Tuesday, 29 May 2007

Can you feel what I feel?

Τα λίγα χρόνια που έχω περάσει σ'αυτόν τον πλανήτη, και τα ακόμη λιγότερα που είχα συνείδηση του τί συμβαίνει γύρω μου, τα έχω περάσει παρατηρώντας.. Και όχι τόσο γεγονότα και φαινόμενα που ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί κάνοντας χρήση των φυσικών του αισθήσεων, αλλά συναισθημάτων.. Και του τρόπου που αυτά επηρεάζουν και αντανακλώνται από τα άτομα.
Αυτοί που με ξέρουν από μωρό, έχουν να λένε για το 3ο μου μάτι, για την ικανότητά μου να "μυρίζομαι" συναισθήματα, να τα νιώθω και να τα ακούω, σαν ήχους, σαν δονήσεις στον αέρα... Κατά τα λεγόμενά τους, λοιπόν, κάθε φορά που επικρατούσε ένταση στο σπίτι, ( χωρίς να έχω ακούσει θόρυβο, ή κάτι να έχει αλλάξει στις μωρουδίστικές μου συνήθειες, πράγμα που θα μπορούσε να προκαλέσει την αντίδρασή μου), εγώ απλά ξεσπούσα σε κλάματα γοερά, που δε σταματούσαν εως ότου ηρεμούσαν λίγο τα πράγματα... Την ίδια αντίδραση έχω εμφανίσει και μεγαλύτερη, στην πρώτη Δημοτικού, αν δεν κάνω λάθος, όταν στο σπίτι είχαμε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που εντέχνως έκρυβαν από μένα, ώστε να μη μου δημιουργήσουν άγχος... Ενώ δεν είχε αλλάξει κάτι στη ζωή μου, και δεν είχα καταλάβει απολύτως τίποτα, θες η προσποιητή ευθυμία που επικρατούσε στο σπίτι, θες ματιές ανησυχίας που έπιανα στον αέρα που και που, είχαν κάνει τα νεύρα μου τσατάλια. Εκείνη την περίοδο είχα πλακώσει όλα τα παιδάκια του σχολείου στο ξύλο, κόντευε να με επικηρύξει η Interpol, τσακωνόμουν για το παραμικρό με τους γονείς μου. Αλλά όλη αυτή η ένταση που εξωτερίκευα με την επιθετική μου συμπεριφορά δεν είχε κάποια εμφανή αιτία...

Όπως και να έχει, έχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι, με κριτήριο τον τρόπο που αντιδρούν στα συναισθήματα των άλλων, μπορούν να χωριστούν σε 3 κατηγορίες :
Σ'αυτούς που δεν τους επηρεάζουν καθόλου. Ακούν το πρόβλημά σου και μετά συνεχίζουν ατάραχοι να γελάνε και να ασχολούνται με τα δικά τους. Ας τους πούμε, ανθρώπους-τοίχους. Ότι πέφτει πάνω τους, απλά χτυπάει. Δεν μπαίνει μέσα με τίποτα. Απόμακροι ίσως, αλλά στην τελική, τους ζηλεύεις κάποιες φορές για τον τρόπο που μπορούν να μένουν ατάραχοι και ψύχραιμοι, ακόμα και σε πολύ δύσκολες καταστάσεις.
Υπάρχουν κι εκέινοι που καταλαβαίνουν τι νιώθεις, πραγματικά ενδιαφέρονται. Αυτοί είναι οι άνθρωποι-μαξιλάρια. Όταν τους ρίξεις μια μπουνιά, απορροφούν την ενέργεια και επιστρέφουν κάποια στιγμή στο παλιό τους σχήμα. Δεν καταλαβαίνεις τι διεργασία έχει συμβεί για την αφομοίωση της ενέργειας (γιατί καλώς ή κακώς και τα συναισθήματα είναι διαφορετικές μορφές και διαβαθμίσεις ενέργειας). Όμως είναι εκέινοι που, πιστεύω πως έχουν την πιο φυσιολογική και ανθρώπινη αντίδραση. Θα χαρούν ή θα κλάψουν μαζί σου, θα σε παρηγορήσουν, θα σε συμβουλεύσουν ή θα βγούν να γλεντήσουν για τη χαρά σου, χωρίς όμως να αδιαφορούν ή ακόμα χειρότερα να συμπάσχουν τόσο, ώστε να αυτοκτονούν όταν θες να αυτοκτονήσεις κι εσύ.
Η τρίτη και τελευταία κατηγορία, είναι οι άνθρωποι-καθρέφτες. Αυτό που τους δείχνεις, το παίρνουν και το κάνουν κατά κάποιο τρόπο δικό τους. Αν τους εκμυστηρευτείς τον καημό, τη χαρά ή τον έρωτά σου, κλέβουν λίγη από τη θλίψη, της ευθυμία, την τρέλα σου, ανάλογα με την περίσταση, και την κάνουν δική τους. Τέτοιοι είναι συνήθως άτομα που η δική τους ζωή είναι κενή συναισθημάτων, και στην ανάγκη τους να νιώσουν κάτι, νιώθουν ότι και οι άλλοι. Έχω γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους, που "δανείζονται" συναισθήματα, και είναι, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον θλιβεροί.

Τα συναισθήματα έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις όλων μας... Τί θα γινόταν άν ΠΑΝΤΑ επιλέγαμε με βάση τη λογική του τί είναι πιο σωστό, χρήσιμο, εύκολο ή ωφέλιμο; Θα ταν ίσως ένας κόσμος, όμορφος, αγγελικά πλασμένος... Ή μήπως όχι;
Μήπως χωρίς τη δυνατότητα να νιώσουμε τον πόνο, την ευτυχία, τον έρωτα.. τα πάντα θα ήταν επίπεδα, οι επιλογές μονόδρομος, και η ζωή μας μια αέναη επανάληψη καθ'όλα όμοιων ημερών;;
(το κείμενο αυτό ήταν τελείως παραληρηματικό. ζητώ συγγνώμη σε όσους το διάβασαν, απλά τα σκεφτόμουν όλα αυτά σήμερα και ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.
Καληνύχτα!)

