Wednesday, 28 November 2007

Ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά...


Το τηλεφώνημα του μπαμπά μου το πρωί με ενημέρωσε ότι επιτέλους μπορώ να πάω τη Νταλίκα μου στην αντιπροσωπεία για να της βάλουν πινακίδες. Στο δρόμο καθώς ερχόμουν οδηγώντας, περήφανη πια, το επίσημα αναγνωρισμένο από όλους και όλα, αυτοκίνητό μου είδα στο δρόμο ένα ζευγαράκι να περπατάει χέρι χέρι.
Δεν ήταν το πρώτο κι ούτε πρόκειται να είναι το τελευταίο ζευγάρι που θα δω έτσι, μ'αρέσει άλλωστε και μένα η ψεύτικη ασφάλεια που σου προσφέρει η επαφή, από την εποχή που η μαμά μου με κρατούσε σφιχτά από το χέρι για να περάσουμε το δρόμο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ηλικία τους. 6ο το λιγότερο. Κι έτσι, το λασπωμένο εδώ και καιρό μυαλό μου πήρε μπροστά...
Έστω ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι παντρεμένοι εδώ και 40 χρόνια, έχουν παιδιά και εγγόνια και έχουν περάσει όλη τους τη ζωή σχεδόν μαζί. Δίπλα ο ένας στον άλλον στα δύσκολα, δίπλα και στα όμορφα. Όλος αυτός ο χρόνος πως δεν έχει καταφέρει να τους απομακρύνει; Δεν έχουν κουραστεί να ζουν καθημερινά μαζί, να ανέχονται τις παραξενιές και τις γκρινιες του άλλου; Μπορεί ο έρωτας να κρατήσει τόσο πολύ και να νικήσει τη ρουτίνα, σε βαθμό που να τους κάνει να θέλουν να περπατάνε στο δρόμο χεράκι χεράκι;
Έστω όμως ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι μαζί από τότε που μπορούν να θυμηθούν τους εαυτούς τους, ότι έχουν γνωριστεί και ερωτευτεί στα 55 ή στα 60 τους. Σ'αυτήν την ηλικία είναι όντως έρωτας, το συναίσθημα που σε συνεπαίρνει και σε τρελαίνει, ή απλά η ανάγκη της συμβίωσης και της συντροφικότητας, που το μυαλό σου σε σπρώχνει να το ονομάσεις έρωτα; Τότε... στην προσπάθειά σου να καλύψεις ίσως το κενό, και από τη σεξουαλική επαφή, την οποία δε θες, ή το σώμα σου δε σου επιτρέπει τις περισσότερες φορές να έχεις, απλά ακουμπάς τον άλλον όσο πιο πολύ μπορείς, στο σπίτι, στο δρόμο, παντού; Όμως, σ'αυτήν την περίπτωση, μπορείς να ονομάσεις κάτι που εκ των πραγμάτων έχει ημερομηνία λήξης έρωτα;;; Κάτι που ίσως ποτέ δε θα έχει το χρόνο και τη δυνατότητα να εξελιχθεί στην αγάπη που μένει όταν τα χρόνια και ο έρωτας σβήσουν και περάσουν, σαν αποτέλεσμα των κοινών εμπειριών και βιωμάτων;


PS: Θα μπορούσε κάποιος να μου πει πως η ηλικία μου και οι σχέσεις που έχω μέχρι τώρα κάνει, που συνήθως με το που πάνε να χρονίσουν με τρομοκρατούν, δε μου δίνουν το εύρος της σκέψης και της αντίληψης που απαιτεί η κατανόηση του συγκεκριμένου θέματος, και ίσως να ΄χει δίκιο...

Sunday, 25 November 2007

Άντε πάλι γιορτές και πανηγύρια!

