Friday, 31 August 2007

Σήμα Έναρξης (Part IIΙ)


Οι διακοπές του Πάσχα τελειώνουν. Οι σχέσεις της Μ. και της Κ. φαίνονταν να αποκαθίστανται μέρα με τη μέρα...

Τη Δευτέρα που ακολούθησε, ο Ν., πριν να φύγει για την πόλη που σπούδαζε, πέρασε μια ολόκληρη ώρα με τη Μ. στο φροντιστήριο. Αυτό την έκανε να χαρεί, και δεν της πέρασε από το μυαλό ότι εκείνος μπορεί να είχε πάει να δει την Κ., που την τελευταία στιγμή έπρεπε να φύγει, μιας και προέκυψε έκτακτο διάβασμα για ένα κατά τα άλλα απροειδοποίητο τεστ άλγεβρας...
Η επικοινωνία τους συνεχίστηκε κανονικά, μέσω μηνυμάτων και internet, και σιγά σιγά γνώριζαν ο ένας τον άλλον λίγο καλύτερα, μέσα από την ελευθερία που σου προσφέρει αυτό το απρόσωπο μέσο. Δεν μπορείς να δεις ούτε την ειρωνεία ούτε την αποδοκιμασία στο πρόσωπο του άλλου, και η δική σου αμηχανία δεν είναι τόσο προφανής.

Έφτασε εκείνη η αποφράδα ώρα, που όλοι οι μαθητές Β και Γ Λυκείου έτρεμαν. Πανελλήνιες!

Εκείνη ετοιμαζόταν για το πρώτο μάθημα. Όσο και να είχε διαβάσει, όσο και να είχε προετοιμαστεί, δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Είχε πάρει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, αλλά και πάλι καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Ο φόβος του άγνωστου, η επίγνωση του πόσο σημαντικές ήταν αυτές οι εξετάσεις για το υπόλοιπο της ζωής της, την τσάκιζαν καθώς πλησίαζαν οι μέρες των εξετάσεων... Αποφάσισε να κλείσει τα βιβλία της και να ξαπλώσει νωρίς. Όλη μέρα έφταναν από παντού μηνύματα για καλή επιτυχία και συμπαράσταση, κι έτσι αποφάσισε να αφήσει το κινητό ανοιχτό και τη νύχτα.
Χτύπησε λίγο πριν την πάρει ο ύπνος. Ήταν εκείνος. "Καλή επιτυχία πιτσιρίκι (μόνο εκείνος είχε το δικαίωμα να τη λέει έτσι). Καλό κουράγιο. Είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά." Μόλις το διάβασε τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Το άγχος που τόσες μέρες δεν είχε εκφράσει ξεχυνόταν από τα μάτια της σαν καταρράκτης, με αφορμή ένα sms! Τον ευχαρίστησε, στριφογύρισε για ώρες στο κρεβάτι και τελικά αποκοιμήθηκε.

Κάθε μέρα του έλεγε πως έγραφε, σχολίαζαν μαζί τα θέματα, της έλεγε σκηνικά που είχαν παιχτεί όταν έδινε εκείνος πανελλήνιες...
Δεύτερο Σάββατο των εξετάσεων. Εξεταζόμενο μάθημα: Ρωμαική και Βυζαντινή Ιστορία. Τα είχε πάει καλά, κι ας τη φοβόταν τόσο. Το μεσημεράκι, ενώ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει το διάβασμα για το επόμενο μάθημα, χτυπάει πάλι το κινητό. Ο Ν. Την ρωτούσε αν είναι καλά και πως τα πήγε.. Το τέλος του sms ήταν αποκάλυψη. Ήταν Χανιά για κάποια οικογενειακή υπόθεση και της ζητούσε να βρεθούν, αν δεν της έκανε κόπο! Τη βδομάδα που είχε περάσει δεν είχε βγει καθόλου, οπότε θα μπορούσε να του αφιερώσει λίγο χρόνο και να πάνε για ένα γρήγορο καφέ.
Στο δρόμο, καθώς πήγαινε να τον συναντήσει, της είχε καρφωθεί στο μυαλό η ιδέα ότι θα τον έβλεπε αλλά δε θα τον αναγνώριζε! Παράλογη ήταν, φυσικά, αλλά την έκανε να τρέχει λίγο περισσότερο, για να διαπιστώσει αν θα ήταν όντως έτσι! Έφτασε λίγο πιο νωρίς από ότι θα έπρεπε. Όταν τον είδε να έρχεται από μακριά, όχι μόνο τον αναγνώρισε, αλλά και ένιωσε το σφίξιμο στην καρδιά της πιο δυνατό από ποτέ! Της χαμογέλασε, τη φίλησε στα μάγουλα και κάτσανε σε ένα κοντινό καφέ.
Όση ώρα ήταν μαζί, συζητούσαν άνετα σα φιλαράκια που δεν τρέχει τίποτα. Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, αντί να αγχωθεί , αν είχε ξενερώσει, αν είχε ξεχάσει το κλικ που υπήρξε ανάμεσά τους, αυτό την ηρέμησε... Κουτσομπολέψανε λιγάκι τον κόσμο που περνούσε, μιλήσανε για τους στόχους της και για τη χρονιά που θα ακολουθούσε, που για κείνη θα ήταν δύσκολη, αλλά με τέτοιο τρόπο που την έκανε να νιώσει τόσο άνετα, ώστε να φτάσει στα όρια της λογοδιάρροιας!
Την τσάτισε λιγάκι που πλήρωσε αυτός, αλλά κατά βάθος της άρεσε που την πρόσεχε... Χωρίστηκαν και αυτή πετούσε από τη χαρά της. Δεν κατάφερε να διαβάσει όλη μέρα ούτε μια παράγραφο!

Η επικοινωνία τους προσωρούσε όπως και πριν. Οι σχέσεις της με τη Μ. είχαν διακοπεί οριστικά. Η Κ. περίμενε πώς και πως τη μέρα που θα ερχόταν για τις καλοκαιρινές διακοπές. Χωρίς να έχει κάτι σα δεδομένο, ένιωθε ότι αυτό το καλοκαίρι θα ήταν μοναδικό...

