Tuesday, 31 July 2007

Μετά-ταξιδιωτικές γκρίνιες

1.ΜΙΣΩ ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ.
  • Κουνάνε πολύ και ζαλίζομαι.
  • Οι καμπίνες είναι πολύ μικρές και νιώθω κάτι ανάμεσα σε ασφυξία και κλειστοφοβία.
  • Γνωρίζεις κόσμο που μιλάει πολύ και τον υπομένεις, ξέροντας ότι δε θα τον ξαναδείς ποτέ.
  • Το κινητό σου δεν έχει σήμα, ώστε να πάρεις κάποιον να σε στηρίξει τις δύσκολες τούτες ώρες.

2.ΜΙΣΩ ΤΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΚΤΕΛ
  • Περνάς πολλές ώρες καθισμένος σε ένα άβολο κάθισμα.
  • Κάθονται κοντά σου διάφοροι άγνωστοι και ενοχλητικοί άσχετοι, που μιλάνε , βήχουν, μυρίζουν κτλ κτλ
  • Ακούς απαίσια σκυλάδικα από το dj BusDriver
  • Κατουριέσαι αλλά δεν τολμάς να κατέβεις κάπου να ηρεμήσεις, γιατί ξέρεις ότι το λεωφορείο θα φύγει χωρίς εσένα
  • Ενίοτε ζαλίζεσαι και σ'αυτά
3.ΜΙΣΩ ΤΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΜΕ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ
(μάνα+ θεία+ θείος +παππούς +γιαγιά +2 ξαδέρφια = ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ + ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ)

  • Πολλοί άνθρωποι σε ένα σπίτι συνεπάγονται ουρές εφάμιλλες με εκείνες των τραπεζών κάθε πρωί και κάθε βράδυ έξω από το μπάνιο
  • Κάθε μεσημέρι το στριμωξίδι είναι απερίγραπτο και η ταχύτητα που κάτι εξαφανίζεται για να προσγειωθεί σε ένα πιάτο που δεν είναι δικό σου, ελάχιστα μικρότερη από εκείνη του φωτός
  • Η ώρα του ύπνου συνοδεύεται από ροχαλητά, δονήσεις κινητών, ψου ψου ψου από το διπλανό δωμάτιο και επαναλαμβανόμενους ήχουν από καζανάκι
  • Συζητήσεις όπως "Κοίτα πως μεγάλωσες" "Να τρως" "Του μπαμπά σου μοιάζεις" και "Αν ήταν εδώ και ο γιος μου..." είναι αναπόφευκτες
  • Ποτέ δεν υπάρχει αρκετός χρόνος και ζεστό νερό για να χαρείς το μπάνιο σου
4.ΜΙΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ΣΕ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΟΥΝ
  • Σε ώρες λειτουργίας καταστημάτων, ο φαρμακοποιός αλλάζει λάμπες στο μαγαζί με τα εσώρουχα, ο μανάβης λείπει και σου ζυγίζει τα πορτοκάλια ο περιπτεράς
  • Στα 2 φαρμακεία της Κύμης που επισκέφθηκα δεν είδα πουθενά προφυλακτικά. Πόσο πίσω μπορεί να είναι ώστε να τα έχουν κρυμμένα;
  • Μέρες που γίνεται λαϊκή αγορά, στις 8 παρά το πρωί επικρατεί στους δρόμους χάος, ακούγονται τσιριχτές φωνές νοικοκυρών από παντού και πωλητές που διαλαλούν το εμπόρευμά τους.
  • Όλοι οδηγούν όπως τους βολεύει. Stop παραβιάζονται, φανάρια δεν υπάρχουν, όπου θεωρείς ότι είναι σωστό τραβάς χειρόφρενο και σταματάς.
Εν ολίγοις οι "διακοπές" μου στην Κύμη έμοιαζαν περισσότερο με εφιάλτη, παρά με ονειρική απόδραση. Το φανταζόμουν ότι θα ήταν έτσι, αλλά διατηρούσα τις ελπίδες μου, οι οποίες διαψέυστηκαν με το χειρότερο τρόπο.
Δεν ξέρω ίσως να είμα και γκρινιάρα, αλλά νιώθω απίστευτη ηρεμία και γαλήνη που επιτέλους βρίσκομαι στα όμορφα Χανιά μου, στο βολικό και ήσυχο σπίτι μου. (Λες να φταίει το βραδινό μπανάκι στη θάλασσα που κάναμε με τον άντρα μου κάτω από το φως του τεράστιου φεγγαριού;)

Thursday, 26 July 2007

Φεύγω...



Μετά από χρόνια επιστρέφω, έστω και για 2 μέρες στο μέρος που είναι κατά το 1/2 η πατρίδα μου... Κύμη Ευβοίας... Τα λέμε από Δευτέρα...






Φεύγω,φεύγω,κάθε μέρα φεύγω
μέτρο-μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω,φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Wednesday, 25 July 2007

Αντί απάντησης σε ένα email...