Είμαι για άλλη μια φορά χαρούμενη αυτό το μήνα, καθώς σήμερα Κυριακή 25 Νοεμβρίου του σωτήριου έτους 2007 έχω την ονομαστική μου εορτή!
Κατερίνα. Αικατερίνη στην ουσία. Άρεσε πολύ σε ένα μαθηματικό στο σχολείο και με φώναζε έτσι (OMG!!!). Aικατερίνη λοιπόν... Ίσως συνδέεται ετυμολογικά με το εκάτερος. Ίσως με την άνοιξη (κατ+εαρινή)... Όπως και να'χει βλακεία είναι...
Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς. Από αυτήν την Κυρία, αλλά και από την Μεγάλη Αικατερίνη και τη γιαγιά μου την κυρα-Κατίνα, εμπνεύστηκαν οι, νέοι και άμυαλοι τότε, γονείς μου και μου έδωσαν το συγκεκριμένο ονοματάκι... Μπορεί βέβαια να είχαν στο μυαλό τους και την Catherine Deneuve ή την Κατερίνα Γώγου..
Όπως και να 'χει, το όνομα, που καθώς είναι πολύ μεγάλο για να το χρησιμοποιείς στην καθημερινή σου ζωή, έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά.Δάσκαλοι, φίλοι και οικογένεια με έχουν κατά καιρούς φωνάξει Κατ, Κα, Ρουνι, Ρίνα, Νι, Cathy (μαλακισμένη ελληνοκαναδέζα... Το έπαιζε "δεν ξέρω ελληνικά δεν ξέρω ελληνικά", αλλά όταν αφού με φώναζε έτσι, έλεγα μέσ'απ' τα δόντια μου "καθίκι", το κοψε..).
Το συγκεκριμένο είναι ίσως μαζί με το Μαρία και το Ελένη μάλλον το πιο συνηθισμένο από τα χριστιανικά θηλυκά ονόματα. Για να αποδείξω της σκέψης μου το αληθές, έχω να σας πω ότι ψάχνοντας τον στενό μου οικογενειακό κύκλο, τις συμμαθήτριές, συμφοιτήτριες και φίλες μου, βρήκα 16... Δεν είναι και λίγες... Ξέρω και ανθρώπους που έχουν τρομερή πέραση στις Κατερίνες, και είναι αρκετά πιθανό σε κάποια φάση της ζωής του να τα έχουν με μια από μας...
Έχω και μια θεωρία ότι μαζευόμαστε όλες μαζί σε συγκεκριμένα μέρη, γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων έχουμε ιδρύσει μια μυστική οργάνωση (κάτι σαν το Κοινό της Σιων), μέλη της οποίας γινόμαστε με την τελετή ονοματοδοσίας μας, με σκοπό να καταλάβουμε τον κόσμο και οργάνωση παρόμοια με εκείνη του Μασσωνισμού. Αν δεν ξαναγράψω ποτέ στο Blog θα με έχουν βγάλει από τη μέση, γιατί ήξερα πολλά και μίλησα!
Τελειώνοντας το εορταστικό μου παραλήρημα, παραθέτω και άσμα...

Όταν περνώ για να σε δω, αχ πως με βασανίζεις
έχεις κεφτέδες στη φωτιά, αχ Κατερίνα μου γλυκιά
και γλυκοτηγανίζεις
Αμάν Κατερίνα μου, κουζούμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα ειπώ
Μάτια σαν τα κάστανα, μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου, θέλω να περνώ
Έχεις τσουκάλι πήλινο, και ψήνεις φασουλάδα
κι εγώ από την λαχτάρα μου παίζοντας την κιθάρα μου
σου κάνω πατινάδα
Αμάν Κατερίνα μου, κουζούμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα ειπώ
Μάτια σαν τα κάστανα, μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου, θέλω να περνώ

Χρόνια μας πολλά συνονόματες!!!!

Sunday, 18 November 2007

(wannabe) Working Girl

Είμαι 20. Στα 21. Φοιτήτρια. Στην πόλη μου, πράγμα που σημαίνει πως δεν επιβαρύνω τουλάχιστον την οικογένειά μου με ενοίκιο, επιπλέον λογαριασμούς, εισιτήρια κτλ κτλ. Όμως έχω αρχίσει να νιώθω ασχημα με το όλο "Μαμά/Μπαμπά θα μου δώσεις λεφτά να βγω/ να πάω για ψώνια/ να γραφτώ γυμναστήριο/τελειωμό δεν έχουν..." σκηνικό. Και με δεδομένο ότι εκτός από την αγορά του αυτοκινήτου μου αυτή καθαυτή θα αναλάβουν και έξοδα όπως ασφάλειες, βενζίνη, σέρβις και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να βγω στη αγορά εργασίας...