Αρχές Αυγούστου. Έφτασε Παρασκευή πρωί με το καράβι. Το ίδιο βράδυ, μετά από δική της προτωβουλία, κανόνισαν να βρεθούν. Είχε να τον δει 3 μήνες σχεδόν. Επί ώρες έκανε μπάνιο, προσπαθούσε να φτιάξει το μαλλί της, έβαφε και ξέβαφε μάτια και χείλια.. Προσπαθούσε να γίνει όμορφη για κέινον...
Είχαν κανονίσει να βρεθούν 11.30. Πρώτη φορά στη ζωή της έφευγε από το σπίτι τόσο αργά. Αγνόησε τη γκρίνια του μπαμπά της, και στο τέλος έκλεισε όλο αυτοπεποίθηση την πόρτα του αυτοκινήτου. Τον πήγε στο αγαπημένο της μέρος, και έκατσαν στη γωνιά της, εκεί από όπου μπορούσες να δεις τη θάλασσα από ψηλά... Μιλούσαν για 2 ώρες σχεδόν, όταν ξαφνικά σαν τη Σταχτοπούτα συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να φύγει, ήταν πια αρκετά αργά.
Προσφέρθηκε να την πάει εκείνος σπίτι. Όταν αρνήθηκε, τη συνόδευσε μέχρι το σημείο από που θα την έπαιρναν οι δικοί της. Δεν είχαν φτάσει ακόμα. "Θες να μείνω εδώ μέχρι να έρθουν;" τη ρώτησε. "Αν θες φύγε! Τόσο κόσμο έχει γύρω γύρω. Δε φοβάμαι. Λες να με κλέψουν;" απάντησε όλο νάζι εκείνη. Η απάντησή του ήταν κάτι που δεν είχε φανταστεί ούτε στα πιο τρελά της όνειρα: "Μπορεί... Είσαι πολύ όμορφη σήμερα!" Της χαμογελούσε και την κοιτούσε τόσο έντονα στα μάτια, που έστρεψε το βλέμμα της αλλού. Είδε από μακριά τη μαμά της να φτάνει, τον καληνύχτισε και έφυγε...

Την είχε πιάσει αδιάβαστη! Τι ήταν αυτό; Άπειρη καθώς ήταν δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η στάση του σώματός του, ο τόνος της φωνής του, το βλέμμα του που δεν άντεξε να κοιτάξει για λίγο ακόμα, ήταν προάγγελοι ενός φιλιού...

Η συζήτηση με την καινούρια της παρέα την αποθάρρυνε αρκετά, κι έτσι όσες φορές κι αν βγήκαν μαζί οι δυό τους, από κείνη τη μέρα κι έπειτα, ήταν επιφυλακτική και δεν έκανε ποτέ έστω ένα μικρούτσικο βήμα... Πίστευε ότι τον είχε απογοητεύσει και ότι αυτό ήταν... δε θα ήταν ποτέ τίποτα παραπάνω από δυο φίλοι...

Monday, 27 August 2007

Σήμα Έναρξης (Part II)

(συνέχεια από εδώ)

Όχι μία, αλλά 3 ολόκληρες νύχτες πέρασε άυπνη, με την εικόνα του και τη φωνή του να λέει το όνομά της στο μυαλό...

Περνούσαν οι μέρες βασανιστικά... Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη... Όλη μέρα κοιτούσε το κινητό και το παρακαλούσε να χτυπήσει. Δεν είχε το θάρρος να στείλει έστω ένα τυπικό και τάχα άνετο μήνυμα, να βρεθούν για καφέ. Πόσο μάλλον μόνοι τους!
Είχε σκάσει. Είχε μπει τόσες φορές στον πειρασμό που κόντευε να μάθει τον αριθμό απ'έξω! Ποιά; Αυτή που ούτε το δικό της δεν ήξερε!
Τελικά, η αφορμή βρέθηκε. Θα του γνώριζε τη Β., συμμαθήτρια της, που ο Ν. είχε ακούσει να αναφέρεται χιλιάδες φορές από ένα φίλο του. Στέλνει το sms και περίμενε με κομμένη την ανάσα. Όταν έφτασε η θετική απάντηση δεν ήξερε τι να κάνει! Έκανε δυο ώρες να ετοιμαστεί, αλλά ήταν εκεί στην ώρα της! Κι αυτός, περιέργως...
Χτυπάει το τηλέφωνο και ξαφνικά δαγκώνει τα χείλη της! Πανω στην ευτυχία της, ξέχασε να πει τι είχε κανονισει στη Μ. και να τη ρωτήσει αν θα ήθελε να πάει κι εκείνη.. Ήταν φροντιστήριο. Της πρότεινε να περάσει από κεί όταν θα τελείωνε.
Η ώρα που πέρασε ήταν πολύ καλύτερη από ότι θα μπορούσε η Κ. να περιμένει! Είχε λυθεί η γλώσσα της, έπιανε στον αέρα κάτι δονήσεις που δεν ήξερε πως να τις πάρει... Την κοίταζε λίγο περισσότερο από τις άλλες, της απηύθηνε συχνά το λόγο, που κ που την άγγιζε διακριτικά... Όταν δε η Β. ρώτησε αν παίζει κάτι μεταξύ τους, δεν ήξερε πως να μαζέψει εκείνο το χαμόγελο που έκανε το πρόσωπό της να λάμψει. Ώστε δεν ήταν όλα στο μυαλό της, κάτι υπήρχε, κάτι που έβλεπαν και άλλοι...
Το παραμύθι όμως δεν κράτησε και πολύ... Όταν έφτασε ο τυφώνας Μ. σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του. Τα νεύρα της δεν περιγράφονταν! Η παρέα ήταν μάλλον αρνητική απέναντί της από πριν, μετά από την εμφάνιση αυτή, έγινε ακόμα περισσότερο. Το ποτήρι ξεχείλισε, όταν ο Ν. της έκανε κάποια πειραχτική χειρονομία, και η Κ. έπρεπε να την κυνηγάει σ'όλο το Κουμ Καπί για την ηρεμήσει και να την πάρει στο τραπέζι πάλι... Αυτό που δεν μπορούσε η Κ. να καταλάβει ήταν γιατί είχε νευριάσει τοσο, αφού στην τελική βγήκαν μαζί!
Αποφάσισαν να αφήσουν το καφέ που θύμιζε τώρα περισσότεο πεδιο μάχης και να κάνουν μια βόλτα μέχρι τα Goody's. Το κλίμα δεν θα μπορούσες να πεις ότι ήταν πολύ καλύτερο. Η Μ. είχε δώσει ρεσιτάλ κακίας, και χρειάστηκε παρισσότερες από 3 χαρτοπετσέτες για να μαζέψει το δηλητήριο που κατα διαστήματα ξεχείλιζε από το στόμα της, με αποτέλεσμα, η Κ. να μην έχει μια όταν την χρειάστηκε!
Ο Ν., από ευγένεια περισσότερο, παρά από δοάθεση να την φλερτάρει, της έδωσε τη δική του. Του χαμογέλασε και τον κοίταξε στα μάτια. Έμειναν λίγο έτσι, κι αυτό έκανε τη Μ. να σκυλιάσει ακόμα περισσότερο!
Μέσα στην ευφορία της, δεν είχε προσέξει ότι τα ξεσπάσματα της φίλης της τα προκαλούσε κάθε της κίνηση και ειδικά κάθε της ενέργεια που περιλάμβανε το Ν. Εξακολουθούσε να μην μπορεί να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά της, κι έτσι δεν μπορούσε να διακρίνει τα σύννεφα που μαζεύονταν, έτοιμα να ξεσπάσουν σε καταιγίδα!

