Monday, 29 October 2007

Θυμάσαι..;

Θέλω να πάμε ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο... Το δικό σου βέβαια, έχω εγώ βρε χαζούλι;
Τι κι αν πάθουμε λάστιχο; Τι κι αν αργήσουμε πάλι και φύγει το αεροπλάνο χωρίς εμένα; Πάντα θα υπάρχει το επόμενο...
Θέλω να μ'αφήνεις να σου μιλάω σ'ολόκληρο το δρόμο για κάθε μικρή κι ασήμαντη λεπτομέρεια της ζωής μου, να σε πρήζω και να το ξέρω, κι όμως να μη μου ζητάς να σταματήσω.. Θα 'κανες άραγε το ίδιο και τώρα;
Θέλω να βάζουμε τις μουσικές σου και να τραγουδάμε και να μην αλλάζουν τα cd παρά μόνο όταν θα βάζω εγώ το μαγικό χεράκι μου... Ξεχνάς πάλι ότι είμαι νεραϊδούλα, ε;
Θέλω να οδηγείς πάλι ώρες πολλές κι έξω να είναι νύχτα ή να βρέχει, κι εγώ να μετράω φορτήγα και αγελάδες, και να ενθουσιάζομαι μ'εκείνο το βυσσινί λεωφορείο με το άσπρο άλογο.. Αν κουραστείς θα οδηγήσω εγώ, μόνο που θα αργήσουμε κι άλλο να φτάσουμε. Δε σε πειράζει, έτσι;
Θέλω να με βλέπεις ότι έχω κουραστεί και να μου λες να κοιμηθώ κι εγώ -αγύριστο κεφάλι- να επιμένω "όχι, όχι, όχι.." και να συνεχίζω να μιλάω και να μετράω ποτάμια. Ένα, δύο, τρία στη σειρά. Θυμάσαι μήπως πως τα λένε;
Θέλω να πάμε ένα ταξίδι σαν το περσινό.. Μακριά.. Οι δυο μας... Τέτοιες μέρες ήτανε...

Θυμάσαι..;

Sunday, 28 October 2007

Girls just wanna have fun...

H μια δεν είχε όρεξη να βγει, η άλλη δεν είχε λεφτά, η τρίτη απλά ακολούθησε την παρέα, κι έτσι βρεθήκαμε, τα τρία χαζοχαρούμενα που κολλήσαμε στα διαλείμματα και στα κενά ενός φροντιστηρίου της πόλης, να αράζουμε σ'ένα ημιυπόγειο δωματιάκι, τον προσωπικό χώρο της έτερης Χανιώτισσας που ξέμεινε εδώ, φοιτήτρια κι αυτή του επονείδιστου Πολυτεχνείου Κρήτης.

Ξεσπάσαμε τα νεύρα μας αγκαλιά με ποπ κορν και πατατάκια, γκρινιάζοντας για το πόσο έχουμε παχύνει. "Θάψαμε" κόσμο, βαφτίζοντας τις κακίες μας στην μπύρα, η οποία μας έκανε να τρέχουμε στο μπάνιο κάθε 5 λεπτά (καταραμένο αλκοόλ) και να γελάμε με τα ίδια μας τα χάλια. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο με την οδηγό πιωμένη για να κάνουμε τσιγάρο, μια και το σπίτι είχε γεμίσει κατασκόπους, και καταλήξαμε να χασκογελάμε σε μια παραλία, ακούγοντας Muse και Placebo από ένα cd που κολλούσε κάθε δυο λεπτά.

Θυμηθήκαμε πόσο μας αρέσει να το κάνουμε αυτό, απηυδησμένες που οι περιστάσεις δεν μας επιτρέπουν να το κάνουμε συχνότερα, βρίζοντας το Ρέθυμνο που έχει κλέψει την Ξανθιά και τους ίδιους μας τους εαυτούς που σκορπιζόμαστε δεξιά και αρίστερα με άλλες παρέες, λιγότερο ουσιαστικές..

Πώς μπορώ άλλωστε να ξεχάσω το πάρτυ της Σ., το πρώτο μου μεθύσι, που το προκάλεσε η Ξανθιά με εκείνο το απαίσιο σφηνάκι ουίσκι και την πίτσα που με μπούκωσε μετά για να μην είναι σκέτο..; Η μήπως μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου το τσιγάρο, το πρώτο και τελευταίο, που έκανα τράκα κάποιο βράδυ κλαίγοντας από τη Ν., στην ίδια εκείνη παραλία..;

Είναι, λοιπόν, κάτι τέτοια μισομεθυσμένα βράδια, που φτιάχνουμε τις αναμνήσεις που θα έχουμε να μας φέρνουν κοντά, κι εμείς τα αφήνουμε να πάνε χαμένα...

