Friday, 28 December 2007

Keep me safe while i sleep..


Δυσκολεύομαι γενικά να κοιμηθώ. Ειδικά όταν κοιμάται κάποιος δίπλα μου, έχω μια ανασφάλεια ότι η κάθε μου κίνηση, η κάθε μου ανάσα θα τον ξυπνήσει, κι έτσι μένω κοκαλωμένη σε μια στάση που καθόλου δε με βολεύει, η οποία στην τελική με κάνει να πετιέμαι μετά από δέκα λεπτά βίαια και απότομα, γιατί έχω πιαστεί, μουδιάσει ή κουραστεί...
Βρέθηκα σήμερα σ'εκείνη την εντελώς διαφορετική και εκ διαμέτρου αντίθετη κατάσταση που θες να βγεις για λίγο από το σώμα σου και να κοιτάξεις τον εαυτό σου από μακριά, για να χαμογελάσεις τρυφερά.
Κουλουριασμένη μέσα στην τεράστια αγκαλιά του (δεν είναι αυτός τόσο τεράστιος- εγώ είμαι τοσοδούλα), μισοκοιμισμένη, με την ανάσα του να δίνει το ρυθμό που πάντα έψαχνα στα μοναχικά μου βράδια, τα χέρια του γύρω μου να με ζεσταίνουν, και η ξεχασμένη τηλεόραση στο βάθος να παίζει μια συναυλία των U2.
Τί πιο όμορφο από αυτό... Αγκαλιά με το άλλο σου μισό, να τραγουδάς το κομμάτι που ανοίγει το soundtrack της ζωής σου "what more in the name of love..."

Monday, 24 December 2007

Δίπλα σου... σαν πάντα

Είναι εκείνες οι στιγμές που θέλω να σου φωνάξω όσο πιο δυνατά μπορώ, στην προσπάθειά μου να σε βοήθησω να έρθεις στα ίσια σου...
... που θέλω να σταθώ δίπλα σου και να κρατήσω στους ώμους μου όλο εκείνο το βάρος που σου φορτώνουν κάθε μέρα και σε κάνει να λυγίζεις και να πονάς, αλλά δε μ'αφήνεις...
... που αγωνίζομαι να συγκρατήσω το θυμό σου και την αγωνία σου, τις ανασφάλειες και τους φόβους σου, μα όμως οι προσπάθειές μου πέφτουν στο κενό... Όλα σου τα συναισθήματα περνάνε ανάμεσα στα δάχτυλά μου και νιώθω σαν να προσπαθώ με μόνο μέσο τα χέρια μου μόνο να αλλάξω την πορεία ενός ποταμού... Το πιο πιθανό είναι να μην τα καταφέρω και να πνιγώ...
Είναι εκείνες οι στιγμές που ότι κι αν κάνω, ότι κι αν σκέφτομαι είναι για σένα... Είναι τότε που θέλω να σου θυμίσω πως ακόμα κι αν με διώχνεις, εγώ θα 'μαι...
Δίπλα σου σαν πάντα.

Thursday, 20 December 2007

Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι


Χίλιες φορές μας είχε πει ο παππούς την ιστορία για την παράξενη μοίρα τους. Να πελεκάνε αιώνες τώρα το δέντρο που στηρίζει τον απάνω κόσμο και να το ρίξουν χάμω –πλαφ!- σαν άδειο μπαλόνι.
«Χο, χο, χο!» γέλαγε ο παππούς μου.
«Χο, χο, χο!» γελάγαμε κι εμείς, γιατί τους φανταζόμασταν εκεί κάτω στα έγκατα της γης να κόβουνε οι έρμοι και να τραγουδάνε με τις γαϊδουροφωνάρες τους:

Κόβε πριονάκι μου κι η ώρα πλησιάζει.
Χριστούγεννα ζυγώνουνε... το αίμα μας και βράζει!

Οι κακοί άνθρωποι τους φοβούνται και τους σιχαίνονται, γιατί η ασχήμια των καλικάντζαρων τους θυμίζει τη δικιά τους την ασχήμια. Οι καλικάντζαροι πάλι το έχουν υπόψη τους και αυτούς ειδικά τους ανθρώπους διαλέγουν πάντα για να τους κάνουν τα νεύρα... φυτίλια. Μάλιστα!!! Η μόνη τους διασκέδαση είναι να ανεβαίνουν κάθε Χριστούγεννα πάνω στη γη και να δημιουργούν... έκρυθμες καταστάσεις.

Βγαίνουν τη νύχτα και γυρνούν και κάνουν χίλιες τρέλες, στους δρόμους και στα μαγαζιά μπερδεύουν τις ταμπέλες. Γλιστράνε μες στα σπιτικά από τις καμινάδες και μαγαρίζουν τα γλυκά που φτιάνουν οι κυράδες. Μπαίνουν μες στα φουρνιάρικα σα λείπουν οι ψωμάδες και χώνουν τις χερούκλες τους μέσα στους λουκουμάδες. Μαγεύουνε τα ζωντανά κι οι γάτες κελαηδούνε, οι κότες νιαουρίζουνε κι οι γάϊδαροι λαλούνε.

