύλος κύκλος είναι- οπλοφορεί, πυροβολεί και σκοτώνει ανεξέλεγκτα μέσα στη μέση του δρόμου σε περιοχές που ο κόσμος πίνει τον καφέ του.

Όμως, και με κάθε ευκαιρία, να βρίσκουν αφορμή οι άλλοι ψυχοπαθείς, αυτοί που δεν έχουν εξουσία, να εκτονώνονται καίγοντας και σπάζοντας, κρυμμένοι πίσω από κουκούλες και κράνη δεν μπορώ να το δεχτώ.
Οι άνθρωποι αυτοί, που καταστρέφουν και απειλούν και στη συνέχεια τρέχουν να κρυφτούν σε σκοτεινά στενά και πανεπιστήμια (δίνοντας έτσι πάτημα σε όσους θέλουν να σταματήσουν την ελεύθερη επικοινωνία και διακίνηση ιδεών, με την κατάργηση του ασύλου), που γυρνώντας σπίτι το βράδυ έχουν βγάλει το άχτι τους και έχουν, μέσα στο μυαλό τους, "εκδικηθεί" τον πατέρα τους που τους δέρνει και τη γκόμενά τους που τους παράτησε επειδή ήταν ρεμάλια, πρέπει απλά να βρεθούν και να τιμωρηθούν.
Πόσο καιρό ακόμα η αστυνομία θα πουλάει τσαμπουκά σε φοιτητές και πιτσιρίκια, αφήνοντας τους γνωστούς (σ'αυτούς) - άγνωστους (σε εμάς μόνο) να τριγυρνάνε ελεύθεροι και έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να δημιουργήσουν το χάος;

Κι έτσι φτάνω να αναρωτιέμαι. Τί κράτος είναι αυτό, που από τη μιά αφήνει τα κατακάθια της κοινωνίας να κυκλοφορούν ανάμεσά μας καθ΄όλα νόμιμα, και από την άλλη κλείνει τα μάτια στα δίκαια αιτήματα των μεταναστών, που λιμοκτονούν και φτάνουν στα όριά τους, ζητώντας το αυτονόητο.. να υπάρχουν και επίσημα και όχι σαν φαντάσματα, δουλεύοντας και ζώντας όπως όλοι εμείς οι υπόλοιποι;

Saturday, 6 December 2008

Είμαι απόλυτη, το ξέρω..

Στην άρνησή μου να παρασυρθώ λόγω παρέας σε πάρτυ φοιτητικής παράταξης του Πολυτεχνείου σε σκυλάδικο της κακιάς ώρας, η Ξανθιά ρώτησε γιατί πρέπει να είμαι πάντα τόσο απόλυτη..


Είναι πολύ απλό.. Αν είσαι απόλυτος, έχεις το περιθώριο -σε περίπτωση που το αποφασίσεις και το επιτρέψεις στον εαυτό σου- να κάνεις "εκπτώσεις", χωρίς να ξεφεύγεις πολύ από αυτά που πιστεύεις, χωρίς να χάνεις κάθε ιδέα για το άτομό σου, γιατί απλά... κινείσαι προς τη μέση λύση κι όχι προς την άλλη άκρη...

Στο κάτω-κάτω, πάντα ήμουν, κι ίσως πάντα να είμαι απόλυτη. Έτσι με γνωρίσατε κι έτσι με αγαπήσατε... Ίσως όχι εξ'αιτίας αυτού του στοιχείου του χαρακτήρα μου, αλλά και με αυτό. Γιατί να αλλάξω τώρα;

Friday, 5 December 2008

Ερώτηση προς γατο-γνώστες!

Ξέρει κανείς αν είναι αυτή την περίοδο εποχή ζευγαρώματος για τις γάτες;
Αν ναι, πότε στο διάολο τελειώνει;;;

Έχει ξεχυθεί πάλι η γάτα του σατανά (aka η γάτα της από πάνω)
στους διαδρόμους της πολυκατοικίας
και πηγαινοέρχεται ουρλιάζοντας σαν τρελή όλη νύχτα
στοιχειώνοντας τα -ούτως ή άλλως- θεότρελα όνειρα μου!



Tuesday, 25 November 2008

Unpacking

Ανοίγεις τη βαλίτσα για να πετάξεις τα μισά στα άπλυτα και να βάλεις τα άλλα μισά που δε φόρεσες, έτσι όπως είναι τσαλακωμένα στα συρτάρια και τις ντουλάπες...
Εκείνα που είχες φορέσει έχουν ακόμα τη μυρωδιά του.. Τα φέρνεις στη μύτη σου και δε σου κάνει καρδιά να τα βάλεις για πλύσιμο.. Θα χάσουν έτσι τη μυρωδιά που τόσο σου λείπει και που δεν πρόλαβες να τη χορτάσεις...
Άλλα έχουν τρίχες από τη γάτα του... Γενικά περίεργο ζώο, αλλά δικό του, μέρος της ζωής του χωρίς εσένα...
Αδειάζεις την τσάντα σου και είναι γεμάτη με εισιτήρια, από αεροπλάνα και βαπόρια, από τρένα και λεωφορεία, από κείνα που σε πήγαιναν σε κείνον, αλλά και από τα άλλα, που σε πήραν μακριά του..

Μ'αυτά και μ'αυτά δεν μπορείς παρά να ξεχάσεις τον υπολογιστή που τον πήρες φτιαγμένο και αθόρυβο, το αμάξι που το γρατζούνισες παρκάροντας, την πρόοδο που Τετάρτη την περίμενες και Τρίτη σου βγήκε τελικά γιατί έχεις χάσει τις μέρες, να βάλεις μουσική.. Να ξαπλώσεις στο κρεβάτι, να κλείσεις τα μάτια και να θυμηθείς κάθε μικρή λεπτομέρεια από τις μέρες που περάσατε μαζί... Τις αγκαλιές στο κρεβάτι, τη φάτσα του στη βόλτα μέχρι την αντιπροσωπεία για το αυτοκίνητο, που τρέχανε τα σάλια στη θέα του δεύτερου μεγάλου έρωτά του, τις γκρίνιες και τις βλακείες και τις βόλτες...

Μου λείπουν όλα αυτά και τα θέλω κάθε μέρα...

Sunday, 16 November 2008

O ορός της αλήθειας

Μετά από πρόσκληση του dreamcatcher, συμμετέχω στο παρακάτω παιχνίδι, και πρέπει να απαντήσω σε 13 ερωτήσεις:
  • Ποιό μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις; Αυτό που κρύβουν όσοι δεν νιώθουν τύψεις για τα εγκλήματά τους.
  • Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά; Έναν υποθέτω..
  • Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομά σου. Ποιό θα διάλεγες; Ένα αρχαίο μικρό και ένασύντομο επώνυμο, έτσι για αλλαγή...
  • Τί θα χάραζες στην ταφόπλακά σου; "Μη χαίρεστε! I'll be back!"
  • Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα. Ο μικρός πρίγκιπας
  • Διάλεξε άλλους γονείς. Μπορώ να κρατήσω τους δικούς μου; Άλλοι θα με είχαν πνίξει στην κούνια.
  • Γράψε τα διάσημα τελευταία λόγια σου. "Επιτέλους!"
  • Αν ήσουν συγγραφέας, ποιός θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος; Δεν έχω ιδέα...
  • Αν ήσουν αυτοκίνητο, τι μάρκα θα ήσουν; Ένα μικρό, νευρικό, ζόρικο Peugeot, σαν το δικό μου..
  • Αν ήσουν άγριο ζώο, τί θα ήσουν; Άλογο
  • Για τί μετανιώνεις περισσότερο; Που κάποιες φορές που χρειάστηκε δεν ήμουν πιο δυνατή...
  • Κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται; Που έσωσα τον κόσμο..
  • Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον; Για έναν δεν ξέρω.. μπορεί. Για το κοινό καλό.. πιο πιθανό.
Αν κάποιος θέλει να συνεχίσει, έχει την πρόσκλησή μου...

Friday, 7 November 2008

Ladies and Gents... i present to you.. Rosebleed

Nτρέπομαι που δεν τους ήξερα μέχρι σήμερα...

Tuesday, 4 November 2008

election day today...

Τώρα τι ακριβώς προσπαθούν να κάνουν; Να τους το θυμίσουν σε περίπτωση που το ξέχασαν ότι σήμερα έχουν εκλογές (όλη η γη έχει βουίξει κι αυτοί στον κόσμο τους) ή να τους πουν "καλό μου παιδί σταμάτα να καίγεσαι στο facebook και πήγαινε να ψηφίσεις;"

i dont wanna be an american idiot...

Sunday, 2 November 2008

22


Happy Birthday to MEEEEE!!!!

Ηappy Birthday to MEEEEE!!!!

Happy Birthday dear MEEEE!!!!

Happy Birthday to MEEEE!!!!

Wednesday, 29 October 2008

Την παλεύω;; Μπα...

Έτος 1997. Τότε που πήγαινα στην πέμπτη Δημοτικού, λίγο πριν την 28 Οκτωβρίου. Στο γραφείο του Διευθυντή του ένδοξου Δημοτικού που φοιτούσα, γινόταν κλήρωση για την παρέλαση. Ενώ η θέση για παραστάτη στην παρέλαση για παιδί της πέμπτης ήταν ΜΟΝΟ ΜΙΑ, οι υποψήφιοι ήμασταν 3. Και όσο αντικειμενικά μου επιτρέπουν τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε, εγώ ήμουνα η πιο λυσσασμένη... Έγινε κλήρωση, λοιπόν, και τη θέση πήρε ο Γ, ο μέχρι εκείνη τη στιγμή, τεράστιος πρώτος μου παιδικός έρωτας, που αν ήξερα τότε πως, θα τον είχα βιάσει καιρό πριν. Κλάματα, φωνές, κακό, έκανα υπομονή και πήρα την επόμενη χρονιά τη σημαία...

Σήμερα το πρωί
. Ανεβαίνω στο Πολυτεχνείο, άδικα όπως αποδείχτηκε γιατί το μάθημα είχε ακυρωθεί, και πετυχαίνω στο διάδρομο το Γ (τον έρωτα ντε...). Χαιρετούρες, χαρά που βρισκόμασταν μετά από χιλιάδες χρόνια (κι ας βλέπαμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο κι αλλάζαμε πεζοδρόμια), κι αρχίζουν τα πως κι από δω... Αφού του είπα ότι σαπίζω εδώ και χρόνια στα πέριξ του Πολυτεχνείου, τον ρώτησα αν ψάχνεται για μεταπτυχιακό ή για δεύτερο πτυχίο σε μας, οπότε μου το σκάει το μυστικό. "Στην gft δουλεύω, κούριερ. Για παραλαβή έχω έρθει."

Λίγο αργότερα.
Στο αυτοκίνητο, ενώ είμαι κολλημένη στην κίνηση, βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που σηκώθηκα μετά από μιάμιση βδομάδα για μάθημα, και τελικά άδικα. Ενω στη Μελωδία παίζει "Βράδυ Σαββάτου" και άντε ξανά μανά το ειρωνικό για τη φάση που βρισκόμουν "...άδεια η πόλη, που πήγαν όλοι...", να σκέφτομαι απεγνωσμένη... Πόσο κουλό είναι να έχω παιδικό τραύμα από τότε που μου έφαγε τη θέση στην παρέλαση κάποιος που 11 χρόνια μετά παραδίδει δέματα;

Friday, 24 October 2008

5 ερωτήσεις

Σε αυτό το παιχνίδι που με κάλεσε το Sourotiri, και πρέπει να θέσω από μια ερώτηση σε 5 διαφορετικά άτομα:

Σε ένα φιλόσοφο: Υπάρχει αλήθεια; Κι αν ναι.. είναι μόνο μια;

Σε έναν παλιό έρωτα: Οι παλιές αγάπες πάνε όντως στον Παράδεισο, τι λες;

Σε ένα μέντιουμ: Έστω ότι μπορείς πραγματικά να δεις το μέλλον... Αν προέβλεπες κάτι πολύ άσχημο, θα μπορούσες να το πεις σ'εκείνους που τους αφορά άμεσα;

Σε ένα παιδί: Θα πεις ποτέ στους μεγάλους ότι ξέρεις και καταλαβαίνεις όλα όσα νομίζουν ότι σου κρύβουν;

Στον καθρέπτη: Τί κρύβεται πίσω σου;

Θα ήθελα, αν είναι δυνατό, να μας πουν τί θα ρωτούσαν τους παραπάνω οι: Ευγενία, Luthien, οι κυρίες του womenology, και ο αιρετικός...

