Wednesday, 26 September 2007

Σ'όποια αγκαλιά και να κοιμάσαι, εγώ μαζί σου θα ξυπνάω...

Πήρε μια βαθιά ανάσα με τα μάτια ακόμα κλειστά. Δεν ένοιωθε ούτε χέρια ούτε πόδια, δεν είχε δύναμη να κινηθεί, ούτε τα βλέφαρά του να ανοίξει. Ένα βουητό στ'αυτιά του κι ένας γαμημένος πονοκέφαλος του φώναζαν πως για άλλη μια φορά είχε πιεί πολύ. Έμεινε για λίγο έτσι ακίνητος, μέχρι να σβηστούν από το μυαλό του και οι τελευταίες εικόνες του ονείρου του...
Άρχισε να εχει και πάλι έλεγχο του σώματός του με έναν μάλλον επώδυνο τρόπο. Το δεξί του χέρι ήταν μουδιασμένο από ένα βάρος που δεν ήταν δικό του. Έκανε να κινηθεί άλλα άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή.
Η μυρωδιά γυναικείων μαλλιών και η αίσθησή τους πάνω στο πρόσωπό του άρχισαν να του θυμίζουν κάπως το χτεσινό βράδυ. Μπορούσε σχεδόν να δει τις καστανές μπούκλες απλωμένες πανω στο μαξιλάρι και στο στρώμα μέσα από τα κλειστά του μάτια.
Τα άνοιξε για να έρθει αντιμέτωπος με ένα απρόσμενο σκοτάδι. Ώστε δεν είχε ξημερώσει ακόμα. Ήταν πολύ νωρίς. Δεν ήθελε να την ξυπνήσει. Απόφυγε ακόμα και το κεφάλι του να γυρίσει να την κοιτάξει, από φόβο μήπως την ενοχλήσει.
Έτσι βρέθηκε να αισθάνεται το σώμα της να μετακινείται ελαφρά με κάθε κοιμισμένη ανάσα της, τόσο ήρεμη, που τον ηρεμούσε κι εκείνον... Παρατηρούσε μέσα στο μισοσκόταδο, που το είχε πια συνηθίσει, οτιδήποτε βρισκόταν μέσα στο άμεσο οπτικό του πεδίο. Το φωτιστικό και τις κουρτίνες, τα ράφια της βιβλιοθήκης απέναντι που λύγιζαν από το βάρος των τοποθετημένων σε διπλές σειρές βιβλίων. Στο τραπέζι ακόμα το άδειο μπουκάλι και τα ποτήρια τους. Άδειο το ένα, ίσως το δικό το, μισογεμάτο το άλλο... "Μισογεμάτο..; έτσι δεν ξεχωρίζουν τους αισιόδοξους;" σκέφτηκε, και χαμογέλασε αναλογιζόμενος την υπόλοιπη ζωή του, που θα ξυπνούσε κάθε πρωί δίπλα της. Ναι, τελικά αυτό αρκούσε για να τον κάνει να αισιοδοξεί.
Παρατήρησε τότε κάτι που δε θυμόταν καθόλου. Κεράκια. Πολλά μικρά κεράκια σκορπισμένα παντού μέσα στο δωμάτιο, σβησμένα πια. Περίεργο. Δε θυμόταν πότε τα άναψαν. Κι ακόμα χειρότερα, δεν μπορούσε ούτε να φέρει στο μυαλό του την εικόνα της την ώρα που τα άναβε και τα σκόρπιζε στο χώρο.
Ξαφνικά ένα αεράκι έκανε την κουρτίνα να τιναχτεί. Φοβήθηκε πως η άκρη της θα έφτανε μέχρι το τραπέζι και θα έριχνε κάποιο από τα ποτήρια ή το μπουκάλι. Ψύχρα... Πάντα έτσι είναι το ξημέρωμα. Την ένοιωσε να μαζεύεται και να κολλάει όσο μπορούσε πάνω του. Κρύωνε. Έκλεισε πάλι τα μάτια του. Δε βιαζόταν να την κοιτάξει. Ήθελε όσο περισσότερο μπορούσε να αφεθεί στην ευτυχία που του προκαλούσαν οι υπόλοιπες αισθήσεις του ενώ την είχε μέσα στο χέρια του. Έγειρε προσεκτικά στο πλάι και έφερε το δεξί του χέρι γύρω από τον κορμό της. Την έσφιξε απαλά πάνω του για να μην κρυώνει.
Κάτω από το χέρι του, την ένοιωσε να ανατριχιάζει. Από το κρύο ίσως. Μπορεί και από την επαφή με το σώμα του. Αναστέναξε λίγο, γύρισε το κεφάλι της και τον φίλησε απαλά στο στόμα. "Καλημέρα μωρό μου. Ξύπνησες κιόλας; Δεν έχει βγει καλά καλά ο ήλιος ακόμα!"
Η φωνή ήταν διαφορετική. Άνοιξε, σαν να ξυπνούσε τώρα από κάποιον εφιάλτη τα μάτια του. Το πρόσωπο απέναντι από το δικό του δεν ανήκε σ'εκείνη. Της έμοιαζε πολύ, αλλά δεν ήταν εκείνη. Ακόμα και τα μαλλιά της, αν και καστανά, δεν είχαν τίποτα από τη λάμψη που θυμόταν να τον πλημμυρίζει, τότε, που τα τίναζε μπροστά στο προσωπό του κάθε πρωί...