Η έξοδος έληξε μάλλον άδοξα για τους περισσότερους της παρέας, αλλά σίγουρα όχι για την Κ. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε βαθιά. Είχε τόσο εξαντληθεί από τις προοπτικές που ανοίγονταν μπροστά της...

Μια συζήτηση σε chat room το επόμενο βράδυ, είχε σαν αποτέλεσμα να κανονίσουν να πάνε για καφέ. Οι δυό τους. Ο Ν. και η Κ. Θα περνούσε να την πάρει μετά το μάθημα. Είχε ένα κενό και θα την γύριζε πίσω για το υπόλοιπο των μαθημάτων της ημέρας. Πήρε όλο χαρά τη Μ. να της ανακοινώσει το ευχάριστο και το μόνο που της είπε ήταν ότι είναι ζώον και ότι δεν της είχε προτείνει να πάνε οι δυό τους, αλλά ότι θα ήταν και η Μ. εκεί. Φρόντισε μάλιστα να επικοινωνήσει μαζί του για να τον ενημερώσει!
Το κακό, για τη φίλη-φίδι, ήταν ότι το δικό της πρόγραμμα στο φροντιστήριο δεν της επέτρεπε να κάνει χαλάστρα από την πρώτη στιγμή. Ότι είχε κανονιστεί ίσχυε κανονικά, αν εξαιρούσε κανείς το γεγονός ότι κάποια στιγμή θα πήγαινε να τους βρει η Μ. Στο μάθημα που είχαν 4-5, η Μ. για πρώτη φορά δεν κάθισε δίπλα της. Ούτε καν της μίλησε, παρά μόνο για να της πει να ζητήσει από το Ν. να πάει να την πάρει κάποια στιγμή από το σπίτι της.
Ακόμα και όλα αυτά όμως, δεν ήταν ικανά να χαλάσουν τη διάθεσή της! Θα πήγαιναν μαζί για κάφε και για κάποια ώρα θα ήταν μόνη της μαζί του!
Τη στιγμή που μπήκε στο αυτοκίνητό του, πρώτη φορά μόνη της, όλος της ο τσαμπουκάς εξαφανίστηκε στη στιγμή! Της μιλούσε κι εκείνη μπορούσε μόνο να τον κοιτάει και να μιλάει ελάχιστα με μια φωνούλα που θύμιζε βούισμα κουνουπιού. Άφησαν τα πράγματά της στο αυτοκίνητο και βολεύτηκαν σε ένα ζεστό καφέ. Έβρεχε εκείνη τη μέρα κι ας ήταν μέσα Απριλίου.
Την έπεισε να πάρει φρέντο. Πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή της που τον έβαλε στο στόμα της! Θα του το χτυπούσε για πάντα, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε! Ένα ακόμα χτύπημα του κινητού της άλλαξε τα σχέδια. Ήταν η Μ., που περισσότερο Μαινάδα θύμιζε. Είχε ξεχάσει να του πει να πάει να την πάρει. Ερχόταν με το φίλο της το Μ. και ένα συμμαθητή του!
Ακόμα κι όταν της είπε πως δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει κάτι τέτοιο, να την αφήσει μόνη της, δηλαδή, για να πάει να πάρει οποιονδήποτε από οπουδήποτε με το αυτοκίνητο, αντί να κοκκινίσει χαμογελώντας ντροπαλά (έτσι θα αντιδρούσε αν όλα είχαν πάει καλά), ήταν ακόμα πανικοβλημμένη!
Την είχε ξεχάσει! Όσες φορές κι αν ζήτησε συγγνώμη δεν ήταν αρκετές για να εξευμενίσουν την οργή της Μ.! Οι υποψίες της μετατρέπονταν με το χειρότερο τρόπο σε βεβαιότητα! Η Μ. ήθελε κ εκείνη το Ν., αλλά δεν το είχε πει, παρά μόνο στο Μ.
Ο καυγάς που ακολούθησε ήταν σοβαρός, παρά την, αιτία που μάλλον σε διαφωνία βγαλμένη από καρτούν θα μπορούσε να ταιριάζει! Γιατί άφησες την τσάντα σου στο αυτοκίνητό του; Επιχειρήματα πέρα από κάθε λογική! "Κι αν το αμάξι βίαζε την τσάντα σου;" Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως η άλλη είχε χάσει και τη στοιχειώδη λογική που μέχρι εκείνη τη μέρα διέθετε.
Αρνήθηκε ευγενικά, και χωρίς πολλές εξηγήσεις την πρόταση του να την πάει στο φροντιστήριο. Καταλάβαινε κι εκείνος, άλλωστε.
Η 5λεπτη διαδρομή, που της φάνηκε πως κράτησε ένα αιώνα, ήταν η τελευταία που περπάτησαν μαζί. Ήταν και η τελευταία φορά που η Μ. της μίλησε χωρίς η κάθε πρότασή της να περιλαμβάνει μια βρισιά! "Τσουλάκι" ήταν η αγαπημένη της... Ακόμα τη μισεί αυτή τη λέξη η Κ. Όσες φορές κι αν της είπε πως δεν είχε καταλάβει τίποτα και πως ήταν διατεθειμένη να κάνει πίσω για να τον διεκδικήσει εκείνη, η μόνη απάντηση που έπαιρνε ήταν "'Επρεπε να το έχεις καταλάβει από τα Χριστούγεννα!"... "Τον ήξερες τα Χριστούγεννα;" "Ναι. Δε σου είχα πει ότι γνώρισα ένα Θεό, κι εσύ μου είπες ότι δε σου άρεσε; Γιαυτό στον γνώρισα!"