Monday, 20 October 2008

Motorcycle Diaries

Αγαπητέ μηχανόβιε,

αποφάσισα να σου γράψω σήμερα, γιατί η συμπεριφορά σου με κάνει να νιώθω εντελώς-παντελώς- όσο δεν πάει άλλο ηλίθια, και ετοιμάζομαι να κλείσω ραντεβού να βάψω το μαλλί, να ποτίσει το μυαλό στο οξυζενέ, μπας και έρθω στα ίσια μου με την ομοιοπαθητική.
Έχεις λοιπόν ένα μηχανάκι, και θες να το παρκάρεις...

Όταν έχεις μια δουλειά έστω στο κέντρο, το αφήνεις πάνω στο πεζοδρόμιο, γιατί "αν το αφήσω στο δρόμο θα μου το ρίξουν οι κάφροι με τα αυτοκίνητα που θα πάνε να παρκάρουν" (="γιατί εδώ με βολεύει... τραβάς κάνα ζόρι;"), οπότε δεν μπορεί ουδείς πεζός να το χρησιμοποιήσει, δεν μπορούν τα αναπηρικά αμαξίδια να ανέβουν κλπ κλπ...

Όταν φτάσεις στο σπίτι σου, θα το αφήσεις πάνω στο πεζοδρόμιο, μέχρι τη στιγμή που θα χρειαστεί να πάρεις το αυτοκίνητό σου, οπότε θα ανάψεις ωραιότατα τα alarm, θα βγεις από το αμάξι, θα μεταφέρεις το μηχανάκι στη θέση που πριν ήταν το 4τροχο, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί να παρκάρει άλλος, μέχρι να επιστρέψεις εσύ, να βγάλεις το μηχανάκι, και να ξαναβάλεις το αυτοκίνητο...

Απορώ λοιπόν εγώ... Ποιός ακριβώς από τους δυο τρόπους είναι ο σωστός τρόπος να το αφήνεις; Διάλεξε τον έναν και εγώ θα τον σεβαστώ απόλυτα, φτάνει να ξέρω ότι θα μπορώ σαν πεζή ή σαν οδηγός να κινούμαι χωρίς να πέφτω πάνω στη γαμημένη τη μηχανή σου!

Θα φταίω εγώ σαν μέλλουσα ξανθιά γυναίκα οδηγός που δεν ξέρω να μετακινώ 2τροχα, να του δώσω μια να το ρίξω (εντελώς κατά λάθος) στην προσπάθειά μου να παρκάρω; Ή να το σπρώξω ελαφρά κατά τη διάρκεια του σλάλομ ανάμεσα στο δικό σου και στα άλλα των φίλων σου, πάνω στην απελπισμένη μου απόπειρανα περπατήσω στο πεζοδρόμιο; (χωρίς καμιά πρόθεση εκδίκησης φυσικά..)

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντησή σου..
Με αγανάκτηση,
black fairy.

ΥΓ: Την επόμενη φορά που θα είμαι ηδη στενοπαρκαρισμένη και θα χώσετε εσύ και ένας φίλος σου, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ, μπροστά και πίσω τα σκατομηχανάκια σας, ΘΑ ΤΑ ΡΙΞΩ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ, να το ξέρεις! Έλεος πια, δε θα κάτσω να με γαμήσετε κιόλας!

Monday, 6 October 2008

Three wishes..


H luthien μου έδειξε τη λάμψη που έσκισε για μισο δευτερόλεπτο τον ουρανό, κι έτσι μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω 3 ευχές: μια για μένα, μια για τους εχθρούς μου, και μία για όποιον θέλω... Λες να μπορεί να τις πραγματοποιήσει;

  • Για μένα: Να μπορέσω να καταλάβω το γιατί που κρύβεται μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου...
  • Για τους εχθρούς μου: Να με σέβονται και να με υπολογίζουν. Ο σεβασμός ανάμεσα στους αντιπάλους είναι το βασικότερο στοιχείο της καλής μάχης...
  • Για αυτούς που αγαπάω και με αγαπάνε: Υπομονή, θα στρώσω...
Από αυτή τη στιγμή έπεσε άλλο ένα αστέρι, και ίσα ίσα που προλαβαίνουν ο ξενιτεμένος stormrider και το sourotiri να κάνουν 3 ευχές...

Tuesday, 30 September 2008

Σκοτάδι

Ποτέ δε φοβόμουν το σκοτάδι, κι ένα παραπάνω εκείνο που τις νύχτες απλώνεται στο δωμάτιό μου, που μάλλον φιλικό το έβρισκα.. Όμως θες εκείνο το φως που κάποιος κάπου έχει αφήσει αναμμένο, το ξένο από κείνα που φωτίζουν κάθε νύχτα, θες η σκέψη πως το εμπόδιο που υψώνεται μπροστά μου είναι κάτι πέρα και έξω από μένα, με κάναν τώρα να τρέμω να κουνηθώ, να αναπνεύσω, να ανοίξω τα μάτια μου...
Δεν έκλαιγα για πολλά χρόνια. Ούτε μπροστά σε άλλους ούτε μόνη μου. Όχι επειδή δεν το 'θελα. Ήταν σαν η βρύση να είχε στερέψει και να μη γινόταν να βγάλει πια ούτε μια σταγόνα, όσο κι αν προσπαθούσα, όσο κι αν έσφιγγα τα μάτια μου μέχρι να πονέσουν. Τώρα όμως, η ιδέα και μόνο πως ο "εχθρός" μου είναι τόσο μεγάλος, τόσο μακρινός και τόσο καλά προετοιμασμένος, με κάνει να κλαίω με το παραμικρό σαν μωρό...
Έχω πια συνεχώς την αίσθηση πως βρίσκομαι μπροστά σ'έναν τεράστιο, ομοιόμοφρο τοίχο, που απλώνεται πολύ πιο ψηλά από κεί που φτάνουν να δουν τα μάτια μου, και πολύ πιο μακριά από που τα πόδια μου αντέχουν να με πάνε. Τον αγγίζω, ψάχνοντας μιαν ατέλεια, ένα τούβλο σπασμένο ή λάθος τοποθετημένο, κάτι που θα με βοηθούσε, όχι να τον ρίξω -αυτό είναι τόσο πέρα από τις δυνάμεις μου που ούτε να το σκεφτώ τολμώ- μα να δω τι κρύβεται από πίσω του, στο φως, έξω από την πυκνή σκιά του που με καλύπτει...
Έτσι, ο κόσμος γύρω μου αλλάζει, γίνεται θολός και σκοτεινός. Μάγισσες και ξωτικά καταβροχθίζουν κάθε ίχνος ελπίδας από μέσα μου, κι εγώ είμαι απλά μια νεράιδα, τόσο μικρή κι αδύναμη, που ούτε να τους σταματήσω, ούτε να τους ξεφύγω μπορώ. Μπορώ απλά να μένω αμέτοχη και μουδιασμένη, να τους παρακολουθώ να κομματιάζουν τη ζωή μου...

Thursday, 25 September 2008

The wait is finally over

Tί μπορείς να πεις για κείνη την ανυπομονησία που σε πιάνει όταν μετράς τα λεπτά ανάποδα; Όταν κοιτάς τον ουρανό και βρίζεις τα συννεφα που καθυστερούν την προσγείωση που θα τον φέρει ακόμα πιο κοντά; Όταν κοιτάς το κινητό και περιμένεις την αναφορά που θα σημάνει ότι έφτασε και άνοιξε το κινητό;
Τι μπορείς να πεις για την τρεχάλα που έριξες να ανοίξεις την πόρτα όταν χτύπησε το τηλέφωνο και σου είπε ότι είναι απ'έξω; Για τις χαζοφωνές που έβαλες επειδή σε κρατούσε τόση ώρα σε αγωνία; Για την αγκαλιά που άνοιξε και μόλις σε έκλεισε μέσα της ένοιωσες πως όλα είναι στη θέση τους και το κενό μέσα σου εξαφανίστηκε ξαφνικά; Για το χαζοχαμόγελο ευτυχίας που έχεις όλη μέρα σα στρουμφάκι;
Τι μπορείς να πεις όταν μετά από 2 ώρες πρέπει να φύγει για να πάει και στους δικούς του και εσύ κάνεις όλες τις φάτσες νηστικού κουταβιού που έχεις για να κάτσει για 5 λεπτά ακόμα; Για την αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη συνάντηση;

Πώς μπορείς να εκφράσεις με λέξεις αυτά που νοιώθεις μετά από 24 μέρες που δεν τον έχεις δει;

Tuesday, 16 September 2008

Aπορία

Το site του αγαπημένου μου εκπαιδευτικού Ιδρύματος έχει σαπίσει εντελώς ή μου κάνει εμένα κόλπα;

update: εμένα μου κάνει κόλπα.. :(

Thursday, 11 September 2008

Ανακοίνωση

Επειδή πάντα θα υπάρχουν κακεντρεχή άτομα που θα διασπείρουν ανυπόστατες φήμες για το άτομό μου...




Χτές το Βράδυ, ανάμεσα στις 3.45 και τις 4.15, οδηγημένη από ένα "μου μύρισε.." (όχι δεν είμαι έγκυος! απαπα) έφτιαξα εντελώς μόνη μου μακαρόνια, παρά τις φήμες που με θέλουν να μην μπορώ... Τα έφαγα και ζω ακόμα, άρα εκτός από νόστιμα ήταν και ακίνδυνα... Το επόμενο βήμα θα είναι να βράσω και κανένα αυγό ή να τηγανίσω πατάτες...

btw: Όταν πλένετε φρούτα, λαχανικά etc etc, βάζετε απορρυπαντικό ή ότι κάνει το σκέτο νερό;

Tuesday, 2 September 2008

Ποτε ξέρεις ότι έχεις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καεί στον υπολογιστή;

.. όταν μιλάς με τον ίδιο άνθρωπο
  • μέσω mail..
  • μέσω facebook..
  • μέσω msn..

...ταυτόχρονα!

Friday, 29 August 2008

Τσαλάκιαααα!


Την περασμένη Κυριακή πήρα τον καλό μου, και με το αμαξάκι μου τον πήγα βόλτα μέχρι το ενυδρείο στο Ηράκλειο, το οποίο αν και μένω μόνιμα στην Κρήτη και γενικά είμαι αργόσχολη, ποτέ δεν είχα επισκεφθεί.
Θα ήθελα επίσης να διευκρινίσω ότι είμαι κατά όλων των εγκαταστάσεων στις οποίες κρατούνται ζωντανοί οργανισμοί σε κλειστούς χώρους μακριά από το φυσικό τους περιβάλλον, αλλά μια και υπάρχει, και δεν είμαι και φαν των καταδύσεων, ώστε να τα δω από κοντά στη φύση, είπα να περάσω μια βόλτα... Μια αγάπη στα τσαλάκια (ψαράκια βρε!) την έχω...
Αν και η αλήθεια είναι ότι το περίμενα πολύ μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό, και φυσικά με περισσότερο ζωτικό χώρο για τα ψάρια και τα λοιπά θαλάσσινα, πέρασα ένα τρίωρο κάνοντας σαν τα 3χρονα από ενθουσιασμό..
Λίγο ήθελα και θα φώναζα κι εγώ "τσαλάκιαααα!!!" Συγκρατήθηκα και απλά αποκαλούσα "μαμ μαμ" όλα τα φαγώσιμα είδη... Όταν όμως είδα το Νέμο δε μπορούσα παρά να τον φωνάξω με το όνομά του!