Ανοίγοντας το γραμματοκιβώτιο που αναφέρεται στο παρόν blog σήμερα το μεσημέρι, βρήκα, εκτός από την ειδοποίηση για ένα σχόλιο για το προηγούμενο post μου, κι ένα email. Μου έκανε εντύπωση γιατί αυτό έχει γίνει άλλες 2-3 φορές το πολύ στο παρελθόν, οπότε το άνοιξα με απορία...
Το ηλεκτρονικό αυτό γραμματάκι λοιπόν περιείχε φράσεις όπως "Νομίζεις πως όλοι ενδιαφέρονται για την καθημερινή ζωή σου και τα συναισθήματά σου;" "Είναι απαράδεκτο για μια κοπέλα να βρίζει με τον τρόπο που το κάνεις εσύ" "Οι φίλοι σου, αν έχεις και δεν τους φαντάζεσαι, ξέρουν ότι γράφεις γιαυτούς;"
Θα απαντήσω λοιπόν στο αποστολέα του, όχι με mail, αλλά με μια ανάρτηση (έτσι μεταφράζει ο blogger τον όρο post), για 2 λόγους: Για να γίνει σαφές πως δεν με πλήγωσε αυτό το ποτάμι κατηγοριών και επικρίσεων, καθώς δεν τις παίρνω στα σοβαρά, αν και ομολογώ πως μου χάλασε τη μέρα, γιατί το άνοιγμα του υπολογιστή είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνω όταν ξυπνάω. Και για να βγάλω από τον κόπο όσους θέλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του ατόμου αυτού, γιατί δε θα τους κάνω την τιμή να απαντήσω.

  • Το blog αυτό είναι δικό μου, και αυτό μου δίνει το δικαίωμα να γράφω για ότι θέλω. Όποιος δεν ενδιαφέρεται για τα όσα αναφέρονται στο www.mayri-neraida.blogspot.com απλά δεν ο πληκτρολογεί στη γραμμή διευθύνσεων, ή δεν πατάει όπου βλέπει κάποιο link προς το blog.
  • Το πως εκφράζομαι είναι κομμάτι του χαρακτήρα μου. Τα μπινελίκια που κατά διαστήματα ρίχνω είναι τις περισσότερες φορές χωρίς ουσιαστικό νόημα και αποτελούν απλά έναν τρόπο εκτόνωσης για μένα. Όπως στην πραγματική ζωή δεν γουστάρει να με ακούει να βρίζω δεν με κάνει παρέα, έτσι και όποιος δεν αντέχει "τον απαράδεκτο για μια κοπέλα τρόπο" που η black fairy, η ηλεκτρονική μου δηλαδή persona, βρίζει, απλά δεν επισκέπτεται το blog μου. Ίσα ίσα προτιμώ να αποφεύγω τις συναναστροφές με σεξιστές που μπορούν να περιλάβουν σε μια πρότασή τους τη φράση "για μια κοπέλα".
  • Το blog αυτό, ή μάλλον το προηγούμενο, αυτό που είχα κρυφό, ξεκίνησε γιατί περνούσα μια πολύ άσχημη φάση, και ήθελα έναν ακόμα τρόπο να ξεσπάσω. Η φάση αυτή ευτυχώς πέρασε, το blog όμως έμεινε, και το concept και το βασικό θέμα (οι σκέψεις, τα βιώματά και τα συναισθήματα μου) δεν άλλαξαν. Όποιος δεν έχει όρεξη να ασχοληθεί με κάποιο από τα παραπάνω, απλά δεν με επισκέπτεται.
  • Οι φίλοι μου ΥΠΑΡΧΟΥΝ και φυσικά γνωρίζουν για το blog μου, πολλοί το διαβάζουν, και μου κάνουν τα σχόλια τους, κυρίως προφορικά. Όλοι τους ξέρουν πως αν μου ζητήσουν για οποιονδήποτε λόγο να διαγράψω ένα post, και ειδικά κάποιο που αναφέρεται σε εκείνους, το αίτημά τους θα κανοποιηθεί άμεσα. Έχουν και αυτοί, την επιλογή να μη με διαβάζουν. Δεν κρατάω κακία σε κανέναν.
Προτείνω, λοιπόν, σε όσους χαλιούνται από το blog μου να μην το διαβάζουν. Δεν το έφτιαξα για να εχοχλώ τον κόσμο. Ίσα ίσα, ποτέ δεν περίμενα να με διαβάσει κανείς, και όταν είδα το πρώτο σχόλιο στο πρώτο μου blog, συγκινήθηκα και έστειλα email στον σχολιαστή, που μόνο συγγνώμη δεν του ζητούσα για την ενόχληση και το χρόνο που έχασε διαβάζοντας το.

Monday, 23 July 2007

Επέστρεψα...