( 4 days left )

Tuesday, 23 October 2007

All i need is a simple excuse...

Χτες τα ξημερώματα, εκεί που καθόμουνα και αγρυπνούσα για τους εντελώς δικούς μου προσωπικούς λόγους, ξαφνικά είχα μια αναλαμπή... Άρχισα να τραγουδάω, ή μάλλον να επαναλαμβάνω στο μυαλό μου μια φράση, κάτι που ναι μεν μου φαινότανε γνωστό, ήξερα δηλαδή το στίχο και τη μελωδία, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ περί τίνος επρόκειτο. Σηκώθηκα, λοιπόν, και έγραψα τη φράση σ'ένα χαρτί και το πρωί που ξύπνησα το έψαξα στο google...
Aχα... "Enchantment" από Paradise Lost... Γνωστός ο τίτλος... Ψάχνω και στη μουσική μου από δω από κεί και το βρίσκω...
Με τις πρώτες νότες των πλήκτρων κατάλαβα τι είναι, καθώς και την ιστορία για το πως βρέθηκε στον υπολογιστή μου, πριν από 2 και χρόνια.. Παίζει να πήγαινα ακόμα σχολείο, τώρα που το καλοσκέφτομαι...
Ευχαρίστησα νοητά τον άνθρωπο που μου το είχε στείλει για το κομμάτι για άλλη μια φορά, κι ας έχουμε χαθεί εδώ και πολύ καιρό, και πάτησα το repeat...
Όποιος δεν ξέρει το άσμα και δε φοβάται ότι τα μουσικά μας γούστα δε συμπίπτουν, πατάει play στο μπλέ κουτάκι εδώ δίπλα...
Enjoy!

Sunday, 21 October 2007

Η ΕΡΤ για τα άτομα με ειδικές ανάγκες


Διάβαζα προ καιρού ότι οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ είναι πολύ περήφανοι που, με βοήθεια και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή ένωση φυσικά, θα ξοδέψουν 24 εκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία ειδικών προγραμμάτων για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τόσο στην αναλογική, όσο και στην ψηφιακή version της ΕΡΤ.
Απορώ εγώ τώρα, σαν πολίτης και σαν άνθρωπος που έχει συναναστραφεί άτομα από αυτά που λέμε πως έχουν ειδικές ανάγκες, τί είναι καλύτερο για κάποιον που δεν έχει την ευτυχία και το προνόμιο να είναι "φυσιολογικός"; Να κλειστεί σπίτι και να παρακολουθεί τα πανάκριβα προγράμματα που ετοίμασε ειδικά για κείνον η ΕΡΤ; Δε θα ήταν προτιμότερο να δινόταν αυτό το εξωφρενικό, για τα αυτιά μου και για την αντίληψη του κάθε μέσου 'Ελληνα, ποσό για το σχεδιασμό και τη δημιουργία ιδρυμάτων και σχολείων για τα άτομα αυτά; Δε θα βοηθούσε στην ενσωμάτωσή τους σε κάποια, έστω και περιορισμένα, κοινωνικά σύνολα, ενώ παράλληλα θα μπορούσε ίσως να ελαφρύνει τις οικογένειές τους από την, κακά τα ψέματα, δυσβάσταχτη ευθύνη της φροντίδας τους;
Θεωρώ πως η υποκριτική και πολύ άσχημα σχεδιασμένη στρατηγική της ΕΡΤ για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, όχι μόνο δε δείχνει την ευαισθησία της ελληνικής κοινωνίας για τους ανθρώπους αυτούς, αλλά και βοηθά στην εξάπλωση των διακρίσεων και του ρατσισμού εναντίον τους.
Ντροπή τους!

Friday, 19 October 2007

Σήμερα το Blog Κερνάει

Επειδή τόσες μέρες μέσα στο σπίτι τα έχω παίξει, είπα να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό... Voila!!!