Οι φωτογραφίες είναι από τον άντρα μου, δεν έχω γραπτή άδεια για τη δημοσιευσή τους, και τη μυρίζομαι τη δουλειά, θα μου κάνει μήνυση όταν τις δει.. :Ρ

Tuesday, 19 August 2008

Enjoy the silence

  • Όταν θεωρείς ότι 4 άτομα στο σπίτι σου είναι λίγα...
  • Όταν δε χρειάζεται να περιμένεις πάνω από 10 λεπτά για να μπεις στο μπάνιο να ξεπλύνεις τα δόντια σου που κοντεύουν να λιώσουν από το τρίψιμο...
  • Όταν τα άπλυτα ποτήρια στο νεροχύτη δεν σχηματίζουν στίβες που το ύψος τους θα ζήλευε και ένας ουρανοξύστης...
  • Όταν το δωμάτιό σου είναι ΔΙΚΟ ΣΟΥ και κανείς δεν κινδυνεύει να τον πατήσεις το βράδυ που σηκώνεσαι να πας στο μπάνιο, επειδή κοιμάται στο πάτωμά σου..
  • Όταν κανείς δεν αδειάζει το ψυγείο σου από τις λιχουδιές που κάνουν τα σάλια σου να τρέχουν, γεμίζοντάς το ταυτόχρονα με αηδίες με 0% λιπαρά...



  • Βάλε τη μουσικούλα σου...
  • Πάρε αγκαλιά το μπόλ που γέμισες με παγωτό...
  • Κλείσε τα μάτια σου...
  • Και απόλαυσε τη σιωπή που συνοδεύει την αποχώρηση των φιλοξενούμενών σου...


omfg 2 more days!!!!

Friday, 8 August 2008

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο, που ήξερε και έπαιζε τ'ακορντεόν...

Η κολλητή μου έπαιξε χτες, μετά από πολλά χρόνια μουσικών σπουδών, για πρώτη φορά live σε μαγαζί κάνοντας μια σουπερ-prive-guest εμφάνιση, μαζί με το σχήμα κάτι παιδιών από το σχολείο μου. Παρ'όλο που οι πρόβες δεν ήταν αρκετές, και ενώ δεν το είχε ξανακάνει, ήταν πραγματικά απίστευτη, και τα κομμάτια στα οποία συμμετείχε, ήταν από τα πιο ζωντανά, και σίγουρα αυτά που πήραν το περισσότερο χειροκρότημα.
Βλέποντάς την, είχα τα ίδια συναισθήματα που έχει μια μαμά που βλέπει για πρώτη φορά το παιδί της στη γιορτή του νηπιαγωγείου να λέει φοβισμένο ποίημα. Και η αλήθεια είναι πως όσο περνούσε η ώρα, και την έβλεπα να σφίγγεται λιγότερο, να χαλαρώνει, και να γυρνάει να με κοιτάει χαμογελώντας ανάμεσα στα κομμάτια, τόσο ήρεμούσα κι εγώ, σε βαθμό που στο δεύτερο κομμάτι της εμφάνισής της ξέχασα να την βιντεοσκοπήσω...

Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον είχε να παρακολουθώ τον κόσμο γύρω, που είχε μαζευτεί, πλήθος μεγάλο (μεταξύ των οποίων φίλοι, συγγενείς, και φυσικά ο δάσκαλός της μουσικής της) για να την ακούσει.
Ο δάσκαλος, κάθε φορά που ανέβαινε στη σκηνή σταματούσε την κουβεντούλα και ψήλωνε 10 πόντους από τη χαρά του, και υποψιαζομαι πως με το ζόρι κρατιόταν να μην αρχίσει να φωνάζει "Τη βλέπετε αυτήν εκεί με το ακορντεόν; ΕΓΩ την έμαθα να παίζει τόσο καλά!". Κι έτσι, καθόλου άδικα, το πρώτο και το τελευταίο της βλέμμα πριν κάθε κομμάτι ήταν σ'εκείνον.
Ο αδερφός της την κοιτούσε όλο καμάρι, και είχε τόσο καλή διάθεση, που μέχρι και μένα είπε Κατερινιώ σε κάποια φάση! Τα ξαδέρφια της ήταν κι εκείνα εκεί να υποστηρίξουν τη Ν. που είχε το ίδιο αγχος με την εποχή που έδινε πανελλήνιες.
Και φυσικά, εμείς οι φίλοι. Πρώτο τραπέζι πίστα, στριμωγμένοι, να την ποτίζουμε ουζάκια για να χαλαρώσει, και να χειροκροτάμε όσο πιο δυνατά γινόταν για να την εμψυχώσουμε και να της δώσουμε να καταλάβει πως όλα ήταν μια χαρά.

Ξέρω ότι δεν είναι σε φάση να παρατήσει το Πολυτεχνείο και να αρχίσει να παίζει επαγγελματικά μουσική, αλλά δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου, που μια φορά τουλάχιστον έκανε κάτι που της άρεσε πραγματικά, χωρίς να δίνει σημασία σ'όσους προσπαθούν να την περιορίσουν, και να της επιβάλλουν κανόνες για το τι πρέπει να κάνει και τι όχι.

Μπράβο καμάρι μου..

Monday, 28 July 2008

Περί θεών και δαιμόνων

Περιμένοντας και έχοντας αρχίσει την προετοιμασία για την υποδοχή του θρησκόληπτου θείου και της οικογένειάς του, δεν κρατήθηκα...




Όταν ήμουν μικρή, σαν παιδί εργαζόμενων γονέων, περνούσα αρκετές ώρες με τη γιαγιά μου, η οποία μου είχε πιπιλίσει το μυαλό με θρησκευτικές αηδίες. Πως για να μεταλάβουμε ( να κάνουμε το χρυσό δοντάκι, που πάντα ήταν μέσα μέσα και δεν φαινόταν στον καθρέφτη) δεν πρέπει να έχουμε φάει τίποτα όλη μέρα, ακόμα κι αν ζαλιζόμαστε από τα λιβάνια 2 ώρες όρθιοι στην εκκλησία. Πως όταν έχουμε περίοδο, δεν κάνει σε καμιά περίπτωση να κοινωνήσουμε, πως οι γυναίκες δεν έχουν θέση στο ιερό, πως πρέπει πάντα να φοράω το καλά μου για να πάω στην εκκλησία... Μεγαλώνοντας, και αρχίζοντας να τα σκέφτομαι όλα αυτά, και άλλα τόσα, όπως πού ήταν ο Θεός όσες φορές γίνονταν άσχημα πράγματα γύρω μου, και να καταλαβαίνω πως η γιαγιά μου κάτι δε μου έμαθε σωστά. Ή ότι όσα μου μάθαινε η γιαγιά μου ήταν απλά λάθος!Δεν μπορούσα να δεχτώ πως ο Θεός που μας αγαπάει και μας φροντίζει όλους (λέμε τώρα, άλλους τους έπλασε κι άλλους τους έκλασε) μπορούσε να κάνει διακρίσεις ή να νοιάζεται για το αν φοράμε τα καλά μας ή όχι! Αφού μας αγαπάει όλους, όπως και να είμαστε!
Ποτέ (ίσως εκτός από μια περίπτωση) δεν ένοιωσα το δέος που αισθάνεται ο πολύς κόσμος σε μια εκκλησία, ποτέ δε ζήτησα βοήθεια από κάτι ανώτερο από μένα, αλλά πάντα στρεφόμουν σε αυτούς που έβλεπα, που μπορούσα να δω και να αγγίξω. Πιστεύω στον άνθρωπο, πιστεύω στην επιστήμη, σε πράγματα που ξέρω πως απορρέουν από φυσικούς νόμους και που ίσχυαν, ισχύουν και θα ισχύουν πάντα, με ή χωρίς τον άνθρωπο στη μέση.

Η αλήθεια λοιπόν είναι πως ο Θεός, η θρησκεία δεν μπορεί παρά να είναι μια -ιδιοφυής δεν μπορώ να πω το αντίθετο- εφεύρεση κάποιου που ήθελε να χειραγωγήσει ένα μεγάλο πλήθος αμόρφωτων ανθρώπων, εμφυτεύοντάς τους το φόβο της τιμωρίας και την ελπίδα της ανταμοιβής για το καλό. Η θρησκεία είναι απλά ο ευκολότερος τρόπος να επιβάλλεις κανόνες, με ή χωρίς λογική, απλά αποκαλώντας τους θέσφατους! Όμως, μεταξύ μας, δε χάνεται το νόημα των πράξεών μας, όταν γίνονται από φόβο ή εν αναμονή ανταπόδωσής τους;
Ο Χριστός, ο Μωάμεθ, ο Βούδας (..) ήταν απλά αρκετά έξυπνοι ώστε να το καταλάβουν και να το χρησιμοποιήσουν υπέρ τους! Ο Χριστός για να συσπειρώσει κόσμο χωρίς, ωστόσο, να τραβήξει την προσοχή των Ρωμαίων που ούτως ή άλλως δεν ενδιαφέρονταν πολύ για το τί έκαναν οι υπηκόοι τους, εφ'όσον αυτοί πλήρωναν φόρους τους. Ο Μωάμεθ για να ενώσει τους διάσπαρτους άραβες που τριγυρνούσαν στις ερήμους και τρώγονταν μεταξύ τους κάθε λίγο και λιγάκι. Ο Βούδας, που έπαθε σοκ όταν βγήκε από το παλάτι του και είδε πως είναι ο αληθινός κόσμος, κι αποφάσισε να κάνει κάτι για να βοηθήσει.

Καταλαβαίνω πως όταν είσαι σε πνευματική σύγχιση έχεις την ανάγκη να στραφείς σε κάτι που θες να πιστεύεις ότι μπορεί μαγικά να δώσει λύση στο πρόβλημά σου, όμως τις περισσότερες φορές δεν είναι πιο απλό και σαφώς λιγότερο μοιρολατρικό το να σηκωθείς και να κάνεις εσύ κάτι για να πάνε τα πράγματα καλύτερα; Καταλαβαίνω πως έχεις ανάγκη να σου δώσει κάποιος το όριο ανάμεσα στο καλό και το κακό, αλλά δε μπορεί αυτό να είναι η συνείδησή σου; Πρέπει οπωσδήποτε να έχεις ένα μπαμπούλα από πάνω σου να σε τρομάζει και να σου υπόσχεται ανταλλάγματα; Ή μήπως απλά δεν μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη των πράξεών σου και θες να τα ρίχνεις στο θέλημα του θεού -ή και του διαβόλου- για να μη νοιώθεις τύψεις;


... Προσδοκώ την εποχή που το ανθρώπινο πνεύμα θα απελευθερωθεί από τη δεισιδαιμονία και το φόβο που επί χιλιάδες χρόνια του έχουν επιβάλλει και θα στραφεί σε πράγματα που υπάρχουν και που όντως μπορούν να βοηθήσουν στο να γίνει η ζωή του καλύτερη. Ας αφήσουμε την ανάσταση νεκρών στην άκρη...

Thursday, 24 July 2008

Μου γαμάνε την ψυχολογία λέμε!

Με κάλεσε το Sourotiri σε ένα παιχνίδι που γράφουμε τα τραγούδια που μας γαμάνε την ψυχολογία, και άλλο που δε θέλω (ευκαιρία να κλαφτώ), παραθέτω τα εξής:

1) Το Πάτωμα - Τάνια Τσανακλίδου

2) Πάει καιρός - Μελίνα Ασλανίδου

3) Για σένα - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

4) Βυθός - Αλκίνοος Ιωαννίδης

5) Creep - Radiohead

6) Toυ φεγγαριού - Παντελής Θαλασσινός

7) Iris - Goo Goo Dolls

8) It's been awhile - Staind

9) One last goodbye - Anathema

10) Tears of the dragon - Bruce Dickinson


***bonus: όπως και στο sourotiri, μου τη σπάει ο Χατζηγιάννης, γιατί δεν αντέχω να τον ακούω άλλο να αναπαράγει τον εαυτό του σε χίλιες δυο διαφημίσεις, και να παίζει 24/7 στο ραδιόφωνο! έλεος!***



Tα video ίσως να μην είναι τα official, αλλά εκείνα που δίνω στα links είτε μ'αρέσουν περισσότερο, είτε έχουν την εκτέλεση που προτιμώ...
Θα παρακαλέσω τη Luthien, το Stormrider, και όποιον άλλον θέλει να μας πει... περιμένω!

Monday, 14 July 2008

Επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα!

Η Σκύρος γαμάει stop
Δε θα 'πρεπε να το λέω πολύ βέβαια γιατί θα αλλάξει το στοιχείο που μου άρεσε περισσότερο. Δε γίνεται της πουτάνας. Έχει κόσμο ναι, αλλά δε γίνεται και ο κακός χαμός.