Άλλη μια νύχτα είχε κοιμηθεί αγκαλιά με κάποια που δεν ήταν αυτή...

Sunday, 23 September 2007

The middle twenties crisis


Είσαι νέος. Εκεί γύρω στα 25.. Μπορεί 24, μπορεί και 27.
Είσαι σε ένα σημείο της ζωής σου που μάλλον είναι καθοριστικό για τα υπόλοιπα 50 χρόνια που πάνω κάτω έχεις σ'αυτόν τον πλανήτη (αν δεν αυτοκτονήσεις προσπαθώντας να δεις τι θα κάνεις, οπότε πάπαλα τα άλλα 50).

Πτυχίο; Check ή.. περίπου check. Βάλ'το μωρέ να υπάρχει. Το 'χω. 3 μαθήματα χρωστάω ακόμα.
Μεταπτυχιακό θα κάνω; Έτσι λένε οι γονείς μου ότι πρέπει, οπότε βάλτο να υπάρχει στη "to do list". Μέσα ή έξω; Θα εξαρτηθεί. Από το βαθμό πτυχίου, από τα οικονομικά, από τα προσφερόμενα αντικείμενα μελέτης. Πώπω... Ζαλίστηκα.
Αν πάω έξω, ξεχνάω αναγκαστικά τη ζωή που επί τόσα χρόνια έχτιζα. Πάνε οι φιλίες, οι σχέσεις, η ασφάλεια της ύπαρξης των γονιών μου δυο μέτρα ή και δυο πόλεις μακριά. Αν πάω έξω, πάει και η σχέση μου. Κρίμα.. Ήμασταν τόσο καλά μαζί. Λες αν φύγω να τη χάσω τελικά;
Αν όμως μείνω; Θα πρέπει να βρω μια δουλίτσα με την οποία ίσα ίσα θα εξασφαλίζω τα απαραίτητα δουλεύοντας σαν το σκυλί; Κι ακόμα κι αν βρεθώ σε μια πιο πλεονεκτική θέση απ' αυτήν, πέρα πό τη δουλειά τί;;
Οικογένεια, παιδιά; Βρε μήπως τελικά να πάω έξω για μεταπτυχιακό; Και θα πρέπει να χωρίσω την τωρινή, που ήδη γκρινιάζει "Πότε θα πάμε τη σχέση μας ένα βήμα παραπέρα;;; Τόσα χρόνια είμαστε μαζί..", οπότε θα τη γλιτώσω την κουλούρα για την ώρα.. Και παίρνω και την extra παράταση από το "Άντε παιδί μου να δω κι εγώ κανένα εγγονάκι πριν πεθάνω..". Φοιτητής είμαι ακόμα ρε μάνα! Πού χρόνος για παιδιά;
Ωχ.. Ξέχασα! Είναι και ο στρατός! Πως θα ξεμπερδέψω από αυτόν; Ένας χρόνος από τη ζωή μου αναγκαστικά χαμένος και αφιερωμένος στη μανούλα πατρίδα...