(Μιλφειγ για όσους δεν κατάλαβαν)

Thursday, 18 October 2007

Σκόρπια

1. Ήμουν άρρωστη από την Παρασκευή. Τα συμπτώματα τα κλασσικά που περνάνε γρήγορα συνήθως: πονόλαιμος, πυρετός, καταρροή, βήχας και αδυναμία. "Θα περάσει, έλεγα κάθε μέρα, κι αν αύριο δεν είμαι καλά θα πάω στο γιατρό." Όσο πήγατε εσείς πήγα κι εγώ, κι ας ήμουν πτώμα μέχρι την Τρίτη. Τετάρτη είμαι καλά επιτέλους, αν και ψιλοβληχω λίγο και το πρωί που ξυπνάω το αναπνευστικό μου είναι τόσο χάλια, που με το ζόρι εξασφαλίζω το απαραίτητο οξυγόνο για τη λειτουργία του εγκεφάλου μου (γιαυτυό δεν την παλεύω!!!). Αγνοώντας το γεγονός ότι δεν είμαι απολύτως καλά, κουκουλώνομαι καλά καλά και πάω για καφέ με τις κολλητές μου. Είναι δυνατόν να είναι η ξανθιά τόσες μέρες Χανιά και να μην την έχω δει; Και σαν να μην έφτανε αυτό, βγήκα και το βράδυ για μπυρίτσα.
Μέχρι εδώ όλα ωραία όλα καλά, προφανώς. Όμως δεν είχα υπολογίσει ένα πράγμα! Πόσο ύπουλος είναι ο οργανισμός μου. Έτσι λοιπόν, εκεί κατά τις 4 τα ξημερώματα ξύπνησα γιατί κρύωνα υπερβολικά. Βάζω μια μπλούζα ακόμα και ξαναξαπλώνω. Δεν έκανε και πολλά πράγματα, οπότε βάζω και μια δεύτερη κουβέρτα. Πάλι δεν είδα κανένα τρομερό αποτέλεσμα και σκέφτομαι "Μωρέ δε βάζω κανένα θερμόμετρο;" Το έβαλα και τότε μπόρεσα να εξηγήσω για ποιό λόγο έτρεμα σαν το ψάρι τόση ώρα! ΠΥΡΕΤΟΣ!!! ο οποίος ανέβαινε σιγά σιγά και ύπουλα... Χαπακώνομαι, Ξανακουκουλώνομαι και περιμένω... Όταν το θερμόμετρο δείξει το φιλικότατο στα μάτια μου εκείνη τη στιγμή 37.2, ηρεμώ, κουλουριάζομαι σα γατί μέσα στο βουνό από κουβέρτες που είχα δημιουργήσει και κοιμήθηκα μέχρι το πρωί, οπότε και ήρθε η μαμά μου να με ξυπνήσει να πάω στη σχολή. Της εξήγησα το σκηνικό, άλλαξα πλευρό και έμεινα για μία ακόμα μέρα σπίτι.

2. Όταν ένας άνθρωπος που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την οικοκυρική ονειρευτεί σε δυο διαφορετικά όνειρα ότι μαγειρεύει και πλένει ρούχα στο χέρι σημαίνει κάτι;;; Μου λέει το υποσυνείδητο "μάθε να κάνεις καμιά δουλειά" άραγε;

3.Μπορεί να μου πει κάποιος για ποιό λόγο υπάρχουν και κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους άνθρωπου που άμα δουν κοπελίτσα μόνη της στο δρόμο θα την πάρουν από πίσω χαζοκοιτώντας; Και όχι τίποτα άλλο, ακόμα και αφού τους έχεις κάνει τσαμπουκά ("Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;" " Τί κοιτάς ρε ξελιγωμένε" κλπ), το ίδιο λιγουροστιλάκι έχουνε, νομίζοντας ότι τους προστατεύει το κράνος που φοράνε!!
Warning Warning!!! Την επόμενη φορά που θα γίνει αυτό, παίρνω τον αριθμό της μηχανής και καπάκι τηλέφωνο τους μπάτσους!

Sunday, 14 October 2007

"I'm only happy when it rains" my ass...


Το κομματάκι από Garbage γνωστό και μη εξαιρεταίο. Χαρούμενο, ζωηρούλι, ανεβαστικό, κατ'εμέ πάντα, που δεν ακούω ντιριντάχτα βρε παιδί μου!
Και έρχομαι τώρα εγώ να αναρωτηθώ: Τα σπάει με τη βροχή ο καλλιτέχνης; What kind of weirdo would feel that way?
Ξέρω ότι σε πολύ κόσμο αρέσει η βροχή, ειδικά όταν είναι σπίτι τους στα ζεστά και τη βλέπουν έξω. Σόρρυ παιδιά αλλά είστε μάλλον ανώμαλοι! Το δηλώνω για να είμαι ξεκάθαρη:

ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΗ ΒΡΟΧΗ!