  • Εντύπωση αρχικά μου έκανε το πόσο εύκολο είναι να φτάσεις. 2 ωρίτσες από αθήνα για κύμη και από κει παίρνεις ένα γαμάτο καραβάκι, πολύ όμορφο και προσεγμένο, και σε άλλες δυο ώρες το πολύ τσουπ! είσαι εκεί. Ούτε που το καταλαβαίνεις.
  • Η υποδοχή που γίνεται κάθε φορά που φτάνει το καράβι από ενα γαμάτο καφέ χτισμένο σε επίπεδα πάνω από το λιμάνι, δείχνει ότι το νησί δεν έχει γαμηθεί ακόμα από τον τουρισμό. Μουσική υπόκρουση από την Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ, όπως και να το κάνεις είναι κατι που δεν το έχω ξαναπετύχει, μ'άρεσε. Είχα την αίσθηση ότι έκανα κάτι σημαντικό χαχαχα
  • Όσα είδαμε εμείς από το νησί ήταν προσεγμένα και ότι τσατρα πάτρα και τσαπατσουλιές (στα Χανιά βλέπεις συχνά τέτοιες αρπαχτες), οι παραλίες ήταν καθαρές και πανέμορφες (αν και κάποιες απείχαν τόσο πολύ από τις οργανωμένες, που ούτε ντους δεν είχαν), το φαγητό απίστευτο (και σας το λέει ο άνθρωπος που κανείς δεν πιστεύει ότι έτρωγε όλη μέρα) και αξίζει ειδική μνεία στην αστακομακαρονάδα με την οποία πάλευε με τις ώρες ο καλός μου. (στη φωτο ο Dali. απομεινάρια φαγητού την πρώτη μέρα στο νησί)
  • Οι σκατοφωτιές που ίσως ακούσατε ή διαβάσατε ήταν τραγικές γιατί ξεκίνησαν από τη μέση ενός καταπράσινου δάσους και κάψανε μόνο δάσος, βλέπαμε τους καπνούς και τα αεροπλάνα να γεμίζουν και να ξαναγεμίζουν, γάμησέ τα φάση. Εξ'αιτίας τους δε, δεν είδαμε τα περίφημα σκυριανά αλογάκια, που είχα λυσσάξει να τα δω.
  • Παίζει ένα θέμα με ανεμογεννήτριες που δεν το διευκρίνισα γιατί δεν ήξερα ποιον να ρωτήσω, αλλά το γαμάτο ήταν ότι έβγαλα φωτογραφίες μπροστά από μια κατακόρυφου άξονα, που δεν είχα ξαναδει από κοντά.
  • Ένα άλλο θέμα δε, που πολύ κόσμο έμοιαζε να μην τον απασχολεί ήταν η θερμοκρασία! Ψόφος παιδί μου... Μέρα νύχτα κρύωνα! Όταν έτρωγα, κρύωνα. Όταν έβγαινα από τη θάλασσα, κρύωνα. Όταν κοιμόμουνα, κρύωνα.
  • Η θέα από το κάστρο που φαίνεται από τη χώρα είναι απλά απίστευτη, και νομίζω ότι κάπου εκεί κοντά στη δύση του ήλιου είναι η καλύτερη στιγμή για να το επισκεφτείς. Αράζεις σε ένα παγκάκι για να βρεις τη χαμένη σου αναπνοή (έχει κάμποση ανηφόρα για να φτάσεις) και βλέπεις τον ήλιο να χάνεται πίσω από τη θάλασσα.
Αυτά για την ώρα. Καλώς σας βρήκα!

Tuesday, 1 July 2008

"Θα είμαι πάντα δίπλα σου.."

Στάθηκε πίσω από την πόρτα, με μια ανησυχία που δε θα μπορούσε να τη φανταστεί λίγο καιρό πριν... Δεν είχε αντιληφθεί πόσο σημαντική ήταν για κείνον, μέχρι που του είπε ότι δεν μπορεί άλλο, ότι πνίγεται, ότι θέλει να φύγει... Αυτή η φορά ίσως να ήταν η τελευταία που την έβλεπε. Είχε προσπαθήσει τόσες φορές να την κάνει να αλλάξει γνώμη, το έβλεπε ότι η στάση του την είχε εξοργίσει. Όμως μέσα στο κεφάλι του γύριζε μια μόνο φράση, αυτή που είχε καρφωθεί στο μυαλό του τόσο καιρό. "Θα είμαι πάντα δίπλα σου". Τα κλειδιά του τα είχε ζητήσει πίσω. Χτύπησε το κουδούνι.

Ήξερε ότι στεκόταν πίσω από την πόρτα, είχε ακούσει τα βήματα. Αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα τον ανεχόταν. Τα πάντα ήταν έτοιμα. Ο ήχος του κουδουνιού την έβγαλε από τις σκέψεις της. Θα το έκανε. Αποφασιστικά άνοιξε και έκανε πίσω, ώστε να αποφύγει την προσπάθειά του να τη φιλήσει. "'Οχι άλλη μια έκρηξη τρυφερότητας, δακρύων και όρκων. Δεν αντέχω άλλο", σκέφτηκε.

Την ακολούθησε στο εσωτερικό του σπιτιού που μέχρι πρόσφατα το ένιωθε δικό του, και κάθισε όταν εκείνη του έδειξε τον καναπέ. Την άκουσε να τον ρωτάει αν ήθελε κάτι να πιεί και απάντησε αρνητικά. "Είναι πιο φιλική. Λες να άλλαξε γνώμη;" Η συζήτησή που ακολούθησε ήταν μια ακόμα επανάληψη των προηγούμενων. "Συγγνώμη", "σ'αγαπάω", "δεν αντέχω μακρυά σου", ακολουθούμενα από χίλιες δυο αρνήσεις.

"Ήρθε η ώρα." σκέφτηκε. "Δεν αντέχω άλλο, δεν μπορείς να το καταλάβεις; Δε θέλω να σε ξαναδώ ποτέ." φώναξε. Ήξερε ότι ένας καυγάς μόνο υπέρ της δε θα ήταν. Το κομμάτι που ακουγόταν στο βάθος από τον υπολογιστή στον υπνοδωμάτιο ήταν ένα από αυτά που ήξερε ότι του θύμιζαν εκείνη. "Άκου... Χορεύουμε;"

Δεν πίστευε στα αυτιά του. Ήταν άραγε τόσο απλό; Ένα κομμάτι ήταν αρκετό για να την πείσει να του δώσει άλλη μια ευκαιρία; Την πλησίασε διστακτικά και την αγκάλιασε. Η μυρωδιά της τον ζάλισε. Έκλεισε τα μάτια του και την πλησίασε ακόμα πιο πολύ.

Χαλάρωνε, τον ένιωθε, τον ήξερε. "Είναι δυνατό να πίστεψε ο μαλάκας ότι με έριξε τόσο εύκολα;" Έπιασε το μαχαίρι από πίσω του και άρχισε να τον χτυπάει με όση δύναμη της είχε μείνει. Τα μάτια της είχαν πλημμυρίσει δάκρυα, αλλά όχι λύπης. Ήταν δάκρυα οργής. Τον χτυπούσε ξανά και ξανά και ο θυμός μέσα της έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ.
Μετά από ώρα, χωρίς να ανοίξει τα μάτια της, ένιωθε σαν όλα αυτά να είχαν γίνει σε όνειρο. "Το έκανα;" Μόνο τώρα δίσταζε. Τα είχε οργανώσει όλα τόσο άψογα, κι όμως τώρα φοβόταν να ανοίξει τα μάτια της και να δει τί είχε κάνει.. Ήξερε ωστόσο ότι ήταν από ώρα νεκρός.


Λίγη ώρα αργότερα, κόσμος είχε μαζευτεί περίεργος, γύρω από το νεκρό σώμα της στη μέση του δρόμου. Η έρευνα έδειξε ότι ήταν έγκλημα πάθους.. Τον σκότωσε κι αυτοκτόνησε. Συμβαίνουν συχνά αυτά, σκέφτονταν όλοι.
Κανείς όμως δεν ήξερε την αλήθεια. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, πως μετά από τόσα χτυπήματα, τον είχε δει να ανοίγει τα μάτια του, να την κοιτάει και να λεει "Θα είμαι πάντα δίπλα σου.."

Saturday, 28 June 2008

Πες μου μια λέξη, αυτή τη μόνη λέξη..

Πόσες φορές μια λέξη μόνο δεν έχει αλλάξει τη ροή των πραγμάτων, τόσο ριζικά, όσο δε θα μπορούσε σε καμιά περίπτωση μια ολόκληρη διάλεξη;

Ένα "συγγνώμη"..
ένα "μείνε"...

ή ένα "μου 'λειψες";

Πόσες φορές μια κουβέντα μόνο, που την περίμενες, για να σε κάνει να νιώσεις δικαιωμένος, ήρεμος, καλύτερα βρε αδερφέ, δεν ήρθε και κατέστρεψε τη στιγμή;

Πόσες φορές εκείνο το ‘γιατί που έμεινε κολλημένο στα χείλη σου και δεν έφυγε ποτέ, σε δηλητηρίασε σε βαθμό που να μη σε νοιάζει πια;

Πες μου μια λέξη
Αυτή τη μόνη λέξη
Που έχει στα χείλη μπλέξει
Και δεν τολμά να βγει…

Tuesday, 24 June 2008

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά..

Μέσα στον ύπνο μου άκουσα το θυροτηλέφωνο να χτυπάει αλλά δεν έδωσα καμιά σημασία.

Κάποιος θα είναι σπίτι να ανοίξει. Και να μην είναι... αλλάζω πλευρό, κουκουλώνομαι με το μαξιλάρι και όλα ωραία και καλά..

Κάτω από το μαξιλάρι τα αυτιά μου πιάνουν έναν ήχο που είναι στα όρια ανεκτικότητας του ανθρώπινου αυτιού, και που λίγο πιο ψηλά να ήταν, θα τον άκουγε μόνο ο σκύλος, ο οποίος κοιμόταν στα πόδια μου και είχε ενοχληθεί πολύ περισσότερο από μένα..

Για κάποιο λόγο, η τσιρίδα διπλασιάζεται, η μια μπαίνει μέσα στην άλλη, μια ακούγεται η μια και μια η άλλη..

Όχι ρε πούστη μου η γιαγιά μου! Ελπίζω να μας κάνει τη χάρη να πάρει τη δική της την τσιρίδα και την άλλη που δεν ξέρω και να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Εν τω μεταξύ έχει ανοίξει ο αδερφός μου την πόρτα και η λυσσασμένη κραυγή πλησιάζει απειλητικά το ήρεμο κρεβάτι μου. Ανοίγει η πόρτα... Και μέσα στα αυτιά μου ξεχύνεται κάτι ανάμεσα σε φωνή ανθρώπου και σειρήνα περιπολικού. " μπλα μπλα Καλυψώ.. μπλα μπλα μπλα Χανιά.. μπλα μπλα λεωφορείο.. μπλα μπλα χάσαμε... μπλα μπλα δε μας ακούει*... μπλα μπλα σήκω να μας πας σπίτι".

Και τ'όνειρο σκορπάει στης γιαγιάς μου την κραυγή.. Γιατί Θεέ; τι σκατά σου έκανα; δεν ασχολούμαι μαζί σου γιατί μου γαμάς τη ζωή;

Το αποτέλεσμα... Η μια από τις χιλιάδες αδερφές της γιαγιάς μου είχα φτάσει πρωί πρωί από το χωριό της για να κάνει τα ψώνια της... Περπατούσαν όλη μέρα και ήταν λιώμα.. Έχασε το ζώον και το λεωφορείο από πάνω.. Και είπε η δικιά μου η έξυπνη πάμε να πούμε στην Κατερίνα να μας πάει σπίτι! Ώρες ώρες απορώ... δεν σκέφτηκε καμία από τις δυο ότι το μέρος που ήταν ήταν πολύ πιο κοντά στο σπίτι της γιαγιας μου από το δικό μου; Τα αυτιά μου ακόμα βουίζουν... Αχ βρε Κατίνα τί τραβάμε για χάρη σου...