Πρώτη προσπάθεια. Φιλικό περιβάλλον. Τόσα μαγαζιά, τόσες δουλειές από δω κι από κει, κάτι θα βρεθεί. Πράγματι, ο νονός μου έψαχνε κάποιον για να τον βοηθάει στο μαγαζί, αλλά οι γνώσεις μου πάνω στα ηλεκτρονικά είναι απειροελάχιστες... Τζίφος.
Δεύτερη προσπάθεια. Εφημερίδα. Χμ... Βοηθοί υδραυλικού, μεταφορείς ξυλουργείων, κοπέλες για κωλόμπαρα, δουλειές που το ωράριο θα με έκανε να παρατήσω εντελώς τη σχολή. Πάει κι αυτό.

Όταν είσαι φοιτητής, υπάρχει πάντα και η ιδέα του να κάνεις μάθημα σε παιδάκια (τι σκατά πολυτεχνίτισσα είμαι εε;;;). Όμως...τα φοβάμαι. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί τους, να αποδώσω σαν εκπαιδευτικός (δεν είμαι ούτως ή άλλως), να κρατηθώ όταν με νευριάσουν και να μην πάθω υστερία...

Ανάθεμα την αξιοπρέπειά μου που δε μ'αφήνει να ζητιανεύω για πάντα... Αν κανείς έχει ιδέα για δουλειά, let me know... Προσόντα έχω πολλάαααα (χαχαχαχ)

Thursday, 15 November 2007

Stardust ή Ο Θρίαμβος του Μarketing


Καιρό τώρα λέγαμε να πάμε στο Stardust. Είχα διαβάσει καλά λόγια, είχε κάτσει και του καλού μου, κι ούτως ή άλλως μια επίσκεψη τη βδομάδα στον κινηματογράφο την έχουμε, οπότε καταλήξαμε εκεί...
Μου έκανε εντύπωση ότι Τετάρτη βράδυ, που συνήθως δεν έχει καθόλου κόσμο (στον El Greco εμόνο, αλλά επιφυλάσσομαι να πω κακίες ΚΑΙ για άλλη ταινία σήμερα), μαζευτήκαμε καμιά 20αριά, αν όχι παραπάνω... 'Ηταν και δυο παιδάκια.
Εντύπωση, αλλά αρνητική αντίστοιχα, μου έκανε επίσης πόσο "μουδιασμένοι" ήταν εκείνοι που βγήκαν από την προηγούμενη παράσταση...
Ταινία με πολύ καλό κάστ, εστω και σε μικρούς ρόλους και αναφέρω ενδεικτικά: Peter O'Toole, Rupert Everett (καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς και αχ πόσο λατρεύω τη φωνή σου!), Michelle Pfeiffer, Robert de Niro (απίστευτος ΚΑΙ εδώ).. Πρωταγωνιστικοί ρόλοι Claire Danes (γνωστή ίσως φάτσα σε όσους έχουν δει το Romeo+Juliet με τον Di Caprio) και Charlie Cox (γλυκιά μουρίτσα αλλά εντελώς άγνωστος σε μένα προσωπικά).
Μ'αρέσανε και τα κοστούμια, είχε και γέλιο φου και φου, αλλά..
Και σ'αυτό το ΑΛΛΑ πρέπει να σταθεί όποιος το έχει κάπου στα βάθος του μυαλού του να πάει να το δει! Η ταινία είναι ο ορισμός της μούφας! Πολύ μπλα μπλα, πολλή προώθηση, νούμερο 247 στο top 250 της ΙΜDB, αλλά ειλικρινά και βάζω το χέρι μου στη φωτιά, μετάνοιωσα τα 7 ευρώ (και δεν το παθαίνω συχνά).. Θα μπορούσα άνετα να τη δω σπίτι μου κατεβασμένη ή σε dvd, αλλά όχι στον κινηματογράφο.
Προς τί όλο αυτό το θάψιμο; θα μου πείτε... Δεν ξέρω ίσως το ότι είχα προσδοκίες που τώρα κοιμούνται κάπου στο βυθό του Ατλαντικού δίπλα στο κουφάρι του Τιτανικού, ίσως το ότι όλο το στόρυ ήταν παρατραβηγμένο, ίσως το ότι έφυγα μαγκωμένη από την αίθουσα; Δεν ξέρω...
Just for the record.. Η ιστορία είναι του Νeil Gaiman, για τον οποίο έχω ακούσει πολλά καλά λόγια, αλλά με απογοήτευσε τρομερά..
Αν δεν με εμπιστεύεστε, go check it out yourselves! Θα με θυμηθείτε!!

