Saturday, 30 June 2007

Πριγκιπέσσα...

Εντάξει δεν καταφερα να πάω Rοckwave για πολλούς και διάφορους λόγους, κι ας ψοφούσα για τις αυριανές εμφανίσεις, αλλά έμαθα νέο και μου πέρασε.
20 Αυγούστου 2007: Αλκίνοος Ιωαννίδης και Σωκράτης Μάλαμας, Θέατρο Ανατολικής Τάφρου, Χανιά
Με τον Αλκίνοο σας τα έχω πρήξει, θέλω να τον παντρευτώ! Οπότε πάρτε σ
τιχάκια κομματιού του Μάλαμα που με έχει σημαδέψει. Καληνύχτα και ξεχυθείτε στους δρόμους να απολαύσετε τη δεύτερη Πανσέληνο του Ιούνη!

Πριγκιπέσσα

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
πώς να σου το πω
έλεγα περνούν τα χρόνια
θα συμμορφωθώ.

Μα είναι δώρο άδωρο
ν' αλλάξεις χαρακτήρα
τζάμπα κρατάς λογαριασμό
τζάμπα σωστός με το στανιό.

Έξω φυσάει αέρας
κι όμως μέσα μου
μέσα σ' αυτό το σπίτι
πριγκηπέσα μου,
το φως σου και το φως
χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος
κι ο χαρακτήρας μας.

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
κι έφτασα ως εδώ
λάθη στραβά και πάθη
μ' έβγαλαν σωστό.

Ξημερώματα στο δρόμο
ρίχνω πετονιά
πιάνω τον εαυτό μου
και χάνω το μυαλό μου.




Thursday, 28 June 2007

Η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων

Ονειρευόμουνα θερινό κινηματογράφο απόψε, αλλά μου αλλάξανε γνώμη... Είμαι αρκετά υστερική όταν βλέπω ταινίες, και ειδικά όταν πάω σινεμά, οπότε και νιώθω τελείως διαφορετικά, χωρίς συγκεκριμένο λόγο, απλά επειδή βρίσκομαι στο χώρο... Έχω την ανάγκη απλά να απορροφηθώ από την ταινία... Μάλλον το βλέπω πολύ ρομαντικά το όλο σκηνικό..
Έχει ωραιότατο καλοκαιρινό φεγγαράκι (ετοιμάζει και δεύτερη πανσέληνο αυτό το μήνα το άτιμο να με τρελάνει!), φυσάει ένα ευχάριστα δροσερό αεράκι, και γενικά είχα στο μυαλό μου ένα σκηνικό... "σαν παλιό σίνεμα".

"Σαν παλιό σινεμά;" κάτι μου θυμίζει... Κι εσένα;
Μου έρχεται στο μυαλό μια φωνή περίεργη... Μια μουσική υπέροχη ... Από έναν δημιουργό που θεωρώ κορυφή για τα ελληνικά δεδομένα. Στίχοι ερωτικοί που σε ταξιδεύουν...
Το παλιό σινεμά, όπως το έζησες ή όπως το φαντάστηκες, η Χαλιμά με τα 1000 και 1 παραμύθια της, εμπειρίες και σκέψεις από το παρελθόν σου γίνονται όλα ένα... Με τρόπο τέτοιο, που δεν ξέρεις τί έχεις πραγματικά ζήσει και τί είναι απλά δημιούργημα του μυαλού σου... Κομμάτια των πιο κρυφών σου φαντασιώσεων, ή ονείρων που δε θυμήθηκες ποτέ ξυπνώντας...
Ο πρώτος σου έρωτας... Ποσο ήσουν τότε; 16; 17; Θυμάσαι τι χρώμα είχαν τα μάτια του; Θυμάσαι τη μυρωδιά του; Τη γεύση του; Ήταν τότε ή μήπως χτες; Τον αγαπούσες τότε πιο πολύ ή τώρα;

"Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι, σε τυλίγω μ' ένα χάδι,
τώρα είμαι γυμνός, νιώθω σαν θεός, φωτεινός δυνατός,
μπορείς να μ' αγαπήσεις, μπορείς να μου φωτίσεις μια στιγμη,
το κορμί μου είναι μόνο η αφορμη..."

Ποιές αναμνήσεις σου είναι συνδεδεμένες με τις αισθήσεις και ποιές με τις παραισθήσεις σου; Σ'άγγιξε στ'αλήθεια; Τον είχες δει φωτείνο και δυνατό ή μήπως όλα αυτά είναι δημιουργήματα του θολωμένου από έρωτα μυαλού σου; Τότε ή τώρα; Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το παρελθόν από το το παρόν και το μέλλον, είναι ένα... Πάντα ζούσες μέσα στον ιδανικό μικρόκοσμο του μυαλού σου...
Ακούγοντας τραγούδια σαν κι αυτό... Παλιά κι αγαπημένά... Παλιό; Για σένα όχι... Παλιό είναι ό,τι σου θυμίζει πράγματα που πέρασαν... Πώς μπορείς να πεις ένα κομμάτι που κάθε φορά που το ακούς σε γεμίζει, με συναισθήματα και σκέψεις καινούριες, παλιό;

Δικό σου....

