Monday, 30 April 2007

"και κάθε που χαράζει, με τρώει το μαράζι.."

Ποτέ στη ζωή μου δεν ένιωσα τέτοια συγκίνηση σε συναυλία... Τα μάτια μου έτοιμα να αρχίσουν να κλαίνε και η ψυχή μου να τρέμει κάθε στιγμή. Μια κιθάρα, μια απίστευτα ζεστή φωνή, 50 άτομα σε ένα χώρο μικρό και οικείο, που ένοιωθες σαν στο σπίτι σου.. Τα συστατικά της καθαρής μαγείας... Γενικά δεν τον χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, γιατί προσπαθώ να κρύψω από τον πολύ κόσμο ότι είμαι νεράιδα, αλλά μόνο αυτός περιγράφει την ανατριχίλα μου, και τον τρόπο με τον οποίο νόμιζα ότι κάθε τραγούδι έχει κάτι από τη ζωή μου... ότι αναφέρεται σε μένα...
Για όσους δεν κατάλαβαν, αναφέρομαι στο Μιλτιάδη Πασχαλίδη. Τον είδα σήμερα πρώτη φορά ζωντανά και έχασα το μυαλό μου...

Το μόνο που έχω να πω είναι ένα ευχαριστώ στο μιλτιάδη που μου χάρισε μια τέτοια βραδιά-εμπειρία, ένα ταξίδι μέσα από τη μουσική του...

"Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις
κι ήθελα τόσο να στα πω
όμως δεν θέλω να υποφέρεις
γιατί ακόμα σ'αγαπώ.."

Thursday, 26 April 2007

Αντίο μικρό μου...

Αγαπημένο μου, μετά από 2 χρόνια μιας έντονης και παθιασμένης σχέσης, πρέπει πια να σε εγκαταλείψω...
Δεν πάει άλλο.. Δεν παίρνεις τηλέφωνο, δε με βγάζεις νορμάλ φωτογραφίες, με αφήνεις στα κρύα του λουτρού όταν σε χρειάζομαι... Απηύδησα...
Έτσι κι εγώ αποφάσισα να σε αντικαταστήσω με ένα καινούριο... Με Καλύτερη μπαταρία, καλύτερη κάμερα, που να παίρνει τηλέφωνο όποτε εγώ θέλω...
Σ'ευχαριστώ για τις στιγμές που μου χάρισες, για τις χιλιάδες μηνύματα και τις αμέτρητες ώρες κλήσεων...
Πόσες φορές δε σε πέταξα στον τοίχο από τα νεύρα μου κι όμως εσύ άντεξες;
Με βαριά καρδιά θα σε αφήσω και θα προχωρήσω...

Αντίο αγαπημένο μου k750i...


(όποιος έχει καλή πρόταση για συσκευή ας μου πει...)

Tuesday, 24 April 2007

Ομαδική Δουλειά

Πάλι ξεσπάω τα νεύρα μου στο pc... Πρέπει να το προσέξω αυτό δεν είναι πολύ καλο...

Ανάθεμα την ώρα που αποφάσισα να πάω στο Πολυτεχνείο. Θα με καταντήσουνε παρανοϊκή, ψυχοπαθή, κάτι σαν το δολοφόνο με το τσεκούρι, πριόνι, χτυπητήρι του καφέ ένα πράμα...