Όσο τίποτα άλλο όμως. Είναι το πιο καταθλιπτικό, ενοχλητικό, σπαστικό και μονότονο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό αυτή τη στιγμή που ακούω τον ήχο της καταραμένης σκατοβροχής που πέφτει έξω!
Ξέρω ότι το να αναφέρομαι στη βροχή με τόσο άσχημο τρόπο εκνευρίζει τους πολλούς θαυμαστές της, αλλά έχω το ελαφρυντικό ότι ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ και να κάνω εγώ, δεν μπορώ να το αλλάξω!
Kαι, κακά τα ψέματα, σαν μέλλουσα επιστήμων του περιβάλλοντος (μη χέσω) έχω μια x επίγνωση παραπάνω της σημασίας της, οπότε για το λόγο αυτό και μόνο δεν προσπαθώ να βρώ κάποιον τρόπο να την εξαφανίσω από αυτόν τον πλανήτη!!!

Χαρείτε λοιπόν τώρα σκουλήκια τη σκατοβροχή σας γιατί σε ένα εξάμηνο θα ξανάρθει το καλοκαίρι, και τότε εγώ θα γελάω σατανικά από ευχαρίστηση!

Saturday, 13 October 2007

Μη χαίρεστε! Δεν ψόφησα ακόμα!

Τον τελευταίο καιρό έχω χαθεί, i know...
Σας λείπω απίστευτα, i know...
Είμαι ασυγχώρητη, i know...

Απλά δεν έχω τίποτα να γράψω. Για το ΠΑΣΟΚ δε μιλάω, μιλάνε όλοι οι άλλοι. Έλεγα να στείλω δυο κατάρες στο Χριστόδουλο να μας αδειάσει τη γωνιά, αλλά τον λυπάμαι, ακόμα δεν ψόφησε κι αυτός και τρέχουν να βρούνε διάδοχο. Έλεγα να γράψω για την ανεξήγητη χαρά που με είχε πιάσει για την αρχή του εξαμήνου, αλλά στο μεταξύ μου πέρασε. Έλεγα να γράψω για το τεράστιο κριθαράκι που έβγαλα στο μάτι μου και πως εξ'αιτίας του δεν μπορώ να βάλω φακούς και κυκλοφορώ σαν κουκουβάλια με τις γυαλαμπούκες, αλλά έφυγε και αυτό. Έλεγα να σας πω για τα γενέθλια των δυο ξανθών φιλενάδων μου με διαφορά δυο ημερών, αλλά περάσανε κι αυτά. Έλεγα ν'αναφερθώ στο γεγονός ότι αρρώστησα για άλλη μια φορά, που είχε σαν αποτέλεσμα την αναβολή του εορτασμού των γενεθλίων της ξανθιάς της Παρασκευής, αλλά θα μπορούσε να μου πει κανείς ότι δεν είμαι το κέντρο του κόσμου (κι ας ήξερα ότι έχει άδικο όποιος θα τολμούσε να πει τέτοιο πράγμα!). Κι αν, τέλος, έλεγα για το όνειρό μου που το πρωί είχε γίνει πραγματικότητα θα μου λέγατε "σιγά μωρέ μην είναι και κληρονομικό το χάρισμα!".

Έτσι, μια και δε σας μίλησα για κανένα από τα παραπάνω θέματα, και δεν ξέρω κι αν θα σας μιλήσω για τίποτα άλλο σύντομα, θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τα εκατομμύρια των αναγνωστών αυτού του blog, αλλά ίσως παραμείνω εξαφανισμένη για λίγο καιρό ακόμα, ίσως κι όχι...

Στο μεταξύ, διαβάστε το "Μαύρο Βιβλίο" του Τούρκου Νομπελίστα Ορχάν Παμούκ, που βρίσκεται στο προσκεφάλι μου τον τελευταίο καιρό, αν και το έχω τελειώσει εδώ και 2 βδομάδες. Δεν μπορώ να το αποχωριστώ! Εκπληκτικό!

Wednesday, 3 October 2007

Πολεμική ανταπόκριση....