Να, όλο κάτι τέτοια κάνουν... Των Θεοφανείων όμως... «Φέγατε, να φεύγουμε, τι έφτασ’ ο τουρλόπαπας με την αγιαστήρα του, ο παπάς με αγιασμό, χωριανοί με το θερμό
Κι έτσι γυρίζουν κακήν κακώς στον κάτω κόσμο. Αλλά εκεί -ωχ! συμφορά τους!-. Το δέντρο της γης έχει θρέψει κι άντε πάλι την πριόνα απ’ την αρχή. Και άιντε πάλι οι μαύροι...

Κόβε πριονάκι μου κι η ώρα πλησιάζει. Χριστούγεννα ζυγώνουνε... το αίμα μας και βράζει!

Έτσι γινόταν. Έτσι γινόταν κι έτσι θα γίνεται στον αιώνα τον άπαντα.



Μ'έπιασε το καλικαντζαρικό μου πάλι φέτος!
Το απόσπασμα είναι από το Χριστουγεννιάτικο
παραμύθι των αδερφών Κατσιμίχα...
Έτσι είναι το Christmas Spirit για μένα. :) Καλές γιορτές!

Monday, 17 December 2007

Ανατρίχιασα...

Όλο ταξιδεύω
και περνάει απ' το παράθυρο η ζωή
Κάποτε θα μοιάζει ψέμα
πότε φτάσαμε ως το τέρμα
και δεν κάναμε ακόμα την αρχή

Όλο κάτι ψάχνω
στο μπαλκόνι τ' απογεύματα όταν βγω
Τι ’ναι αυτό που με κρατάει
κάθε μέρα που περνάει
κι ας μην ξέρω τι γυρεύω πού πατώ

Κι όλο δεν πιστεύω
πως το δρομο δε θα βρεις να ξαναρθείς
Δεν θ' ανοίγω σε κανένα
και θα περιμένω εσένα
να γυρίσεις απ' την πόρτα το κλειδί

Κι όσο θα κοιμάμαι μόνη
τ' όνειρό σου θα ζυγώνει
στα κρυφά μια λέξη πάλι να μου πει



Πόσο μπορεί να σε συγκινήσει ένα κομμάτι;;; Συγκλονιστική η φωνή της Μαρίας Παπανικολάου. Μουσική και στίχοι λιτά κι απέριττα κι όμως τόσο δυνατά....

Saturday, 15 December 2007

Ο Πασχαλίδης, ο ΟΤΕ, ηTarja και το ΙΚΥ

Που κολλάνε όλα αυτά μαζί;;; Πλαγιότιτλοι είναι, κι όπως στο σχολείο για να γράψουμε περίληψη βγάζαμε πλαγιότιτλους και τους ενώναμε, έτσι θα κάνω τώρα...

Πασχαλίδης: Αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπούσα, ίσως όσο και τον Ιωαννίδη. Το ίδιο και η μαμά μου. Το cd στο μέχρι πρόσφατα κοινό αυτοκίνητο έχει αλλάξει σχήμα από τη χρήση. Έτσι όταν ο αγαπητός μου father έμαθε ότι ο συγκεκριμένος θα έπαιζε στα Χανιά μαζί με τον Ανδρεάτο και το Σκουλά, έκλεισε τραπέζι για να κάνει έκπληξη στη μαμά μου. Μέσα στην τρελή χαρά και στο κέφι ετοιμαστήκαμε την Παρασκευή το βράδυ και στην ώρα μας φτάσαμε στον "συναυλιακό χώρο". Ξεκινάει το live, παίζουν παίζουν παίζουν ο Σκουλάς και ο Ανδρεάτος, βγαίνει ο Πασχαλίδης τραγουδάει ένα τέταρτο και φεύγει. "Θα ξαναβγεί" λέμε εμείς... Και όντως βγήκε, αλλά για να συνοδεύσει τους άλλους σε κρητικά άσματα... 'Εφυγα άρον άρον ξενερωμένη όσο δεν πάει άλλο και με την υπόσχεση να μην ξαναπατήσω σε συναυλία του.


Οτε: Τις καινούριες διαφημίσεις του ΟΤΕ που προσπαθούν να μας πείσουν ότι παίζουν με τη νοημοσύνη μας τις έχετε;;; Λες και δε φταίνε για τα πάγια, τις υπέρογκες χρεώσεις και τις χάλια υπηρεσίες... Έξυπνες μεν σα διαφημίσεις, δε λέω, αλλά έλεος παιδιά... μην το χέσουμε και τελείως!