Saturday, 26 May 2007

5.51

5.51 είναι τώρα που ξεκινάω να γράψω.. Γιατί τέτοια ώρα; Έχω μήπως κάτι να πω; Όχι...

Ξάπλωσε. Έκλεισε τα μάτια της... "τώρα θα κοιμηθώ" Γυρίζει χίλιες φορές γύρω από τον άξονά της. Ανοίγει το φως, πάει ως το γραφείο και βρίσκει το βιβλίο που διαβάζει εδώ και μέρες. "Πόλεμος και Ειρήνη", πάντα την αποκοίμιζε ο Τολστόι. Διαβάζει, διαβάζει, διαβάζει 40 σελίδες. Ρεκόρ. "νυστάζω; όχι." Κλείνει το βιβλίο.
Πάει μέχρι την κουζίνα. Ανοίγει το ψυγείο.. Τίποτα το ενδιαφέρον. Κοιτάει έξω από το παράθυρο και η απέναντι πολυκατοικία έχει αρχίσει να βάφεται γαλάζια από το αχνό φως... Ξημερώνει...
Σαλόνι. Βολεύεται στον καναπέ, και αρχίζει να πατάει ηδονικά τα κουμπιά του τηλεχειριστηρίου. "Πόσο καιρό έχω να δω τηλεόραση;" Αλλάζει κανάλι ξανά και ξανά. Την κλείνει.
Κάνει μια βόλτα στο σπίτι. Ξαναπλένει τα δόντια της. Κάνει μια βόλτα από τα δωμάτια των άλλων. "Λες να είναι κανένας ξύπνιος;" Όλοι κοιμούνται σαν πουλάκια.. "Εγώ από που τις πήρα τις αϋπνίες;" Ο μικρός..; Κρέμεται ο μισός από το κρεβάτι. Τον πάει λίγο πιο μέσα μην πέσει, τον σκεπάζει και φεύγει... Τελικά δεν είναι τόσο τέρας όταν κοιμάται... Άθελά της χαμογελάει τρυφερά. "Κοίτα πως Ψήλωσε..!"
Γυρίζει στη βάση της. Ξαπλώνει. Ένας θόρυβος, σα βουητό, σαν βήματα... Δεν καταλαβαίνει. Ανοίγει το φως και κοιτάζει γύρω της... Τίποτα. Όμως αυτή ακόμα φοβάται... Ανοίγει την πόρτα.
Δεν μπορεί όμως ακόμα να κοιμηθεί..
Πλησιάζει τον υπολογιστή... Βάζει να ακούσει Μadrugada.. Ταιριάζει το όνομα τους με την ώρα... Βάζει και Ιωαννίδη. Αυτός πάντα ήταν δίπλα της, και στις αυπνίες και όταν έπρεπε να μείνει ξύπνια.. "Πριν 2 χρόνια...Πανελλήνιες."
Κλείνει τα μάτια. Βυθός. "Παίζεις βρε Αλκίνοε μαζί μου;"