Τι μπορούσε να απαντήσει; Απλά άλλαξε δρόμο, χωρίς να της πει τίποτα. Το τηλεφώνημα που ακολούθησε ήταν η επίσημη ανακοίνωση ότι η φιλία τους έληξε και ότι ήταν μια πουτάνα του κερατά.
Ούτε η Κ., ούτε όσοι άκουσαν τις κραυγές της Μ. μέσα από το τηλέφωνο κατάλαβαν για ποιό λόγο είχε συμβεί όλο αυτό...

Στην Πλατεία Αγοράς i guess...

Sunday, 26 August 2007

Σήμα Έναρξης
















Την ήξερα από τη μέρα που γεννήθηκε.

Την ήξερα και τα 16 χρόνια που ακολούθησαν, και κάθε μέρα τη γνώριζα ακόμα περισσότερο, μάθαινα τον τρόπο που σκεφτόταν, που ένιωθε, που αντιδρούσε στο κάθε τι..
Την ήξερα κι εκείνη την Μεγάλη Πέμπτη που άλλαξε τη ζωή της.

Πήγαινε τότε δευτέρα Λυκείου. Μετά από μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία της πόλης, κι ενώ κρατούσε ακόμα στα χέρια της τις χάρτινες σακούλες που τη βάραιναν αρκετά, ήταν, βλέπετε, "βαρύς" ο συνδυασμός των Ημερολογίων του Cobain και του "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει", χτύπησε το κινητό της. Ήταν η "κολλητή" της, η Μ., λίγο πριν την κάνει πέρα.. Συμφώνησαν με συνοπτικές διαδικασίες να αγνοήσουν το πένθιμο της ημέρας και να βγουν. "Θα φέρω και τον Μ."της είπε. " "Α, ωραία, καιρό έχω να τη δω αυτήν την ψυχή!" απάντησε.
Είχαν ραντεβού στις 9. Στο "Κρήτη", όπως πάντα.
Κλείνοντας την πόρτα του μικρού αυτοκινήτου της μαμάς της, κοίταξε γύρω της. Ούτε η Μ., ούτε ο Μ. φαίνονταν πουθενά. Μόνο κάτι άγνωστοι. Έπιασε μια θέση στο τοιχάκι που χώριζε το ξενοδοχείο από το πεζοδρόμιο, και περίμενε. Θα περίμενε κανένα 5λεπτο, όταν έφτασε και η Μ. Χαιρετάει ένα από τα άλλα παιδιά που περίμεναν στο ίδιο μέρος. "Ωραία, πάμε."
"Ο Μ δε θα'ρθει;" απόρησε εκείνη. "Να'τος" είπε η Μ., δείχνοντας το παιδί που είχε μόλις χαιρετίσει. Κάγκελο η δικιά μου! "Δεν είναι ο Μ. αυτός!" "Αχ πάλι μπέρδεψα το όνομά του! Από δω ο @$^$^#^&*^ (=αντρικό ιντερνετικό ψευδώνυμο). Και η &*^&^%*%%#& (=γυναικείο ιντερνετικό ψευδώνυμο)."
Κοιτάχτηκαν αμήχανοι. Είχαν επικοινωνήσει κάποια στιγμή μέσω ίντερνετ, είχαν κάνει τον ψηφιακό χαβαλέ τους, αλλά δεν ήταν τρόπος αυτός να τους συστήσει! "Με λένε Ν." είπε εκείνος. Η δικιά μου έμεινε. Ήταν η πιο υπέροχη αντρική φωνή που είχε ακούσει ποτέ! "Κ.", είπε απλά.

Ήταν μάλλον έρωτας από την πρώτη στιγμή για κείνη. Ψηλός, όμορφος, πολύ περιποιημένος, ευγενικός, κι έπειτα ήταν κι εκείνη η φωνή...

Διαλέξανε το trendy cafe στο οποίο θα περνούσαν το βράδυ τους κι έκατσαν, σε ένα τραπέζάκι, στα όριά του με το διπλανό. Οι μουσικές των δυο μαγαζιών μπερδεύονταν. Ελαφρά μπιτάκια κι από τις δυο μεριές, ευχάριστα ένα ένα, αλλά πολύ άσχημα σε συνδυασμό... Φρέντο εκείνος, milkshake οι μικρές.
Για πολλή ώρα Μ. και Ν. συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων. Η Κ. δεν είχε ανοίξει το στόμα της, παρά μόνο για να απαντήσει, μονολεκτικά στην αρχή, σε κάποια ερώτηση που της είχαν κάνει, λίγο πιο άνετα αργότερα. (καλά όχι και πολύ βέβαια!) Είχε χαζέψει... Ποτέ δε μιλούσε πολύ και ήταν αρκετά ντροπαλή, όμως εκείνη τη μέρα το είχε παρακάνει... Πέρασε η ώρα, κι εκείνος έπρεπε να φύγει.. Ερχόταν ο πατέρας του και θα έπρεπε να τον πάρει από το αεροδρόμιο. Η Κ. ξενέρωσε όσο ποτέ. Ήθελε τόσο να τον ακούσει να μιλάει για ακόμα λίγο, κι ούτε που ήξερε αν θα τον ξανάβλεπε!

Δεν μίλησε καθόλου στη Μ. για την αναστάτωση που της προξένησε αυτή η καινούρια γνωριμία. Η Μ. από τη μεριά της, δεν πρόσεξε τον τρόπο που τον κοίταζε και το πως αντιδρούσε σε κάθε του λέξη. Δεν πρόσεξε ούτε ότι την επόμενη κιόλας μέρα είχε διαβάσει και τα δυο βιβλία, μια και δεν είχε κλείσει μάτι όλη νύχτα.

Μεγάλη Παρασκευή του 2004. Έχει κανονίσει να βγει με παρέα από το φροντιστήριο, πριν η Μ. της πει ότι είχε κανονίσει με το Ν. και παρέα να βγουν. Υποσχέθηκε να περάσει να τη δει. (Μαλακίες. Για κείνον το έκανε, αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί τόσο εύκολα και τόσο ανοιχτά ούτε στον ίδιο της τον εαυτό.)
Τους είδε από μακριά. Φόρεσε το πιο χαριτωμένο της χαμόγελο (άσχετη καθώς ήταν από σχέσεις και το πως θα μπορούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον κάποιου, ούτε πως της πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να χαμογελάσει με τρόπο που να δείχνει την πρωτόγνωρη ταραχή της...) και κατευθύνθηκε προς την παρέα.
Χαιρέτισε τη Μ., η οποία της σύστησε όσους δεν ήξερε από την παρέα, και στράφηκε όλο λαχτάρα στο Ν. "'Αντε που είσαι τόση ώρα να με σώσεις;!" της είπε... Ώστε την είχε, έστω και λίγο, προσέξει, τη θυμόταν... Το χαμόγελό της φαντάζομαι πως θα μετατράπηκε σε χαμόγελο ικανοποίησης, ίσως και αυταρέσκειας, για πρώτη φορά...
Εξήγησε ότι δεν μπορούσε να κάτσει, αν και εξέταζε σοβαρά την περίπτωση να ακυρώσει με τις άλλες για να κάτσει εκεί, κι έφυγε... Το υπόλοιπο βράδυ, όπως παρατήρησε και η παρέα της ήταν σαν να είχε πάρει συνδυασμό ναρκωτικών... Δεν μπορούσε να κάτσει ήσυχη, την είχε πιάσει λογοδιάρροια, χαζογελούσε συνέχεια.