*δεν μου ακούει = στα κρητικά: δεν έχω δύναμη

Thursday, 19 June 2008

Περί εξεταστικής..

Αυτές τις μέρες νιώθω σαν να δίνω 2η φορά πανελλήνιες.
Έχω κλειστεί στο σπίτι και διαβάζω, έχω φτιάξει την playlist με τίτλο "διάβασμα" για να μην ψάχνω κάθε φορά καινούρια μουσική, περνάω τις μέρες μου πάνω από βιβλία που ελάχιστα με ενδιαφέρουν, νηστική ή τρώγοντας σαν τρελή *κεράσια και παξιμαδάκια έχουν την τιμητική τους* και πίνοντας καφέδες για να μείνει ανοιχτό το πριν από την ώρα του ξυπνημένο μάτι.
Η μαλακία είναι ότι στην τελική το αποτέλεσμα είναι μηδέν. Επειδή έκατσαν θεόκουλα θέματα, επειδή έκανα λάθος ένα παράγοντα σε έναν τεράστιο τύπο κι έτσι έστειλα στο διάολο όλο το θέμα, επειδή ξερνούσα το πρωί από το άγχος και το μυαλό μου έμεινε κολλημένο μέχρι την ώρα της εξέτασης...
Μ'αυτά και μ'αυτά... αυξάνεται και πληθύνεται ο αριθμός των μαθημάτων που έχω κολλημένη στο εσωτερικό του ντουλαπιού της βιβλιοθήκης μου, και η χρονική απόσταση από τη μέρα που, με τα πράγματά μου στοιβαγμένα σε μια βαλίτσα, στην οποία τον περισσότερο χώρο καταλαμβάνουν ο φόβος του άγνωστου και η ελπίδα για κάτι διαφορετικό, θα ετοιμάζομαι να μπω σε ένα αεροπλάνο με προορισμό ένα μέρος μαγικό κάπου στο εξωτερικό για μεταπτυχιακό..
Έτσι συνεχίζει ο φαύλος κύκλος του άγχους, που ενώ το θες δεν περνάς μαθήματα, κι έτσι αγχώνεσαι περισσότερο και δεν περνάς ακόμα πιο πολλά...
Γάμησέ τα κατάσταση...

Και δε περνάνε και οι γαμημένες οι μέρες
να πάρω αγκαζέ τον άντρα μου
και να την κάνουμε για ένα νησάκι
με μαργαρίτες και τεράστια φεγγάρια..

Thursday, 12 June 2008

Ανεμογεννήτρια


Όχι μόνο είμαστε μηχανικοί περιβάλλοντος με περιβαλλοντικές ευαισθησίες...

Όχι μόνο είμαστε τεράστιοι φωτογράφοι...

Όχι μόνο έχουμε το θάρρος και τα θράσος να ορθώνουμε το 1,65 ανάστημά μας μπροστά σε μια ανεμογεννήτρια ύψους 50 μέτρων...

Παρατηρήσαμε κιόλας ότι όποτε πάμε στην κωλοσχολή μας κοιτάνε περίεργα. Άγνωστοι. (Οι γνωστοί ούτως ή άλλως μας κοιτάνε με μισό μάτι.) Ο διάολος δε σπάει συνέχεια τα σκατοπόδαρά του. Και το ίντερνετ εκεί πάνω είναι πολύ γρήγορο και τζάμπα. Και επειδή θα ήθελα να αποφύγω αναγνωρίσεις του στυλ "είσαι h black fairy?" όσοι με είδατε με είδατε. Η φάτσα μου εξαφανίζεται δια παντός!
Τέλος!

Tuesday, 10 June 2008

Missing you



i won't go
i won't sleep
i can't breathe
until you're resting here with me...

Friday, 6 June 2008

Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα... (updated η αλήθεια λάμπει!)

Δεν πρόλαβα καλά καλά να γυρίσω από την εκδρομή με τη σχολή και να αναρρώσω από τη γαστρεντερίτιδα, και ο καλός κύριος Sourotiri με κάλεσε σε ένα παιχνιδάκι το οποίο πάει ως εξής: Γράφεις 4 πράγματα για τον εαυτό σου, 3 από τα οποιά είναι αληθοφανή ψέματα, ή ανάποδα, ένα εκ των οποίων είναι εξωπραγματική αλήθεια, και ζητάς από τους επισκέπτες σου να μαντέψουν αυτό που ισχύει. Κάααποια στιγμή αποκαλύπτεις τι ισχύει και τι όχι.

1. Αν και γενικά θεωρώ τη φωνή μου φρικτή, μου έχει γίνει πρόταση από γκρουπ να αναλάβω τα φωνητικά, μετά την αποχώρηση της προηγούμενης τραγουδίστριας.

2. Όταν έδινα πρώτη φορά για δίπλωμα οδήγησης, ήμουν τόσο πανικοβλημένη, που αφού έκανα ένα άψογο παρκάρισμα, τράβηξα χειρόφρενο, έβγαλα τη ζώνη και έτοιμη να βάλω τα κλάματα φώναξα στους εξεταστές "Άντε κόψτε με! Αφού το ξέρω ότι αυτό θα κάνετε!".

3. Μια φορά μεθυσμένη στο σπίτι του γκόμενού μου, την ώρα που ξερνούσα για να στρώσει το στομάχι μου, είδα ένα αχώνευτο φασολάκι από το μεσημεριανό και από τη χαρά μου φώναξα και τον κακομοίρη που με γιατροπόρευε να το δει!

4. Είμαι τόσο κακομαθημένη, που όταν θέλω κάτι, είμαι ικανή να το ζητήσω εκατομμύρια φορές, μέχρι να ικανοποιηθεί το αιτημά μου, ακόμα και αν ο ανθρωπος που πρήζω είναι άγνωστος ή σε θέση ισχύος σε σύγκριση με μένα (βλ. καθηγητής στη σχολή).

Βρείτε σας παρακαλώ ποιό από τα παραπάνω ισχύει για μένα!!!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1. Φυσικά και είναι τεράστιο ψέμα! Η φωνή μου είναι τόσο απαίσια και απαράδεκτη που έχω κόψει και το singing in the bathtub γιατί θα μας διώξουν από την πολυκατοικία! Sourotiri και Griz την πατήσατε!

2. 100% αλήθεια! όταν με έκοψαν δε, με αφορμή μια όχι πολύ καλή οπισθογωνία, μου είπαν ότι δεν έχω την απαραίτητη ψυχραιμία να βγω στο δρόμο. Luthien you got that right!

3. Η ιστορία είναι αληθινή, αλλά δεν έχει συμβεί.. εκείνη τη μέρα εξέθετα στο φως τον εσωτερικό μου κόσμο μερικά χιλιόμετρα μακριά...

4. Ισχύει εν μέρει.. Είμαι γκρινιάρα και απαιτητική, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα ντροπαλή, που υπάρχουν φορές που αποφεύγω να διεκδικήσω τα αυτονόητα! Αδερφέ μου πόσο λίγο με ξέρεις!

Sunday, 1 June 2008

Fear of the dark..

Η αλήθεια είναι ότι και τα 21 χρόνια που μένω στα Χανιά, θεωρούσα ότι είναι μια πολύ ασφαλής πόλη, στην οποία δε φοβόμουνα να περπατήσω μόνη μου αργά τη νύχτα ή τα ξημερώματα περισσότερο από τις 12 το μεσημέρι.
Μια περίδο της ζωής μου, βέβαια, δεν ήθελα να βγω μόνη μου για να πεταχτώ για dvd ή μέχρι το αυτοκίνητο για να πάρω το κινητό μου, που το 'χα ξεχάσει.. Αλλά ακόμα και οι τραυματικές εμπειρίες σιγά σιγά σε εγκαταλείπουν, όταν βλέπεις ότι όλα βαίνουν καλώς.. Ή όταν νομίζεις ότι είναι έτσι..

Χτες το βράδυ δεν έδωσα σημασία στις φωνές που ήταν αρκετά δυνατές ώστε να ακούγονται περισσότερο από τον ήχο της ταινίας που βλέπαμε, μέχρι τη στιγμή που οι γδούποι που φτάναν στα αυτιά μου είχαν τον πολύ χαρακτηριστικό ήχο που βγάζει το ανθρώπινο σώμα όταν χτυπιέται. Προσεκτική παρατήρηση μέσα από το παντζούρι με έφερε αντιμέτωπη με κάτι που θεωρούσα μακρινό μου, κι όμως τώρα συνέβαινε 20 μέτρα μακριά από το κρεβάτι μου. Ληστεία.. με ευτυχή τελικά κατάληξη, αλλά ΛΗΣΤΕΙΑ;
Κι αν δεν ήταν εκεί αυτός που τον άρπαξε και τον κράτησε μέχρι να έρθει η αστυνομία θα κυκλοφορούσε ελεύθερος κάτω από το σπίτι μου, κλέβοντας ανυποψίαστους περαστικούς, γιαγιάδες και κοπέλες με μωράκια; Όχι ότι τώρα που τον έπιασαν θα τον κρατήσουν εκεί για πάντα, βέβαια. Αλλά το γεγονός ότι έγινε τόσο κοντά μου, μπροστά στα μάτια και τα αυτιά μου, με τρόμαξε πολύ περισσότερο από τη διάρρηξη στη διπλανή πολυκατοικία πριν από κανένα μήνα ή από κείνη στο σπίτι της Ε. στην Αθήνα.. Η τελευταία μάλιστα που φαινόταν τόσο μακρινή.. Είδες τί επίδραση μπορεί να έχει το live πάνω σου;

Από δω και πέρα, θα το σκέφτομαι δυο και τρεις φορές πριν φύγω από το σπίτι νύχτα, πριν ανοίξω την πόρτα σε κάποιον που δε μου θυμίζει κάτι, πριν την κρατήσω ανοιχτή για να επιβεβαιώσω ότι το φως θα παραμείνει αναμμένο όση ώρα αυτός που φεύγει από το σπίτι κατεβαίνει τη σκάλα.
Από δω και πέρα, θα σφίγγω δυο φορές περισσότερο και τρεις πιο συχνά το χέρι του άντρα μου και θα κολλάω πάνω του, όταν θα βλέπω μια περίεργη φάτσα...


Fear of the dark, fear of the dark
I have a constant fear that someones always near
Fear of the dark, fear of the dark
I have a phobia that someones allways there

Thursday, 29 May 2008

A hard night's day... (warning warning: κανένας ειρμός)

Έχω κάτι προβλήματα ώρες ώρες όμως... Αυπνίες! Ναι, ναι όσοι με ξέρετε από κοντά και έχετε υπόψιν σας την περίοδο που έπρεπε να νυχτώσει για να εγκαταλείψω το γλυκό μου κρεβατάκι, ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΗΝ! Αυτό έχει βέβαια σαν αποτέλεσμα να είμαι κομμάτια, με ένα κρυμμένο πονοκέφαλο κάπου ανάμεσα στο μαλλί, αλλά παρ'όλα αυτά, το ότι προλαβαίνω άπειρες ώρες με ήλιο μου φτιάχνει το κέφι όσο δεν πάει άλλο. Βάζω Beatles (δεν ξέρω αν έχουν κάτι το καλοκαιρινό) και Bob Marley, που για μένα είναι το soundtrack της αρχής του καλοκαιριού, ανοίγω τις σημειώσεις μου και προσπαθώ να διαβάσω. Ανάμεσα στα βαρέα μέταλλα και τα συστατικά του πετρελαίου και τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον και την εκχύλιση της χλωροφύλλης, το μυαλό μου πετάει σε παραλίες και μαργαρίτες (πόοοσο κλισέ μπορεί να είναι το καλοκαίρι στον τοσοδούλη μου εγκέφαλο) και ρίχνω και μια αποτρίχωση. Ποτέ δεν ξέρεις... Κι αν χτυπήσει το τηλέφωνο και είναι πρόταση για πλατσουρίσματα σε παραλία να πω όχι επειδή θα θέλω 5 ώρες να βγάλω τις μαιμουδότριχες από πάνω μου; No fucking way! Άσε που η σκέψη ότι την επόμενη βδομάδα θα πρέπει να φάω τους συμφοιτητές μου στη μάπα γα 2 μέρες non stop (ανάθεμα τις ασκήσεις πεδίου) με σπρώχνει ακόμα περισσότερο προς τη θάλασσα, με ένα σκοινί αντί για γραβάτα και μια πέτρα στην άκρη του. To μόνο θετικό ωστόσο είναι πως, από ότι φαίνεται και από τα λεγόμενα άλλων, δεν είμαι εντελώς παρανοική και η Ν. είναι όντως το πιο καταπιεστικό και κακομαθημένο άτομο eveeer, οπότε δεν είχα τρελό άδικο που μου τη σπάει η φάτσα της τον τελευταίο χρόνο, κι ας κάνει χαρούλες στον καλό μου στο δρόμο. Δεν μπορώ παρά να είμαι καχύποπτη και να υποθέσω ότι σε βάθος χρόνου θα μου ζητήσει κάτι. Time will tell...