Μάνα blogger



Οφείλω να ομολογήσω ότι για πολύ καιρό ντρεπόμουνα που είχα blog, και δεν το ανέφερα σε κανέναν. Όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί δεν ήθελα να με πούνε και ψώνιο, που νόμιζα ότι κάποιος θα ενδιαφερόταν να ακούσει αυτά που έχω να πω...
Όταν μετακόμισα και ήρθα στο blogspot, είχα αρχίσει να ξεθαρρεύω και έτσι αποφάσισα σιγά σιγά να αρχίσω να το λέω σε φίλους και σε ανθρώπος του κοντινού μου περιβάλλοντος... Όμως δεν το είχα πει ποτέ στους γονείς μου... Έτσι, κάθε φορά που με ρωτούσαν "Τί κάνεις παιδί μου τόση ώρα που σε ακούω τσάκα τσάκα να πατάς τα κουμπιά στο computer?" εγώ τους απαντούσα ότι έψαχνα να κατεβάσω τσόντες κι έτσι έληγε η συζήτηση...
Τον τελευταίο καιρό που κ που η μαμά μου με φώναζε όταν δεν άκουγα "κουφονεραιδούλα", αλλά με το να έχω αρκετό καιρό το ψευδώνυμο, ποτέ δεν μου έκανε εντύπωση, ώστε να κάτσω να αναλύσω γιατί με έλεγε έτσι.. Πού να φανταζόμουνα ότι τις ώρες που εγώ έφευγα από το σπίτι και άφηνα τον υπολογιστή ανοιχτό, η δαιμόνια νηπιαγωγός, εκμεταλλευόμενη την ευκαιρία, έπαιρνε τον καφέ της και στρωνόταν ωραία ωραία στην καρεκλίτσα μου, παίζοντας πασιέντζες και σερφάροντας στο διαδίκτυο με τις ώρες!;!;!
Κάποια από αυτές τις μέρες, μάλλον επειδή κοίταξε τους σελιδοδείκτες μου, είχε την τύχη να πέσει πάνω στο παρόν blog. Προφανώς διάβασε όλα μου τα κειμενάκια (ευτυχώς δεν είχε την φαεινή ιδέα να αφήσει σχόλια) και της άρεσαν, έτσι, εμπνεύστηκε να ανοίξει και δικό της blog. Έλα όμως που δεν ήξερε πως!
Οπότε, η δαιμόνια (επαναλαμβάνω) 45άρα, και μάλλον άσχετη πάνω στο θέμα υπολογιστής, μαμά μου, σαν μαμά μου φυσικά, είπε να μου το φέρει με πλάγιο τρόπο, σιγά σιγά... Πόσος καιρός να πέρασε άραγε μέχρι να βάλει σε εφαρμογή το καλά προμελετημένο σχέδιο της; Ποιός ξέρει;;;;
Το απόγευμα λοιπόν, που είχαμε πάει τον αδερφό μου φροντιστήριο για μάθημα έκθεσης, άρχισε να ρητορεύει σχετικά με το πόσο ωραία έγραφα πριν να ξεκινήσω τα μαθήματα έκθεσης.. Θυμήθηκε εκθέσεις μου από το δημοτικό και το γυμνάσιο, με τα οποία είχα καραφλιάσει κόσμο με το γράψιμο μου... (σχολίασε μάλιστα πως το ταλέντο το πήρα από κείνην, χαχαχαχα! είμαστε οικογενειακά καλαμοκαβαλημένοι!) και με ρώτησε, τάχα αδιάφορα, αν έχω γράψει ποτέ τίποτα από τότε... Της απάντησα πως ναι, και τότε ήταν η ώρα για το καίριο και αποφασιστικό χτύπημά της. "Σκέφτηκες ποτέ να τα δeίξεις πουθενά; Να τα δημοσιεύσεις πχ; Διάβαζα τις προάλλες για κάτι σελίδες στο Internet, Blogs νομίζω τις λένε, που ο καθένας γράφει ότι θέλει.."
Άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι έχει βρει το δικό μου, οπότε της απάντησα πως έχω ένα και γράφω που κ που... Πού να φανταζόμουν τι θα ακολουθούσε!
"Α ωραία! Θα με βοηθήσεις να κάνω και δικό μου, ε; Εγώ θα στα υπαγορεύω κι εσύ θα μου τα γράφεις!" Ντοιιιινγκ!!! Εκείνη τη στιγμή είχε μόλις παρκάρει -δε λες που δεν οδηγούσα εγώ να μας στουκάρω σε κανένα τοίχο!- και πήγαμε σπίτι. Κάναμε καφέ, της άνοιξα την τηλεόραση να δει τίποτα ειδήσεις να ξεχαστεί, και σιγά σιγά το έσκασα προς το δωμάτιό μου...
Σε κανένα 5λεπτο σκάει μύτη η αγαπητή μου μανούλα... "Για κείνο το blog που λέγαμε, πότε θα μου το κάνεις;" Έμεινα ξερή... "Δεν θα το κάνουμε της είπα. Δεν είμαι γραμματέας σου...Αν θες στο φτιάχνω, αλλά θα γράφεις μόνη σου ότι θες..." Την είδα που κατσούφιασε, γιατί δυσκολεύεται να γράψει στον υπολογιστή.. Πήρε αγκαλιά το τεράστιο μαξιλάρι-γουρούνι που έχω στο κρεβάτι μου, κι έκατσε να το σκεφτεί... Για πολλή ώρα δε μιλούσε, αλλά μετά άρχισε την γκρίνια, που όμοιά της έχω ακούσει μόνο από κακομαθημένο 5χρονο. "Έλα, μωρέ, σε παρακαλώ.. Τόσα έχω κάνει εγώ για σένα.. τόσα πολλά σου ζητάω κτλ κτλ"
Έφτασα στο αμήν! Γύρισα και την κοίταξα και το μάτι μου πρέπει να είχε γυρίσει ανάποδα! "Αν δεν φύγεις αυτή τη στιγμή από το δωμάτιο μου, στις επόμενες εκλογές, ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ!" (Αυτή είναι η χειρότερή μου απειλή τον τελευταίο καιρό, οπότε μάζεψε τα πραγματάκια της και εξαφανίστηκε...)
Έχουν περάσει αρκετές ώρες από τότε και δεν έχει επιχειρήσει άλλη κρούση ακόμα, αλλά ξέρω ότι δεν τα παρατάει τόσο γρήγορα... Ακούω χτύπημα στην πόρτα και σκέφτομαι τρομαγμένη "Ωχ! Αυτή είναι πάλι! Δεν αντέχω άλλη γκρίνια"...
Όποιος έχει να μου πει κανένα καλό επιχείρημα ΓΙΑΤΙ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ BLOG, ας μου το πει σε σχόλιο, γιατί χρειάζομαι πολλά.... Ξέρω ότι είναι αντιδημοκρατικό αυτό, και ενάντια στις αρχές μου σαν άτομο, αλλά δεν θα αντέξω να τρώω κάθε μέρα τις αμπελοφιλοσοφίες της μητρός μου στη μάπα...
Ίσα ίσα χωράνε οι δικές μου στο διαδίκτυο....!

Thursday, 24 May 2007

Ο πρύτανης μας μας αγαπάει...


Όσοι φοιτούν ή απλά ξέρουν λίγα πράγματα για την κατάσταση που επικρατεί στο Πολυτεχνείο Κρήτης, πρέπει να έχουν αντιληφθεί πως ο πολυχρονεμένος μας πρύτανης μας αγαπάει τόσο πολύ που προσπαθεί να μας αφανίσει από προσώπου Γης με κάθε δυνατό τρόπο ("Τα σκότωσα γιατί τα αγαπούσα" style..).
Αφού είδε ότι άμεσοι τρόποι, όπως το να ζητήσει να επιτεθούν αστυνομικοί και να δείρουν τους φοιτητές του, που διαδήλωναν ειρηνικά, ήταν αναποτελεσματικοί, είπε να προσπαθήσει με πλάγιους τρόπους, όπως το να μας στέλνει εκπαιδευτικές εκδρομές σε βιολογικούς καθαρισμούς... ("Πού να φανταζόμουν κύριε πρόεδρε, ότι δε θα τηρούσαν τους στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής; Ότι δε θα τους έδιναν μάσκες και θα τα άφηναν να αναπνεύσουν τις αναθυμιάσεις;;") Αλλά και πάλι την πάτησε...
Τώρα πια, που βλέπει σαν τον "Θέλω να γλινω χαλίφης στη θέση του χαλίφη" Ιζνογκούντ, ότι όλα τα σατανικά του σχέδια εξόντωσης των φοιτητών αποτυγχάνουν, αποφίσισε να ακολουθήσει μια άλλη, ακόμα πιο ύπουλη οδό. Θα μας εξαφανίσει κάνοντας μας όλους να πάθουμε πνευμονία!
Τώρα πια, δίνει εντολή στους χειριστές των κλιματιστικών των Μηχανογραφικών Κέντρων (χώροι με κοινόχρηστους υπολογιστές) να τα ρυθμίζουν σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός, ώστε ένας ένας να αρρωσταίνουμε και να πέφτουμε ξεροί σα μυγάκια κάτω από μια λάμπα...
΄Ετσι την πάτησα κι εγώ, και είμαι εδώ και μέρες βαριά άρρωστη.. Ψάχνοντας να βρω την εξέλιξη της ασθένειάς μου και τις αιτίες της, συνειδητοποίησα ότι όλα έγιναν χειρότερα από τη μέρα που επισκέφτηκα το Μηχανογραφικό για να κάνω μια εργασία που δεν μπορούσα να κάνω στην ζεστασιά του σπιτιού μου, και στον υπολογιστλή μου που δεν κολλάει κάθε 5 λεπτά, ώστε να χάνω όλα όσα έχω κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή...
Μετά από αυτά, θέλω να δώσω τους θερμότατους (από τον πυρετό) χαιρετισμούς μου στον κύριο Πρύτανη, και να τον προειδοποιήσω πως την επόμενη φορά που θα πέσω ξερή εξ'αιτίας του, θα πάω να του ρίξω ένα γλωσσόφιλο να τον κολλήσω (με κίνδυνο της ζωής μου, γιατί πιστεύεται, αν και δεν έχει εξακριβωθεί, ότι το σάλιο του είναι τοξικό.), για το καλό της κοινωνίας των Χανίων...