Monday, 25 June 2007

Τα κεφάλια μέσα... (;)

Είναι δυνατόν, ενώ έξω έχει 40 βαθμούς να μας ζητάνε να πάμε να γράψουμε μαθήματα;
ΠΩΣ;
Με τί αντοχή και τί όρεξη;
Ποιός μπορεί κάτω από αυτές τις συνθήκες ΚΑΥΣΩΝΑ να κρατηθεί μακριά από παραλίες και καφεδάκια με φίλους (σε κλιματιζόμενους χώρους;)
Ποιός μπορεί να μην πάει μια βόλτα σε μια παραλία να απολαύσει με το ταίρι του το καλοκαιρινό φεγγάρι;

Επιτέλους, ας βάλουν την εξεταστική τους στον κώλο τους κι ας μας αφήσουν να ψηθούμε με την ησυχία μας!

(Πάρτε και μια φωτογραφία να ζηλεύετε! Χάραμα πίσω από το φάρο των Χανίων. Την έβγαλα ένα Σαββατόβραδο, σχεδόν Κυριακή, μετά από μαργαριτούλες με παρέα σε ένα υπέροχο μαγαζί της παλιάς πόλης...)


Saturday, 23 June 2007

H ιστορία του ιππόκαμππου- φάντασμα


Συνεπής πάντα στο ραβτεβού μου με τα μικρόβια, αρρώστησα, καλοκαιριάτικα. Είπα, λοιπόν, να εκμεταλλευτώ το γεγονός ότι μια δυο μέρες θα είμαι κλεισμένη σπίτι, για να ανοίξω κανένα βιβλίο για τη ρημάδα την εξεταστική... "Εισαγωγή στην οικολογία" λεγόταν το βιβλίο. Κάτι σα Βιολογία Γενικής Παιδείας, σε λίγο πιο advanced έκδοση. Καθώς βασάνιζα τη μαμά μου, (η οποία εγκατέλειψε την ιδέα του blogging και ασχολείται πλέον με το κέντημα!) με τη δικαιολογία ότι αυτά και θα της άρεσαν, και θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει εξαπλουστευμένα στο νηπιαγωγείο, πέτυχα μέσα στο κείμενο τη λέξη ιππόκαμπος...
"Μαμά, θυμάσαι τον ιππόκαμπο;"
"Ποιόν ιππόκαμπο τέκνο; Σε βάρεσε ο πυρετός στο κεφάλι;"
"Τον ιππόκαμπο από το νηπιαγωγείο..."
"Α..! Αυτόν τον ιππόκαμπο;;; Ξεχνιούνται αυτά; Είχες κάνει το νηπιαγωγείο κουβάρι!"...

Γυρνάμε 16 χρόνια πίσω... Το νεραϊδάκι έχει ύψος το πολύ 60 εκατοστά και φοιτά στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς. Πλησιάζει το τέλος της σχολικής χρονιάς και η κυρία Β. μιλάει για το καλοκαίρι. Ζητάει από τα παιδιά να φέρουν από το σπίτι τους κοχύλια, αστερίες και ότι άλλο μπορούν να βρουν που να θυμίζει θάλασσα, για να κάνουν ένα κολάζ...
Την επόμενη μέρα το νεραϊδάκι όλο χαρά παρουσιάζει στους συμμαθητές του ένα τεράστιο κοχύλι που είχε βρει το προηγούμενο καλοκαίρι σε μια από τις παραλίες του τόπου καταγωγής της μαμάς νεράιδας... (Τεράστιο για τα δικά του μικροσκοπικά δεδομένα, δηλαδή λίγο μεγαλύτερο από την 5χρονη χουφτίτσα του!) Αφού όλοι οι 5χρονοι ερευνητές θαύμασαν το υπέροχο εύρημα της μικρής (και όχι πολύ μαύρης ακόμα), νεράιδας, η νηπιαγωγός έστελνε τα καμάρια της ένα ένα στο μπάνιο να πλύνουν τα κοχύλια τους, για να τα περάσουν στη συνέχεια με βερνίκι, ώστε να είναι γυαλιστερά, και να κάνουν το κολάζ τους...
Το νεραϊδάκι πλησιάζει την πόρτα της εξωτερικής τουαλέτας, τεντώνεται λίγο, πιάνει αποφασιστικά το χερούλι και ανοίγει την πόρτα. Μπαίνει μέσα και τη μύτη του βασανίζει η δυσωδία που είναι χαρακτηριστική μιας βρώμικης τουαλέτας. "Γιαυτό έρχομαι μόνο όταν κατουριέμαι πάρα πάρα πολύ!" σκέφτεται... Πλησιάζει τη βρύση και την ανοίγει... Ψηλά την έχουν βάλει κι αυτή...
Το νερό αρχίζει να τρέχει και το νεραϊδάκι βάζει το κοχύλι κάτω από τη βρύση.. Μόλις το νερό μπαίνει μέσα στο κοχύλι, ένα κεφάλι ιππόκαμπου αρχίζει να ξεπροβάλλει από το εσωτερικό του! Το νεραϊδάκι έμεινε για μια στιγμή σαστισμένο (δεν ήξερε ακόμα ότι έχει μαγικές δυνάμεις), μην ξέροντας τι να κάνει... Βάζει τρομαγμένο και αηδιασμένο τα κλάμματα, αλλά πριν τρέξει να πει τί έγινε στην καλή κυρία Β., προλαβαίνει να ρίξει το κοχύλι σε μια λεκάνη και να τραβήξει το καζανάκι!
Κάπως ανακουφισμένο μετά από αυτήν την πανέξυπνη ενέργεια, αλλά και ακόμα κλαίγοντας, διηγείται την τρομακτική ιστορία στη νηπιαγωγό, η οποία γελάει και του εξηγεί, και σε όλα τα υπόλοιπα 5χρονα που είχαν φάει φρίκη, ότι μετά από ένα χρόνο στο κουτί με τα κοχύλια, δεν μπορεί να έχει επιβιώσει ένας ιππόκαμπος, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει νερό! Πολλά από τα παιδάκια έδειξαν ανακουφισμένα, το νεραϊδάκι όμως όχι. Αφού τον είχε δει με τα ίδια του τα μάτια!
Το καλοκαίρι που ακολούθησε ήταν αφιερωμένο από τους ενήλικους που αποτελούσαν τον κοινωνικό περίγυρο της νεραϊδούλας στο να την πέισουν ότι δεν είχε δει ιππόκαμπο-φάντασμα και ότι απλά τον είχε φανταστεί, πράγμα που δεν έγινε ποτέ....