Χρυσουλάκια μου το ξέρω ότι σας έλειψα, άλλα είχα φύγει από το σπίτι μου. Όταν επιτέλους το Πολεμικό Ναυτικό απελευθέρωσε τον καλό μου και μπόρεσα να τον απομακρύνω, έστω για λίγο, από την πόλη των Χανίων (που για πολλούς από σας μπορεί να είναι τόπος διακοπών, αλλά για μένα είναι home town και την έχω σιχαθεί όσο δεν πάει άλλο), μπήκαμε στο αμαξάκι μας και φύγαμε για Σούγια, ένα τουριστικό χωριουδάκι, από όπου κατάγεται το ταίρι... δυστυχώς δεν έβγαλα εβγαλα φωτογραφίες να σας δείξω...
Βάλαμε μουσικούλα στο αμάξι, δέσαμε ζώνες και ξεκινήσαμε... Περάσαμε από όλους τους φιδογυριστούς και κακιφτιαγμένους δρόμους της επαρχιακής κρήτης, κάτω από πανέμορφες ανεμογεννήτριες που όμως δε δούλευαν, και κατσικάκια που χοροπηδούσαν σαν τρελά δίπλα από τις μαμάδες τους. Σε κάποια φάση βλέπω τον άντρα το σωστό τον πρόστυχο να παίζει με τη μίζα. Στην αρχή δεν κατάλαβα, μετά άκουσα τα μπινελίκια και παρατήρησα και ότι για κάποιο λόγο είχαμε σταματήσει... Βασικά, είχαμε μείνει.. Κάτι με τα ηλεκτρονικά του αυτοκινήτου μάλλον, που είχε ως αποτέλεσμα να μην έχουμε γκάζι... Όλες μας οι προσπάθειες για να το βάλουμε μπροστά ήταν άκαρπες, το τηλεφώνημά μου σπίτι το πήραν για φάρσα, και στην τελική δεν μπορούσαμε να μείνουμε στη μέση του δρόμου. Βγαίνει ο καλός μου έξω, κάθομαι στη θέση του οδηγού, αυτός έσπρωχνε κι εγώ κουνούσα το τιμόνι και έπαιζα με φρένο και χειρόφρενο... Σε κάποια κατηφόρα το αμάξι επιτάχυνε, εκείνος έμεινε πίσω κι εγώ, αν και πάταγα το φρένο, δεν μπορούσα να σταματήσω το αμάξι. "Πάτα φρένο" μου φώναζε εξουθενωμένος, τίποτα το φρένο. Σταμάτησα με το χειρόφρενο σε κάποιο σημείο που ο δρόμος φάρδαινε κάπως και τον περίμενα να φτάσει τρέχοντας. Του εξήγησα πως πως το φρένο είχε σκληρύνει και με έδιωξε από τη θέση του οδηγού! Δε με πίστευε! Όταν συνειδητοποίησε όι έλεγα την αλήθεια, νέος γύρος συνομιλιών-μπινελικίων... Το υδραυλικό σύστημα τα είχε παίξει!!! (Μη γελάτε όσοι ξέρετε από αυτοκίνητα, μια καημένη νέα οδηγός είμαι! που να το φανταζόμουνα!)
Με τα πολλά φτάνουμε Σούγια, βρίσκουμε να αφήσουμε κάπου το αυτοκίνητο και (Ω τι τύχη μες στην ατυχία μας!) βρήκαμε δωμάτιο να μείνουμε ακριβώς απέναντι! Κάνουμε μπανάκι και ταχτοποιούμαστε κάπως στο δωμάτιο και αποφασίζουμε να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα. Τί πιο λογικό άλλωστε;
Έλα όμως που ο άντρας μου τύχαινε να έχει μια βάρκα στο κοντινό λιμανάκι...! Παρά το ευαίσθητο στομάχι μου, που αδειάζει στο παραμικρό κυματάκι ακόμα και με τα καράβια που κάνουν τη διαδρομή Χανιά-Πειραιάς, τον ακολούθησα ως εκεί και, μετά από απειλές, παρακάλια, λογικά επιχειρήματα και υποσχέσεις, μπήκα στη βαρκούλα. Τρομακρατημένη μάλλον, κρατιόμουνα με όλη μου τη δύναμη, λες και αυτό θα μπορούσε να με σώσει, αλλά θες η απίστευτα όμορφη και γαλήνια θάλασσα, θες η οδήγηση, (έτσι το λένε άραγε με ναυτικούς όρους) που ήταν στρωτή και ομαλή και δε ζαλίστηκα καθόλου, κατάφεραν να με ηρεμήσουν σε ένα βαθμό. Έτσι, βρέθηκα να κάνω βουτιές από τη βάρκα στην πιο μπλέ θάλασσα που έχω κολυμπήσει ως τώρα, μακριά από κόσμο και φασαρία.
Η νύχτα ήταν από εκνευριστική έως τρομακτική, με μένα να κοιμάμαι σε ένα κρεβάτι ελάχιστα μεγαλύτερο από το δικό μου, αλλά μαζί με το φίλο μου, ο οποίος από την κούραση της δουλειάς και των όσων αναφέρθηκαν παραπάνω, κοιμήθηκε αμέσως δίπλα μου σαν πουλάκι.. που ροχαλίζει και ξεταβανώνει το σπίτι. ξέχασα να πω πως είχε τις εξής απαιτήσεις: 1. να αφήσουμε ανοιχτό των ανεμιστήρα που βρισκόταν πάνω από το κρεβάτι και έκανε ζζζζζζζζζ όλη την ώρα και δε με άφηνε να κοιμηθώ και 2.να αφήσουμε αναμμένο το φως, ώστε να βλέπει να πάει ως το μπάνιο για να βγάλει τους φακούς του, πράγμα που έκανε το επόμενο πρωι και επίσης δε με άφηνε να κοιμηθώ. Έλαβα όμως υπόψιν μου την κούραση του, και ικανοποίησα όλες του τις επιθυμίες, εκτός από το να κοιμηθεί αγκαλιά με το μαξιλάρι μου.
Την επόμενη μέρα κατέφθασαν οι γονείς μου να μας φέρουν ένα αυτοκίνητο για να γυρίσουμε πίσω. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γνωρίσει ο μπαμπάς μου το φίλο μου, και να χάσει η μαμά μου τη βέρα της στη θάλασσα (does this make her a single woman now?).
Αφού τους αποχαιρετίσαμε, πήγαμε για μια ακόμα φορά βόλτα με το "κόττερο", κάναμε το ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΟ μπάνιο όλων των εποχών για τα δικά μου δεδομένα, και καήκαμε ελαφρώς και από τον ήλιο... Καίει ο καταραμένος και αργά το απόγευμα. Βασικά άρπαξε το πιο προεξέχον μέρος του σώματός μου, η μύτη μου, και τώρα είναι κατακόκκινη, λες και τα έχω τσούξει... Ελπίζω μόνο να μην αρχίσει να ξεφλουδίζει γιατί θα την κόψω!
Κατά τις 12 το βράδυ γυρίζω σπίτι κουρασμένη σωματικά, αλλά όχι πνευματικά, κάνω ένα μπάνιο να διώξω τον ήλιο και τη θάλασσα από πάνω μου, και κάθομαι αναπαυτικά στην καρέκλα του υπολογιστή... Πατάω το κουμπί να ανοίξει... ΤΙΠΟΤΑ! Αύριο φεύγει εσπευσμένα για το γιατρό μπας και το έχω πίσω πριν την Πέμπτη που θα ξαναφύγω...