Είδες τί σου κάνει η πίεση από την κοινωνία; Μήπως τελικά η κρίση των 25 δεν είναι ένα παιχνίδι που έφτιαξα με το μυαλό μου παρατηρώντας τους 25άρηδες γύρω μου, άλλα όντως υφίσταται, και θα καθιερωθεί κάποια στιγμή επίσημα, όπως κι εκείνη της μέσης ηλικίας;;;

Thursday, 20 September 2007

sick....



Sorry που έχω εξαφανιστεί τώρα τελευταία και που δεν απαντάω και στα σχολιάκια σας, αλλά είμαι άρρωστο.. Ζητώ τη συμπόνια και την κατανόησή σας...
Νιαρρρρ...

Monday, 17 September 2007

Όμορφα...


Έτσι όπως τα καταφέραμε πάλι, τι να πω; Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα γράψω για τις εκλογές, αλλά όταν βλέπω ότι ο ίδιος ο λαός που μέχρι πριν ένα μήνα κατέκρινε (μεγάλη κουβέντα για ένα μάτσο πρόβατα) την πολιτική της Ν.Δ., σήμερα όχι μόνο την ψηφίζει, αλλά της δίνει τη δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση για άλλη μία τετραετία, δεν μπορώ να κρατήθω. Ήμουν της άποψης "Ψηφίστε οτιδήποτε εκτός από τους μαλάκες που κυβερνούσαν μέχρι χτες, για να τους δείξετε ότι κάτι δεν κάνουν σωστά" αλλά τελικά... κανείς μάλλον δεν σκέφτεται έτσι.. Τώρα είναι στους δρόμους και πανηγυρίζουν. Αύριο.. κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Εμείς οι φοιτητές να κάνουμε καταλήψεις διεκδικώντας τα αυτονόητα, οι εργαζόμενοι να παίρνουν 2-3 ευρώ αύξηση σε μια περίοδο που όλες οι τιμές αυξάνονται μέρα με τη μέρα και να λένε ευχαριστώ, οι συνταξιούχοι (χα τί είναι αυτοί;!;!;! αφού θα παίρνουμε σύνταξη μετά θάνατον!) να μην μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, κι ΕΚΕΙΝΟΙ να τρώνε από δω και από κεί ότι δεν πρόλαβαν την προηγούμενη τετραετία!
Να τους χαιρόμαστε!
Και του χρόνου!
Έτσι παιδιά συνεχίστε την καλή δουλειά...
Α και.. Βύρωνα πάλι υπουργός έτσι;;;

(χρώμα ανάλογο με το αποτέλεσμα!
αν και ίσως να ταίριαζε και το
ροζ-μπουρδελί,
που έλεγε και μια ψυχή...)

Thursday, 13 September 2007

Alter Ego..

Είχε βουλιάξει σα μουδιασμένη στο κάθισμα του αυτοκινήτου, μην μπορώντας πια να κουνηθεί. Έσφιγγε τα χέρια της, και τα νύχια της πλήγωναν τις παλάμες της, αλλά αυτή συνέχιζε... Κοιτούσε έξω από το παράθυρο και δε σκεφτόταν, απλά προσπαθούσε να ηρεμήσει... Χωρίς αποτέλεσμα... Άκουγε τη φωνή του, που φώναζε το όνομά της ξανά και ξανά στην προσπάθειά του να την επαναφέρει στην πραγματικότητα, άκουγε τα κομμάτια στο cd να τρέχουν το ένα πίσω από το άλλο, όμως ο ήχος ήταν τόσο μακρινός... Εξαφανιζόταν πίσω από τους θορύβους της καταιγίδας που λυσσομανούσε μέσα στο κεφάλι της... Έκανε προσπάθειες να πάρει ανάσες κανονικά, όμως άδικα. Το μόνο που κατάφερνε ήταν να αλλάζει τη ροή των δακρύων... Άφηναν μαύρες γραμμές πάνω στο make up και στο ρουζ, φτιάχνοτας έτσι χρώματα αλλόκοτα και μπερδεμένα πάνω στα μάγουλα και στη μύτη της... Τα μάτια της ήταν μάλλον αυτό που οι ποιητές αποκαλούσαν υγρά και ποτέ δεν καταλάβαινε τι εννοούσαν, κι έτσι συνήθως ήταν μουντζουρωμένα. Είχαν γύρω τους μαύρους κύκλους, πιο μαύρους από αυτούς που είχε από φυσικού της... Όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο είχαν σταματήσει και τα δάκρυα. "Μη δίνεις σημασία σε βλακείες..." Ήταν η γνώριμη τρυφερή φωνή του... Τον κοίταξε στα μάτια. Πού είναι άραγε κρυμμένος εκείνος που μιλούσε πριν από λίγο;

Sunday, 9 September 2007

Δείξε λίγη ανθρωπιά ρε φίλε..