Monday, 21 May 2007

Πωπωωωωω περιέργεια...

Ο φίλτατος Stormrider μου ζήτησε να απαντήσω σε κάμποσες ερωτήσεις... Αφού το συζήτησα με τη μαμά μου, τις φίλες μου, τον ψυχοθεραπευτή μου, και μετά που έκανα και ένα γκάλοπ σχετικά με το αν θα έπρεπε να το κάνω ή όχι, ε'ιπα να του την κάνω τη χάρη... Επειδή είμαι καλός άνθρωπος.. χαχαχαχα! Έτσι έχουμε και λέμε:

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι...
Δεν ξέρω.. Νιώθω ευτυχισμένη πολύ εύκολα... με το παραμικρό! Μια βόλτα στην παραλία, βραδινή οδήγηση σε άδειους δρόμους με καλή μουσική, ποτάκι και πολλή πολλή κουβέντα με φίλους..

Τί σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί...
Ποίος σας είπε οτι σηκώνομαι;;;

Η τελεταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια...
Πριν ξεκινήσω να γράφω, που είδα το σκύλο μου να πέφτει από το κρεβάτι και να κοιτάει γύρω γύρω με μια έκφραση αγουροξυπνημένης απορίας στο πρόσωπό του...

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι...
Η ξεροκεφαλιά μου.

Το βασικό μου ελάττωμα...
Είμαι πολύ κακομαθημένη.

Σε ποιά λάθη δείχνετε επιείκεια;
Σ'αυτά που διορθώνονται, ακόμα και δύσκολα

Με ποιά ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε;
Με εμένα φυσικά

Ποιοί είναι οι αγαπημένοι σας ήρωες σήμερα;
Αυτοί που με ανέχονται καθημέρινα... δεν είναι καθόλου εύκολο!

Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Το επόμενο...

Ποιοί είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Αntoine de Saint-Exupery

Ποιά αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα;
Την ευαισθησία

.. Σε μια γυναίκα;
Την αυτογνωσία

Ποιός είναι ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Οποιοσδήποτε έχει γράψει ένα κομμάτι που μπορεί να με αγγίξει

Ποιό τραγούδι σφυρίζετε στο ντους;
"Ααααα... κρουαζιέρα θα σε πάω... ααααα γιατί σε νοιάζομαι και σ'αγαπάω..." (ΤΟ άσχετο)

Ποιό βιβλίο σας σημάδεψε;
Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι

Ποιά ταινία σας σημάδεψε;
Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος...
Paul Klee (όπου μουτζούρες και χαρά, η νεραιδούλα πρώτη)

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μαύρο κι άραχνο

Ποιά θεωρείται τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;
Που υπάρχουν ακόμα μερικοί άνθρωποι που με βλέπουν στο δρόμο και δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο!

Το αγαπημένο σας ποτό:
Βοτκά λεμόνι και κόκκινες μπύρες

Για ποιό πράγμα μετανιώσατε περισσότερο;
Έτσι, για να πρωτοτυπήσω.. Που όταν μου δόθηκε ευκαιρία σε μικρή ηλικία να μάθω μουσική, από πείσμα και μόνο δεν το έκανα...

Τι απεχθάνομαι περισσότερο από όλα...
Τη σοβαροφάνεια! Χαμογέλα καλό μου Λίγο! Δε θα ρυτιδιάσεις με ένα μικρό χαμογελάκι!!!

Όταν δε γράφετε ποιά είναι η αγαπημένη σας ασχολία;;
Ύπνος, βιβλία, ταινίες, μουσική, βόλτες, καφέδες με φίλους και πολλή κουβέντα...

Ποιός είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να χάσω κάποιον που αγαπάω

Σε ποιά περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Για να μην πληγώσω...

Ποιό είναι το moto σας;
i still haven't found what i'm looking for . . .

Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
ΞΑΦΝΙΚΑ! η αναμονή του θανάτου είναι το χειρότερο βασανιστήριο

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε το Θεό, τί θα θέλατε να σας πει;
Αν υπάρχει

Σε ποιά πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Άρρωστη με πυρετο

Αν δεν τους κάνει κόπο, θα ήθελα να απαντήσουν στις παραπάνω ερωτήσεις οι:
Griz
Lovething
Argyrenia