Αυτό ήταν το γεμάτο γκαντεμιές και κακοτυχίες, αλλά πραγματικά υπέροχο σαββατοκύριακό μου! Σας είπα πόσο γαμάτα είναι τα πλήκτρα του laptop σε σύγκριση με τη μαλακία της microsoft? Λές να το καβαντζώσω;;;;
Αυτά...

(Oι φωτογραφίες είναι από το www.sougia.info)

Friday, 20 July 2007

Είναι ιδέα μου, ή τώρα τελευταία, ο κόσμος κάνει βουτιά με το κεφάλι στα σκατά;

Από οποιαδήποτε οπτική γωνία και να το κοιτάξεις, τα πάντα πάνε από το κακό στο χειρότερο!

Φωτιές έχουν κάψει και το τελευταίο δεντράκι που έμενε όρθιο στα δασάκια της χώρας μας! (και μεταξύ μας, όχι μόνο εδώ)
"Τι ωραία" λένε αρκετοί "Θα το χτίσω το σπιτάκι στο βουνό τελικά τώρα που δεν είναι δάσος!".
Σόρρυ κιόλας, άλλα σε όσους σκέφτηκαν έτσι πριν ή μετά από μια πυρκαγιά σε δάσος, αξίζει να καούν στο πύρ το εξώτερον, που λέει και ο αδερφός μου! Είναι δυνατόν να μη σκέφτονται τις συνέπειες μιας τέτοιας καταστροφής, αλλά τους εαυτούληδές τους και μόνο; Για τους σωτήρες- πολιτικούς να μη μιλήσω καλύτερα... Το ένα κόμμα κατηγορεί το άλλο, γιατί οι δασικές εκτάσεις δεν καθαρίστηκαν, γιατί ΑΥΤΟΙ έβαλαν τις φωτιές, γιατί οι πυροσβέστες που τώρα είναι νεκροί δεν είχαν εξοπλιστεί όπως θα έπρεπε... Και ΚΑΝΕΙΣ μα ΚΑΝΕΙΣ δε σκέφτεται πως θα μπορούσε να γίνει κάτι να διορθωθεί αυτό το χάλι.

Η κοινωνία καταρρέει μέρα με τη μέρα... Οικογένειες διαλύονται, φιλίες χρόνων καταστρέφονται για την παραμικρή μαλακία... Αν, μανάρια μου, χαθούν οι σχέσεις που αποτελούν τους συνδετικούς κρίκους μιας κοινωνίας, κλάφτε τα! Στις σπηλιές θα επιστρέψουμε, σαν τις αρκούδες. Ο καθένας στη δική του με τα μωρά του, μέχρι αυτά να μεγαλώσουν και να φύγουν... Αλλά ακόμα κι αυτό δύσκολο θα είναι, τόσοι που είμαστε πια. 6-7-8 δισεκατομμύρια, έχω χάσει το μέτρημα! Δεν υπάρχει χώρος και τροφή για όλους!

Η επιστήμη, που ανάθεμά με της είχα εμπιστοσύνη ότι θα βοηθούσε να δει το είδος μας προκοπή, μέρα με τη μέρα μας σπρώχνει στην καταστροφή. Ναι ρε, θα παρατήσω το πολυτεχνείο και θα πάω να γίνω μούτσος! Δε θέλω να βλέπω κανέναν σας, ούτε να μαθαίνω τα καινούρια επιτεύγματά σας! Να ψοφήσετε όλοι σας κι εγώ θα κάνω βόλτες με το καράβι μου στους μολυσμένους ωκεανούς, και θα βλέπω μέρα με τη μέρα να ανεβαίνει η στάθμη των νερών τους, να πνίγει τις πόλεις σας και τις "κοιτίδες του πολιτισμού μας" και θα γελάω σατανικά, μέχρι να πέσω κάτω από τις αναθυμιάσεις... Αν ο πολιτισμός μας είναι τέτοιος, του αξίζει να πάει στον πάτο της θάλασσας και να μην ξαναβγεί ποτέ στην επιφάνεια. Να μας ψάχνουν οι επόμενες γενιές, αν υπάρχουν, όπως ψάχνουμε τώρα την Ατλαντίδα... και μακάρι να μη μας βρουν ποτέ...