Ήταν σαφές πια. Ήταν ερωτευμένη.

Βρέθηκαν πάλι Κυριακή του Πάσχα. Καφεδάκι με παρέα στην αρχή. Η Μ. έπρεπε να γυρίσει σπίτι νωρίς. Η Κ., ο Ν. και η φίλη της η Ε., το τράβηξαν για λίγο ακόμα. Εκείνος έδειχνε μια σαφή προτίμηση στην Ε., ίσως επειδή άκουγαν την ίδια μουσική, ίσως πάλι γιατί η Κ. δεν μπορούσε να ανοίξει το στόμα της να αρθρώσει μια σωστή πρόταση. Πριν χωριστούν εκείνο το βράδυ, το αντικείμενο του πόθου της ζήτησε το τηλέφωνο της Ε. Τα 'παιξε! "Ωραία τα κατάφερα πάλι!" Ευτυχώς, πριν να πάθει εγκεφαλικό, έμφραγμα και πριν κόψει τις φλέβες της, ζήτησε και το δικό της. Τη στιγμή ακριβώς που αποθήκευε τον αριθμό του έπρεπε να φύγει...

Πάλι δεν ήξερε αν θα τον ξαναέβλεπε, είχε όμως έναν λίγο πιο άμεσο τρόπο επικοινωνίας... Αυτό δεν ήταν απλά παρήγορο, ήταν λόγος να γιορτάσει! ... με άλλη μια άυπνη νύχτα...

(To be continued)

Tuesday, 21 August 2007

Συνάντηση..

Αλκίνοου Ιωαννίδη και Σωκράτη Μάλαμα. Το αποτέλεσμα; Κάτι παραπάνω από ευχάριστο και ικανοποιητικό! Εξαίσιο!!
Ο Αλκίνοος Θ-Ε-Ο-Σ απίστευτος, υπέροχος μοναδικός!
Ο Μάλαμας καλύτερος από ότι περίμενα, αν και στην αρχή ήταν αρκετά υποτονικός... ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΚΑΙ ΤΟ "ΒΥΘΟ" ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΚΙΝΟΟ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΡΑΦΑ ΤΩΡΑ ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΝ!!!! Ξενέρωσα τη ζωή μου....
Τραγούδια γνωστά κι αγαπημένα, του Αλκίνοου, του Σωκράτη, του Χατζηδάκι, του Παπακωνσταντίνου...
Στιγμές στιγμές έχανα την επαφή με το περιβάλλον... :Ρ
Καλύτερη Στιγμή; Όταν προς το τέλος οι μουσικού αποχώρησαν και βγήκαν με μια κιθάρα ο καθένας αγκαλιά!!

θα 'μαι κοντά σου όταν με θες....

Monday, 20 August 2007

Κύκλοι...

Είναι τελικά γεγονός... Η ιστορία επαναλαμβάνεται... Η ζωή κάνει κύκλους... Και από εκεί που ξεκίνησες, πάλι εκεί καταλήγεις... Μην μπορώντας να καταλάβεις πως... Αφού πάντα απείχες εξίσου από κείνο το σταθερό σημείο... Είναι αυτή η περίεργη γεωμετρία των βιωμάτων μας. Δεν έχει κανόνες, δεν έχει θεωρήματα και πορίσματα, πέρα από ένα... Πέρα από το ότι πάντα θα κινούμαστε σε κύκλο, το κέντρο θα είναι το ίδιο ή και διαφορετικό, η ακτίνα μικρή η μεγάλη, αλλά πάντα μα πάντα, κοιτώντας κάτω βλέπεις τη γραμμή εκείνου του καταραμένου κύκλου, άλλοτε από κιμωλία, άλλοτε σαν ράγες τρένου... Κι όσο κι αν προσπαθείς, όσο κι αν σκέφτεσαι τεχνάσματα για να βγεις έξω απ΄τα όρια του, απλά παγιδεύεσαι σε κάποιον άλλον.. Σαν να υπάρχει μια μυστηριώδης έλξη, μια βαρύτητα που ποτέ δε σ'αφήνει ελεύθερο να κινηθείς προς την κατεύθυνση που εσύ θες... Κάποιες φορές, σαν αστροναύτες, ξεφεύγουμε από τη βαρύτητα και νιώθουμε πως είμαστε ελεύθεροι, ξεχνώντας πως δεν πρόκειται για τίποτα άλλο από μια προσωρινή κατάσταση, μια ψευδαίσθηση, μια στιγμή που βάζουμε το κεφάλι μας ανάμεσα στα κάγκελα του κελιού μας και μπορούμε να δούμε τον κόσμο καθαρά, να μυρίσουμε τα αρώματα της γης και όχι τη δυσωδία που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα που περιβάλλει το υπόλοιπο σώμα μας... Και πάντα, η αίσθηση αυτή μας παρασύρει τόσο που ξεχνάμε... Ξεχνάμε την αμείλικτη έλξη από τον κύκλο, και για λίγο, για τόσο λίγο νιώθουμε, αλλά δεν είμαστε, ελεύθεροι κι ευτυχισμένοι...