Η παραπάνω ιστορία είναι 100% αληθινή, με τις λεπτομέρειες που δε θυμόμουν να έχουν συμπληρωθεί από τη μαμά μου, και με αποτέλεσμα για τα 12 χρόνια που ακολούθησαν για κάποιο λόγο να τρέφω μια φοβία για τις σχολικές τουαλέτες... Α! και επίσης ένα πρόβλημα στα υδραυλικά του σχολείου, που είχε προκληθεί από ένα κοχύλι που κάποιος είχε ρίξει μέσα, και είχε βουλώσει τις σωληνώσεις!!!

Thursday, 21 June 2007

Body Image...

" Ο τρόπος που ένα άτομο αντιλαμβάνεται την εξωτερική του εμφάνιση... "

Γενικά μπορεί να πει κανείς πως σήμερα είμαι ένα άτομο με πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση και σε ένα βαθμό διαστρεβλωμένη εικόνα για τον εαυτό μου.
Μια περιγραφή του ατόμου μου θα περιλάμβανε λέξεις και φράσεις όπως "κοντή", "χοντρή", "απαίσια μαλλιά", "μεγάλη μύτη", "μικρό στήθος", "κοντά στραβά πόδια" και χίλιες δυο άλλες... Κι όμως, ακόμα και τώρα που πιστεύω όλα τα προηγούμενα, υπάρχουν μέρες που κοιτάζομαι χαμογελώντας στον καθρέφτη και σαν κλασσικό ψώνιο λέω "Φτού σου κοπέλα μου μη σε ματιάσω!"
Ακόμα κι όταν κάθομαι με το φίλο μου για καφέ και τον πρήζω ρωτώντας τον ξανά και ξανά κοιτάζοντας κοπέλες "Είμαι πιο παχιά από αυτή;" "Τα πόδια μου είναι τόσο χάλια;", κι αγγίζω τα όρια του παράλογου, έχω επίγνωση του όταν δεν τρως, κάτι πάει στραβά, από προσωπική εμπειρία...

Φανταστείτε λοιπόν, ένα κοριτσάκι, 13-14 χρονών, που ξεφυλλίζει περιοδικά, βλέπει ταινίες και τηλεόραση και σιγά σιγά διαμορφώνει το προσωπικό της (έτσι νομίζει), πρότυπο ομορφιάς, με βάση όλες τις άρρωστα ψηλόλιγνες ηθοποιούς και μοντέλα, με προσεγμένο μακιγιάζ και μαλλί κομμωτηρίου ακόμα και όταν πάνε να πάρουν γάλα για το παιδί.. Όσο κι αν προσπαθεί, δεν μπορεί με τίποτα, ούτε να ψηλώσει κι άλλο, ούτε να αδυνατίσει τόσο, ούτε να πετύχει τη φράντζα και τη βλεφαρίδα στις 8 το πρωί για να πάει σχολείο... Έτσι αρχίζει να δοκιμάζει όλες τις δίαιτες που πετυχαίνει, χάνει κιλά, χάνει υπερβολικά πολλά κιλά, κι όμως ποτέ όταν κοιτάζει το είδωλό της δεν βλέπει τα κόκκαλα της που φαίνονται πια καθαρά, κι ούτε καταλαβαίνει γιατί όλοι της λένε να τρώει κανονικά γιατί έχει μείνει η σκιά του εαυτού της... Κι έτσι κάποια μέρα, ανεβαίνει στη ζυγαριά, κι εκείνη δείχνει 35, 30 ή ακόμα και 25 κιλά και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως η απώλεια κιλών που τόσα χρόνια προσπαθεί έχει επιτευχθεί, μόνο που μαζί με τα κιλά έχουν φύγει η ομορφιά και η φρεσκάδα της εφηβείας της... Τα μαλλιά της πέφτουν, τα ούλα της ματώνουν, ο κύκλος της έχει διαταραχθεί (αν δεν έχει σταματήσει). Τότε ξαφνικά οι γονείς της ανησυχούν για το κοριτσάκι τους (ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΗΣΑΣΤΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΕΛΙΩΝΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ;) και το τρέχουν σε γιατρούς και ψυχιάτρους, να προλάβουν να το σώσουν...