Saturday, 19 May 2007

Ρέθυμνο-Χανιά


Η διαδρομή ήταν μάλλον άνετη στην "business class" του λεωφορείου του ΚΤΕΛ, όπως την αποκαλούσαμε με τη Ν. Ούτε πολύς κόσμος, ούτε φασαρία, η μουσική (περιέργως) παλευότανε... Είναι γνωστό πως όσο κι αν σιχαίνομαι τα αστικά, λατρεύω τις μεγάλες διαδρομές με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο - αυτοκίνητο, λεωφορείο, αεροπλάνο (όχι καράβι.. κουνάει πολύυυ). Έτσι, ενώ δεν ήθελα καθόλου να φύγω από το Ρέθυμνο, μετά από ένα 24ωρο με τις κολλητές μου, δεν μπορούσα να κρύψω την ανυπομονησία μου να μπω στο λεωφορείο για να πάρω το δρόμο του γυρισμού.. κι αυτό όλο και αργούσε!
Κουρασμένες καθώς ήμασταν, και επειδή είχαμε αρκετό χρόνο να τα πούμε όση ώρα περιμέναμε να έρθει το μεταφορικό μας μέσο, στη διαδρομή δε μιλούσαμε πολύ..
Έτσι έφτασε η ώρα που τόσο περίμενα.
Απλώθηκα στο κάθισμα, βολεύτηκα όσο μπορούσα.. Έχοντας μάλιστα σα δεδομένο το γεγονός ότι δίπλα μου καθόταν η κολλητή μου, κι έτσι αν απλωνόμουν δε θα μου την έλεγε (πολύ), το εκμεταλλεύτηκα όσο μπορούσα... Άσε που ήμουν σίγουρη ότι δε θα ερχόταν στην πορεία να κάτσει δίπλα μου κάποιος ενοχλητικός άγνωστος (βλέπε: γιαγιά που σου λέει την ιστορία της ζωής της, παπάς που σου τη λέει για τα "σατανικά" τραγούδια που έχεις τόσο δυνατά, που ακούγονται και γύρω γύρω κτλ κτλ).
Γύρισα όλο ευχαρίστηση το κεφάλι μου και κάρφωσα το βλέμα μου στο κενό.. Έτσι σιγά σιγά, σαν άλλη Πυθεία, έπεφτα σε μια κατάσταση ημί-ύπνωσης, που ενώ κοιτάς έξω από το παράθυρο, και μοιάζεις πολύ απορροφημένη από το θέαμα, δε βλέπεις... Κι έτσι το μυαλό ταξιδεύει...
Περνάνε οι σκέψεις σου, καταβροχθίζοντας τα χιλιόμετρα και εκμηδενίζοντάς τα με την ταχύτητα του φωτός. Μεταφέρεσαι αλλού.. Σε άλλα ταξίδια, σε αποχαιρετισμούς, σε τόπους και ανθρώπους που έχεις καιρό να δεις...
Και ξαφνικά θυμάσαι τη χτεσινή συζήτηση.. Για ανθρώπους που ζουν, με μόνο κριτήριο επιλογής, το αν θα μετανοιώσουν αργότερα γιαυτά που κάνουν ή όχι... Άθελά σου, πάει το μυαλό σου σε πράγματα που έχεις κάνει και μετανοιώνεις και σε άλλα, που δεν έχεις κάνει.. Από την 7ήμερη που δεν πήγες για να διαβάσεις ολοκληρώματα, πράγμα που δεν σε οφέλησε καθόλου, μέχρι την επιλογή σου να μη φύγεις από την πόλη σου όταν είχες το περιθώριο και το δικαίωμα να το κάνεις, και κοντεύεις τώρα πια να τρελαθείς... Και δεν ξέρεις για ποιά πονάς και κατηγορείς τον εαυτό σου περισσότερο... Γι όσα έκανες ή για τα άλλα, που ακόμα σε καίνε...;
Κι όπως βλέπεις τα βαριά σύννεφα να τρέχουν μπροστά σου, υποταγμένα στη δύναμη του αέρα και στην κίνηση του λεωφορείου, τρέχει και το μυαλό σου... "Είναι δυνατόν να μετανοιώνω για τόσα πολλά από τα 20;" Και αυτό το ερώτημα, ρητορικό, που όμως δε σ'αφήνει να ηρεμήσεις, σε απασχολεί σε όλο το υπόλοιπο της διαδρομής...
Φτάνεις... κι όμως, ενώ με το τέλος της διαδρομής, η απόδρασή σου έχει φτάσει στο τέλος της, εσύ μένεις με την αίσθηση του ανεκπλήρωτου...
Με την αίσθηση της πικρίας για όλα αυτά που μετανοιώνεις...

Wednesday, 16 May 2007

You're in the army now... (πλαγιότιτλος: στο Ν.)


Η "μαμά" πατρίδα μας αγαπάει και φροντίζει για την ασφάλειά μας...
Με ποιό τρόπο; Παίρνει τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, τους άντρες με τους οποίους είμαστε ερωτευμένες μακριά μας για ένα χρόνο και τους μαθαίνει υποτίθεται όσα πρέπει να ξέρουν σε περίπτωση πολέμου. Όμως αυτός ο χρόνος είναι ο πιο άχρηστος στη ζωή ενός άντρα.. Μαθαίνει ότι είναι να μάθει τις πρώτες 20-30 μέρες και μετά απλά κωλοβαράει σε ένα στρατόπεδο..
Και σκέφτεται ένας λογικός άνθρωπος... Αφού μένουν που μένουν τόσο καιρό εκεί τα παιδιά χωρίς λόγο, θα πρέπει τουλάχιστον να είναι οι συνθήκες τουλάχιστον ανεκτές... Αλλά φυσικά και όχι! Στοιβάζονται κατά εκατοντάδες σε στρατόπεδα που τίποτα δεν έχουν να τους προσφέρουν, κοιμούνται 30 άτομα στο ίδιο δωμάτιο (και εν ετει 2007 υπάρχει ο κίνδυνος να πιάσουν ψείρες, ψύλλους, κοριούς και άλλα συμπαθητικά ζωύφια), το φαγητό τους είναι χάλια (γιαυτό και καταφεύγουν σε τοστ, κρουασάν, μπισκοτάκια και άλλα παχυντικά, οπότε φεύγουν από τον στρατό αρκετά κιλά βαρύτεροι), δεν έχουν ζεστό νερό να κάνουν μπάνιο. Συν τοις άλλοις οφείλουν να υφίστανται τα νεύρα και τα complex κάθε χαμένου στρατόκαυλου μονιμά που δεν του έκατσε η γυναίκα του το βράδυ και τους λιώνει με καψώνια...
Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, που στις στατιστικές για τις αιτίες αυτοκτονίας πάνω πάνω βρίσκεται ο στρατός.
Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν, σα χώρα (πράγμα δύσκολο... όσο κι αν αγαπάω την Ελλάδα, δεν μπορώ να παραβλέψω πως σε πολλούς τομείς θυμίζει χώρα του τρίτου κόσμου..) και ας βρούμε έναν άλλο τρόπο να εκπαιδεύσουμε τους στρατιώτες μας... Η τουλάχιστον ας μειώσουμε τη θητεία.. αφού το 90% του χρόνου που περνάνε εκεί οι νέοι μας είναι άχρηστος...