Α ναι... Είναι και οι καλλιτέχνες... Τους ξέχασα αυτούς... Ευαισθητοποιήθηκαν τα χρυσά μου, και βοηθάνε παιδάκια στον τρίτο κόσμο, και κάνουν συναυλίες για τον αμαζόνιο και για τις κλιματικές αλλαγές... Επειδή όμως δεν μπορούν να συγκεντρώσουν αrkετή προσοχή και αρκετά χρήματα για να ταϊσουν όλα τα παιδάκια στην Αφρική και στην Ινδία, και επειδή η Angelina δεν μπορεί να υιοθετήσει όλο το Mαλάουι, ας κρατήσουν την υποκριτική ευαισθησία τους για τον εαυτό τους! Να πάνε να κρυφτούν στις βίλλες τους, να τυλιχτούν με τις ακριβές γούνες τους, και να ξοδεύουν λεφτά και πόρους για να φτάσει μια πίτσα με το ιδιωτικό τους αεροπλάνο από χίλια χιλιόμετρα μακριά...

Έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο, πειράζει;;;

Wednesday, 18 July 2007

Fix you - Coldplay

When you try your best but you don't succeed
When you get what you want but not what you need

When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse.

When the tears come streaming down your face

When you lose something you can't replace

When you love someone but it goes to waste

Could it be worse?


Lights will guide you home

And ignite your bones

And I will try to fix you


And high up above or down below

When you're too in love to let it go

But if you never try you'll never know

"Just what your worth"


Lights will guide you home

And ignite your bones

And I will try to fix you

Tears stream, down your face
When you lose something you cannot replace

Tears stream down your face

And I..


Tears stream, down your face

I promise you I will learn from my mistakes

Tears stream down your face

And I..


Lights will guide you home

And ignite your bones

And I will try to fix you.




Αφιερωμένο σ'αυτούς που πονάνε...

Saturday, 14 July 2007

Σπίτι δίχως κέρατο, δάσος χωρίς έλατο...

Η αφορμή
Δεν ξέρω πόσες φορές της είπα ότι είναι χαζή. Κι άλλες πόσες θα το πω ακόμα. Ίσως να το λέω κάθε φορά που θα τους βλέπω μαζί, ή κάθε φορά που θα μας θυμίζει τί της έκανε ή ότι δεν του έχει πια εμπιστοσύνη... Βασικά, θύμα είναι, αλλά είναι πολύ σκληρός χαρακτηρισμός για να τον χρησιμοποιήσω για έναν άνθρωπο που νιώθει χάλια.. Έχει περάσει πολλά, βρήκε αυτόν και ήταν καλά μαζί, αυτή γαντζώθηκε πάνω του, μετά αυτός πήγε και μέθυσε (έτσι λέει), παραφέρθηκε και πήγε με άλλην...
Τώρα, δεν του έχει θυμώσει, δεν μπορεί να τον αφήσει, δεν ξέρει τί να κάνει... Κλαίει και χτυπιέται, πίνει και καπνίζει, έφυγε για να μην μπορούν να βρεθούν, αλλά δεν τον έχει βρίσει, δεν του έχει φωνάξει, δεν έχει ξεσπάσει εναντίον του...
Υποψιάζομαι πως για κάποιο σκοτεινό και ανεξήγητο λόγο, βαθιά μέσα της έχει τύψεις, γιατί πιστεύει ότι εκείνη τον οδήγησε εκεί... Δεν ξέρει πως και γιατί, αλλά νιώθει μάλλον πως φταίει αυτή... Και δεν το παραδέχεται ούτε στον εαυτό της ούτε στους άλλους, γιατί ξέρει πως είναι ο χειρότερος τρόπος για να υποτιμήσει τον εαυτό της...
της έχω φωνάξει πολύ σήμερα και νιώθω άσχημα γιαυτό, αλλά ήταν το τελευταίο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό μήπως και καταφέρω να τη λογικέψω.. Αλλά χωρίς αποτέλεσμα... Δεν θα τον αφήσει να πάει στο καλό του Θεού να πηδάει όποια θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει.. Δε θα τον βρίσει..
Μόλις της είπε ότι μετάνιωσε, και αφού ζήτησε δυο τρεις φορές συγγνώμη τον συγχώρησε, απλά έχει σκοπό να τον έχει από κοντά στο μέλλον... Ξεχνάει ότι η πρώτη της σκέψη ήταν ότι τον σιχαίνεται, μόνο και μόνο γιατί ξέρει ότι λίγες ώρες πριν κοιτούσε, άγγιζε και φιλούσε μιαν άλλη όπως και εκείνη...
Βλέποντάς το απέξω, και κάπως πιο αποστασιοποιημένα από κείνη, διακρίνω δυο πιθανές πορείες της σχέσης τους: 1.Το ξεχνάει και όλα ωραία και καλά. Αυτός βλέπει ότι το έκανε μια φορά και τη γλίτωσε, άρα πιστεύει πως μπορεί να το επαναλάβει, χωρίς συνέπειες και την κάνει τάρανδο. 2.Δεν μπορεί να το ξεχάσει, τον καταπιέζει και του το χτυπάει μέρα νύχτα, μέχρι ένας από τους δυο να λυγίσει και να βάλει τέλος σ'αυτήν την ούτως ή άλλως κατεστραμμένη σχέση.