Η νευρική ανορεξία παραμονεύει, και έχει σα στόχο και συνηθέστερα θύματά της, νεαρά κορίτσια, κυρίως αυτές που προσπαθούν να είναι τέλειες και να ξεχωρίζουν σε ότι κι αν κάνουν (άριστες πάντα στο σχολείο, το καλό παιδί της οικογένειας, με προσεγμένη εμφάνιση). Κοιτάξτε γύρω σας, και προσπαθήστε να μη θαυμάζετε τα εξωπραγματικά "είδωλα" που τα ΜΜΕ μας σερβίρουν, αλλά τις φρέσκες και ίσως με μερικά κιλάκια παραπάνω, πραγματικές γυναίκες!


Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή ρεπορτάζ του ΑΝΤ1 για την ίδρυση της μη κερδοσκοπικής εταιρίας "ανάσα", της οποίας είναι χορηγός. Ανεξάρτητα από τα κίνητρα και τους βαθύτερους στόχους του καναλιού είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια .

Το κείμενο γράφτηκε για όλα τα κορίτσια που -αργά ή λίγο πιο γρήγορα- καταφέραμε να ξεφύγουμε... Για την Αθηνά, τη Μαρία, για μένα...

Tuesday, 19 June 2007

Sex on the Beach





























(Μη χαίρεστε, καλοί μου ηδονοβλεψίες, δε θα σας περιγράψω τις ερωτικές περιπέτειες ενός θηλυκού Δον Ζουαν...)


Με ΈχΕι ΠιΑσΕι Το ΚαΛοΚαΙρΙ!!!!!!!!!!!

Ξυπνάω και κοιμάμαι με τη σκέψη διακοπών σε μέρη μακρινά και εξωτικά!

Ακούω όλη μέρα Reggae

Από το πρωί ονερεύομαι τη στιγμή που θα πέσει ο ήλιος
και θα βρω παρέα να πάμε για μαργαρίτες!

Έχω τρελές ορέξεις για εξορμήσεις στη θάλασσα

Και μου μπαίνουν τρελές ιδέες να πετάξω τα μαύρα ρούχα
και να βάλω ροζ. γαλάζια, κόκκινα, πράσινα, κίτρινα...

Ας με πάρει κάποιος από δω....

Saturday, 16 June 2007

Μαθήματα Οδήγησης (Επαναδημοσίευση, επειδή το βρήκα και θυμήθηκα πόσο το αγαπάω!)

Έτυχε σήμερα να περάσω αρκετή ώρα στο αυτοκίνητο… Αυτό ήταν αρκετό για να έχω αυτή τη στιγμή ένα κεφάλι καζάνι και απίστευτα νεύρα!

Ναι, το παραδέχομαι! Είναι γεγονός ότι κουράζομαι από την πολύωρη οδήγηση, ειδικά μέσα στο τρελάδικο (βλέπε κέντρο χανίων. Όποιος έχει περάσει μπροστά από την Αγορά, γύρω στις 8 το απόγευμα με το αυτοκίνητο καταλαβαίνει την απόγνωσή μου)… Τώρα… φταίει που γενικά δε φημίζομαι για τη γαϊδουρινή μου υπομονή, φταίει το ότι είμαι νέα οδηγός και δεν έχω “ψηθεί” στους δρόμους;; Δεν έχω ιδέα… Ίσως να είναι και συνδυασμός και των δύο. Ευτυχώς έχω καλά αντανακλαστικά και μια κάποια ψυχραιμία!

Όμως, είναι δυνατόν να είσαι εσύ ωραία και καλά στο φαναράκι σου, τραγουδώντας ενώ περίμένεις να ανάψει πράσινο, και να έχεις το βοσκό (για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, δεν έχω κάποιο πρόβλημα με τους βοσκούς-βοσκούς, αλλά με εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που κυκλοφορούν πολύ στην Κρήτη, που καβαλάνε το αγροτικό και ΟΠΟΙΟΝ ΠΑΡΕΙ Ο ΧΑΡΟΣ!!!) να σε κοιτάει ξελιγωμένος, να σου σφυρίζει και να σου λέει “κοπελιάαααα, πότε μωρέ θα σε κεράσω μια τσικουδιά;”??? Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν ο αγαπητός βοσκός βλέπει ότι εσύ απλά τον αγνοείς, στραβώνει και αποφασίζει να σε ρίξει αλλιώς… Μόλις δει να κοκκινίζει το φανάρι των πεζών, έρχεται στο αυτί σου εκείνη η θεϊκή μελωδία που βγάζει η μηχανή του 2λιτρου τέρατος δίπλα σου που ετοιμάζεται να ξεκινήσει και σου κόβεται το αίμα… “Ωχ, θα περάσει από πάνω μου τώρα!” λες τρομοκρατημένη από μέσα σου και στρίβεις διακριτικά το τιμόνι σου λιγάκι από την άλλη μεριά μπας και απομακρυνθείς και τη γλιτώσεις… Και -πωπω τι θαύμα!- γίνεται αυτό που έχεις προβλέψει! Το ζώον από δίπλα προσπαθεί να δείξει ότι είναι ο καλυτερότερος οδηγός όλων ων εποχών (τρέμε Schumacher, τρέμε Loeb, φάτε τη σκόνη μου κτλ), κάνοντας τα απίστευτα και ρίχνοντας και μια χειροφρενιά στη μέση της κόλασης!