Ν. υπομονή... Θα περάσει κι αυτό όπως και τόσα άλλα!!!

Sunday, 13 May 2007

Σαν τραγουδάκι μου 'μεινες, που όλο ξεχνάω τους στίχους...

Κάνοντας μια βολτα σε διάφορα Blog που διαβάζω κατά διαστήματα, παρατήρησα ότι παίζει παιχνιδάκι με 5 τραγούδια που θα μπορούσαν να αποτελούν το soundtrack της ζωής μας... Μπορώ να πω ότι με προβλημάτισε αρκετά, οπότε αφού κατανάλωσα τόση φαιά ουσία, θα τα γράψω κιόλας! Όλο και κάποιος καλός άνθρωπος θα έχει αφήσει ανοιχτή πρόσκληση...

1! Black Fairy από Therion
Από μικρή, επειδή ήμουν λίγο περίεργη φάτσα, η παρέα νεραϊδα με κατέβαζε, ξωτικό με κατέβαζε.. Φορούσα και συνέχεια μαύρα, δεν ήθελε πολύ να συμβεί... Μια μερά ήρθαν με χαρά να μου ανακοινώσουν ότι βρήκαν το τραγούδι μου... Και ταράαααμ! παίζει το άσμα στο οποίο αναφέρομαι.. Περιττό να αναφέρω ότι έφαγα κόλλημα και έγινε το ψευδώνυμό μου... Εξ'ού και το concept του blog

2! Wish you were here από Pink Floyd
Κάθε χωρισμός, αποχωρισμός, κάθε μοναχικό βράδυ συνοδεύεται από το συγκεκριμένο κομμάτι... Από τα λίγα που κάνουν να κλαίω ακόμα και τώρα... Αγαπημένο εδώ και χρόνια και για πάντα...

3! Ι don't wanna miss a thing των Aerosmith
To soundtrack του πρώτου μου έρωτα, στην δευτέρα Γυμνασίου... Μάνο, θυμάσαι πόσες φορές το είχαμε χορέψει (ακόμα και αν είχες σταματήσει να μου μιλάς από τη μέρα που τα φτιάξαμε.. μέχρι και σήμερα);

4! Βυθός από τον αγαπημένο Αλκίνοο
"Κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο και κάποιο στίχo που σου μοιάζει, κοιτάζω έξω και χαράζει... Έγινε το αύριο πάλι χτες.." Πόσα αύριο δεν έγιναν χτες, πριν προλάβουμε να χωρέσουμε όσα ονειρευόμασταν...

5! Έγινε η απώλεια συνήθειά μας από Διάφανα Κρίνα
Όλες οι απογοητεύσεις της εφηβείας μου και όλα όσα ένοιωθα πως έχασα έχουν χωρέσει σε 7.5 λεπτά...

(Η συγγραφή έγι
νε ενώ άκουγα τα παραπάνω κομμάτια. Όταν τέλειωνε ο χρόνος του κομματιού, τέλειωνε και ο σχολιάσμός του. Όποιος θέλει να γράψει, το κάνει ελεύθερα..)


Saturday, 12 May 2007

Ένα τηλέφωνο...

Αφήνεις το τηλέφωνο να χτυπήσει μία, δύο, άπειρες φορές, αλλά αυτό το μπιιιπ μπιιιπ ποτέ δε σταματάει, ώστε στο τέλος να ακουστεί η φωνή που περιμένεις... Απορείς. "Φταίω εγώ που δεν το σηκώνει; Έκανα κάτι; Ή μήπως απλά δεν το ακούει;" Και παίρνεις και μια δεύτερη φορά, μια τρίτη... Στέλνεις μήνυμα, e-mail, όμως δεν παίρνεις καμία απάντηση, και τότε προσπαθείς να σκεφτείς τί έκανες... Με ποιό τρόπο μπορεί να προκάλεσες αυτή τη σιωπή...
Ανοίγεις τον υπολογιστή, βάζεις μουσική και περιμένεις μπροστά από την οθόνη, έχοντας τα μάτια σου καρφωμένα μόνιμα στο κινητό... "Δεν μπορεί, θα το δει.. θα πάρει...", σκεφτεσαι και εξακολουθείς να σκορπάς το χρόνο σου σε χίλια δυο ανούσια και άνοστα πράγματα, σε όλα όσα μπορεί να σου προσφέρει ο υπολογιστής...
"Να ξαναπάρω;" ακούς να ρωτάει μέσα σου μια φωνή. "Μπα... ασ'το καλύτερα..." Απαντάει μετά από λίγο... και παρ'όλα αυτά, δεν κρατιέσαι... Σηκώνεις το τηλέφωνο και σχηματίζεις για μια ακόμη φορά τον αριθμό... Καλεί, καλεί, αλλά καμιά απάντηση στην άλλη άκρη... Απελπισμένη, κλείνεις τα μάτια, αφήνεσαι στη φωνή που βγαίνει από τα ηχεία... Να σε ηρεμήσει, να σε βγάλει μέσα από την παρακμή της αμφιβολίας... "Θα κοιμάται μάλλον.." Δεν το πιστεύεις, αλλά αφήνεις το μυαλό σου να καθησυχαστεί από αυτό το ψέμα...
Κλείνεις τον υπολογιστή, κλείνεις το τηλέφωνο... Μετά το ανοίγεις άλλη μια φορά.. "Κι αν πήρε και ήταν κλειστό;" Με απογοήτευση συνειδητοποιείς πως δεν έχει πάρει...
Κλείνεις τα μάτια και κουρνιάζεις στο κρεβάτι προσπαθώντας να κοιμηθείς, αν και ξέρεις πως, όλο το βράδυ θα περιμένεις ένα τηλέφωνο...

"Δεν παίρνεις πια, δεν τηλεφωνείς
πάει καιρός να με θυμηθείς
έτσι κι εγώ...
θα το ξεριζώσω κι ας πας στο καλό..."