Παραλήρημα πριν την εξεταστική


-->Αύριο ξεκινάει επίσημα η, διπλή παρακαλώ, εξεταστική του αγαπημένου μου Πολυτεχνείου Κρήτης για αυτό το Σεπτέμβριο. Αν κρίνω από τον καιρό μόδα που θα επικρατήσει θα έχει να κάνει με μαγιώ, σορτσάκια, πεδιλάκια και λοιπά καλοκαιρινά ρουχαλάκια. Όπως καταλαβαίνει οποιοσδήποτε διαθέτει τον ελάχιστο κοινό νου, τίποτα δε βοηθάει στο να κάτσεις να διαβάσεις! Ευτυχώς ξεκινάω μεθαύριο.
--> Σήμερα κατά τις 6 τελείωσα την ύλη ενός πολύ δύσκολου για τα δικά μου δεδομένα μαθήματος, (όπως είναι και όλα τα μαθηματικά που ποτέ μου δεν τα κατάλαβα, χώνεψα και συμπάθησα) της Γραμμικής Αριθμητικής Αλγεβρας. Έκτοτε περιμένω τον καλό μου να πάμε καμιά βόλτα να ξελαμπικάρει το μυαλό μου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Από τα νεύρα μου έλυνα ασκήσεις επί μία ώρα.

--> Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

-->Αύριο είναι επιτέλους η συναυλία Ιωαννίδη Μάλαμα στα Χανιά. Τα εισητήρια τα έχει ο καλός μου. Ελπίζω να καταφέρω να τον βρω, τουλάχιστον να παω στην συναυλία.
-->Την Τρίτη γράφω Στατιστική και Πιθανότητες. Όσο περισσότερο διαβάζω, τόσο περισσότερο τη μισώ. Μάλλον θα πάω να δω τα θέματα και θα την πιάσω πάλι με ηρεμία το Σεπτέμβρη. Τώρα είναι ακόμα νωρίς και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.
-->Πήρα και μια απόφαση. Επειδή στην προηγούμενη εξεταστική, που μου είχε βγει ο πάτος από το διάβασα πήρα τα αρχίδια μου σε ένα μάθημα που περίμενα βαθμό, επειδή κάποιος αντέγραψε από μένα, από εδώ και πέρα θα φτάνω στο χώρο της εξέτασης 5 λεπτά μετά την προκαθορισμένη ώρα και θα υψώνω γύρω μου πυργάκια από κασετίνες, όπως στην πρώτη Δημοτικού. Δεν είμαι ο μαλάκας της σχολής.

-->Ζητώντας συγγνώμη σε όποιον την πάλεψε μέχρι αυτό το κομμάτι της δημοσίευσής μου, την κλείνω, με την απειλή ότι τον επόμενο 1.5 μήνα που θα διαβάζω θα υπάρξουν κι άλλες ανάλογες.

Friday, 17 August 2007

Αχ αυτό το τηλέφωνο...





Σου τηλεφωνώ για να σου πω πως σ'αγαπάω
σου τηλεφωνώ για να σ'ακούω να μιλάς
είναι νύχτα εδώ κι εγώ δεν ξέρω που να πάω
χάνομαι και ζω για να μου πεις πως μ'αγαπάς...

Tuesday, 14 August 2007

Διψάω σαν ψάρι στο βυθό...

Όταν όλα ανατρέπονται, και αυτά που είχες σα δεδομένα μες στο μυαλό σου τώρα στέκονται δίπλα σε ένα τεράστιο ερωτηματικό...
Όταν το φως ξαφνικά χάνεται από μπροστά σου, και το σκοτάδι της αμφιβολίας σκεπάζει το γκρεμό που ανοίγεται μπροστά στα πόδια σου...
Όταν ανεμόμυλοι γίγαντες και γίγαντες ανεμόμυλοι ρίχνουν μπροστά σου την τεράστια σκιά τους, που δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο σε καταπίνει...
Όταν κίνδυνοι -πραγματικοί ή γεννήματα της φαντασίας σου;- ελλοχεύουν πίσω από κάθε γωνία...
Όταν η μοναξιά κάθεται δίπλα σου και σε κοιτάει προκλητικά στα μάτια... Σε αγγίζει για μια στιγμή και εσύ τραβιέσαι μακριά, κάνοντας τάχα πως δεν τη θυμάσαι, κι όμως αυτή έρχεται πάλι κοντά σου....
Όταν οι φόβοι που είχες διώξει για λίγο από το μυαλό σου, καταλαμβάνουν σιγά σιγά την περιοχή που είχαν υποτάξει και παλιότερα...


Τότε εγώ...

Διψάω σαν ψάρι στο βυθό
Κι ασφυκτιώ
Κι ασφυκτιώ σα συννεφάκι
Μέσα στο γαλανό ουρανό...

Thursday, 9 August 2007

Όταν ο κάφρος μέσα σου κοιμάται...

.. και δεν μπορείς να τον ξυπνήσεις με τίποτα!

Βρήκα ένα φάκελο με μουσική που άκουγα πιο παλιά, κυρίως την περίοδο μετά την τρίτη Λυκείου, και την έβαλα να παίξει, να θυμηθώ λίγο τα παλιά...
Πρώτο κομμάτι: The bloodhound gang- fire water burn. Αυτό που περιέχει μεταξύ των άλλων το στίχο "We don't need no water, let the motherfucker burn". Καθώς έπαιζε και ο συγκεκριμένος στίχος επαναλαμβανόταν, παρατήρησα ότι όποτε τον πετύχαινα, χαμήλωνα τη φωνή μου καθώς τραγουδούσα, λες και έλεγα κάτι κακό... Θυμήθηκα τότε τις μέρες που το κομμάτι έπαιζε σπίτι μου στη διαπασόν, και που όταν ήμουν έξω και το άκουγα ξελαρυγγιαζόμουνα, χωρίς να με νοιάζει που δίπλα είχε κόσμο.
Με έβαλε σε σκέψεις το σκηνικό, και άρχισα να ψάχνομαι...
Θυμήθηκα συζήτηση που είχα πρόσφατα, που έλεγα ότι: "Αν ταίριαζαν περισσότερο στο στυλ μου, θα ήθελα να φοράω και κοστούμια, στη δουλειά ίσως." Παρανόησα, καθώς το επεξεργαζόμουν. Εγώ, που δεν αποχωρίζομαι τα τζίν μου, παρά μόνο για να κάνω μπάνιο και σεξ, άντε και για να κοιμηθώ, να λέω ότι θα ήθελα να φοράω κοστούμια, σαν καθώς πρέπει μηχανικός!!! Φρίκαρα. Το στυλ δεν καθορίζει εμάς, αλλά το στυλ εμάς. Αν θέλω να φορέσω ταγέρ, κοστουμάκια και γόβες, με το μαλλί πιασμένο σινιέ, με την πάροδο του χρόνου το στυλ μου θα μεταβληθεί κατά τρόπο τέτοιο, ώστε να τα φοράω κι αυτά... Δεν είναι δυνατόν...!
Μια και είχα αρχίσει να ψάχνω φακέλους, έκανα μια περαιτέρω έρευνα στη μουσική μου. Παλιότερα δεν άκουγα τίποτα ου να μην είναι alternative. Τώρα είχα και Shakira!
Όμορφα... Έχω αρχίσει συνεπώς να μεταλλάσομαι και να μετατρέπομαι σε μια μανταμίτσα, που φοράει κοστουμάκια και βάφει τα νυχάκια της κόκκινα, γιατί πως θα βάλεις tip toe αν το νύχι σου είναι άβαφο; Πως θα βγεις από το σπίτι αν το μαλλί σου δεν είναι κομμωτηρίου; Όταν αρχίσω να ακούω Κοκκίνου και Θέλξη (την έμαθα κι αυτή) η παρακμή θα είναι οριστική και αμετάκλητη...