Είναι δυνατόν στα 4 από τα 5 εργαστήρια του εξαμήνου να μας ζητάνε ομαδικές αναφορές;;;

Πέραν του ότι είναι χασιμο χρόνου (μέχρι να μαζευτούμε, να πιούμε καφέ, να πούμε τα νέα μας, να οργανωθούμε, να αρχίσουμε, να πάει ο καθένας 3-4 φορές τουαλέτα και να μιλήσει 5-6 φορές στο τηλέφωνο.. έχει νυχτώσει, ξημερώσει και νυχτώσει για δεύτερη φορά), είναι και ένας πολύ καλός τρόπος να κάνεις τα μέλη της ομάδας να τσακωθούν τόσες πολλές φορές όσες δεν τσακώνεται ένα ζευγάρι παντρεμένο 50 χρόνια! Κι ακόμα, εγώ λειτουργώ καλύτερα μετά τα μεσάνυχτα... Γιατί να μην κάνω την εργασία μου τότε; Γιατί να πρέπει να ξυπνήσω ξημερώματα για τα δεδομένα μου και να τρέχω από και από κει να "εργαστώ", πρίν καν πιώ τον καφέ μου να ανοίξει το ματάκι μου;
Τη μια φορά απαξιεί να εμφανιστεί ο Α., την άλλη ο Β. έρχεται μέν αλλά μαλακίζεται στην ΤV και απλά σπάει τα νεύρα των άλλων, την παράλλη ο Γ. δεν έχει φέρει σημειώσεις και τα λοιπά απαραίτητα... πως να μην τσακωθείς κάποια στιγμή...
Και οκ θα μου πεις αυτά συμβαίνουν πάντα, αλλά αυτό που συνέβη σήμερα είναι απελπισία.
Just close your eyes and picture this... Ομάδα 4 ατόμων: 2 κοπέλες και 2 αγοράκια...
  • Το ένα αγοράκι μας έχει κλασμένους και έρχεται που και που να ελέγξει την πορεία των εργασιών και να μας την πει επειδή δεν κάνουμε αρκετά γρήγορα τη δουλειά να τελειώνουμε... (θράσσος)
  • Το άλλο αγοράκι προσπαθεί, αλλά δεν του κόβει... τί να κάνουμε να το σκοτώσουμε; όχι βέβαια, αν μου γλιτώσει ένας μέχρι το τέλος του εξαμήνου θα είναι αυτός, γιατί προσπαθεί...
  • Το τρίτο κοριτσάκι έχει περίοδο και τα καλά αγοράκια το πήγαν σηκωτό σπίτι του (που βρισκόταν σε απόσταση 500 μέτρων από το σπίτι που είχαμε συγκεντρωθεί) μην πάθει τίποτα...
  • Το τέταρτο και τελευταίο κοριτσάκι (εγώ είμαι αυτή) κάνει τα πάντα: βρίσκει σημειώσεις, βιβλιογραφία, κάνει επεξεργασία των πειραματικών αποτελεσμάτων, και γράφει με τις ώρες στον υπολογιστή... Και όταν μετά από πολλήηηηη ώρα, το κεφάλι του έχει γίνει καζάνι και δεν μπορεί πια ούτε στο μπάνιο να πάει χωρίς να χάσει το δρόμο, οι αγαπημένοι συμφοιτητές του τί κάνουν; Βάζουν τις φωνές ότι κάνει λάθη και καθυστερούν...
Παρατηρήσεις:
1. Όταν κατά την επεξεργασία και σύνταξη κάποιας άλλης αναφοράς, το θύμα δεν ήταν καλά και ζήτησε να φύγει λίγο πιο νωρίς και αφού είχε βγάλει όλη σχεδόν τη δουλειά, έγινε ο χαμός, γιατί "πού είναι το ομαδικό σου πνεύμα; μας παρατάς και φεύγεις πρίν τελειώσουμε;"!
2. Όταν σήμερα το θύμα δεν την πάλευε (πράγμα που επαναλήφθηκε και χτες σε σημείο που δεν ήμουν σε θέση να οδηγήσω και αναγκάστηκα να ζητήσω από κάποιον άλλον να γυρίσει εμένα και το αυτοκίνητο με ασφάλεια σπίτι), όχι απλά δεν προσφέρθηκε κανείς να αναλάβει έστω την πληκτρολόγηση στον υπολογιστή, αλλά του έβαλαν και της φωνές!
3. Κι εγώ κοριτσάκι είμαι, και μάλιστα ένα ιδιαίτερα φιλάσθενο και ευαίσθητο στην υγεία του κοριτσάκι, κι εγώ έχω περίοδο που κ που, αλλά ποτέ κανείς δεν μου είπε, "πήγαινε καλό μου να ξεκουραστείς, θα τα κάνουμε εμείς".. Πόσο δε να με πάνε και σπίτι μου με το αυτοκίνητο... Το να κάνουν εργασία χωρίς εμένα είναι στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας...