Απομακρύνομαι ανασαίνοντας πλέον κανονικά και ευχαριστώντας το Θεό που γλίτωσα και από αυτό, έχοντας τα μάτια μου 14! Δεν ξέρεις από που θα σου πεταχτεί ο επόμενος χάρος… Περνάει λίγη ώρα κανονικα, ναι ζορίζομαι, ναι βρίζω λιγάκι τον μπροστινό που πατάει το φρενάκι του την τελευταία στιγμή, αλλά ακόμα απολαμβάνω τη μουσικούλα μου και κατευθύνομαι ωραία και καλά προς τον προορισμό μου.. Τί το ήθελα να χαλαρώσω; Σε μια στροφή, την οποία μετά από αρκετή ώρα έχω πλησιάσει και αρχίζω να χαμογελάω, παίρνει το μάτι μου από τον καθρέφτη ένα smartακι πίσω μου να μου παίζει τα φώτα… Τσεκάρω ότι μπορώ (φώτα, χρώμα φαναριού, υπάρχει πουθενά κανένας πεζός που δεν έχω δει μέσα στον πανικό;) και νομίζω πως όλα είναι μια χαρά. Τί θέλει ο κυριούλης στο τοσοδούλι, πρακτικότατο και κακάσχημο αυτοκινητάκι πίσω μου; ΑΧΑ! Να με προσπεράσει πάνω στη στροφη..! Μπριζώνω.. Αν και γενικά δεν οδηγώ επιθετικά, αποφασίζω ότι δεν θα του κάνω τη χάρη. Έρχομαι λιιιίγο πιο δεξιά και ο κυριούλης το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μείνει πίσω μου. “Χεχε, λεω από μέσα μου, στην έφερα!” Και τότε ακούω την κόρνα πίσω μου, από το γνωστό smartακι που επιμένει να προσπαθεί να περάσει μπροστά μου… Ρίχνω τα δυο τρία γνωστά μπινελίκια που ρίχνω όποτε οδηγώ και συνεχίζω να οδηγώ, μέχρι τη στιγμή που με πιάνει το επόμενο φανάρι και έχω την ατυχία να σταματήσω διπλα στο μπλε smart. Τι το θέλω να ανοίγω το παράθυρο με 13 βαθμούς έξω;;; Ας όψεται η συνοδηγός που είχε κάνει το αμάξι τεκέ (αυτό θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή)… Από το ανοιχτό παράθυρό μου λοιπόν ακουω την εξής θεία μουσική “Καλά τόση ώρα προσπαθώ να σε προσπεράσω! στραβή είσαι;” Κλείνω το παράθυρο.

Αφού πέρασα σε στυλ slalom ανάμεσα σε διπλοπαρκαρισμένους, επιβίωσα από τους βιαστικούς που δεν μπορούσαν να σταματήσουν 2 δευτερόλεπτα στα stop που βρίσκονταν στο δρόμο τους και όσους, μην έχοντας που να αφήσουν το αμαξάκι τους, πάρκαραν πάνω σε γωνίες (καλά τα λεφτάκια τους δεν τα λυπούνται; ας μου δώσουν κ εμένα λίγα να πάρω ένα δικό μου αμαξάκι, να μη χρειάζεται να παρακαλάω τη μαμά μου κάθε φορά που θέλω να πάρω το δικό της… τέλος πάντων thanks μάνα! είσαι θεά άμα θες!!!!) και αφού έφτυσα αίμα για να βρω να παρκάρω κ εγώ με τη σειρά μου, έφτασα σπιτάκι μου!

Έχει περάσει αρκετή ώρα από όταν έσβησα τη μηχανή, κατέβηκα από το αμάξι και κλείδωσα τις πόρτες, αφήνοντας όλα τα παραπάνω πίσω μου ανακουφισμένη, και έτσι, τώρα που τα σκέφτομαι ψύχραιμα έχω να κάνω μόνο μια ερώτηση σ’όσους θεωρούν ότι οι δρόμοι φτιάχτηκαν για να ξεσπάνε τα νεύρα τους και για να πουλάνε μούρη:

Για σένα φίλε δε σε νοιάζει αν θα ζήσεις μέχρι να βγεις από το αυτοκίνητο ή αν θα πεθάνεις κάπου στο δρόμο (φαίνεται από την οδήγησή σου), εμένα όμως που είμαι 19 χρονών και έχω τόσα όνειρα κ σχέδια και τόσα να ζήσω ακόμα, δε με λυπάσαι;

Προφανώς όχι.. Όμως σκέψου πως ίσως αύριο, σε ένα χρόνο, ή σε 10 χρόνια, στη θέση μου μπορεί να είναι το δικό σου παιδί, και ίσως να μην μπορέσει να αντιδράσει σωστά ή αρκετά γρήγορα…

Τώρα που χάλασα την ψυχολογία όσων ίσως διαβάζουν αυτό το post μου ζητώ συγγνώμη, αλλά είναι πλέον παράνοια η κατάσταση στους δρόμους!

Αυτά

Friday, 15 June 2007

Ιδιωτική Προβολή...