And when I touch you I feel happy inside
It's such a feeling that my love
I can't hide, I can't hide, I can't hide

Wednesday, 21 May 2008

Δια χειρός black fairy

ΚΑΝΟΝΕΣ:
1. Γράφεις ότι θες.
2. Σκανάρεις η φωτογραφίζεις.
3. Ανεβάζεις το αποτέλεσμα στο blog σου σαν ανάρτηση.
4. Καλείς κι άλλους, φίλους bloggers να συνεχίσουν το παιχνίδι. Πού ξέρεις;
Κάποια στιγμή μπορεί να... εκ-δοθούμε!
5. Στο τέλος, για να επικυρωθεί η συμμετοχή σου, γράφεις:
για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Θα ήθελα πολύ πολύ να δω κάτι γραμμένο από τα χεράκια των Stormrider, Luthien, Griz και Lovething!

Saturday, 17 May 2008

Geek Survey


* Πόσα χρόνια χρησιμοποιείς ΗΥ?
10 πάνω κάτω

* Είσαι: newbie, casual user, power user, master, umber, jedi?new
newbie με προοπτικές ελπίζω

* Τί είναι ο main υπολογιστής σου?
ένα desktop με χαλασμένο ανεμιστήρα εδώ και καιρό (κάνει βζζζζζζζ βζζζζζζζ και περιμένω να ανατιναχθεί)

* Συναρμολογείς/Ψαχουλεύεις μόνος τον ΗΥ σου?
Όχι βέβαια! Δεν έχω ιδέα! (αν και μ'αρέσει να κοιτάω όταν το κάνουν άλλοι και να ρωτάω ουσιώδη πράγματα όπως "τί είναι αυτό το ροζ?")

* Έχεις σπάσει ποτέ ΗΥ απο τα νεύρα σου?
από τα νεύρα μου όχι... από κάτι κλωτσιές κατά λάθος έχω κάνει κάτι ζημιές (ΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΒΑΛΩ 2 ΜΕΤΡΑ ΠΟΔΙΑ?)

* Ποιός είναι ο browser σου?
firefox

* Ποιός είναι ο media players σου?
winamp

* Ποιός είναι ο mail client σου?
outlook

* Ποιός είναι ο IM σου?
MSN

* Τί add-ons έχεις?
κανένα

* Τί antivirus έχεις?
AVG free

* αγαπημένα software
winamp (ΜΟΥΣΙΚΗΗΗΗΗΗ)

* αγαπημένη εταιρία software development
Ε???

* μισητή εταιρία software development
ε???????

* αγαπημένη εταιρία hardware?
Ε?????????

* μισητή εταιρία hardware?
ε????????????

* αγαπημένη geek δραστηριότητα στον ΗΥ
καμία...?

* dream-machine?
κάτι που να κάνει μόνο του τις αναφορές για τη σχολή?

* Ήταν τσόντα το πρώτο βίντεο που είδες στον υπολογιστή?
μπααα...

* Ψαχουλεύεις οταν κάτσεις στον υπολογιστή γνωστού σου?
ναιιιιιιιι!

* Έχεις βρει embarrassing υλικό στο κάδο ανακύκλωσης του?
και όχι μόνο στον κάδο ανακύκλωσης ;)

* Τρως άσκοπες ώρες στον ΗΥ ανοιγοκλείνοντας απλά παράθυρα?
γενικά όχι... που κ που όμως... εεε λιγάκι...

Θα ήθελα να ευχαριστήσω:
-->το Stormrider για την πρόσκληση

-->τη μαμά μου και το μπαμπά μου για την υποστήριξή τους (είναι οι μόνοι στον κόσμο που με θεωρούν ικανοί να λύσω οποιοδήποτε πρόβλημα σχετικό με υπολογιστή)

-->τον αδερφό μου που επιτέλους ξεπαλουκώθηκε από το pc MOY

ε>το φίλο μου για την αντιμετώπισή του στις ερωτήσεις τύπου "τί είναι αυτό το ροζ?"

-->τους φίλους μου που με αγαπάνε κι ας είμαι χαζό

-->τ
ο Θ. που μου έμαθε τα βασικά πάνω στη χρήση ενός υπολογιστή πέρα από chat και browsing (μήπως μπορείς να μου φέρεις και το πτυχίο σπίτι γιατί βαριέμαι να περάσω να το πάρω?)
-->και όλους εσάς που ανέχεστε τη μαλακία που με δέρνει!

Wednesday, 7 May 2008

This is blasphemy! This is madness!

Έχω αναφερθεί και πιο παλιά στα τρελά όνειρα που διακόπτουν ή απλά ενοχλούν τον ύπνο μου τα βράδια. Σ'αυτό που θα σας περιγράψω απλά ξεπέρασα τον εαυτό μου!

Ανέλαβα, λοιπόν, αγαπητά μου παιδιά, στον ύπνο μου να προστατεύσω το Χριστό (από δω και πέρα θα τον φωνάζω με το καλλιτεχνικό του JC) από τη σταύρωση.
Η αρχή του ονείρου ήταν σε κάτι περίεργα μέρη σα σκηνές, σπηλιές, σπίτια της εποχής του Super Star, άλλα όμως στο έτος 0, να συνομιλώ με αποστόλους και αμαρτωλούς, και άλλα στο έτος 2000 συν πλην κάτι, στην εποχή μας. Όπως και να έχει, εγώ σαν πρωτοποριακός τύπος, κυκλοφορούσα με ένα τεράστιο όπλο, που απορώ ακόμα πως στο καλό κατάφερα χόμπιτ άνθρωπος να το σηκώνω.
Τρέχαμε λοιπόν με το JC, κρυβόμασταν από δω, κρυβόμασταν από κει, πολύ σκοτεινό όνειρο σας λέω, μέχρι που φτάσαμε στο parking της Τάφρου στα Χανιά (ακριβώς ότι λέει το όνομα, μόνο που δεν έχει κροκόδειλους, πτώματα και νερό, αλλά αυτοκίνητα ατάκτως αφημένα), μέσα στο αυτοκίνητό μου, που όμως αντί για κόκκινο ήταν μαύρο, όπως αρμόζει σε κάθε όχημα που μεταφέρει κάποιον σημαντικό. Προσπαθούσαμε λοιπόν να περάσουμε απαρατήρητοι (γιατί όπως και να το κάνεις αυτός ο Χριστός είναι και πολύ χαρακτηριστική φάτσα) και βλέπω ότι μια γειτόνισσα που απλώνει ρούχα έχει στηθεί στο μπαλκόνι μαζί με την κόρη της και μας χαζεύουν κάπως περίεργα.
Ζητάω από το JC να κάνει το θαύμα του γρήγορα γρήγορα και να βγάλει κουρτίνες σε όλα τα τζάμια του αυτοκινήτου (τώρα δε θα μας κοιτάει κανείς!!!) και το κάνει, και τότε η γειτόνισσα παίρνει το γιό της και ένα σφυρί τεράστιο και αρχίζουν να βαράνε τα τζάμια του αυτοκινήτου με λύσσα. Θες επειδή το αυτοκίνητό μου είναι και γαμώ, θες επειδή ο άλλος είχε κάνει πάλι το θαύμα του, τα τζάμια δεν έσπαγαν, κι έτσι αναγκάστηκαν να φύγουν και να επιστρέψουν με ένα όπλο, με το οποίο πυροβολούσαν τα τζάμια.
Όταν και αυτό αποδείχθηκε αναποτελεσματικό, έφεραν ένα τζιπ και μας τράκαραν από γύρω γύρω για να σπάσει το αυτοκίνητο. Να 'ναι καλά ο JC δεν έγινε τπτ και τη βγάλαμε σώοι και αβλαβείς.

Το όνειρο σταματάει απότομα εδώ, χωρίς να ξέρω αν ξύπνησα ή αν απλά δε θυμάμαι τη συνέχεια, και σας ρωτάω: Am i totally insane or what?

Saturday, 26 April 2008

and i feel i'm growing older...

Ένα από τα καλά των διακοπών (Πάσχα, Χριστούγεννα, καλοκαίρι) είναι ότι οι βλαμμένοι φοιτητές του Πολυτεχνείου πάνε στα σπίτια τους στου διαόλου τη μάνα και μας αδειάζουν τη γωνιά, και επιστρέφουν οι ντόπιοι φοιτητές, που έχουν σκορπιστεί σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης...
Οι δυό μέρες που πέρασαν με βρήκαν να τρέχω από καφέ σε καφέ και από ποτό σε ποτό, να μοιράζω το χρόνο μου σε παλιούς φίλους και συμμαθητές, να καλύπτω το κενό που έχει δημιουργηθεί με την απόσταση...
Αν και τα νέα που έμαθα χτες βράδυ στο ποτό δεν ήταν τα πιο ευχάριστα, (καθώς ένας όγκος στον εγκέφαλο ενός ανθρώπου που έβλεπες επί χρόνια κάθε μέρα, ακόμα κι αν δεν τον συμπαθούσες, είναι από τα πιο δυσάρεστα πράγματα που θα μπορούσα να σκεφτώ), νιώθω καλά με τον εαυτό μου, που σε αντίθεση με άλλες φορές, έκανα τον κόπο να αφιερώσω λίγο χρόνο σε ανθρώπους, που όπως και να το κάνουμε, τους αγαπάω και θα συνεχίσω να τους αγαπάω..
Ποιός νοιάζεται που έχουν αλλάξει, λες να μην έχω αλλάξει κι εγώ; Ο τρόπος που, σαν ενήλικες και όχι σαν παιδάκια, μιλήσαμε σήμερα γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, σα σε συγκέντρωση ιπποτών ή διοικητικού συμβουλίου, με έκανε να σκεφτώ ότι ακόμα και αν αλλάξουμε σε βαθμό που να μη γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο, πάντα κάτι θα μας δένει και θα μας κάνει να θέλουμε να βρισκόμαστε και να μοιραζόμαστε τα νέα μας, τις χαρές και τις λύπες μας, όπως τότε που ήμασταν καθημερινά μαζί...

Ευχαριστώ παιδιά!


ΥΓ: Μια και έγραψα, να σας ευχηθώ κιόλας... Καλό Πάσχα να έχετε!!!!!! :D


Wednesday, 16 April 2008

Ήτανε να μην πω του Stormrider ότι παίζω wow...

Εν ολίγοις δεύτερο παιχνίδι καπάκι και μάλιστα πολύ δύσκολο...
Νόμισε ο καημένος ότι έχω υπάρξει DnD nerd, καμία σχέση, ωστόσο! Ίσα ίσα ήμουν από κείνους που κοροιδεύαν τους συμμαθητές μου που παίζαν με περίεργα ζάρια και κουβαλούσαν στις τσάντες τους κάτι τόμους που μοιάζανε με εγκυκλοπαίδειες!
Anyway, έκανα την προσπάθειά μου, την έρευνά μου (το DnD for dummies δεν το βρήκα για ξεφύλλισμα online), και θα παρουσιάσω το αποτέλεσμα των κόπων μου, απλά φτιάχνοντας το χαρακτ;hρα του Storm.
Δε θα καλέσω φυσικά κανένα να το κάνει, εκτός κι αν το θέλει. Mπορείτε επίσης να σταματήσετε το διάβασμα εδω, το post είναι αφιερωμένο σ'αυτόν που με προσκάλεσε.