Tuesday, 13 November 2007

Δεν μπόρεσα να κρατηθώ τελικά...

Ξεχάστε ότι έχω γράψει τις τελευταίες μέρες... Μισοντυμένα και μισόγυμνα ανήλικα τσουλάκια, νοσοκομεία και γιαγιάδες που δεν με πάνε! Όλα!!!
Αν έχετε διαβάσει το Happy Birthday to ME post θα θυμάστε ίσως την υποσημείωση:

"Μπαμπάκα μου δεν ήρθε επιτέλους η ώρα να αποκτήσω κι εγώ ένα τουτού;;;
ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ!"

Ε λοιπόν, δεν ξέρω αν διάβασε το post, το μυαλό μου ή αν απλά υπέκυψε στις γλύκες και την γκρίνια μου, αλλά...

ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ!!!!

Το παραγγείλαμε την Πέμπτη που μας πέρασε, οπότε δεν έχει έρθει ακόμα (κλαψ), αλλά το περιμένω και δεν μπορώ να κρατηθώ!!!! Θα το δείξω και σ'εσάς!!!




Peugeot 107. Μικρό, χαριτωμένο, χαμογελαστό, κόκκινο!!!! Καινούριο και ΔΙΚΟ ΜΟΥ!




Έτοιμο για βόλτες και ταξίδια της στιγμής (χωρίς πολλές αποσκευές κι όπου μας βγάλει, δε χωράει πολλά το μικρό μου)...



Όποιος έχει κανένα κονέ στην Peugeot να σπρώξει λίγο να το πάρω πιο γρήγορα και θα του χρωστάω βόλτα!!!!

Sunday, 11 November 2007

You don't have to be a slut to be pretty


Κυριακή απόγευμα σήμερα, και στα φροντιστήρια αυτό σημαίνει διαγώνισμα.
Διαγώνισμα στο σπίτι μου σημαίνει καυγάς για το ποιός θα πάει το μικρό στο φροντιστήριο.
Σήμερα έχασα οικειοθελώς εγώ.
Έξω από το φροντιστήριο περίμεναν μαζί με τα άλλα παιδάκια κάτι κοριτσάκια από 15 μέχρι 17, ηλικίας Λυκείου εν ολίγοις. Με δεδομένο ότι έξω έχει ψόφο και ότι φορούσα, κρυουλιάρα ούσα, (έκανα κα στίχο) μπλούζα, πουλόβερ και μπουφάν, θα περίμενε κανείς τα κοριτσάκια αυτά να είναι ντυμένα αναλόγως...
Κι όμως... Φορούσανε φουστίτσες!!! Κι όχι φουστίτσες ότι κι ότι! 'Ισα ίσα κρύβανε τα βασικά, και με λεπτούλι καλσόν από κάτω... Αν τα πόδια τους δεν ήταν τόσο τέλεια περασμένα με κερί, θα μπορούσε κανείς να δει τις τρίχες τους σηκωμένες!
Οι φουστίτσες συνοδεύονταν από ξώβυζο μπλουζάκι (οκ τις ζηλεύω επειδή το στήθος μου είναι οριακά πάνω από την αμελητέα ποσότητα) με ένα σακάκι ή μπουφάν μπουφανάκι από πάνω...
Μόνο που τις έβλεπα κρύωνα... και σκεφτόμουνα σαν σωστή αμπελοφιλόσοφος..
Ότι κάποτε πρέπει κάποιος να πει σε όλα εμάς τα χαζά θηλυκά τα εξής:
1. Δε χρειάζεται να είσαι ξέκωλο για να είσαι όμορφη. Μπορείς κάλλιστα να είσαι όμορφη, γλυκιά, χαριτωμένη και ελκυστική και με λίγο πιο μακριά φούστα...
2.Δε χρειάζεται να είσαι ντυμένη με την τελευταία λέξη της μόδας αν δε σου ταιριάζει. Νιώθεις καλύτερα με τα ρούχα που ταιριάζουν στο σώμα και την προσωπικότητά σου, και όχι με εκείνα που σου προτείνουν οίκοι και μόδιστροι...
3.Όταν έξω έχει κρύο κανείς δε θα σε παρεξηγήσει αν αποφασίσεις να ντυθείς λίγο περισσότερο. Και μην ακούσω μαλακίες του στυλ "μμμμμπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος"!!!