Δεν θα έπρεπε να τσεκάρουν πόσο Άνθρωποι (το Α δεν είναι τυχαία κεφαλαίο) είναι οι φοιτητές της ιατρικής πριν τους δώσουν πτυχίο;
Είναι το επάγγελμα που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο προυποθέτει αυτός που το ασκεί να έχει μια κάποια ανθρωπιά και συμπόνια.
Δε λες έτσι απλά στη μούρη του άλλου

"Ας ελπίσουμε να πεθάνει από ηλικία πριν τον σκοτώσει αυτό."

Το επεξεργάζομαι μέρες τώρα αλλά δεν μπορώ να το χωνέψω με τίποτα.
Ναι, το ίδιο πράγμα σκέφτηκα κι εγώ όταν έμαθα για την κατάσταση και ότι μπορεί να καθυστερήσει η εξέλιξη της ασθένειας με την φαρμακευτική αγωγή, αλλά ρε πούστη μου ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΣ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ.
Για να έχεις πάει μαζί του στο γιατρό, είσαι συγγενής του.
Ακόμα κ αν περιμένεις να τα τινάξει για να τον κληρονομήσεις, ακόμα κι αν είσαι αναίσθητος και κυνικός όπως εγώ, σε ξενίζει αυτή η φράση....

Ντροπή σου ρε.
Θες να σε λένε και γιατρό.
Έπρεπε να είμαι εγώ εκεί όταν το είπες...

Friday, 7 September 2007

Wake me up when september ends...

Πάω για ύπνο τώρα...


Ελπίζω να μην ξυπνήσω πριν τελειώσει αυτός ο γαμημένος μήνας...

Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να μου επιφυλάσσει...

Καληνύχτα....

Monday, 3 September 2007

Εφιάλτες...


Το μυαλό μας είναι ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Βρίσκει ευκαιρία όποτε δεν είμαστε καλά και μας επιτίθεται με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Το δικό μου έχει την ικανότητα να αναπαράγει σκηνές από το παρελθόν με τη μορφή άσχημων ονείρων.
Έτσι και σήμερα. Ήταν το πρώτο βράδυ σ'αυτήν την εξεταστική που κατάφερα να ξαπλώσω και να με πάρει ο ύπνος σχετικά νωρίς, ώστε να είμαι ξεκούραστη και ήρεμη αύριο και να δώσω επιτέλους άλλο ένα μάθημα.
Και τότε ήρθε ο εφιάλτης. Ήταν σχεδόν η ίδια σκηνή, όπως έγινε και όπως την έχω ονειρευτεί άπειρες φορές, μόνο τοποθετημένη σε άλλο μέρος και με κάποια διαφοροποιήση στην κατάληξη.