Το κέρατο
Φαινόμενο συνηθισμένο και σχεδόν καθημερινό, συμβαίνει παντού γύρω μας και ίσως δεν το βλέπουμε, είτε γιατί δε θέλουμε, είτε γιατί δεν έχουμε ανοίξει τα μάτια και τα αυτιά μας αρκετά.
Το έχουμε στο μυαλό μας σαν κάτι που δεν μας αφορά, και συνήθως τότε την πατάμε, ή σαν κάτι που μας αφορά άμεσα, τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο και αφορμή, και μέσα από κρίσεις παράνοιας και ζήλιας, καταστρέφουμε τη σχέση μας.
Είναι ότι χειρότερο μπορεί να κάνει κανείς στον άνθρωπο που είναι μαζί, γιατί με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο υποτιμά τη νοημοσύνη του, βομβαρδίζοντάς τον καθημερινά με ψέματα, αλλά και τσακίζει την αξιοπρέπειά του, είτε το μάθει, οπότε και θεωρεί τον εαυτό του ανίκανο να κρατήσει το ενδιαφέρον του άλλου, είτε δεν το μάθει οπότε και πίσω από την πλάτη του όλοι τραγουδούν "Πάρε τηλέφωνο τον κερατά...".
Ταυτόχρονα, αν έχεις την παραμικρή τσίπα, (πολύ λίγη όμως, αφού κερατώνεις κάποιον), χάνεις το σεβασμό στον εαυτό σου, γιατί ξέρεις ότι είσαι απλά ένας ψεύτης, και επειδή νιώθεις ότι το δίκαιο είναι κάποια στιγμή στη ζωή σου να σου κάτσει ένα κέρατο ξεγυρισμένο και με διακλαδώσεις...
Σε περίπτωση που κάποια μετέπειτα σχέση σου μάθει για το προηγούμενο κέρατο, κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, δε σου έχει εμπιστοσύνη, και σου κάνει εν ολίγοις τη ζωή μαύρη. Μεταξύ μας, όχι άδικα... Κι εγώ κι εσείς το ίδιο ανασφαλείς θα νιώθαμε σε ανάλογη περίπτωση...
Το πως και το γιατί έχουν ελάχιστη σημασία, αυτό που μετράει είναι η πράξη, και το κακό που κάνεις στον άλλον, που υποτίθεται ότι είσαι μαζί του επειδή νιώθεις κάτι...

Επίλογος
Το κείμενο αυτό το γράφω όχι σαν καλός χριστιανός και ηθικολόγος (απέχω άλλωστε πολύ και από τα δυο), αλλά σαν άνθρωπος που έχει κάνει το λάθος να κερατώσει κάποια στιγμή στο παρελθόν. Έκατσαν οι συνθήκες, ο άνθρωπος και ο χρόνος, νιώθω πολύ άσχημα γιαυτό, και το σίγουρο είναι πως είμαι αδικαιολόγητη, και πως δεν θα αντέξω να το ξανακάνω, ούτε σε κάποιον άλλον, ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό. Ήταν ίσως το μεγαλύτερό μου λάθος, και ξέρω σίγουρα πως αν αυτός που ήταν το θύμα της απιστίας μου το μάθαινε, θα μου άξιζε και θα ήθελα να με βρίσει και να με διώξει, για να αποκατασταθεί σε ένα βαθμό η ηθική τάξη...

Thursday, 12 July 2007

...

Ξαπλώνεις και κλείνεις τα μάτια... Δεν μπορείς να κοιμηθείς....
Από το ανοιχτό παράθυρο μπαίνουν ήχοι που θα ταίριαζαν σε μέρη στοιχειωμένα...
Ο άνεμος, που άλλοτε περνάει μέσα από τα φύλλα κάνοντάς τα να θροϊζουν, κι άλλοτε σφυρίζει, ταξιδεύοντάς σε σε τοπία μακρινά, ερημικά...
Παραθυρόφυλλα που τρίζουν...
Ένα ξυπνητήρι που χτυπάει... Κι είναι ακόμα τόσο νωρίς...
Γυναικεία βήματα στο δρόμο. Βιαστικά, φοβισμένα ίσως, κι έπειτα μια φωνή... Μιλάει στο τηλέφωνο...
Νιαουρίσματα στο βάθος... Γάτες... Ή μήπως ένα μωρό; Τί σε νοιάζει..;
Αυτοκίνητα περνούν, φωτίζουν για λίγο μέσα από τα παντζούρια... Μελωδίες και φωνές τρυπώνουν μέσα στο άδειο δωμάτιο...
Κρίμα να μην έχεις ένα τέτοιο βράδυ μιαν ανάσα δίπλα σου, να δίνει ρυθμό στη μουσική του δρόμου...

Απώλεια αντικειμένου...

Γυρίζω σπίτι μετά από μια καθ'όλα περιπετειώδη βραδιά. Περιμένοντας να μπω στο ασανσέρ βλέπω κάτι στο πάτωμα...
Μου φαίνεται γνωστό.. Έμοιαζε με το πετσάκι που είχα κρεμασμένες τις καρδιές στο λαιμό μου..
Σκύβω και συνειδητοποιώ ότι πρόκειται όντως γι αυτό...
Κοιτάζω γύρω ενώ ταυτόχρονα μιλάω στο τηλέφωνο και δε βλέπω τις καρδιές πουθενά... Θα έπεσαν στο φρεάτιο του ασανσέρ.
Νιώθω απαίσια. Αν και δεν το έκανα επίτηδες... Έχασα το πρώτο του δώρο... Αυτό που μου είχε φέρει για τα γενέθλιά μου...
Ελπίζω να το βρω όταν θα έρθουν για τη μηνιαία συντήρηση του ασανσέρ...
Σκατά...