Monday, 5 November 2007

Η black fairy στο Nαυτικό Νοσοκομείο Κρήτης

Ο ναύτης καλός μου πριν από μια βδομάδα μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο ΝΝΚ (βλέπε τίτλο) εξαιτίας ενός τρομερού πυρετού που τον μετέτρεψε στον Human Torch. Ο πυρετός κράτησε μέχρι την Τετάρτη. Παρ'όλα αυτά είναι ακόμα όμηρός τους, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι αύριο επιτέλους θα επιστρέψει σπίτι του!
Κάθε μέρα λοιπόν, σαν καλή σύζυγος, έκανα τον κόσμο κουβάρι βέβαια, αλλά έπαιρνα το αμάξι της μαμάς μου (να μάθουν να μη μου παίρνουν δικό μου!) και βρουμ, βρουμ δρόμο έπαιρνα δρόμο άφηνα για το νοσοκομείο.

Πρώτη επίσκεψη: Ψαρωμένη όσο δεν πάει, τρομοκρατημένη όσο ποτέ για την κατάσταση που θα τον έβρισκα, αλλά και επειδή φοβάμαι νοσοκομεία και στρατιωτικούς -φαντάσου ένα νοσοκομείο στο οποίο νοσηλευτές και νοσηλευόμενοι είναι στρατιωτικοί-, πλησιάζω το περίπτερο (όχι εκείνο με τα τσιγάρα και τις τσίχλες) στο οποίο ήταν η κοπελίτσα -με στολή του ναυτικού παρακαλώ- στην οποία θα έπρεπε να αφήσω την ταυτότητά μου (χάλια η φωτογραφία μου χάλια!!!) για να μπορέσω να μπω.
-Το όνομά σας, την ταυτότητά σας και το όνομα του ασθενούς θα μου πείτε; (ευγενέστατη)
Δίνω την ταυτότητα.
-Ναύτης Ασθενόπουλος. Μαύρη Νεραιδίδου.
-Εσείς είστε ο Ναύτης Ασθενόπουλος; με ρωτάει με βλέμμα σαν αγελάδας που μόλις είχε οργασμό.
-Σας μοιάζω για Ναύτης Ασθενόπουλος; απορώ μεγαλόφωνα και απομακρύνομαι.
Στράβωσε αλλά στ'αρχίδια μου. Με τέτοιο μαλλί και με φάτσα 15 χρονου κοριτσόπουλου της έκανα για άντρας; Αν είναι ποτέ δυνατοΣ!!!

Ρωτάω από δω, ρωτάω από κεί φτάνω κοντά στο θάλαμο του καλού μου, αλλά όπως πάντα έχω χαθεί. Βλέπω μια πόρτα "γραφείο προϊσταμένης" ή κάτι τέτοιο. Μπαίνω μέσα και ακούω χάχανα από το βάθος.
-Συγγνώμη... (φοβισμένη και όλο τύψεις που ενόχλησα) Ο Ναύτης Ασθενόπουλος σε ποιό θάλαμο είναι;
Το λογικό θα ήταν να ψάξει στο βιβλίο για να δει, αλλά στα μισά της πορείας ακινητοποιείται και μου λέει τον αριθμό.
-666. Εδώ δίπλα.
Αν και μου έκανε εντύπωση, δε ρώτησα πως και το ήξερε απ'έξω και απλά προχώρησα στο διάδρομο για να βρω το θάλαμο 666.