Ή εναλλακτικά... Μας το παίζει και ο Σ. σινεφίλ - κριτικός κινηματογράφου;;; Ε αυτό παραπάει!
Το στόρυ: Χτες το βραδάκι πετάχτηκα μέχρι το σπίτι της κολλητής μου, Ν., να δούμε ταινία. Πάμε DVDclub, παίρνουμε το Βabel, εγώ όλο χαρά γιατί δεν το πρόλαβα στον κινηματογράφο και τόσο καιρό δεν έβρισκα παρέα να το δω, παίζαν και ο αγαπητός BrAd PiTt και η Cate Blanchett...
Ανοίγουμε τον υπολογιστή, καθόμαστε (εγώ στην προεδρική, εκείνη στον καναπέ) και βάζουμε την ταινία... Εκείνη τη στιγμή σκάνε μύτη τα αδέρφια της, ο Α. 12 και ο Σ. 23 χρονών. Ο Σ. είχε δει την ταινία, αλλά δεν είχε τί να κάνει προφανώς, και είπε να μας φορτωθεί, λέγοντας "Αααα! Εξαιρετική ταινία, υπέροχη σκηνοθεσία... αλλά... που να καταλάβετε εσείς...;" Δε λέω, ναι, η ταινία ήταν όντως πολύ καλή και ξενέρωσα που δεν κατάφερα να τη δω στο σινεμά, αλλά να μου την πει ο Σ., ότι είμαι άσχετη και δεν μπορώ να καταλάβω ποια ταινία είναι καλή και ποιά όχι;
Συνεχίζεται η "προβολή", το μικρό να κάνει και να λέει τις χίλιες μύριες αηδίες, και ο Σ. όχι μόνο να μην προσπαθεί να τον σταματήσει, αλλά και να βάζει βιντεάκια και ήχους στο κινητό, σε σημείο που να αναρωτιέμαι "Βαλτός είναι;"
Το ρολόι δείχνει επιτέλους 12 και ο μικρός πάει για ύπνο! Εγώ από μέσα μου δοξάζω το θεό για την καλοσύνη του και σημειώνω να περάσω από καμιά εκκλησία να ανάψω ένα κεράκι. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμα καλύτερα, ο Σ. πετάγεται μέχρι το περίπτερο για μπύρα...
Όμως η ευτυχία μου δε θα κρατήσει πολύ... Επιστρέφει, μας προσφέρει μπύρα, και η Ν. δικαιολογεί την άρνησή μου στον αδερφό της, λέγοντας ότι έχω το αμάξι και δεν πίνω όταν οδηγώ... "Ούτε σταγόνα; Καλά κάνεις..." απαντά με μια απόχρωση λεπτής (μη χέσω) ειρωνίας στη φωνή του ο Σ.
Απαξιώ και αυτός συνεχίζει το μονόλογό του, την ώρα που με τη δύσμοιρη αδερφή του προσπαθούσαμε να δούμε την ταινία...
-Ξέρετε πως τη λένε την ξανθιά;;; Σιωπή, κι εγώ να σκέφτομαι " Cate Blanchett, μαλάκα, σκάσε επιτέλους!"
-Α δεν ξέρετε ε; Να σας βοηθήσω... Cate... Ούτε τώρα; Bla... E;; Cate Blanchett, Βρε...
Όσο περνάει η ώρα εγώ να φορτώνω και να παρακαλάω με τα μάτια τη Ν. να τον διώξει ή να του πει να σκάσει... Αλλά αυτή να μη λέει να καταλάβει...
Και το μαρτύριο συνεχίζεται...
-Ν. Βabel σημαίνει Βαβέλ, ξέρεις από το βιβλικό πύργο της Βαβέλ... Καταλαβαίνετε γιατί λένε την ταινία Βαβέλ;
Δεν απαντάω κι αυτός με το υπέροχο και απαστράπτον πνεύμα του εξακολουθεί να κάνει παρατηρήσεις, τις οποίες κάνουμε από μέσα μας κι εμείς, χωρίς να έχουμε ξαναδεί την ταινία, τις οποίες, είμαι πεπεισμένη ότι έχει διαβάσει στο περιοδικό "Σινεμά" ή στην IMDB.
Τελειώνει, επιτέλους, η ταινία και την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια, λέγοντας στη Ν. την ώρα που με ξεπροβόδιζε "Εγώ με τον αδερφό σου ταινία δεν ξαναβλέπω!"

*Επεξήγηση: Ο Σ. είναι ένα από τα μεγαλύτερα κωλόπαιδα που έχω γνωρίσει ποτέ, πολύ δήθεν και υποτίθεται περπατημένος και ψαγμένος... (Σόρρυ, Ν. μου, που λέω δημόσια τη γνώμη μου για τον αδερφό σου... Εσύ ούτως ή αλλως την ξέρεις...) Δε θα με ένοιαζε να μου την πει κάποιος που πραγματικά έχει κάνει δυο πράγματα παραπάνω από μένα στη ζωή μου... Αλλά όχι κι ένας φοιτητής του κώλου που μπεκρουλιάζει κάθε βράδυ!

Tuesday, 12 June 2007

Όχι δε θα γράψω τα Χανιά!

Ο κύριος Openminded ξεκίνησε ένα παιχνίδι, και μου ζήτησε να γράψω για 5 μέρη που θα αποτελούσαν τους ιδανικούς προορισμούς διακοπών... Έχουμε και λέμε λοιπόν...:


1) Σκωτία, με το άλλο μου μισό. O τόπος του πράσινου και των φαντασμάτων, των κάστρων και των λιμνών... Έχω και καιρό να δω τη Nessie...



2) Iταλία, με το ταίρι μου, με παρέα, μόνη. Πολιτισμός, ρομαντική διάθεση, magna grecia, πίτσες και μακαρονάδες... Μου ΄χουν ζητήσει να δώσω και κάτι συμβουλές στους Νονούς γιατι το 'χουν χάσει τελευταία...