Και απορώ εγώ -και νομίζω όχι άδικα- αν την επόμενη φορά δεν εμφανιστώ καθόλου, ή εμφανιστώ για να τα ξύσω και να τους βρίσω λίγο θα είμαι παράλογη;

Saturday, 21 April 2007

Τρίχες...


Εδώ και πάαααρα πολύ καιρό ανέβαλλα το ραντεβού στο κομμωτήριο. Κι έτσι τα μαλλιά μου μάκραιναν και μάκραιναν... και όπως και να το κάνεις, αφυδατωνόντουσαν και γεμίζανε ψαλίδα και ουρές και κόμπους. Έτσι ήρθε η μέρα που είπα "δεν πάει άλλο". Έκλεισα το ραντεβού για την επόμενη το πρωί.
Εκείνο το πρωί σηκώθηκα με μια όρεξη γαμησέ τα. Στο δρόμο για το κομμωτήριο αποφάσισα πως θα έκανα αυτό που εδώ και πολύ καιρό είχα στο μυαλό μου, αλλά δεν τολμούσα να κάνω πράξη. Θα έκοβα τα μαλλιά μου πολύ.
Έφτασε έτσι η ώρα που ο κυριούλης στεκόταν πίσω μου με το ψαλίδι στο χέρι. Μέσα μου ένιωθα όπως θα ένιωθε και η κοπελίτσα στο Ψυχώ, άν ήξερε ότι είχε σκάσει μύτη πίσω της ο τύπος με τη χατζάρα. Έπιασε μια από τις μακρύτερες τούφες και, κόβοντας λίγο από την άκρη, μου είπε "με τόσο καθαρίζει τελείως το μαλλί σου. δεν κόβω άλλο, έτσι;" "Κόψε πολύ" απάντησα και αυτό που μόλις είχα ξεστομίσει με έκανε να ανατριχιάσω. Εγω το είπα αυτό;
Το σοκ όμως ήρθε όταν άρχισε να κόβει και να κόβει συνέχεια, να κάνει μύτες και φράντζες και να φιλάρει και δεν ξέρω γω τι άλλο έκανε στα πολύ μακριά, μέχρι εκείνη τη στιγμη, μαλλιά μου, τα οποία άρχιζαν να πέφτουν στα πόδια μου και να γεμίζουν το πάτωμα.
Δεν έφτανε όμως αυτο, την ώρα που μια κοπελίτσα επιμελούνταν το χτένισμα μου και επαινούσε το συνάδελφο της για την έμπνευση που είχε να κατακρεουργήσει τα μαλλιά μου, εκείνος όλο χαρά έτρεξε να σκουπίσει το πάτωμα από τα απομεινάρια της χαίτης μου...
Ένα φαράσι..
Δύο φαράσια...
Το τρίτο χώρεσε και τι τελευταίες τρίχες...
Δε θα τις ξανάβλεπα ποτέ.... Μήπως έκανα λάθος; Μήπως δε θα έπρεπε να είμαι τόσο σκληρή με τα μαλλιά μου, που επί χρόνια ήταν το κασκόλ και η κουβέρτα, η τιμή και η υπερηφάνεια μου;
Γενικά μ'αρέσουν τώρα όπως τα βλέπω στον καθρέφτη, και ας ευχηθούμε όλοι να είναι εξίσου καλά όταν τα φτιάξω και εγώ, αλλά όπως και να το κάνεις, νιώθω ότι κάτι λείπει...