Γενάρης 2006. Εκείνο το βράδυ μου είχε πει να έρθει να με πάρει, και απάντησα πως θα με πήγαινε από το σπίτι του η μαμά μου με το αυτοκίνητο, για να μην τρέχει άδικα. Δεν οδηγούσα ακόμα. Τελικά, όμως, αναγκάστηκα να ξεκινήσω με τα πόδια. Η απόσταση είναι μικρή, όχι πάνω από 10 λεπτά με τα πόδια. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής συνειδητοποίησα ότι κάποιος με ακολουθούσε. Επιτάχυνα το βήμα μου για να με χάσει, αλλά έκανε κι εκείνος το ίδιο. Όταν έφτασα στην πόρτα της πολυκατοικίας που έμενε, η πόρτα ήταν κλειστή, και δεν ήξερα ποιό κουδούνι ήταν το δικό του. Δεν πρόλαβα να τεντώσω το χέρι μου για να πιάσω το κινητό μου από την τσάντα, ώστε να του τηλεφωνήσω να ανοίξει την πόρτα, κι εκείνος είχε σταθεί ακριβώς από πίσω μου, ψιθυρίζοντας πράγματα που μέσα στον πανικό μου δεν συγκράτησα, και απλώνοντας τα χέρια μου προς το μέρος μου. Η φρίκη που ένιωσα εκείνη τη στιγμή δεν περιγραφόταν. Ήξερα πως ακόμα κι αν φώναζα, κανείς δε θα με άκουγε, μιας και η πολυκατοικία στεγάζει κυρίως γραφεία, άδεια εκείνη την ώρα, και οποιαδήποτε ελπίδα να φτάσει η φωνή μου ώς τον τέταρτο ήταν εξωπραγματική. Τη μια μοναδική στιγμή που μπόρεσε να καθαρίσει το μυαλό μου, τέλειωσα την κίνηση μου και άρπαξα το τηλέφωνο, σχεδόν αγνοώντας τον, και μόλις άκουσα τη φωνή στην άλλη άκρη, φώναξα "Μ. άνοιξε μου την κάτω πόρτα." Τόσο απλά. Στο άκουσμα του αντρικού ονόματος, και συνειδητοποιώντας πως αυτός που σήκωσε το τηλέφωνο είναι κοντά εξαφανίστηκε, μην μπορώντας να φανταστεί πως θα μπορούσα απλά να το έχω σκηνοθετήσει το όλο σκηνικό. Τόσο άντρας ήταν, να στριμώχνει κοριτσάκια σε σκοτεινά στενά, και να εξαφανίζεται μόλις ακούσει κάποιον που θα μπορούσε να του αντισταθεί. Τρέμοντας, και μετά βίας μπορώντας να κινηθώ, έφτασα μέχρι το διαμέρισμά του, οπότε και ξέσπασα σε κλάματα για ώρα. Πρώτη φορά μπροστά του.

Η σκηνή αυτή που κράτησε στην πραγματικότητα κάτι περισσότερο από ένα λεπτό ίσως, στο μυαλό μου κράτησε αιώνια και έκτοτε στοιχειώνει τον ύπνο μου, αρκετά συχνά.
Το σημερινό όνειρο ήταν, όμως, διαφορετικό. Η σκηνή εκτυλίχθηκε κάτω από το σπίτι του παιδιού που είμαστε τώρα μαζί, και αντί για το κινητό, άρχισα να φωνάζω μέχρι τη στιγμή που κατέβηκε κάτω για να τον διώξει... Ο τρόμος μου, όμως, και η αίσθηση της ανάσας του στο πρόσωπό μου και της του στο μυαλό μου ήταν ακριβώς τα ίδια...

Δεν ξέρω γιατί το έγραψα στο Blog αυτό. Είναι κάτι που πολύ λίγοι γνωρίζουν ότι μου έχει συμβεί, και ακόμα λιγότεροι πόσο άσχημα με είχε επηρρεάσει τότε, σε βαθμό που φοβόμουν να πάω οπουδήποτε εαν είχε πέσει το σκοτάδι... Ίσως για να ξορκίσω το κακό. Ίσως γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω πως αν το πω κάπου ακόμα, θα χαθεί από τη μνήμη μου. Ίσως πάλι, γιατί ελπίζω πως το διαφορετικό τέλος του σημερινού ονείρου, σημαίνει ότι το μυαλό μου έδιωξε τα φαντάσματα, κι αυτή η ιστορία θα αποθηκευτεί κάπου πολύ μακριά, μαζί με τις 'αλλες άσχημες αναμνήσεις μου...