Wednesday, 9 May 2007

Μπακούρια... (vol 2. μια και το vol 1 δεν ανέβαινε με τίποτα)

Oφείλω να ομολογήσω ότι έχω την ευτυχία του να μην έχω μπει ποτέ στην επίπονη διαδικασία του να "ψάχνομαι" για σχέση. Ίσως επειδή δύσκολα παίρνω την απόφαση να την πέσω σε αρσενικό. Βέβαια μπορεί να φταίει και που μια δυο φορές την έπεσα σε αρσενικό, το έκανα τόσο διακριτικά, που δεν κατάλαβαν τίποτα (να χαρώ συναισθηματική νοημοσύνη αγαπητά μου αγοράκια!!!) Θες επειδή όσες φορές κατέληξα δεσμευμένη, τα αισθήματα ήταν (περίπου) αμοιβαία;
Πάντως ένα είναι το σίγουρο... Έχω αποφύγει το πέσιμο από λιγούρια ( και trust me στα Χανιά είναι πολλά!).. Τελικά παίζει να φταίει που όποιος με πρωτογνωρίζει και δεν κάνει τον κόπο να μου μιλήσει για λίγο, ώστε να με γνωρίσει, δεν καταλαβαίνει ότι είμαι πολύ ντροπαλή και εσωστρεφής, και με περνάει για ψηλομύτα και SNOB. Τέλος πάντων, αυτά ήταν τα κλασσικά εισαγωγικά, μια αναγωγή στο υπέροχο και μοναδικό άτομό μου... Περνάω στο γεγονός που έγινε η αφορμή να γράψω.
Κυριακή, αργά το βράδυ, σε παραθαλάσσιο μπαράκι έξω από την πόλη. Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.. Έχουν αρχίσει δηλαδή τα σκυλολαϊκά ελληνικά, οπότε οι σοβαρές, διανοούμενες και με iq ανώτερο από αυτό του Einstein πολυτεχνίτισσες έχουν αρχίσει να λικνίζονται στoυς ρυθμούς του τσιφτετελιού.
Κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι έχουμε χάσει την άλλη γυναίκα της παρέας ( 2 ήμασταν όλες κι όλες, οπότε οι απώλειες ήταν της τάξης του 50%, δύσκολο να μην το παρατηρήσει κανείς). Ντροπή και αίσχος μας, αλλά δεν τρέξαμε σαν τρελοί να την βρούμε, καθώς τη γνωρίζουμε και υποθέσαμε ότι κάπου θα είχε πιάσει την κουβέντα... Ως συνήθως, είχα δίκιο. επέστρεψε μετά από κανένα μισάωρο, αρκετά φρικαρισμένη.
Μου κάνει νόημα να γυρίσω διακριτικά, να κοιτάξω έναν φαλακρό κάπου στο βάθος του μαγαζιού. "Θυμάσαι τον τύπο που μου μιλούσε στην Κουκουβάγια το απόγευμα, όταν γύριζα από το μπάνιο; Ο σερβιτόρος μωρέ, ο φίλος του Τάδε, που κάτι παιζότανε προ καιρού... Είναι εδώ!" Και βλέποντας την απορία αποτυπωμένη με το φρικτότερο τρόπο στο πανέμορφο, κατά τα άλλα, πρόσωπό μου **μουχαχαχαχα! είμαι ψώνιο και snob τελικά!** , συνέχισε: "Γυρίζοντας από το μπάνιο, έπεσα πάνω του. Ούτε που τον θυμόμουν, και ακόμα αν με ρωτήσεις δεν ξέρω το όνομά του. Μου ζήτησε να βγούμε το βράδυ, του είπα ότι δεν μπορούσα γιατί είχα κανονίσει για εδώ, και τσουυυυυπ! Να'τος! Και να σκεφτείς, ούτε το τηλέφωνό μου δεν είχε, και έκανε γύρω γύρω στο μαγαζί να με βρει..!"
Έμεινα με το στόμα ανοιχτο! Η ενέργεια αυτή του συγκεκριμένου αρσενικού ήταν η μέγιστη και πιο φωναχτή ένδειξη μπακουροσύνης! Στην ανάγκη τους να βρουν μια τρύπα για το πουλί τους, θυσιάζουν τη βραδινή έξοδο ή ξεκούρασή τους μετά τη δουλειά, προκειμένου να συναντήσουν -ΑΝ συναντήσουν- μια κοπέλα που ξέρουν πως μάλλον δεν θα υποκύψει στη... γοητεία τους!
Soooo... αγαπητά μου αγοράκια, σας παρακαλώ, δείξτε λίγο σεβασμό στον εαυτό και στην αξιοπρέπεια σας (όση έχετε) και μην καταφεύγετε σε τέτοιες τακτικές που προδίδουν την πείνα σας για γυναίκα! Για το καλό σας, μωρέ, το λέω...

Tuesday, 8 May 2007

Σαμποτάζ!!!

Ήθελα να σας γράψω πάλι σήμερα τους προβληματισμούς μου πάνω στα αρσενικά των Χανίων και την ανάγκη τους για γυναίκα (όσοι ζουν εδώ, υποψιάζονται για τι πράγμα μιλάω) αλλά κάποιος με σαμποτάρει, οπότε δεν μπορώ να ανεβάσω παρά πόνο ένα κομμάτι της εισαγωγής του post μου! θα δοκιμάσω πάλι αργοτερα :Ρ

Saturday, 5 May 2007

Α! Και κάτι χαρούμενο μια και μπήκε ο Μάης


Στα πλαίσια ενός project που δουλεύουν στο σχολείο που η μαμά μου διδάσκει ως νηπιαγωγός, έγινε η παρακάτω ζωγραφιά, που απεικονίζει μια... όχι και τόσο μαύρη (μάλλον κίτρινη) νεράιδα..
Enjoy!!!


ΥΓ: Ποιότητα εικόνας κάκιστη, αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο χαριτωμένη!!!


Friday, 4 May 2007

Κι άμα δω κανένα φίλο, τρέμω μη με θυμηθεί... (εναλλακτικός τίτλος: στην Ε.)