Thursday, 19 April 2007

Ψυχολογώντας τα αψυχολόγητα

Όπως πολύ εύκολα θα έχει ο οποιοσδήποτε (από εσάς τους χιλιάδες, εκατομμύρια, αμέτρητους τέλος πάντων, πολυαγαπημένους αναγνώστες του υπέροχου blog μου) τον τελευταίο καιρό είμαι σε μια περίεργη φάση. Δεν ξέρω τί μου γίνεται, έχω χάσει, εν ολίγοις, τα αυγά και τα πασχάλια... Δεν είναι περιέργο λοιπόν που τον τελευταίο καιρό επεξεργάζομαι στο μυαλό μου το ενδεχόμενο να επισκεφτώ έναν ψυχαναλυτή, έναν ψυχολόγο, έναν ψυχίατρο, κάποιον ειδικό δηλαδή που θα μπορούσε ίσως να με βοηθήσει να κάνω αυτό που αναφέρεται στον τίτλο. Να ψυχολογήσω τα αψυχολόγητα.
Σε πρόσφατη συζήτηση με ξαδερφούλα μου, ψυχολόγο στο επάγγελμα, έβγαλα ένα συμπέρασμα, που ίσως να είναι και λανθασμένο, καθώς το βλέπω, όπως και κάθε τι άλλο, μέσα από το φακό της υπερβολής που έχει κάτσει πάνω στον αμφιβληστροειδή μου (και πιστεύω ότι αυτός είναι που μου προκαλεί τη μυωπία, αλλά δεν τον βλέπει κανένας οφθαλμίατρος). Ότι, δηλαδή, η ψυχολογία είναι βασικά μια επιστήμη που γεννήθηκε από την ανάγκη του ανθρώπου να βγάλει κέρδος από τα πάντα -δεν είναι άλλωστε τυχαία η εποχή που θεμελιώθηκε, ταυτόχρονα με την ανάπτυξη και άνθιση του καπιταλισμού- ακόμα και από τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Και πως η ουσιαστική χρησιμότητά της έγκειται κυρίως στη βοήθεια από εκπαιδευμένους ανθρώπους ατόμων με πραγματικά προβλήματα -παιδάκια που έχουν κακοποιηθεί, άτομα με φοβίες κτλ κτλ...
Και εκεί που έγραφα θυμήθηκα και αναφορά στο θέμα σε παρέα, οπότε και κάποιος πετάχτηκε και μου είπε "Δίνε σε μένα τα μισά από τα λεφτά που θα έδινες στον ψυχολόγο και θα σε ακούω όοοοοσο θες." που με μια κάπως πιο ελεύθερη θεώρηση του θέματος, αποδεκνύει ότι και άλλοι σκέφτονται κατ' αυτόν τον τρόπο.
Μέχρι να διαπιστώσω, λοιπόν, ότι οι επιστήμες που ασχολούνται με τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου δεν εκμεταλλεύονται απλώς τη μοναξιά και τη δυσκολία επικοινωνίας που εξαπλώνονται στις σύγχρονες κοινωνίες σαν μάστιγες, θα συνεχίσω να πρήζω τους φίλους μου, και να χρησιμοποιώ το παρόν Blog σαν προσωπικό ψυχαναλυτή, στον οποίο λέω ΟΤΙ μου κατέβει στο κεφάλι...

ΥΓ: Συγχωρήστε τη μπουρδολογία που με έπιασε πρωί πρωί -ναι, μην απορείτε. είναι 9 προς 10 πμ και ναι! ναι! ναι! είμαι ξύπνια- άλλα ανέβηκα σχολή για εργαστήριο, που τελικά είναι την άλλη βδομάδα, οπότε ΑΔΙΚΑ ΞΥΠΝΗΣΑ ΣΤΙΣ 7, και με έχει πιάσει μια mini μαλάκυνση.
Καλημέρα σας :)

ΥΓ2: Δοκιμάστε να οδηγήσετε πρωί ακούγωντας το Desireless από Eagle Eye Cherry. Oldy but goody χαλαρωτικό και ευχάριστο. αυτάααα. και πάλι καλημέρα σας :)

Thursday, 12 April 2007

Μια συγγνώμη...