3) Φινλανδία, με παρέα. Αν και δεν είμαι πολύ ανθεκτική στο κρύο, πάντα το χιόνι με γοήτευε και η απέραντη έκτασή της, σε σχέση με τον πληθυσμό, σου δίνουν πολλές ευκαιρίες απομόνωσης.. Λες να πετύχω κανένα live των Apocalyptica?


4) Κλισέ ίσως, αλλά κάποια τροπική παραλία στην Καραϊβική, με το ταίρι μου κι αυτό.. (Αν πετύχουμε Bloom kai Knightley, παίζει να αλλάξουμε ζευγάρια....)



5) Από εγχώρια προϊόντα προτιμάμε κάποιο ερημικό και τοσοδούλι νησάκι, που δεν έχει προλάβει ακόμα να γίνει της μόδας... Κάτι μου λέει η Φολέγανδρος...


Το μπαλάκι πετάω στους Stormrider (μια φορά το έκανα κι εγώ!), Griz και Lovething και σε όποιον άλλον θέλει να γράψει...

Heart Shaped Box



"Καλημέρα... Χτες το βράδυ ήμουν σε ένα πάρτυ... Ο κόσμος γύρω μου διαλυόταν και γύριζε και είχα χάσει επαφή. Κάποια στιγμή άρχισε να παίζει το Heart-Shaped Box! Είχα να το ακούσω καιρό -φαίνεται άφησα πίσω ΚΑΙ τον Cobain- και συγκινήθηκα. Σε έχω συνδέσει με αυτό το τραγούδι. Είχα ξεχάσει πόσο μ'άρεσε... Από ότι καταλαβαίνεις έχω ακόμα Hangover και απλά ήθελα να μαθω αν είσαι καλά..."

Σάββατο πρωί. Θυμάμαι ότι είχα ξυπνήσει με όρεξη.. Ίσως θα ήταν καλύτερα να μην είχα βρει τόσο γρήγορα τα γυαλιά μου, να μην είχα κοιτάξει το μήνυμα στο κινητό... Αλλά κι αυτό απλά θα καθυστερούσε απλά την ανάγνωσή του..
Όταν είδα ποιός το είχε στείλει, πάγωσα για λίγο... Η Ε.; Πάνε 5 μήνες σχεδόν από την τελευταία μας επικοινωνία μέσω e-mail. Είχα πάρει την πρωτοβουλία εγώ... και μόλις το έστειλα μετάνιωσα...
Και τώρα... Τώρα άκουσε το τραγούδι ΜΟΥ (έτσι το έλεγε) και με θυμήθηκε... Θα θυμήθηκε ίσως τις αμέτρητες ανώφελες προσπάθειές της να ζωγραφίσει το "Ι wish i could eat your cancer when you turn black.." Ακόμα και το δικό της ταλέντο δεν ήταν αρκετό για να αποτυπώσει τη μεταφορική αυτή φράση που έδειχνε την επιθυμία της να πάρει τον πόνο μου όποτε ήμουν στις μαύρες μου...
Απάντησα πως μαζί με τις φιλίες της και τους έρωτές της αφήνει πίσω της και τα εφηβικά μας είδωλα, τα συγκροτήματα και τους ανθρώπους που μας ενέπνεαν και μας γέμιζαν σκέψεις και συναισθήματα.. Πως ίσως αυτά για κάποιους να 'ναι μέρος της διαδικασίας ωρίμανσης... Α! και να μην πίνει πολύ (ακόμα δεν πιστεύω ότι το είπα εγώ που για πολύ λίγο γλίτωσα φέτος το χειμώνα την κλινική αποτοξίνωσης!)...
Το επόμενο μήνυμα έμεινε απλά στο κινητό μου... να το διαβάζω και να θαυμάζω πόσο αλλάζει ένας άνθρωπος μέσα σε ένα χρόνο, τόσο που να μην τον αναγνωρίζουν ούτε αυτοί που τον ήξεραν όσο κανείς άλλος... Δεν απάντησα... Δεν ήξερα τί να απαντήσω... Αυτή, που ήταν πάντα η ζεστή αγκαλιά και το χαμόγελο, να θεωρεί ότι μεγαλώνει και ωριμάζει αφήνοντας ότι αγαπούσε -και μένα μαζί- πίσω...

"Για μένα η διαδικασία ωρίμανσης είναι η απώλεια, δυστυχώς! Να κόβω γέφυρες και να παύω να σκέφτομαι! Αλλά έρχεται που και που ο Cobain να μου θυμίζει ότι είναι αυτοκαταστροφικό το να μην κρατιέσαι από ότι αγάπησες..."

Tuesday, 5 June 2007

Πως να ρίξεις έναν άντρα...