Μικρέ μου κάφρε μήπως είναι ώρα να ξυπνήσεις επιτέλους;;;

Tuesday, 7 August 2007

No children. no future. No hope.

Οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας δε μ'αρέσουν.
Οι περιπέτειες δε μ'αρέσουν.
Ο Clive Owen δε μ'αρέσει.
Η Julianne Moore, εν εξαιρέσουμε τις Ώρες, δε μ'αρέσει.Γιατί χάζεψα με τη συγκεκριμένη ταινία, σε βαθμό που δε σηκώθηκα ούτε για να πάω στο μπάνιο;

Γιατί μετά από πολύ καιρό και ακόμα περισσότερες ταινίες, δάκρυσα, στη σκηνή που όλοι μένουν άναυδοι, σαν μπροστά σε θαύμα, όταν βλέπουν το νεογέννητο.
Γιατί η σκηνοθεσία του Ισπανού Αlfonso Cuaron σου κόβει την ανάσα.
Γιατί αν και δεν είμαι φαν του splatter, τις δυο φορές που έπαιξε αίμα πάνω στην κάμερα, ανατρίχιασα.
Γιατί ο χαρακτήρας του ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΥ Μichael Caine, που έφερνε τόσο πολύ σε Lennon, ήταν ότι πιο τρυφερό μπορώ να φανταστώ, όσο φρόντιζε τη γυναίκα του, αλλά ακόμα και τη στιγμή που της έλεγε το τελευταίο σ'αγαπώ, πριν τη θυσιάσει στο βωμό του γενικότερου καλού.
Γιατί μετά από ταινίες όπως αυτή, όπως το Pan's Labyrinth και το Babel, αρχίζω να πιστεύω ότι η ισπανία είναι μια ανερχόμενη δύναμη στη σκηνοθεσία.
Γιατί οι ερμηνίες ήταν καλύτερες από ότι περίμενα.

Γιατί ένας κόσμος χωρίς παιδιά είναι τόσο μα τόσο Φρικιαστικός. Και ίσως... πιο κοντά από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Monday, 6 August 2007

Τι μου έφερε το περιστέρι

Είναι απίστευτο πως οι πιο φαεινές ιδέες μπορεί να σου έρθουν την πιο άσχετη στιγμή!
Καθόμουν ωραία και καλά στο κρεβάτι μου διαβάζοντας, όταν ξαφνικά άκουσα πάνω από το κεφάλι μου κάτι σαν φτερούγισμα... Όχι τόσο σαν αυτό του κουνουπιού, το ζζζζζ... Ήταν πουλί. Κοιτάζω, και όσο απίστευτο και αν φαίνεται, ήταν ένα ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ! Μπορεί κανείς να φανταστεί την έκπληξή μου εκείνη τη στιγμή, η οποία ωστόσο δεν ήταν τίποτα μπροστά σ'αυτήν που θα τη διαδεχόταν. Για πολύ λίγο, για ένα κλάσμα ίσως του δευτερολέπτου, το περιστέρι ΕΛΑΜΨΕ! Μέχρι να προλάβω να ανοιγοκλείσω λίγο τα μάτια μου, για να επιβεβαιώσω ότι το είχα όντως δει, το περιστέρι, καθώς και το υπέρλαμπρο φως του είχαν εξαφανιστεί, ο ήχος από τα φτερά είχε σβήσει, και στο μυαλό μου είχε καρφωθεί ένα πρόβλημα που με βασάνιζε εδώ και καιρό, αλλά ποτέ δεν είχα βρει μια ικανοποιητική λύση-εξήγηση... μέχρι.. τώρα!

Απορούσα, λοιπόν, για ποιό λόγο η συμπεριφορά μου απέναντι σε συγκεκριμένα άτομα μπορεί ξαφνικά να μεταβληθεί, χωρίς κάποιο ουσιαστικό λόγο ή να έχει μεσολαβήσει κάποιο περιστατικό που θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που τα βλέπω...
Έχω κάτσει πολλές φορές να σκεφτώ τι θα μπορούσε να φταίει, έχω κάνει και λίστα μια δυο φορές, μήπως και με βοηθήσει να βρω τα κοινά τους σημεία... Όμως τίποτα.
Κι αυτό γιατί δεν είχα σκεφτεί ότι το πρόβλημα μπορεί να προέρχεται όχι άμεσα από τη σχέση μου με τα συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά με τρίτα. Τους ανθρώπους που έχω κατά διαστήματα σχέση.
Αυτό που με βοήθησε η επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος (αυτό κατέληξα μετά το σοκ ότι ήταν το περιστέρι που με επισκέφτηκε) να καταλάβω ήταν ότι η συμπεριφορά μου άλλαζε μετά από τη στιγμή που ξεκινούσε η σχέση μου με κάποιον, ή αφότου εκείνη τελείωνε.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα: ο Γ., φίλος του πρώην μου (άσχημος τρόπος να το θέσεις αλλά η περίφραση που θα ταίριαζε δεν μου άρεσε ούτε κι αυτή), που όσο καιρό ήμουν με το φίλο του με θεωρούσε σνομπ και μάλλον χαζούλα ή ροζ τσιχλόφουσκα (κλασσικό άμυαλο γκομενάκι με ξανθό βαμμένο μαλλί που ντύνεται συνέχεια στα ροζ). Μετά το χωρισμό μου με το φίλο του, λύθηκε η γλώσσα μου, άνοιξε ο χείμαρρος και είδε τελικά ότι ίσως να μην είμαι και τόσο ροζ τσιχλόφουσκα. Και αντίθετα, ο Ν., ξάδερφος του νυν μου, που όταν τον γνώρισα σαν φίλη του, μιλούσαμε με τις ώρες για μουσική, κάναμε το χαβαλέ μας και πίναμε τις μπύρες μας, ενώ με το που τα έφτιαξα με τον ξαδερφό του, η γλώσσα μου δέθηκε κόμπος και δεν μπορώ να μιλήσω μαζί του για τίποτα!
Αυτό που με προβληματίζει δηλαδή είναι το γεγονός ότι στην περίπτωση που μιλάω πολύ μπορώ να χαρακτηριστώ σαν γλωσσοκοπάνα, και στην περίπτωση που μιλάω και λέω βλακείες χαζοβιόλα γλωσσοκοπάνα.
Και να πω την αλήθεια, αν είμαι μόνη μου ανεξάρτητη, απλά η Κατερίνα, δεν με νοιάζει. Να αρπάξουν τα κουβαδάκια τους και να τρέξουν σε άλλη παραλία.
'Οταν όμως είμαι η κοπέλα του Τάδε, φίλου, ξαδέρφου ή συμφοιτητή τους, και με συναναστρέφονται, χωρίς να το θέλουν, αλλά για χάρη του γνωστού τους, (μαζί με το βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα) δίχως να έχουν τη δυνατότητα να απομακρυνθούν ή να με απομακρύνουν, νιώθω ένα είδος υποχρέωσης και απλά κλείνω το φερμουάρ.