Wednesday, 11 July 2007

i tried so hard and got so far, but in the end, it doesn't even matter...


Ότι και να κάνεις, όσο και να προσπαθήσεις, όσα κι αν δώσεις, πάντα θα είσαι εγωίστρια, αναίσθητη, άχρηστη*... Για τους άλλους, αλλά κυρίως για σένα... Γιατί ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις, με τη συχνή επανάληψη, γίνεται κομμάτι σου...

Από κει και πέρα, ότι και να γίνει, φταίς εσύ. Και μόνο εσύ.
Ότι και να θες είναι σα να ζητάς υπέρβαση από τον άλλον ή από το σύμπαν το ίδιο...
Ότι και να δώσεις, κανείς ποτέ δεν το εκτιμάει... Το χρωστούσες.
Όσο κι αν προσπαθήσεις, ποτέ δεν αρκεί...
Στις φιλίες σου, στη σχέση σου, στην οικογένειά σου.
Γίνεσαι 100 κομμάτια για να ικανοποιήσεις τους πάντες και στην τελική όλοι θα έχουν ένα λόγο να παραπονεθούν. Γιατί δεν πρόλαβες, δεν μπόρεσες, δεν ήθελες...

"Racing the clock to please everyone... all but the one who matters the most.."
Κι επειδή δεν μπορείς να καταλάβεις ποιός είναι πιο σημαντικός, ή επειδή όσοι δεν βρίσκονται πρώτοι στη λίστα σου αρνούνται να το δεχθούν, ποτέ δεν είναι κανείς 100% ευχαριστημένος...
Κι εσύ τρέχεις να προλάβεις, χωρίς αποτέλεσμα...

*ανεπαρκής. αυτή είναι η λέξη που έψαχνα χτές. ανεπαρκής....

Monday, 9 July 2007

Διαφορά ηλικίας...

Γενικά δεν είμαι της άποψης ότι η διαφορά ηλικίας μπορεί να επηρεάσει τόσο πολύ μια σχέση... εκτός κι αν μιλάμε για τεράστιες διαφορές, που αντιστοιχούν ίσως σε διαφορετικές γενιές, και διαφορετικά ενδιαφέροντα, νοοτροπίες, αρρώστιες κτλ (δεν μπορεί ο φίλος/σύντροφος/σύζυγός σου να έχει πρεσβυωπία όταν εσύ αρχίζεις να πετάς τα πρώτα σπυράκια της ακμής!)..
Όμως, το να είσαι με κάποιον μεγαλύτερο από σένα (πολύ ή λίγο δεν έχει σημασία) δημιουργεί κάποιες φορές στον άλλον το αίσθημα της ευθύνης, και της ανάγκης να σε προστατέψει, να σε βάλει "στον ίσιο δρόμο", να σου κόψει το κάπνισμα, να σε βάζει να τρως γιατί αδυνάτισες...
Και δε λέω, όλο αυτό το σκηνικό σε κάνει να νιώθεις ασφαλής και σου δίνει την κάποιες φορές εσφαλμένη σιγουριά ότι αν συμβεί κάτι, ο άλλος θα είναι οπωσδήποτε δίπλα σου να σε στηρίξει, όμως μπορεί να καταντήσει και κουραστικό.... Κι αυτό γιατί ο άλλος νιώθει τύψεις για κάθε σου λάθος κίνηση, για κάθε στραβό που θα σου συμβεί, γιατί... δεν κατάφερε να σε προστατέψει απ'αυτό ή να σε κάνει να ενεργήσεις διαφορετικά, ώστε να πάνε όλα καλά..
Όταν, δε, αυτό το αίσθημα συνοδεύεται με συμπεριφορές που να δείχνουν άρνηση στο πρόσωπό σου ("δεν πήγες να δώσεις μάθημα, άρα θα τα πούμε σε μια βδομάδα", "αν ξανακάνεις απουσία στο σχολείο κομμένες οι έξοδοι" κτλ), σε κάνουν να απορείς αν στην τελική είσαι εσύ που έκανες το λάθος, ή αν το άλλο σου μισό έχει για κάποιο λόγο φερθεί υπερβολικά...
Δε λέω, μ'αρέσει να με προσέχουν και να με φροντίζουν, αλλά θέλω να έχω το δικαίωμα της επιλογής, της ελεύθερης βούλησης και ας υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να διαλέξω λάθος δρόμο και να χαθώ, γιατί στο κάτω κάτω... από τα λάθη μας δε μαθαίνουμε τις περισσότερες φορές;
Το γεγονός ότι είμαι μικρή, δε σημαίνει απαραίτητα ούτε ότι είμαι ΤΕΛΕΙΩΣ ανώριμη, ούτε ότι δεν έχω συναίσθηση των συνεπειών που θα έχουν οι αποφάσεις μου...