Πράγματι, δυο βήματα παρακάτω είδα στην πόρτα τον αριθμό που έψαχνα. Κοιτάω τρομοκρατημένη μέσα. Πάνω στο κρεβάτι ένας κάτωχρος και καταταλαιπωτημένος, κατατρυπημένος από εξετάσεις και ορούς άνθρωπος, που θύμιζε τον άντρα μου. Κι ένας ξάδερφός του στη μία από τις δυό καρέκλες. Πλησιάζω για να τον φιλήσω, θυμάμαι ότι δεν κάνει, κάνω μεταβολή. Σκέφτομαι ότι δεν είναι σωστό, πλησιάζω και τον χαϊδεύω σαν να 'ναι κουτάβι στο κεφάλι.
Κάθομαι για κανένα μισάωρο και δε βγάζω μιλιά, απλά τον κοιτάω. Τον λυπόμουνα όσο δεν πήγαινε άλλο και μου έβγαζε ταυτόχρονα και το προστατευτικό μου, έτσι χλωμό και άρρωστο που ήταν...
Τότε ΤΣΟΥΥΥΠ να σου η γιαγιά του! Ντρέπομαι, αλλάζω δυό τρία χρώματα, αλλά τί μπορώ να κάνω; Θα το υποστώ. Έμεινε λίγο πολύ ένα μισάωρο. Δε γύρισε όχι να μου μιλήσει, ούτε καν να με κοιτάξει! Ήμουν αόρατη, άγευστη, άοσμη σαν το οξυγόνο ένα πράγμα. Έφυγε κι ανέπνευσα ελεύθερα....

Σε λίγο σηκώθηκε κι ο ξάδερφος να φύγει να μας αφήσει λίγο μόνους μας να κάνουμε τρελίτσες (LoL αν κάναμε το παραμικρό θα θρούλιζε!). Σηκώνομαι από καρέκλα, κάθομαι στο κρεβάτι, του πιάνω το χέρι...
3 λεπτά πριν τη λήξη του επισκεπτηρίου σκάει μύτη ένας ένστολος γιατρός.
-Τί κάνει εκεί;
-Μου τρίβει το χέρι επειδή πονάει.
-Τί σου είναι;
-Ξαδέρφη.
-Αλήθεια Ξαδέρφη;
Χαμογελάει ο καλός μου με βλέμμα "βλάκας είσαι;"
-Το επισκεπτήριο δεν τέλειωσε; ξαναρωτάει.
-3 λεπτά ακόμα... του θύμισα.
Έφυγε, αφού έψαξε το βιβλίο που του είχα πάει. Πώς και δε διάβασε την κάρτα, απορώ. Θράσος ο άνθρωπος όχι αστεία!!!
Σε λίγο επέστρεψε να μου πει ότι τέλειωσε το επισκεπτήριο, κι έτσι εκμεταλλευτήκαμε το "15χρονη παιδούλα" που ανέφερα πιο πρίν, και έμεινα λίγο παραπάνω με την πρόφαση ότι περιμένω τη μαμά μου! χεχε

Οι υπόλοιπες μέρες πέρασαν με τον καλό μου σε ατομικό θάλαμο να λιώνει στην τηλεόραση, να υφίσταται κουλές επισκέψεις, να σνομπάρει το φαΐ του νοσοκομείου (αφού του πηγαίναμε από σουβλάκια μέχρι τούρτα γενεθλίων οι απ'έξω τί να το κάνει;) και να κάνει φιλίες με τις νοσοκόμες που "πασάκο" μου τον ανεβάζανε, "Ν. μας τον κατεβάζανε". Μήπως να ζηλέψω;;;