Ίσως να είναι απλά μια βλακεία και ένα ακόμα από τα πάμπολλα κολλήματα του βλαμμένου μου μυαλού, αλλά κάποιες φορές που έχει βγει σε καλό αυτός ο μηχανισμός αυτοάμυνας και προστασίας (των άλλων από τη γλώσσα μου που τρέχει), ακόμα κι αν κάποιες φορές μου έχει στοιχίσει κουβέντες με άτομα που συμπαθώ και εκτιμώ, που μου έχουν κολλήσει λάθος ταμπέλες. Έχει γλιτώσει τους κατά διαστήματα φίλους μου από σχόλια του τύπου "Τί είναι τούτο που κουβαλάς μαζί σου;" "Η κοπελιά σου καλύτερα να μασάει, παρά να μιλάει" κ.ο.κ.

ΥΓ: Άκουσα τις προάλλες να χρησιμοποιείται σε καθημερινή συνομιλία η λέξη ραστώνη!!! Είναι υπέροχη, αλλά την είχα ακούσει ΜΟΝΟ στον Πεχλιβάνη του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

ΥΓ2: Αν και έχω ένα χρόνο το δίπλωμα οδήγησης, και ποτέ μου δεν έβαλα Ν, η μαμά μου βρήκε το ιδανικό για μένα και μου το αγόρασε. Το κρέμασα στο δωμάτιό μου.
"Νομίζω ότι οδηγώ. Δε δέχομαι συμβουλές από κανέναν. Μπορώ να κάνω μαλακίες και μόνη μου"

Saturday, 4 August 2007

Έχει το σώμα μνήμη;


Πρώτη φορά τους είδα χτες μαζί. Ένα χρόνο σχεδόν μετά από το "χωρισμό" τους. Αν μπορεί κανείς να πει ότι ήταν κάποτε μαζί και κατά συνέπεια ότι χώρισαν. Και οι δυο βρίσκονται στα πλαίσια κάποιας άλλης σχέσης, έχοντας ξεχάσει..
Όμως... ακόμα και αν προσπαθούν να πείσουν τους άλλους, αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους ότι έχουν όντως ξεχάσει, ότι είναι δυο φιλαράκια, που βρίσκονται που και που για κανένα καφέ, δεν μπορούν να κρύψουν αυτό που υπήρχε. Αυτό που εγώ θα περιέγραφα μάλλον σαν έντονο, μάλλον σαρκικό πάθος. Αυτή, ίσως να ήταν και να είναι ακόμα ερωτευμένη μαζί του. Αυτός, αμφιβάλλω αν ήταν ποτέ.
Η συνύπαρξή τους όμως, το να τους βλέπεις να κάθονται δίπλα δίπλα και να μιλάνε περί ανέμων και υδάτων, και ώρα με την ώρα, λεπτό το λεπτό, να ξεθαρρεύουν και να κοιτάζονται, να μιλάνε με δικά τους υπονοούμενα και με κώδικες που ξέρουν μόνο αυτοί, να αγγίζονται, λίγο και πολύ διστακτικά στην αρχή, με περισσότερη οικειότητα προς το τέλος, σε κάνουν να απορείς...

'Εχει το σώμα μνήμη;

Υπήρχαν στιγμές που την έβλεπα να χάνεται, να μη συμμετέχει στη συζήτηση και απλά να κοιτάζει τη θάλασσα, με το τρίτο της μάτι στραμμένο μέσα της... Υπήρχαν και άλλες, που ξαφνικά κοκκίνιζε, ή τα χέρια της έτρεμαν λιγάκι, επειδή, όπως έβλεπα αργότερα το πόδι της είχε κατά λάθος ακουμπήσει στο δικό του, ή εκείνος είχε περάσει διακριτικά το χερι του πίσω από την πλάτη της.
Μπορεί ένα απαλό άγγιγμα, που αν προερχόταν από οποιονδήποτε άλλον θα περνούσε μάλλον απαρατήρητο, να ξυπνήσει μέσα σου, ίσως σε συνδυασμό με τη φωνή, τη μυρωδιά ή και την ιδέα μόνο ότι είναι κι εκείνος εκεί, κάτι που είχες θάψει βαθιά μέσα σου για πολύ καιρό;
Μπορεί ένα βλέμμα, τρυφερό κατά βάθος, αλλά προσποιητά αδιάφορο, που σε τρίτους δε λέει τίποτα, σε σένα να φέρει ένα χείμαρρο από σκέψεις και αναμνήσεις που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν μέσα σου και ψάχνουν διέξοδο, να ξεχυθούν σαν ορμητικό ρεύμα, παρασέρνοντας τη λογική και την αυτοσυγκράτησή σου;
Μπορεί το σώμα σου, τα νεύρα, το δέρμα σου, κάθε ιστός σου, να διατηρούν έναν αποθηκευτικό χώρο ανεξάρτητο το κεντρικό, που να συγκρατεί μικρούτσικες λεπτομέρειες που το μυαλό απαξιεί να αποθηκεύσει;
Κι αν ναι, αρκεί μονάχα ένα άγγιγμα, μια μυρωδιά ή μια απόχρωση της φωνής που μόνο εσύ έχεις συγκρατήσει, να ξυπνήσει το παρελθόν;