Δυο περιστάτικα σήμερα στη σχολή με έκαναν να θυμηθώ την Ε., φίλη μου κολλητή μέχρι τα μέσα Αυγούστου, με την οποία ψυχρανθήκαμε σε κλάσματα δευτερολέπτου και για ασήμαντο λόγο... Λόγος; Αφορμή; Ακόμα αναρωτιέμαι...
Στο εργαστήριο της μικροβιολογίας, το πρωί, ξαφνικά η βοηθός - κολλητή της μαμάς της Ε.- αναφωνεί: "Κατερίνα, εσύ δεν είσαι η φίλη της Ε. που πέρασε στη σχολή;" Κόλλησα. Για λίγη ώρα δεν μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου.. "Εεεεε... ναι... Έχουμε χαθεί βασικά τώρα τελευταία... Ξέρετε τώρα, ο ένας φεύγει, ο άλλος μένει πίσω... Καινούριοι φίλοι..." Φάνηκε να καταλαβαίνει, ή και να θυμάται. "Λογικό είναι...", απάντησε και άλλαξε θέμα, έτσι ώστε να μπορούν να συμμετέχουν και οι υπόλοιποι του εργαστηρίου και να με βγάλει από τη δύσκολη θέση.
Όμως αυτό ήταν αρκετό για να με πιάσει η νοσταλγία για τις μέρες που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.. Τότε που όταν ήμουν λυπημένη και στεκόταν δίπλα μου πάντα. Μου έφτιαχνε παραμύθια στα οποία η ιστορία μου είχε αίσιο τέλος, και comics που ήμουν super ηρωίδα με υπερφυσικές δυνάμεις και έτσι μπορούσα να νικήσω τον κακό που με βασάνιζε...
Σαν να μην έφτανε αυτό, κανένα μισάωρο μετά, η κοπέλα που κάνουμε παρέα από τη σχολή είχε την ιδέα να περάσει να ρωτήσει τί παίζει με τις πρακτικές... Όλως τυχαίως, υπεύθυνη για τις πρακτικές στη σχολή μου είναι η μαμά της Ε. "Η μέρα μου είναι σήμερα, ρε γαμώτο;" σκέφτηκα.. Βρήκα και δυο τρεις δικαιολογίες, αλλά τελικά δεν γλίτωσα την επίσκεψη στο γραφείο που τόσο καιρό επιμελώς αποφεύγω...
Η γυναίκα φυσικά ήταν γλυκιά και ευχάριστη όπως πάντα, με ρώτησε τι κάνω κτλ κτλ, αλλά εγώ ένιωθα τόσο άβολα, που καταλάβαινα ότι το χαμόγελο στο πρόσωπό μου θα πρέπει να ήταν εξίσου παγωμένο με κείνο που έχει αιώνια αποτυπωθεί στα χείλη ενός πτώματος...
Άθελά μου εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν την τελευταία φορά που τη συνάντησα στο δρόμο -κατά λάθος και χωρίς να έχω τη δυνατότητα να το αποφύγω διακριτικά. Ψεύτικο χαμόγελο και οι δυο, αμήχανα βλέμματα, και ένα κρύο "γειά", έτσι για τα μάτια του κόσμου... Πού να το φανταζόμασταν ένα χρόνο πριν που κάναμε συνέχεια σχέδια να ανέβω εγώ Αθήνα και να κατεβαίνει αυτή συνέχεια Χανιά... Όταν με τις ώρες μιλούσαμε στο τηλέφωνο, και γράφαμε τεράστια email. Όλα αυτά για να κρατήσουμε τη φιλία μας ζωντανή, όπως και όταν ήμασταν κάθε μέρα μαζί...
Πως στα φέρνει τελικά η ζωή.. Ο άνθρωπος που τον φανταζόσουν να σε παντρεύει και να βαφτίζει τα παιδιά σου σε 20 χρόνια, να μη σου μιλάει στο δρόμο...


"Κι άμα δω κανένα φίλο τρέμω μη με θυμηθεί

πεθαμένες καλησπέρες δε γουστάρω να μου πει...."


Thursday, 3 May 2007

Κραυγή...


Πώς γίνεται όταν θεωρητικά έχεις πολλά από αυτά που κάποιος θα μπορούσε να θέλει στη ζωή του να νιώθεις πως είσαι αλλού; Αποστασιοποιημένος. Σαν να κοιτάς τη ζωή σου μέσα από οθόνη... ή μήπως μέσα από την οθόνη;
Νιώθεις ότι ο χρόνος περνάει, όπως όταν είσαι φυλακή. Όχι μέσα από αυτά που κάνεις, και από όσα έχεις καταφέρει, αλλά από τις επιπτώσεις που αυτός έχει πάνω σου. Τα μαλλιά σου ασπρίζουν και μακραίνουν, όπως και τα μούσια σου... Η μόνη κίνηση και αλλαγή γύρω σου είναι ό,τι μπορείς να δεις έξω από το παράθυρο του κελιού σου: τα σύννεφα να περνάνε και να μη σου δίνουν σημασία και τα πουλιά να χτίζουν φωλιές στο περβάζι σου, θυμίζοντάς σου όσα δεν μπορείς να έχεις... Επικοινωνείς με τον έξω κόσμο και μ'αυτούς που αγαπάς, μέσα από γράμματα, που όχι μόνο δε σου δίνουν ολοκληρωμένη την εικόνα, αλλά συχνά είναι γεμάτα και από ψέματα..
Οι φίλοι σου χάνονται ένας ένας. Κουράζονται από την απουσία σου και απομακρύνονται σιγά σιγά... Σε σκέφτονται σε χρόνους πρελθοντικούς, σαν να μην υπάρχεις πια, πολύ απλά γιατί γι αυτούς έχεις σταματήσει να υπάρχεις... Και όποτε σε βλέπουν αρχίζουν να θυμούνται τα παλιά "Θυμάσαι τότε που... ;" και όταν μιλάνε για τα μελλοντικά τους σχέδια δεν περιλαμβάνεσαι σ'αυτά...
Και τότε, η ήρεμη, αδύναμη, ίσως και παραιτημένη φωνή σου, που μέχρι τώρα πάσχιζες να την κάνεις αρκετά δυνατή ώστε να ακούγεται, ξεχύνεται από το στόμα σου σα μια κραυγή...