Λοιπόοοον, ας αρχίσω λέγοντας ότι δεν την είδα Cosmoblog! Απλά έκανα το λάθος να κοιτάξω πως στο καλό φτάνει ο κόσμος σε τούτο εδώ το blogακι... και έπεσα πάνω στην αναζήτηση "πως να ρίξεις έναν άντρα..".
Η πρώτη μου, και μάλιστα λανθασμένη, αντίδραση ήταν να γελάσω... Είδα τα όσα, αυτό θα με πείραζε; Αλλά μετά που κάθισα λίγο πιο σοβαρά να το σκεφτώ συνειδητοποίησα ότι γύρω μας υπάρχει πολλή μοναξιά τελικά...
Ακόμα κι αν ψάχνεις συνταγή ΣΤΟ INTERNET για το πώς θα μπορούσες να ρίξεις έναν άντρα, σαν να ψάχνεις συνταγή για κεηκ:

Για το εσωτερικό:
1 δόση χιούμορ
2 δόσεις θηλυκότητας
1 δόση αισθησιασμού
2 δόσεις τσαχπινιά κτλ κτλ

Για την επικάλυψη σοκολάτας:
1 δόση make up
1/4 δόσης μακιγιάζ ματιών
1 δόση μίνι φούστας
1 δόση αβυσσαλαίο ντεκολτέ
1 δόση μαύρα σέξυ εσώρουχα κτλ κτλ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ!
Κι όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί πολύ απλά, δεν υπάρχει συνταγή, δεν υπάρχουν οδηγίες!!!

Πρέπει λοιπόν να είσαι υπερβολικά μόνος για να προσπαθείς να βρεις τέτοιου είδους συμβουλές μέσω διαδικτύου.. Συνήθως, και αυτό ξέρω από την 20χρονη εμπειρία μου, για τέτοια θέματα συζητάς με τις ώρες με τις φίλες σου, κάνετε το θέμα 1002 μικρά κομματάκια και στην τελική βρίσκετε τον τρόπο να πετύχεις αυτό που θες... Κι αυτός είναι ο εξής: Απλά είσαι ο εαυτός σου!
Σε αντίθετη περίπτωση, καταφέρνεις ίσως να τον ρίξεις για ένα διάστημα στο κρεβάτι σου, αλλά όταν αρχίσει να σε γνωρίζει, σε παρατάει και σηκώνεται και φεύγει...

Θέλω λοιπόν να πω ότι ίσως θα έπρεπε να βρούμε αυτούς τους ανθρώπους, και αντί να γελάμε μαζί τους, να σταθούμε δίπλα τους, να είμαστε φίλοι τους, και να τους μιλήσουμε γιαυτά που το Internet δεν μπορεί να τους δώσει... Την άμεση, ανθρώπινη επαφή, και κάποιες ίσως "οδηγίες" για το πως θα τα καταφέρουν καλά μέσα σ'αυτή...

Saturday, 2 June 2007

The clock is ticking...


Υπάρχουν φορές που συμβαίνουν τόσα πολλά γύρω σου, που ο φόβος μην πάθεις κάτι ξυπνάει μέσα σου, κι αρχίζει να στοιχειώνει τα όνειρά σου.. Βλέπεις νέο κόσμο να φεύγει, χωρίς να έχει προλάβει να ζήσει και να χαρεί όσα θα έπρεπε, στα 20, στα 25 τους χρόνια... Κι έτσι μπαίνεις στη λογική του "αν ήμουν στη θέση του..;" Σκέφτεσαι όσα δεν έχεις προλάβει μέχρι σήμερα να κάνεις, όσα σε κάνουν να μετανοιώνεις, όσα φοβάσαι ότι δε θα καταφέρεις να κατακτήσεις, γιατί ίσως να μην έχεις το χρόνο που χρειάζεσαι...
Και ξαφνικά μέσα σου κάτι ξυπνάει, η ομίχλη που τύλιγε τις σκέψεις σου ξαφνικά αρχίζει να διαλύεται.. Ο πάγος που σκέπαζε τα συναισθήματά σου αρχίζει να λιώνει, και να τα αφήνει να σκορπίζονται...
Αρχίζεις να κοιμάσαι λιγότερο, να διαβάζεις, να βλέπεις ταινίες, να προσπαθείς να περνάς περισσότερο χρόνο μ'αυτούς που έχουν σημασία για σένα. Μ'αυτούς που θες να προλάβεις να μοιραστείς πράγματα.. Σκέφτεσαι πια πολύ περισσότερο το τί θα κάνεις με τη σχολή που τόσο καιρό είχες γραμμένη και παρατημένη. Αρχίζεις να αγχώνεσαι... Ψάχνεσαι σιγά σιγά, μήπως και πραγματοποιήσεις, ακόμα και τώρα που είναι ίσως λίγο αργά για να γίνεις σολίστας, το όνειρό σου να μάθεις μουσική... Τρέχεις να προλάβεις, να πεις ένα "σ'αγαπώ" παραπάνω, να ζητήσεις μια συγγνώμη που τόσο καιρό ανέβαλλες από εγωισμό...
Δε θα ήταν καλύτερα αν όλοι αποφασίζαμε να ζήσουμε τη ζωή μας, χωρίς να μας στοιχειώνει το "μην κάνεις σήμερα ότι μπορείς να αφήσεις για αύριο"; Έτσι, ακόμα και αν βρίσκαμε ίσως τον τρόπο να ζήσουμε μια αιωνιότητα και μια μέρα, ποτέ δε θα αφήναμε μια στιγμή να πάει χαμένη... Δεν θα μετανιώναμε για το χαμένο χρόνο, γιατί πολύ απλά θα φεύγαμε μετά από μια ζωή γεμάτη... ανεξάρτητα από τη διάρκειά της...

Για την Αμαλία, για τον Αλέξη, για το Γιώργο,
που δεν πρόλαβαν...
κι ας μην τους ήξερα.

Friday, 1 June 2007

Για την Αμαλία

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