Ο χαρακτήρας μου σύμφωνα με το Stormrider είναι ο παρακάτω (δεν ξέρω αν αριθμοί κτλ κτλ είναι σωστά..), και νομίζω ότι γενικά με εκφράζει απόλυτα, (χεχε τρέμετε θηλυκά):


Black Fairy

race: dark elf
class: shadow priest
alignment: lawful evil
strength: 4
constitution: 0,1
dexterity: 8
intelligence: 15
wisdom: 15
charisma: 9
special ability: "aura of total kakia"
every new female character in the party
suffers a -6 charisma penalty



Kι αυτός είναι ο χαρακτήρας του Γιάννη:
Stormrider

race:
human
class:
paladin
alignment:
chaotic evil
strength:
8
constitution:
4
dexterity:
10
intelligence:
17
wisdom:
13
charisma:
12
special ability:
-8 charisma
if other player considered snob,
+12 strength when eating octopus



AΥΤΑΑΑ...
Για να μάθεις άλλη φορά να μου βάζεις δύσκολα... :Ρ

Sunday, 13 April 2008

Πάνε πάλι τα γυαλιά μου!

Ή τί γινότανε κάθε φορά που μου πετούσαν μπαλάκι στο Δημοτικό. (τη ζημιά έκανε η Luthien)

1. Όνομα: Κατερίνα

2.Γενέθλια: 2 Νοεμβρίου

3.Ζώδιο: Σκορπιός

4.Χρώμα μαλλιών: Καστανό φαίνεται, μάλλον ξανθό κατά βάθος

5.Χρώμα ματιών: Καστανό κι αυτό

6. Έχω ερωτευτεί ποτε; -Ποιός δεν έχει; Εγώ θα τη γλίτωνα;

7.Είδος μουσικής που ακούω: Πάνε οι μέρες που το έπαιζα σνομπ. Οτιδήποτε από οποιοδήποτε είδος μπορεί κάποια στιγμή να σε εκπλήξει. Rock και έντεχνα μεγάλες μου αγάπες, ωστόσο.

8.Χαρακτήρας Disney/WB: Μοrt ο κλαψιάρης λαιμούριος

9.Πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω: "από τώρα; #%&#$#%$@#%^$"

10.Ποιός φίλος/ φίλη μου μένει πιο μακριά; Πολλοί, με τις σχολές σκορπίσαμε παντού

11. Κάτι που έχω πάντα μαζί μου και δεν το αποχωρίζομαι: Κινητό

12.Τί έχω στον τοίχο μου; Τίποτα απολύτως! 3 χρόνια ψάχνω!

13.Τί έχω κάτω από το κρεβάτι μου; Κανένα δυο σκελετούς που δε χωρούσαν στη ντουλάπα

14. Αν ήμουν μόνη σπίτι και άγουγα ένα βάζο να σπάει: Θα τρόμαζα, θα χοροπηδούσα φωνάζοντας λίγη ώρα και μετά θα έβαζα τα γέλια με το χάλι μου!

15.Αγαπημένος αριθμός: 107

16.Αγαπημένο όνομα: Αρχαίο να 'ναι κι ότι να 'ναι

17.Χόμπι: Μουσική, ταινίες, βιβλία, χαζολόγημα με κάθε τρόπο (online, καφέδες, χουζούρι)

18.Πού θα ήθελα να είμαι τώρα: Τώρα τώρα στην Αθήνα. Κατά τα άλλα σε μαγικά νεραιδομέρη: πάτος ηφαιστείου, κορυφή βουνού, βάλτος κτλ κτλ

19.Μια ευχή για το μέλλον: Δεν ξέρω τί θέλω τώρα, θα ξέρω για το μέλλον;

20. Αν μπορούσα να ταξιδέψω στο χρόνο και να γυρίσω πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινα: Γαλλική επανάσταση

21.Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Ε το σκύλο φυσικά!

22.Αγαπημένο λουλούδι: Γιασεμί

23.Αγαπημένη σειρά: Δεν μπορώ να μείνω πιστή σε μια σειρά ρε παιδιά!

24.Αγαπημένη ταινία: Requiem for a dream (λίγες με έχουν επηρρεάσει τόσο)

25.ΑΓαπημένο τραγούδι: Ιt's been awhile-Staind

26.Αγαπημένο Βιβλίο: Πως μπορεί κανείς να διαλέξει;

27.Αγαπημένο ζώο: Άλογα

28.Αγαπημένο ρούχο: Τζίιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν my second skin

29.Αγαπημένος καλλιτέχνης: Αλκίνοος.-

30.Αγαπημένο χρώμα: Μαύρο σαν κι εμένα

31.Αγαπημένο φαγητό: Ζυμαρικά, όπως να 'ναι (addicted to amylum)

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon ταυτίζομαι: Η Λουκρητία του Αρκα πιάνεται;

33.Κακή συνήθεια: Ξενύχτια

34.Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου που μου αρέσει: Ανεκτικότητα

35.Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου που δε μ'αρέσει: Δεν τολμάω ποτέ τίποτα αν δεν με "σπρώξουν"

36.Συνηθισμένη ατάκα: "βασικά.." "έλα ρε.." "σκατά" και άλλα μπινελίκια

37.Δουλειά που θα ήθελα να κάνω: Έρευνα σε εργαστήριο

38.Μεγαλύτερος φόβος: Να χάσω αυτούς που αγαπάω

39.Η καλύτερη pizza: Καλαμπόκι πιπεριά!

40.Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι: Όποιος δεν έχει σπίτι του τρελό, ούτε κλαίει ούτε γελάει!



Επειδή με τα μπαλάκια δεν έχω καλές σχέσεις και όσο μπορώ αποφεύγω να τα πλησιάζω, ας παίξει όποιος θέλει!

Tuesday, 8 April 2008

Το ατύχημα...

.. Ήταν μια νύχτα πάθους και αχαλίνωτου σεξ μέχρι το πρωί. Θες μέσα στην καύλα ξέχασαν να βάλουν προφυλακτικό, θες το κάνανε συνειδητά χωρίς, δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να δημιουργήσουν τα δυο ανεύθυνα, οριακά πάνω απο το όριο της ενηλικίωσης, πλάσματα μια νέα ζωή...
Από αυτήν οφείλω να ομολογήσω ότι, από το λίγο που την ήξερα, κι από όσα είχα ακούσει στο παρελθόν για τη σεξουαλική της ζωή και κάποιες μαλακίες που δεν τολμώ να ξεστομίσω καν, το περίμενα. Αυτόν δεν τον ξέρω αλλά, όπως και να το κάνεις, ένα 20χρονο, το οποίο επιπλέον πηδάει τον ορισμό του iq ραδικιού θηλυκό, πόσο υπεύθυνο και ώριμο μπορεί να είναι;

Το επόμενο κομμάτι της ιστορίας, κατ'εμέ θα έπρεπε να περιλαμβάνει ένα γυναικολόγο με στοιχειώδη λογική και χωρίς συναισθηματισμούς και ψευτοχριστιανικές ιδέες, ένα δίωρο σε ένα χειρουργείο και τις περιπέτειες του ζευγαριού από εκείνη τη στιγμή και πέρα σε συναισθηματικό επίπεδο, τις ζυμώσεις κα τις τριβές μέχρι να αποφασίσουν αν μετά από αυτό θα μπορούν να είναι μαζί... Μια έκτρωση. (ναι ναι παλιοκολλημένοι θρησκόληπτοι, βρείτε το στο google! ΕΚΤΡΩΣΗ. Βρίστε με, βρίστε με, με φτιάχνει!)

Όμως, αγαπητέ αναγνώστη μου, η ιστορία συνεχίζεται με τον ίδιο τρόπο που θα συνεχιζόταν σε ένα βιβλίο γραμένο στην ψευτοκαθωσπρέπει και πουριτανική κοινωνία της Αγγλίας του 17ου αιώνα ή σε ελληνική ταινία του 60. Δράμα η κωμωδία; Η ιστορία θα το πει...
Με τις ευλογίες των γονιών και του φιλικού περιβάλλοντος, η κοπέλα κάνει πρόβες νυφικού και ο νεαρός ψάχνει βέρες που να χωράνε στο πρησμένο από την εγκυμοσύνη χέρι της καλής του.

Kαι απορώ. Πες αυτοί πάνω στο άγχος και ίσως και στον ενθουσιασμό της στιγμής, αποφάσισαν να παντρευτούν. Κάποιος από τους "μεγάλους" του περιβάλλοντός κάποιου από τους δύο, δεν έχει την κοινή λογική να πει "ΕΛΕΟΣ!" Ότι ένας γάμος που αποφασίζεται υπό αυτές τις συνθήκες δεν έχει τις καλύτερες προοπτικές εξέλιξης; Ότι δυο παιδιά, δεν είναι σε θέση να μεγαλώσουν σωστά ένα παιδάκι; Ότι το πολύ πολύ να χωρίσουν σε 5-6 χρόνια λέγοντας ο ένας στον άλλον σ'έναν από τους άπειρους καυγάδες τους "εγώ φταίω που πέταξα τη ζωή μου για σένα και το ατύχημα;" Ποιός πιστεύει ότι αυτό το παιδάκι θα είναι νορμάλ όταν μεγαλώσει; (με τα γονίδια που κουβαλάει είναι ήδη αρκετά απίθανο!)

Δεν ξέρω, ίσως είμαι παράλογη και ανάποδα κολλημένη, ίσως δε λαμβάνω υπόψιν μου κοινωνικούς και άλλους περιορισμούς, αλλά γενικά θεωρώ πως μια έκτρωση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ, εαν δε θέλουμε βραχυπρόθεσμα και μακρυπρόθεσμα να καταστραφούν οι ζωές δυο νέων, κι ενός μωρού...

Friday, 28 March 2008

Μια Lamborghini στη μέση του δρόμου

Τις τελευταίες μέρες σε κεντρικό σημείο της πόλης των Χανιών, μπορεί να δει κανείς παρκαρισμένη μια πορτοκαλί αηδία, που αν δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται, ώστε να αναλογιστεί την τιμή της (μια πρόχειρη έρευνά μου στο ίντερνετ με έκανε να βγάλω ένα μέσο όρο 300.000 ευρώ) και να νιώσει δέος, μπορεί σαφέστατα να αναφωνήσει: "αν είναι ποτέ δυνατόν! ποιός είναι ΤΟΣΟ κακόγουστος, ώστε να πάει να πάρει αυτή τη γκουμούτσα, και μάλιστα σε αυτό το διακριτικό πορτοκαλί;".
Συγχωρέστε με λάτρεις του αυτοκινήτου, που πιθανότατα περνάτε και το χαζεύετε με το στόμα ανοιχτό, αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, ας ξεχάσουμε το όνομα, την τιμή και την ιστορία που κουβαλάει από πίσω του αυτο το έκτρωμα, ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ;
Anyway, επειδή είμαι και δημοκρατικός άνθρωπος, θα υποθέσω ότι είναι ένα αυτοκίνητο που βλέπεται (χαμογελάω χαιρέκακα, μπορεί το δικό μου να μην πιάνει 300+ km την ώρα, αλλά είναι πολύ πολύ πιο όμορφο!) και προχωράω ευθύς αμέσως σ'αυτό που θέλω να σχολιάσω:

ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ; Δε λέω, προφανώς και το έχεις ασφαλίσει, αλλά σου πάει η καρδιά να το αφήσει εκεί, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ ΜΟΥΡΗ;
Και μη μου πεις ότι το πήρες γιατί είσαι λάτρης των 4 τροχών, γιατί, σόρρυ φιλαράκι, αλλά δε μπορώ παρά να χαμογελάσω ειρωνικά.. Αν το πήρες γιατί το αγαπάς, δεν το λυπάσαι αρκετά, ώστε να μην το παρατάς όπου να 'ναι; Ή μήπως δεν έχεις λεφτάκια, όχι να αγοράσεις, αλλά να νοικιάσεις, βρε αδερφέ, ένα χώρο να το αφήνεις, προστατευμένο και ασφαλές; Όχι τίποτα άλλο, μη στο γρατζουνίσει και κανείς και χρεωθεί όσο όλο του το αυτοκίνητο επειδή σου έξυσε λιγάκι το χρώμα;
Τι ακούω;;; Το πήρες επειδή σου δίνει οδηγική ευχαρίστηση; Ναί... Μα καλά για ζώα μας περνάς όλους;;; Πού σκατά θα το οδηγήσεις για να χαρείς τα 4000 (τόσα δεν είναι;) κυβικά σου; Σκέψου μόνο ότι εγώ το δικό μου (που έχει 150 τελική) δεν το τρέχω (όσο μπορεί να τρέξει), γιατί οι δρόμοι είναι σκατά! Άσε που μάλλον μπερδεύτηκες, γιατί δεν είσαι στη Γερμανία που δεν παίζει όριο ταχύτητας, αλλά στην Ελλάδα, και άμα σε τσακώσουνε τα μπατσόνια και δε θαμπωθούν από το πορτοκαλί σου χρωματάκι, θα σου κόψουνε τα οπίσθια!
Γάμα το άλλο... που Όλοι οι άσχετοι λένε για τη μόλυνση και προσπαθούν να δουν πως θα στρώσει η κατάσταση που όλοι οι σκατόμυαλοι δεν κάνουμε 5 μέτρα με τα πόδια ή τα ΜΜΜ (μηδενός εξαιρουμένου, κι εγώ για μαλακίες διαδρομές έχω πάρει το αμάξι, mea culpa), ο κύριος παίρνει αμαξάκι που εκπέμπει σε μια μέρα τους ρύπους που εκπέμπω εγώ σε ένα μήνα! Αλλά who cares? Στα Χανιά είμαστε... Αν δεν το παίξεις μάγκας ΕΔΩ επειδή έχω supercar, πού θα το κάνω; Όπως κι εσύ, έτσι και κανείς άλλος δε θα κάτσει να σκεφτεί τα αυτονόητα!