Η ιστορία επαναλαμβάνεται... Κάνω ξανά και ξανά τα ίδια λάθη, πληγώνω τους ανθρώπους που είναι κοντά μου και νοιάζονται για μένα... Είναι εκείνη η παρατήρηση-κατάρα της τότε κολλητής μου, ότι "τρέφομαι από τον πόνο και την απελπισία". τη δική μου και των άλλων...
Το χάος που επικρατεί στο μυαλό μου και δε μ'αφήνει να ηρεμήσω, η αδυναμία μου να του επιβληθώ και να το βάλω σε τάξη, καταστρέφει και απορροφά όλα τα όμορφα πράγματα που υπάρχουν μέσα μου και που σε κάποιες σπάνιες στιγμές ανάπαυλας και ησυχίας βγαίνουν προς τα έξω και με κάνουν να χαμογελάσω ( προφανώς είναι η νηνεμία πριν την καταιγίδα).
Το να διώχνω τους ανθρώπους που αγαπάω (ηθελημένα ή άθελά μου) από δίπλα μου είναι ίσως ο τρόπος με τον οποίον -υποσυνείδητα- τους προστατεύω από τα χειρότερα, με τα οποία θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωποι αν έμεναν κοντά μου... Και αυτό προξενεί πόνο όχι μόνο σ'αυτούς αλλά και σε μένα, που στο τέλος μένω μόνη, να προσπαθώ σαν άλλος Άτλαντας να σηκώσω τον κόσμο ολόκληρο πάνω στους ώμους μου...

Συγγνώμη....

(θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα αν δεν γινόντουσαν σχόλια στο συγκεκριμένο κείμενο. ευχαριστώ)

Saturday, 7 April 2007

Κάνει χάρες ο Άγιος Βασίλης το Πάσχα;

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

το ξέρω ότι έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, και ότι τα τελευταία χρόνια δεν ήμουν πολύ καλό παιδί... Ντάξει, ναι, και χτες έπρηξα τη μαμά μου και δεν πήγα εκκλησία και δε νήστεψα καθόλου. Αλλά μην ξεχνάς ότι έχω πάαααααρα πολύ καιρό να σου ζητήσω κάτι, και ότι -μη λες ψέματα, άγιος άνθρωπος!- δεν έχεις πολλή δουλειά αυτόν τον καιρό.
Αλλά να, αγιούλη μου, είδα το πρόγραμμα του Rockwave και τα έσπασα! Και ξαφνικά με έπιασε μια ανησυχία... Κι αν γίνει κάτι και αλλάξει το πρόγραμμα; Κι αν δεν έρθουν οι Dream Theater; Την άλλη φορά που ήρθαν ήμουν μικρή και δεν μπορούσα να πάω, οπότε τους έχασα... Τώρα όμως δε θα είναι βλακεία να μην έρθουν κ να μην τους δω πάλι; Και-μην το αρνείσαι! πάλι ψέματα λες..- ξέρω ότι εσύ συνωμότησες να έρθουν οι Αpocalyptica τη μέρα που διάβαζα μαθηματικά κατεύθυνσης για τις πανελλήνιες... Για να μην τους δω...
Οπότε τώρα κάνε μου τη χάρη να μείνει το πρόγραμμα του Rockwave όπως είναι!!!

Ευχαριστώ προκαταβολικά,
Κατερίνα u know the rest


YΓ: Σε περιπτωση που δεν τα πηγαίνεις πολύ καλά με την τεχνολογία:
http://www.rockwavefestival.gr/