Saturday, 1 September 2007

Όταν τα πρότυπα καταρρέουν

Παρατηρώντας τις οικογένειες γύρω μου, τη δική μου κ άλλες, πάντα μου έκανε εντύπωση η ιδιότυπη σχέση που αναπτυσσόταν ανάμεσα στα αδέρφια, πολύ περισσότερο όταν η οικογένεια είχε μόνο 2 ανήλικα μέλη. Τα μικρότερα αδέρφια κοιτάζουν τα μεγαλύτερα με ένα αίσθημα θαυμασμού και δέους, για όλα όσα μπορούσαν ή τους επέτρεπαν να κάνουν, σε αντίθεση μ'αυτά. Αυτό αρκετές φορές έχει σαν αποτέλεσμα το δεύτερο παιδί να προσπαθεί με κάθε τρόπο να μοιάσει με το πρώτο, ακούγοντας την ίδια μουσική, διαβάζοντας τα ίδια βιβλία και βλέποντας τις ίδιες ταινίες...
Αυτό ακριβώς συνέβαινε πάντα και στη δική μου οικογένεια. Το μεγαλύτερο από τα δυο παιδιά (η γράφουσα) είχε μέχρι πρόσφατα στο αίμα της τεράστιες δόσεις τελειομανίας και ανάγκης να είναι καταξιωμένη σε ότι κι αν καταπιανόταν. Και, καλώς η κακώς, πολλές δορές τα κατάφερνε. Αυτό έκανε φίλους και συγγενείς να παροτρύνουν τον αδερφό μου να μου μοιάσει, πράγμα που του προκαλούσε άγχος και πίεση σε τέτοιο βαθμό που δεν το άντεχε.
Οι στόχοι που έθετε ήταν κοντά σε εκείνους που στην ηλικία του είχα επιδιώξει, αλλά πάντα λιγάκι πιο κάτω (πχ δήλωσή του σε καθηγήτρια αγγλικών λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εξετάσεών μου για το lower: "Εγώ θα πάρω το lower me B!"). Έτσι γινόταν σαφές πως ο μικρός με θαύμαζε από μια απόσταση ασφαλείας, την οποία δυστυχώς φρόντιζα να συντηρώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, τονίζοντας με τον πιο απαράδεκτο τρόπο την "ανωτερότητά μου" έναντι αυτού, και καταρρακώνοντας φυσικά την αυτοπεποίθησή του!
Με δεδομένες τις παρακάτω καταστάσεις, που επί πολλά χρόνια οι καημένοι οι γονείς μας προσπαθούσαν να αλλάξουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ο μικρός κανόνιζε να σχεδιάζει τη ζωή του κινούμενος λίγο πολύ στα ίδια μονοπάτια που είχα χαράξει 4 χρόνια πριν.
Το τελευταίο διάστημα ωστόσο, η μεγάλη αδερφή του, που πάντα τον θάμπωνε με το θείο φώς που την περιέβαλλε (ανάθεμά τηνε!), έχει πέσει σε μια κατάσταση μελαγχολίας και παραίτησης, βάζοντας στην άκρη τους στόχους, τα όνειρα και τη σχολή της, για την οποία είχε τόσο αγωνιστεί.
Βλέποντάς την να έχει αποχωριστεί το περίβλημα της "πανσόφου τους αλιείς αναδειξάσης" ο μικρός έχει προβληματιστεί... Αυτό το "σκουλήκι" (έτσι την αποκαλεί τώρα) που βλέπει να σέρνεται από καναπέ σε κρεβάτι και από κρεβάτι σε καναπέ, δεν έχει καμία σχέση με το πρότυπο που τόσα χρόνια είχε στο μυαλό του.
Την κοιτάζει όλο συμπόνια και της χαιδεύει το κεφάλι λες και είναι κανένα χαζό 4χρονο, της προτείνει να της δώσει λεφτά για να πάει για ψώνια, τη ρωτάει κάθε μισή ώρα τί έχει... Της φέρεται πια σαν να είναι αυτός ο μεγαλύτερος αδερφός, που έχει υποχρέωση να την προσέχει, ξεχνώντας πως το πόσο μεγάλος είσαι δεν εξαρτάται μόνο από το ύψος.
Όλο αυτό το σκηνικό εξακολουθούσε για 2 βδομάδες και παραπάνω, στην ουσία από τη στογμή που άφησα την εξεταστική μου να πάει στο διάολο, μέχρι σήμερα, που απελπισμένη του φώναξα "Δεν πας να με λυπηθείς σε κανένα άλλο δωμάτιο του σπιτιού; Μου έχεις σπάσει τα νεύρα!", κλείνοντας και κλειδώνοντας ταυτόχρονα πίσω του την πόρτα...
Το ύφος του όλη μέρα έδειχνε πως τον είχα μάλλον απογοητεύσει περισσότερο από όσο κατάφερα τους προηγούμενους 8 μήνες που δεν είμαι στα πολύ καλά μου...
Είναι τελικά τραγικό να βλέπεις τα πρότυπά σου να καταρρέουν μέρα με τη μέρα μπροστά στα μάτια σου, αφήνοντάς σε να κινείσαι σε ανεξερεύνητες περιοχές...

(Πείτε με ψωνάρα, πείτε με καλαμοκαβαλημμένη, όμως όποιος γνωρίζει τον αδερφό μου ξέρει πως κάπως έτσι είναι...)