Saturday, 7 July 2007

To πιεί or not to πιεί;

...
-Έχω πιει. Θα πάρεις εσύ το αυτοκίνητο;
-Δυο μπύρες έχεις πιεί... Οδήγησε εσύ..
-40 κιλά είμαι... Ξέρεις τί ποσοστό είναι δυο μπύρες;
-Μια χαρά είσαι θα οδηγήσεις εσύ...
-Καλά... (κάθεται στη θέση του οδηγού). Μα καλά που πας; Μπες στο αυτοκίνητο!
-Κάτσε δίπλα. Θα οδηγήσω εγώ.
-Όχι είμαι καλα. Εσύ το είπες. Θα οδηγήσω εγώ...
-Κάτσε δίπλα...
-Εντάξει...
Not to πιεί...

Thursday, 5 July 2007

Γιατί....

"Φλογέρες, ταμπούρλα και ντέφια, Ηχούν στα δικά μου γενέθλια, Να ζήσεις και χρόνια πολλά, Μου φέρνουνε δώρα, Μου δίνουν φιλια"

από το βιβλίο
Ποιηματάκια για τα γενέθλιά μου


Γιατί σήμερα είχες τα γενεθλιά σου...
Γιατί δεν με έπρηζες όλη μέρα όπως έκανα εγώ πριν λίγους μήνες, που ήρθες από πολύ μακριά, μόνο και μόνο για τα γενέθλιά μου...
Γιατί μου ζήτησες να μην πάω να σου πάρω δώρο, αλλά να διαβάσω για το μάθημα που έδινα το απόγευμα...
Γιατί είδα την έκπληξη στα μάτια σου όταν άνοιξες την πόρτα και με είδες εκεί με την τούρτα και τα κεράκια...
Γιατί άντεξες την απαίσια φωνή μου όταν σου τραγουδούσα "Να ζήσεις μωρό μου και χρόνια πολλά..."
Γιατί με πήρες αγκαλιά, ακριβώς με τον τρόπο που με πήρες αγκαλιά...
Γιατί το βράδυ ήθελα να σε πάω για φαγητό αλλά τελικά πλήρωσες εσύ...
Γιατί με κοροιδεύεις συνέχεια, και κάνω ότι πειράζομαι, κι ας ξέρω πως δεν τα εννοείς, απλά και μόνο για να σου κάνω χαζές γκριμάτσες, που σ'αρέσουν...

Για χίλια δυο μικρά "γιατί..." που σκάνε μύτη δειλά κάθε μέρα στο μυαλό μου και με κάνουν να χαμογελάω...
Χρόνια πολλά...


Monday, 2 July 2007

Ότι να 'ναι...

Ο αγαπητός Stormrider για άλλη μια φορά μου πέταξε το μπαλάκι για παιχνίδι, το οποίο έχει τρελό γέλιο (αν και μου κόλλησε 2 φορές ο υπολογιστής εξαιτίας του. Γαμώ τις πολλές μουσικές μου, γαμώ!)...
Έχουμε και λέμε λοιπόν... πετάμε όλη τη μουσική μας στο winamp ή σε οποιοδήποτε πρόγραμμα χρησιμοποιούμε για την αναπαραγωγή μουσικής, κάνουμε ερωτήσεις, και πατάμε το επόμενο. Το κομμάτι που θα παίξει θα είναι η απάντηση στην ερώτηση...
Παρατήρηση νούμερο 1: Ο υπολογιστής μου είναι πούστης και ξέρω ότι θα βάλει ταιριαστά κομμάτια, το κάνει άλλωστε συχνά.
Παρατήρηση νούμερο 2: Ο Stormrider δε γίνεται παρά να έχει στήσει το παιχνίδι, αν κρίνω από τις απαντήσεις του
Έχουμε και λέμε:

1.Ιf someone says "Is this oK", you say...
Blur-Song 2

2.What would best describe your personality?
Μικρή Άρκτος - Αυτή η νύχτα μένει

3.What do you like in a guy?
Black Sabbath-Iron man

4.How do you feel today?
Σωκράτης Μάλαμας - Ζωγράφος

5.What's your purpose in life?
Pink Floyd - Sorrow

6.What is your Moto?
Σωκράτης Μάλαμας (και πάλι)- Το τραγούδι του μεθυσμένου

7.What do your friends think of you?
Bob Marley & the Wailers - Crazy Baldhead

8.What do you think of your parents?
The 69 Eyes- Beneath the blue

9.What is 2+2?
System of a Down - Pictures

10.What do you think of your best friend?
Λαθρεπιβάτες - Όνειρο θερινής νυκτός

11.What do you think of the person you like?
Παύλος Σιδηρόπουλος- Το βιβλίο των Ηρώων του τρόμου

12.What will they play at your funeral?
Avril Lavigne- Why?

13.What is your hobby/interest?
Blue Oyster Cult- Astronomy

14. What is your biggest fear?
Φόβοι του Πρίγκιπα - Πως αγαπάν οι άλλοι..

15.What is your biggest secret?
Iced Earth- Pure Evil

16.What do you think of your friends?
Metallica - The call of Ktulu

Βonus!
17. What do you think of the person that made you do that?
Beyonce & Shakira - Beautiful Liar

Συμπέρασμα: Οι υπολογιστές έχουν νοημοσύνη, κι όχι απλά την χρσιμοποιούν αλλά κάνουν και χιούμορ! Ειδικά τα 6, 7, 12 είναι τόσο κουλά ή τόσο ταιριαστά που θα μπορούσαν να τα έχουν πει και οι φίλοι μου!
Αν δε βαριούνται ας απαντήσουν όλοι όσοι διαβάσουν το post!