Για του λόγου μου το αληθές (ότι δηλαδή είναι απαίσιο) παραθέτω και σχετικό φωτογραφικό υλικό (δεν ξέρω ποιο μοντέλο είναι ακριβώς οπότε βάζω χύμα ότι πορτοκαλί μαλακία βρω):

Wednesday, 26 March 2008

Το πρώτο μου αλκοτέστ

Αφουγκραζόμενη το λαϊκό αίτημα, και σαν απάντηση στα εκοτομμύρια mail και τηλεφωνήματα που έχω πάρει, θα σας εξιστορήσω για το τί διαδραματίστηκε την Κυριακή το βράδυ που έκανα το πρώτο μου αλκοτέστ.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι είμαι ο ορισμός του νομοταγούς πολίτη. Για έναν πολύ απλό λόγο: Όχι γιατί φοβάμαι τι πρόκειται να γίνει αν δεν υπακούσω στους νόμους, αλλά γιατί έχω γενικά τη φιλοσοφία ότι αν είσαι εσύ εντάξει με τους άλλους, θα είναι και οι άλλοι μαζί σου (αρχίδια). Και στο κάτω κάτω, οι νόμοι έχουν θεσπιστεί για την προστασία και τη ρύθμιση της κοινωνικής ζωής μας, και τα πρόστιμα, όσο φουσκωμένα και υπέρογκα και να είναι, μας αξίζουν και καλά να πάθουμε, αφού μας αρέσει το απαγορευμένο (σκατά στα μούτρα μας για λαός πια! θα σηκωθώ να πάω στην ελβετία, που με καταλαβαίνουν*)!
Θα συμπληρώσω επίσης ότι εδώ και ένα χρόνο και 9 μήνες που οδηγώ περιμένω να μου κάνουν αλκοτέστ, έτσι για την εμπειρία βρε αδερφέ!, έχω περάσει πάνω από 5 φορές από μπλόκο και ποτέ δεν με έχουν σταματήσει και το είχα παράπονο.




Επανέρχομαι. Την Κυριακή το βράδυ, λοιπόν, γυρνώντας σπίτι μου, αφού είχα γράψει μερικές δεκάδες χιλιόμετρα με τη νταλίκα, βλέπω μπροστά μου το κλασσικό φωσφοριζέ γιλεκάκι, που φοράνε ή οι μπάτσοι (-γουρούνια-δο-λο-φό-νοι!) ή οι σκουπιδιάρηδες. Ήταν στη μέση του δρόμου, οπότε μέχρι να προλάβω να το επεξεργαστώ με τον υποτυπώδη εγκέφαλό μου, έχει πιάσει το μάτι μου ένα μεσήλικα μπάτσο να μου κάνει σήμα με εκείνο το φωσφοριζέ γκουμούτσι (δεν ξέρω πως το λένε και δεν βρήκα και φωτογραφία, όσοι το ξέρετε, το ξέρετε) να σταματήσω.
Βγάζω αλάρμ, κοιτάω από τον καθρέφτη μου και σταματάω όμορφα όμορφα πίσω από το περιπολικό. Μέχρι να πλησιάσει έχω κατεβάσει το παράθυρο και περιμένω... "Φύσα εδώ!" Προστακτική και στον ενικό, που σε πρώτη φάση δεν έδωσα σημασία. Φυσάω. Μην έχοντας παρόμοια εμπειρία, δε φύσηξα αρκετά δυνατά και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μου την πει πολύ άσχημα και με περισσή αγένεια το στρουμφάκι, με νόημα στην τελική, άμα έχεις πιει, όσο κι αν δε φυσάς, εγώ θα σε πιάσω.
Πάρ'τα αρχίδια μου, μπατσούλη, γιατί έχω να πιώ από την Καθαρά Δευτέρα, οπότε ούτε ppm αλκοόλ δε θα βρεις στο αίμα μου!
Δεν είμαι σίγουρη ποιά ακριβώς θα έπρεπε να είναι η αντίδρασή μου στην παρούσα φάση, που ένας μπάτσος σε θέση ισχύος, κατά τη γνώμη του, κάνει τσαμπουκάδες σε ένα κοριτσάκι μες στην άγρια νύχτα, κι έτσι απλά ξαναφυσάω, αρκετά δυνατά αυτή τη φορά, βλέπει στο ματσούκι του το απόλυτο μηδέν, και μ'αφήνει να φύγω.

Είναι γεγονός ότι ξεστόμισα την ατάκα "μου χάλασε ο παλιόμπατσος το πρώτο μου αλκοτέστ", που έκανε πολύ κόσμο να απορήσει, και όλη την υπόλοιπη μέρα την πέρασα ξενερωμένη και προβληματισμένη. Θα το συζητήσω με ένα μπάτσο που κυκλοφορεί στο στενό μου οικογενειακό κύκλο ώστε να είμαι προετοιμασμένη άλλη φορά.

*Μετά από μια εκδρομή στην Ελβετία ο συμμαθητής μου ο Δ. έχει να διηγηθεί όλο δέος και ενθουσιασμό την παρακάτω ιστορία: "μπλα μπλα μπλα και πετάχτηκα στη μέση του δρόμου, άκουσα φρένα, και γυρίζοντας το κεφάλι μου τί βλέπω; μια Ferrari! ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΜΕ ΠΑΤΗΣΕΙ FERRARI, ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΚΙΟΛΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΧΤΥΠΗΣΕΙ!" Για σκεφτείτε εσείς Έλληνα με Ferrari να σταματάει για πεζό που πετάχτηκε στη μέση του δρόμου... The thought really made your day, right?

Friday, 21 March 2008

How does it feel...?



.. to feel the way
the self-same way you've felt most everyday
when you were young that feeling kept you strong

now you don't know if you can carry on


Saturday, 15 March 2008

Μάρθα κατέβα από το φωτιστικό, πουλάκι μου!

Πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι ο πλέον ασυνεπής άνθρωπος στις φιλίες μου. Όχι γιατί παίρνω τους άλλους ως δεδομένους, αλλά γιατί ξεχνάω, όχι ανθρώπους και καταστάσεις.. Ίσως, αντιθέτως, να είμαι και υπερβολικά προσκολλημένη σε άτομα και σκηνικά από το παρελθόν, τώρα που το σκέφτομαι.
Φίλοι που έχουν σταθεί δίπλα μου σε δύσκολες στιγμές και σε βλακείες, που τα λέγαμε κάθε πρωί πριν δώσουμε πανελλήνιες, αλλά και φανταζόμασταν τη φοιτητική μας ζωή γεμάτη όργια και διασκεδάσεις, έχουν χαθεί από τη ζωή μου, πολύ απλά γιατί δεν τους έδειξα ότι θέλω να μείνουν δίπλα μου. Θες από την ανάγκη μου να κρατήσω ζωντανά μέσα και από τα δικά τους μάτια αυτά που έχουμε μοιραστεί; Θες επειδή νοιώθω ότι υπάρχει ένα δέσιμο που δύσκολα θα ξαναβρώ με άλλους; (τα τελευταία δεδομένα από τα αμφιθέατρα του ΜΗΠΕΡ μου το επιβεβαιώνουν)... Απλά το θέλω, χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις.
Κι αυτό το "θέλω", που έχει μείνει λίγο στην μπάντα, επειδή ξεχνάω (και δεν κάνω πλάκα ξεχνάω τα πάντα και συνέχεια σε βαθμό που γίνεται εκνευριστικό!), έχει αρχίσει να βγαίνει από το υποσυνείδητό μου, ταράζοντας τον ύπνο μου με όνειρα, που μόνο φυσιολογικά δε θά 'λεγε κανείς!

Τον τελευταίο καιρό με "επισκέπτεται" στα όνειρά μου, η συμμαθήτριά μου η Μάρθα. 6 χρόνια στο σχολείο κυρίως ονειροπολούσαμε μαζί, μια και ήταν η καλλιτέχνις της τάξης.. Έπαιζε σε θεατρικά, τραγουδούσε κι έπαιζε πιάνο, έγραφε... Γενικά εγώ την απέφευγα, γιατί σαν κλασσικό αντιδραστικό πλάσμα, δεν ήθελα να πιστεύει η μάνα της και φιλόλογός μας επί 3 χρόνια στο γυμνάσιο, ότι τη γλύφω... Τελικά αυτή μου η στάση εκτιμήθηκε κατά ένα πολύ περίεργο και ανεξήγητο τρόπο, και κολλήσαμε.
Αν κάποια στιγμή πέσεις πάνω στο blog, (δε θα μου έκανε εντύπωση αν είχες κι εσύ ένα), πές μου... Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στην αυλή σου, που μαζεύαμε χώμα για το project της Τεχνολογίας, για να κάνουμε το εργαστάσιο μας πιο ρεαλιστικό (στην τελική πιο βρώμικο βγήκε πάντως), και είχαμε εκείνη τη συζήτηση περί σκουληκιών, κυριολεκτικών και μεταφορικών;

Τέλος πάντων, η Μάρθα λοιπόν ήρθε προ καιρού σπίτι μου (στο όνειρο λέμε) και εκεί που καθόμασταν και χαζεύαμε στον υπολογστή και τα λέγαμε, μου ζήτησε να της φέρω κάτι να πιεί... Το αντέχεις άραγε τώρα το ποτό; Στην επιστροφή μου τη βρήκα να έχει σκαρφαλώσει στη βιβλιοθήκη μου, κι από κει να πηδάει στο φωτιστικό στη μέση του δωματίου μου, να βολεύεται και μετά να κάνει πάνω του κούνια! Ακόμα και στον ύπνο μου, κι ενώ είχα συνείδηση του ότι ονειρεύομαι, μου έκανε τέτοια εντύπωση, που της έβαλα τις φωνές να κατέβει και ξύπνησα!

Και χτες ο βράδυ (πάλι σε όνειρο) πήρε το αυτοκίνητό της να φύγει (οδηγείς βρε και δε μου το πες;), μαζί με τον αδερφό της, από το σπίτι μου, κάπως σα συνέχεια του προηγούμενου ονείρου, και σε επόμενη σκηνή, χτυπάει το τηλέφωνο ότι έχει τρακάρει. Σ'αυτήν την περίπτωση, δεν είχα τον παραμικρό έλεγχο του ονείρου, και την είδα, καθώς μεταφέρθηκα ξαφνικά εκεί που είχε γίνει το ατύχημα, μέσα στα αίματα και χωρίς πόδια να κλαίει πάνω από τον αδερφό της, και μετά την κηδεία του.

Ξέρω φρικιαστικό, ίσως όπως πολλά από τα όνειρά μου, όμως αν κάτι μέσα στο μυαλό μου δε φωνάζει "πάρε τη Μάρθα τηλέφωνο!", τι άλλο θα μπορούσε να είναι;