Θέλω να συγχαρώ πρώτα και πάνω απ'όλα όσους πανέξυπνους από το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης των Χανιών αποφάσισαν να μετακινήσουν τη λαϊκή αγορά της Τετάρτης στο δρόμο που περνάει κάτω από το σπίτι μου, μην έχοντας λάβει υπ'όψιν τα παρακάτω δεδομένα:
  • τη στενότητα του δρόμου, που καθιστά την τοποθέτηση των πάγκων και την κυκλοφορία των πεζών άθλο
  • το γεγονός ότι η γειτονιά είναι πυκνοκατοικημένη και, από ένα αυτοκίνητο να είχε κάθε οικογένεια, που αρχίδια 2 και 3 έχουμε οι περισσότεροι, η απαίτηση να μείνει από τις 6 το πρωί μέχρι τις 3 το μεσημέρι ολόκληρος ο δρόμος που παρκάρουμε άδειος θα προκαλούσε αντιδράσεις
  • την κυκλοφοριακή συμφόρηση που δημιουργείται στους δρόμους της γειτονιάς, την οποία δεν είχε προβλέψει κανένας, και έτσι ο ΕΝΑΣ μπάτσος της δημοτικής αστυνομίας δεν μπορούσε να τη χειριστει
Θέλω επίσης να τους ευχαριστήσουμε για την ενημέρωση που έκαναν στους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι ένα ωραιότατο μεσημεράκι Τρίτης είδαν κίτρινες γραμμούλες και αριθμούς στα πεζοδρόμιά τους, μην μπορώντας να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται, και αργότερα, το απόγευμα εκείνης της μέρας είδαν και τα ραβασάκια στα παρμπρίζ τους, που τους ζητούσαν να μην παρκάρουν επί της οδού Τάδε την επόμενη μέρα, αλλά και κάθε Τετάρτη. Α βάλανε και ειδική σημανσούλα γιαυτό, ώστε να είναι καλυμμένοι και να μπορούν να μοιράσουν άνετα κλήσεις...!


Σήμερα το πρωί, όμως ΠΟΛΥ ΠΡΩΙ ΜΙΛΑΜΕ, εκεί κατά τις 6.30, και αφού είχα κοιμηθεί για κανένα δίωρο, άρχισε σιγά σιγά το σούσουρο κάτω ακριβώς από το παράθυρο του δωματίου μου. Σηκώθηκα πολύ ήρεμα, έκλεισα το τζάμι του παραθύρου για να μην μπαίνουν θόρυβοι και μυρωδιές, και ξανάπεσα. Σε άλλο ένα μισάωρο η φασαρία έγινε εντονότερη. Μάζεψα την κουβερτούλα και τα 3 (ζωή να έχουνε) μαξιλαράκια που μου είναι απαραίτητα για να κοιμηθώ και μεταφέρθηκα στο κρεβάτι των γονιών μου, στην άλλη μεριά του σπιτιού. Και για λίγη ώρα, είχε αποτέλεσμα.


Όμως, πόσο ρομαντική μπορεί να είμαι...! Περίμενα ότι θα τη βγάζανε στο μουγγό όλη μέρα και ήμουν σαφέστατα γελασμένη! Κατά τις 9, 9και αρχίσανε να φωνάζουνε, κατά ένα μονότονο, με σταθερή συχνότητα τρόπο, τα ίδια και τα ίδια. Έβαλα ένα ακόμα μαξιλάρι πάνω από τ'αυτιά μου, άλλαξα πλευρό και, του κάκου όπως αποδείχτηκε, προσπάθησα να κοιμηθώ. Συνέχισα την προσπάθεια να βρω το χαμένο μου ύπνο και το όνειρό μου που είχε μείνει εδώ και ώρες στη μέση για αρκετή ώρα, αλλά μια και δεν είχε αποτέλεσμα, σηκώθηκα κ εφτιαξα καφέ.


Όταν μου σπάσανε πάααααρα πολύ τα νεύρα με τις καταραμένες κραυγές τους, έβγαλα ωραία ωραία τις πυτζαμούλες μου και ντύθηκα στα παραλλαγής. Βρήκα δίπλα στις σκιές και στα ρουζ τα χρώματα που βαφόμασταν τότε με το Ράμπο, συγκράτησα και τη μπούκλα με την κόκκινη κορδέλα που ήταν δικό μου χαρακτηριστικό, αλλά το βάλανε στην ταινία για κείνον τον άχρηστο (δεν του μιλάω έκτοτε, μου έφαγε τη δόξα), και βγήκα στο μπαλκόνι...
Αλλά για να μην πάω μέσα, δεν είναι Βιετνάμ εδω, δεν σκοτώνουμε οποιον κάτσει, έπιασα όχι το όπλο μου, αλλά την ψηφιακή, οπότε...!
Πάρτε και φωτογραφία του χάους που λειτούργησε σα γαμημένο ξυπνητήρι σήμερα.

Αφιερωμένο στον αξιότιμο Δήμαρχο της πόλης μας! Κeep jerking off!
Love, Rambo...
(δεν ειναι απο τα πιο σιχαμένα πλάσματα στη γη;;)