Tarja: Αυτό το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα παίζουν Tarja Turunen (φωνάρα-πρώην τραγουδίστρια των Nightwish τους οποίους λατρεύω) και Epica, με συμπαθητική φωνούλα, καλά κομματάκια, που τυχαίνει να είναι η μεγάλη λατρεία του καλού μου αυτήν την περίοδο. Ήθελα να πάω, αλλά δεδομένου ότι έπρεπε να ζητήσω από τους γονείς μου λεφτά για αεροπορικά εισιτήρια, εισιτήρια συναυλιών και 2 διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο, τελικά το απέφυγα. Η Tarja έχει φωνάρα τελικά και όχι μόνο στους δίσκους... Μόλις με πήρε ο καλός μου να ακούσω λίγο Phantom of the Opera που έχω κόλλημα τόσο με την ιστορία όσο και με τη διασκευή... Ζηλεύωωωωωωω!!!


ΙΚΥ: Η προηγούμενη παράγραφος θα ήταν διαφορετική, αν το γράμμα από το ΙΚΥ με μια, διόλου ευκαταφρόνητη στα άνεργα μάτια μου, επιταγή-επιβραύβευση για κάτι "τρομερό" που κατάφερα το πρώτο έτος, είχε φτάσει μια βδομάδα πριν... Κατάλαβες;;; Περιμένεις 3 χρόνια κι όταν έρχεται ξενερώνεις... Anyway ένα μεγάλο μέρος του ποσού θα διατεθεί για την πληρωμή του υπολοίπου του αμαξιού μου... :)

Αυτά για την ώρα... Όποιος μπορεί ας πάει αύριο Epica για να μου κάνει ζήλιες....

Tuesday, 11 December 2007

All apologies...


Υπάρχουν εκείνοι οι λίγοι άνθρωποι στη ζωή σου που νιώθεις κοντά τους άνετα και ήρεμα, και που θες να μοιράζεσαι τις μικρές στιγμές σου μαζί τους... Όταν η συμπεριφορά σου τους κάνει να αισθάνονται -δικαίως- άσχημα και να απομακρύνονται από σένα, δεν μπορείς παρά να κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να αλλάξεις και να ξανακερδίσεις την εμπιστοσύνη και την δυνατότητα να μοιράζεσαι τη ζωή σου τους...


"What else could I write
I don't have the right
What else should I be
All Apologies..."

Friday, 7 December 2007

Substitute Mom Project: Failed

Τις μέρες που πέρασαν, -3 στον αριθμό, σχεδόν 4- οι γονείς μου έλειπαν από το σπίτι κι έτσι αναγκάστηκα να αναλάβω τους ρόλους του μπαμπά και της μαμάς -και του αφεντικού σκύλου-, φροντίζοντας τον αδερφό μου και το λυσσασμένο μας.
To πρόγραμμα περιλάμβανε καθημερινά ξύπνημα στις 7.20 για να ετοιμάσω το μικρό στο σχολείο, μεταφορά του μέχρι και από εκεί γιατί είναι και ένα τέταρτο δρόμος μέσα στον ψόφο και τη βροχή, μετάβαση στη γιαγιά μου να πάρω φαγητό, μεταφορά του μικρού από και προς το φροντιστήριο στην άλλη άκρη της πόλης.
Ανάμεσα σ'όλα αυτά βάλτε και τάισμα-παιδιού σκυλιού 2 φορές τη μέρα, περίπατο σκυλιού, κόλλημα στην κίνηση μέχρι και 40! λεπτά και ψάξιμο για θέση παρκαρίσματος στη γειτονιά μου, όπου και γίνεται χαμός και πρέπει να κάνεις γύρω γύρω με τις ώρες, και κάποιες δουλειές του σπιτιού για να μη γίνει μπουρδέλο.
Για σαντιγί από πάνω προσθέστε και μια ιγμορίτιδα με τρομερούς πονοκεφάλους!
Ίσως για κάποιον που τα κάνει καθημερινά να φαίνονται λίγα και απλά, αλλά για μένα ήταν βασανιστήριο από το πρωινό ξύπνημα μέχρι το τελευταίο βραδινό παρκάρισμα του αυτοκινήτου, (btw δυσκολεύομαι ακόμα λίγο ποτέ δεν ήμουν καλή στο σπορ, φαντάσου τώρα!)..
Έτσι μετά από 3 ολόκληρες μέρες που ήμουν χωμένη στο λούκι μπορώ να πω ότι τελικά οι μαμάδες είναι υπεράνθρωποι από ένα γειτονικό πλανήτη του Κρύπτων, φερμένοι στη Γη για να βάζουν τα πράγματα σε μια κάποια τάξη, γιατί οι απλοί άνθρωποι δεν τα καταφέρνουμε. Αν τα έπαιξα σε 72 ώρες, είναι τρομακτική και μόνο η ιδέα του να το κάνεις καθημερινά για 18 και βάλε χρόνια!