Τελευταία επίσκεψη: Παίρνω το αμάξι και κατευθύνομαι προς το ΝΝΚ, με Red Hot Chilli Peppers στο cd player, να σιγοτραγουδάω και οδηγώ άνετα και όμορφα σαν να πήγαινα για καφέ και όχι για επίσκεψη σε νοσοκομείο (πάνε και φόβοι και όλα). Μπαίνω μέσα, αφήνω ταυτότητα, βρίσκω το θάλαμο χωρίς βοήθεια (ρουτίνα μου 'χει γίνει πιά η διαδικασία), μπαίνω μέσα κλείνοντας πίσω μου την πόρτα, του ρίχνω ένα φιλάκι χωρίς φόβο να κολλήσω αλλά με πολύ πάθος, και κάθομαι στο κρεβάτι.
Πάνω που με έχει πάρει αγκαλίτσα, ανοίγει η πόρτα, πετάγομαι και σε κλάσματα δευτερολέπτου βρίσκομαι στην καρέκλα. Τραπεζοκόμος. Δε χρειαζόμασταν το φαγητό του, οπότε έφυγε εξίσου γρήγορα. Ξαναπηδάω στο κρεβάτι.
Σε λιγάκι τοκ τοκ στην πόρτα, η γιαγιά. Δεν έχω προλάβει να κάτσω στην καρέκλα πριν να την ανοίξει τελείως. Θέλω να ανοίξει να με καταπιεί η γη. Κάθεται λίγο και πάνω στην ώρα που ζητάει να της πάρουμε τηλέφωνο για ταξί, έχει ωριμάσει μέσα μου η σκέψη να φύγω. Μου μίλησε βγαίνοντας. Πρόοδος.
Ξανακάθομαι στο κρεβάτι, σίγουρη ότι δε θα 'ρθει κανένας άλλος. Χα! Πόσο γελασμένη ήμουν! Χτυπάει η πόρτα και μπαίνουν μέσα οι δύο αδερφές του μπαμπά του (συμπαθέστατες) και... η άλλη γιαγιά του! (Γαμώ την ώρα και τη στιγμή που δεν έφυγα, γαμώ!!!) Τί να κάνω είναι αργά να φύγω τώρα. Σηκώνομαι από το κρεβάτι, κάθομαι στο μπράτσο της μιας καρέκλας και περιμένω να δω την εξέλιξη της υπόθεσης... Μπίρι Μπίρι οικογενειακό και χαχαχά, μάθαμε και ότι ο παππούς είχε μια τάση να το σκάει από τα νοσοκομεία (από κεί το 'χει πάρει και ο άλλος... τώρα εξηγούνται οι τάσεις φυγής!). Τον έπιασε η νοσοκόμα την ώρα που έτρωγε σουβλάκι και φρίκαρε, της έκανε γλύκες και τον άφησε να το φάει. Εμένα υποψιάστηκε η μαλακισμένη ότι του το πήγα!!! Με στραβοκοίταξε η ηλίθια! Στην έξοδο, η έτερη γιαγιά με χαιρέτησε ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ! (LoL)
Μετά από όλες αυτές τις τρομακτικές εμπειρίες η ώρα πήγε 8 και έπρεπε να την κάνω... Τον άφησα με τις ευχές μου να βγεί την επόμενη, και μάλλον έτσι θα γίνει.
Άντε γιατί πολύ το καθυστερήσαμε και θα 'ρθω να τα σπάσω όλα εκεί μέσα!

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ στο ΝΝΚ να κλείσει άμεσα γιατί δεν έχει και καμιά ουσιαστική χρησιμότητα, πέρα από το να φυλακίζει για μια βδομάδα κάποιον που πάει να πάρει άδεια!
Ασταδιάλα! Τσαντιστηκα πάλι!

Thursday, 1 November 2007

Γερνάω....

Σηκώνει το ποδαράκι της, το περνάει πάνω από τη γραμμή που βρίσκεται μπροστά της, χαμογελάει και πατάει γερά στο πάτωμα!!!! Tρίτη δεκαετία της ζωής μου σου 'ρχομαι!

Από αυτή τη στιγμή και μέχρι αύριο το βράδυ στις 23.59 έχω γενέθλιααααα!

Κλείνω αισίως τα 20 και μπαίνω στα
21

Χρόνια Μου Πολλά!!!!

Μπαμπάκα μου δεν ήρθε επιτέλους η ώρα να αποκτήσω κι εγώ ένα τουτού;;;
ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ!