Saturday, 31 March 2007

Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν

Λοιπόν, έχω νεύρα και αυτό θα βγει ίσως καλό σε κάποιους. Αυτό το post απευθύνεται σε όσους είναι αρκετά τρελοί, ώστε να σκέφτονται σοβαρά το ενδεχόμενο να σπουδάσουν στην ΗΟΜΕ ΤΟWN.

ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΜΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΣΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ!!!!

Οι γονείς σας, καλά μου παιδάκια, όσο ανεκτικοί και ανοιχτόμυαλοι και να είναι, όσες υποσχέσεις και αν σας έχουν δώσει, σχετικά με extra παροχές και ελευθερίες, σε περίπτωση που δεν πάτε σε άλλη πόλη να σπουδάσετε -πιθανότατα δεν το ξέρουν ακόμα- αλλά λένε στο 90% των περιπτώσεων ψέματα.
Νομίζεις :
  • ότι θα είσαι ελεύθερος να μπαίνεις και να βγαίνεις όποτε θες;
  • ότι θα γλιτώσεις από το εκνευριστικότατο κυνηγητό με το πηρούνι και την τσιρίδα "Φάε παιδάκι μου και λίγο σπιτικό φαγητό...", τις φακές, τα χόρτα κτλ κτλ;
  • πως θα έχεις δυνατά τη μουσική και δε θα σου πει κανείς τίποτα;
  • ότι θα φέρνεις φίλους σπίτι και δε θα σκάνε μύτη κάθε λίγο και λιγάκι -να σας φέρουν φαγητό ή χυμούς, ή να τσεκάρουν αν: καπνίζετε, πίνετε, κάνετε τίποτα "ύποπτο¨..;
  • πως θα κάνεις ότι θες ανενόχλητος με το amore σου στο δωματιό σου;
  • ότι γενικά θα ζήσεις φυσιολογική ζωή;

Συγγνώμη καλό μου που σε ξυπνάω από το όμορφο όνειρο, άλλα -από προσωπική πείρα μιλάω- κάνεις μεγάλο
λάθος.
Κάνε λοιπόν το μηχανογραφικό σου με κριτήριο το τι θες και το πως θα περάσεις καλή φοιτητική ζωή και μην ακούς κανέναν και κυρίως τους γονείς σου. Ναι, σ'αγαπάνε. Ναι, θα προσπαθήσουν να κρατήσουν τις υποσχέσεις τους, αλλά δεν θα τα καταφέρουν.

Μια κοινωνική προσφορά από το προσωπικό μου blog. Κατερίνα
(ουφ πάλι εκτονώθηκα)


Friday, 30 March 2007

Στην Κ.

Στην Κ.

Οταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα 'ναι αργά μεσάνυχτα και θα 'χεις κουραστεί

Οταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το 'βρεις τσακισμένο απ' τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

Συνεχίζω με τα post που είναι αφιερωμένα κάπου. (Είχα κάνει ένα και στο παλιό blog, για όσους θυμούνται. )
Αυτό, το αφιερώνω σε μένα. Ο τίτλος, κλεμμένος από τον Παύλο. Και το τραγούδι. Νιώθω όμως ότι μου πηγαίνει ο τίτλος, η μουσική, το περιεχόμενο των στίχων, όλα.

Τί συμβαίνει όταν συνειδητοποιείς πως έχεις πάρει το λάθος δρόμο; Πως όταν κλήθηκες να πάρεις μια πολύ σημαντική απόφαση, αποφάσισες λάθος; Πως δεν υπάρχει κανένας να ακούσει την κραυγή της αγωνίας ή του πόνου σου; Κι ακόμα, αν κάποιος σε ακούσει, πως ξέρεις ότι δε θα κλείσει απλά τρομαγμένος τη φωνή σου στο ψυγείο, κάπου μακρια, ώστε να μην την ακούει και να μην τον επηρεάζει;
Τι πρέπει να κάνεις για να αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου; Τί πρέπει να συμβεί; Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να μην αγαπάς τον εαυτό σου. Να μη σ'αρέσει ο ήχος του γέλιου σου και της αναπνοής σου, να μην αντέχεις να κοιτάξεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη -πολλά, πάρα πολλά ελαττώματα, δεν αντέχεις να κοιτάς κάτι τόσο δύσμορφο, κάτι τόσο άσχημο...
Κι έρχεται η ώρα που αγγίζεις το κορμί σου το τσακισμένο από τις πληγές, καταρρέεις στην προσπάθειά σου να μαζέψεις τις αλήθειες σου από το πάτωμα, φωνάζεις και κανείς δε σ'ακούει...

Πώς το ξεπερνάς αυτό;

Monday, 26 March 2007

Νυχτερινή οδήγηση...

Θα 'ταν 2 όταν σηκώθηκα να φύγω... Νύσταζα τρομερά, έχω και μάθημα αύριο το πρωί και λέω να πάω.
Μπαίνω στο αμάξι και κατευθύνομαι προς το σπίτι... Ετοιμάζομαι να στρίψω και το cd αρχίζει να παίζει από την αρχή. Superheroes από Edguy, η αγαπημένη μου epic version (ένα από τα κομμάτια που με συγκινούν ακόμα και αν τα έχω ακούσει εκατοντάδες φορές). Σβήνω το flash και αποφασίζω να συνεχίσω λιγάκι ακόμα. "μέχρι να τελειώσει το κομμάτι" σκέφτομαι.
Λατρεύω τη νυχτερινή οδήγηση. Αργά, χαλαρά (ίσως σπάω τα νεύρα των από πίσω έτσι, αλλά αν θέλουν ας με προσπεράσουν, δεν έχω τέτοια complex), τραγουδώντας. Μου τη σπάει όσο τίποτα η κίνηση στους κωλόδρομους των Χανίων...
Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως έχω απομακρυνθεί αρκετά. Κοιτάζω το ρολόι το αυτοκινήτου 1.30 (πάλι δεν άλλαξα την ώρα!), και παίρνω με βαριά καρδιά το δρόμο του γυρισμού...
Στο γυρισμό πάντα έχεις εκείνο το συναίσθημα του ανεκπλήρωτου -θα μπορούσα να είχα πάει και πιο μάκρια- και την αγωνία για το τι θα βρεις πίσω -που σκατά θα αφήσω πάλι το αμάξι βραδιάτικα;
Παρκάρωντας, το cd άρχισε να παίζει πάλι από την αρχή... Τυχαίο;;;

"we never cry for love, we're superheroes, we are back where we belong..."

Thursday, 22 March 2007

"Να παρατήσουμε το Πολυτεχνείο να πάμε να γίνουμε όλοι μούτσοι"

Ευχαριστώ τον Π., πρωτοετή ΗΜΜΥ γεμάτο όρεξη, που προφανώς δεν έχει απογοητευτεί (ακόμα;;;;) από τη σχολή του και από την κατάσταση που επικρατεί στο Πολυτεχνείο Κρήτης (η οποία όσο πάει χειροτερεύει ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ καταλήψεις), που με τη συγκεκριμένη, βουτηγμένη όσο δεν πάει άλλο στην ειρωνία, ατάκα του μου έδωσε αφορμή να γράψω ένα ακόμα post.

Έχοντας διαβάσει από μικρή Καββαδία και άλλα λογοτεχνικά βιβλία σχετικά με τη ζωή στη θάλασσα, και με έναν παππού πρώην μηχανικό στα καράβια, που κάθε καλοκαίρι μου πιπίλιζε το μυαλό με χιλιοειπωμένες, αλλά πάντα ενδιαφέρουσες, ιστορίες για χώρες μακρινές, που σου εξάπτουν τη φαντασία, δεν θα μπορούσα παρά να έχω μια πολύ ρομαντική εικόνα στο μυαλό μου για τους ναυτικούς.
Πόσες φορές όταν με ρωτούσε η μαμά μου που πήγαινα δεν είχα πει "Μάνα θα πάω στα καράβια" κι άλλες πόσες μεταξύ αστείου και σοβαρού δεν είχα δηλώσει ότι "όταν μεγαλώσω θα γίνω ασυρματίστρια"; Ας όψεται η καταραμένη μου η ευαισθησία στο κούνημα του καραβιού..
Μια ζωή (καλά όταν είσαι 20 έχει πλάκα να μιλάς για μια ζωή άλλα τέλος πάντων) όταν σκεφτόμουν τη θάλασσα έβλεπα μπροστά μου ναυτικούς με τατουάζ στα μπράτσα, να πίνουν σε κάποιο λιμάνι και να ετοιμάζονται για το επόμενο ταξίδι. Η μοναξιά και οι κακουχίες που υπέμεναν, μέσα στο μυαλό μου γιγαντώνονταν, κάνοντάς τους να φαντάζουν ηρωικοί και.. γοητευτικοί.
Πάντα το άγνωστο και το ακατανόητο ή το δύσκολο τραβούσε τα κοριτσάκια, είτε αυτό είναι ο τάδε σταρ του Χόλλυγουντ, είτε (στην περίπτωση μου) οι υπεράνθρωποι ναυτικοί που τα βάζουν με τις τρικυμίες, την απομόνωση μέσα στο πλοίο και φυσικά τη ...ΝΑΥΤΊΑ. Έτσι κ εγώ έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουν πως ήμουν παντρεμένη με ναυτικό, πως μήνες και χρόνια, σαν άλλη Πηνελόπη, τον περίμενα να γυρίσει, κι όταν γύριζε, χαρές και πανηγύρια, ΗΡΘΕ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ και τα λοιπά. Ποτέ δεν σκέφτηκα όμως την αγωνία των γυναικών που αποχαιρετούσαν τους αγαπημένους τους και δεν ήξεραν πότε και άν θα γύριζαν ζωντανοί. Ποτέ δε σκέφτηκα την κρυφή ζήλια για τις γυναίκες σε κάθε τόπο που αυτοί έπιαναν λιμάνι. Ποτέ δεν σκέφτηκα τη μοναξιά, τον πόνο του να γεννάς παιδιά και μόνη σου.
Βασικά,
ακόμα και όταν τα σκέφτηκα, το επάγγελμα του ναυτικού δεν έχασε τη γοητεία που ασκούσε πάνω μου... κι έτσι ακόμα θαυμάζω τους παλιούς ναυτικούς και τους σκληροτράχηλους πειρατές, ακόμα κι αν ξέρω πως δεν υπάρχουν πιά, τουλάχιστον με τη μορφή που τους έχω πλάσει στο μυαλό μου.


"Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε."




Monday, 19 March 2007

5 ταινίες που με επηρέασαν

Ο αγαπητός stormrider μου ζήτησε να γράψω για 5 ταινίες που "με σημάδεψαν" κατά τα λεγόμενά του.
Πρέπει να ομολογήσω ότι είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσω για 5 μόνο για δύο πολύ απλούς λόγους: Αλλάζω γνώμη πάρα πάρα πολύ εύκολα και κάθε ταινία που έχω δει πρόσφατα με έχει επηρεάσει σε ένα σημαντικό βαθμό και δεν επιτρέπει στην κρίση μου να είναι αντικειμενική.
Παρ'όλα αυτά θα προσπαθήσω να γράψω μόνο για 5 και μάλιστα πολύ σημαντικές.

1. Ο κύκλος των χαμένων ποιητών. Την είδα πρώτη φορά σε πολύ μικρή ηλικία (έχουν ακολουθήσει πολλές πολλές ακόμα φορές) και άρχισα να προβληματίζομαι με το παιδικό μου μυαλό πάνω στο εκπαιδευτικό σύστημα, στην ελευθερία που έχουμε σαν εξαρτημένα άτομα (από τους γονείς μας και τα λεφτά τους που μας επιτρέπουν να κάνουμε ή όχι αυτά που θέλουμε) γενικότερα κατά τη λήψη των αποφάσεων μας, τη σημασία που έχει να παλεύουμε για τα όνειρά μας. Ίσως η μοναδική ταινία στην οποία έκλαψα.

2. Βig Fish. Μια απίστευτα τρυφερή ταινία. Τί είναι αλήθεια και τί ψέμα; Μήπως το ψέμα είναι αποτέλεσμα της διαφορετικής οπτικής γωνίας αυτού που το λέει; ή... αποτέλεσμα του συναισθηματικού του δεσίματος με πρόσωπα και γεγονότα;

3. Ατέλειωτοι Αρραβώνες. Ακόμα και αν με χαρακτηρίσετε ένα υπερβολικά ρομαντικό και συναισθηματικό κοριτσάκι, λάτρεψα αυτήν την ταινία. Tελικά, κάποιες φορές, αξίζει να μην τα παρατάς, ακόμα κ όταν οποιαδήποτε ενέργεια από τη μεριά σου μοιάζει ανώφελη.

4. Requiem for a dream. Τί θα μπορούσα να πω. Απλά σοκαριστικό.

5. Το κουρδιστό πορτοκάλι. Πώς μέσα από μια ταινία γεμάτη υπερβολές, ωμή βία, φαλλούς και λίγο Μπετόβεν, καταφέρνεις να κατακρίνεις τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία προσπαθεί να μας βάλει σε καλούπια, ώστε να αποτελείται από "ιδανικούς" πολίτες. Τί είναι ιδανικό όμως;

Αυτά από μένα. Δε θέλω να προτείνω κάποιον να γράψει. Οποιοσδήποτε με διαβάσει και έχει όρεξη να βασανίσει το μυαλό του να βρει ταινίες, προσκεκλημένος μου.

Sunday, 18 March 2007

All my life i've been waiting for a moment, it never came, maybe never will...

Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει ότι κάτι περιμένουμε;
Πόσες μέρες δεν ξυπνάς το πρωί, έχοντας την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό, ή κάτι "μεγάλο" θα συμβεί;
Κι όμως, τις περισσότερες φορές τίποτα δε γίνεται... Απλά περιμένεις... και περιμένεις... Η αναμονή σε σκοτώνει, όμως δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θα συμβεί, κι έτσι δεν μπορείς ούτε να κάνεις κάτι για να το επισπεύσεις...

... Κι έτσι καταλήγεις στα λόγια του Dickinson... Αυτό που περιμένεις, ίσως και ποτέ να μη συμβεί...
"all my life i've been waiting for a moment
it never came, maybe never will
ah, sometimes i don't know..."

Saturday, 17 March 2007

Μοναξιά..

Έχει πλάκα το πως μπορεί ένας άνθρωπος, περιτριγυρισμένος από φίλους και ανθρώπους που ξέρει ότι τον αγαπάνε, να νιώθει τόσο μόνος.
Η μοναξιά τελικά είναι μια εσωτερική κατάσταση, που δεν έχει καθόλου να κάνει με το αν είσαι όντως μόνος η όχι, σε φυσικό επίπεδο. Σχετίζεται με το βαθμό στον οποίο νοιώθεις ότι μπορείς να επικοινωνήσεις με εκείνους γύρω σου... Και ενώ μπορεί να προσπαθούν να σε καταλάβουν, πολλές φορές δεν τα καταφέρνουν, και τότε είσαι μόνος. Δε φταίνε εκείνοι, φταις εσύ, που μέσα σου αισθάνεσαι τόσο αποκομμένος από τα πάντα, που δεν μπορείς να εξηγήσεις τί έχεις, ίσως και γιατί δεν ξέρεις ούτε εσύ.
Και το ακόμα πιο περίεργο είναι πως, συχνά, εκείνοι που είναι, ή απλά πιστεύουν πως είναι, μόνοι, αντί να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτήν την κατάσταση, διώχνουν μέχρι και εκείνους που είναι κοντά τους, επιδεινώνοντας την.
Υπάρχουν φορές που η μοναξιά σου κάνει καλό, την επιζητάς, γιατί σου προσφέρει την ηρεμία και την απομόνωση που χρειάζεσαι για να τα βρεις με τον εαυτό σου. Τις άλλες, όμως, απλά σε οδηγεί σιγά σιγά στην τρέλα, μακριά από αυτά που είσαι και αυτά που θες..

Thursday, 15 March 2007

Life at faros...

Αν είχατε μια κάποια παρατηρητικότητα ώστε να το προσέξετε, έχω βάλει ένα καινούριο link για το blog του, με μια διευρυμένη έννοια της λέξης, συναδέλφου μου, βιολόγου και ορνιθολόγου, ειδικού στη διαχείριση και ερμηνεία του περιβάλλοντος, κυρίου Γιώργου Κατσαδωράκη.
Μπορεί να είναι μια περίοδος που το θέμα έχει προβληθεί ήδη από τα ΜΜΕ, (κι εγώ σε εφημερίδα το είδα), αλλά θεωρώ ότι είναι σπουδαία η απόφασή του να αφήσει το σπίτι του και να εγκατασταθεί ολομόναχος σε ένα νησάκι στις Σποράδες, για χάρη της έρευνας. Μπορεί να μην είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει στα χρονικά της επιστήμης, αλλά αυτό δε σημαίνει πως η προσπάθεια του είναι ΔΕΝ αξιέπαινη. (σιγά μην περίμενε εμένα ο άνθρωπος να το μάθει, αλλά εγώ το γραφω ;) )


Επίσης ζηλέυω που μένει σε φάρο!!!! Θέλω κι εγωωωωωώ! (όχι που δε θα έκανα σαν 5χρονο!)

Σημείωση: Όσοι διάβασαν το κείμενο χωρίς το δεν (αυτό με τα κεφαλαία γράμματα) να με συγχωρήσουν για τη βλακεία μου. Ευτυχώς μου το επισήμαναν. Sorry.

Wednesday, 14 March 2007

Σχολή και πάλι...

Οφείλω να παραδεχτώ ότι τη στιγμή που είδα το sms ότι το πολυαγαπημένο μου πολυτεχνείο άνοιξε (επιτέλους!) έπαθα ένα μικρούλι σσσοκ!!! Είναι γεγονός ότι είχα αρχίσει να σκέφτομαι πως δε θα ήταν δραματικό να χάσουμε το εξάμηνο (ναι ναι ναι είναι τρομερά εγωιστικό, το ξέρω, αλλά είναι αλήθεια. Οι επί το πτυχίο μπορούν να με δείρουν για τις σκέψεις μου... χεχε!) και να πιάσω καμιά δουλίτσα μέχρι τον Αύγουστο.
Ξέρω επίσης πως, ακόμα και όταν ξεκινάω κάτι με όρεξη, πολλές φορές ο ενθουσιασμός μου ξεφουσκώνει στην πορεία, πόσο μάλλον όταν ξεκινάω με γκρίνιες και μπινελίκια... Γιατί αυτή ήταν η πρώτη μου αντίδραση χτες...
Και επιτέλους, για πρώτη φορά για το σωτήριο έτος 2007, ανέβηκα στη σχολή... Όχι το πρωί, γιατί πούυυ να ανοίξει το μάτι στις 8, αλλά το απόγευμα.
Ξενέρωμα πρώτο: Το μάθημα που είχα στις 4 δε θα γινόταν γιατι εκείνο το πρωί έγινε αλλαγή και πήγε άλλη μέρα. Μια ανακοίνωση δεν μπορούσαν να βγάλουν φυσικά!!! Τρέεεεχτε μαλάκες...
Ξενέρωμα δεύτερο: Ανακαλύπτω πως οι αγαπητοί μου συμφοιτητές με είχαν ήδη γράψει στα εργαστήρια, σε ώρες τελείως άσχετες από τις θεωρίες, και εγώ θα πρέπει να ανεβοκατεβαίνω συνέχεια. ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΓΟΥΣΤΑΡΩ! Αλλά τα πήρα κυρίως γιατί ξέρω ότι δεν με έγραψαν από την καλή τους την καρδιά, αλλά γιατί, όταν θα αντιγράφουν τις αναφορές, δε θα χρειάζεται να αλλάξουν τα νούμερα. ΚΑΙ ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΧΥΠΟΠΤΗ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΗ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. that's me guys...
Ξενέρωμα τρίτο: Ξαναπηγαίνω στα ίδια μέρη και συναντάω τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους, που τίποτα κοινό δεν έχουμε, αλλά πρέπει να τους συναναστρέφομαι καθημερινά. ("Μήπως σπίτι σου έχεις NOVA" ρωτάει πρώην ξανθιά συμφοιτήτρια "πρέπει να δω κάτι την Κυριακή οπωσδήποτε! Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου!" Ακομα και αν είχα, θα της έδινα την ίδια απάντηση: ένα στριμμένο και αρκετά ειρωνικό ΟΧΙ!)
Και πολλά πολλά άλλα που βαριέμαι τώρα να αναφέρω... Και μετά ο κόσμος απορεί γιατί δεν πάω στη σχολή μου... ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΑΩ ΣΠΑΝΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ.

Αυτά για σήμερα. Πάω για ύπνο.... ΒΥΥΥΥΥΕ!

Monday, 12 March 2007

H ευτυχία του να ξυπνάς αγκαλιά με ένα σκύλο...

Ξαφνικά βρέθηκα στην περίεργη κατάσταση, που ενώ κοιμάσαι ακόμα, έχεις, σε ένα βαθμό, συναίσθηση του τι συμβαίνει γύρω σου...
Όταν, δε, αυτό που νιώθεις είναι κάτι ζεστό και μαλλιαρό κουλουριασμένο στην αγκαλιά σου, δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις και να ανοίξεις τα μάτια σου. Αυτό έκανα κι εγώ. Άνοιξα ένα ένα τα μάτια μου με πολύ κόπο, και όταν η μυωπία μου μου το επέτρεψε, είδα μια μαύρη μύτη και δυο γυαλιστερά μάτια να πλησιάζουν απειλητικά προς το μέρος μου... και μια ζεστή ανάσα με πολλά πολλά σάλια στο πρόσωπο μου...
Κάποιοι μπορεί να ανατριχιάζουν στην σκέψη και μόνο. Όσοι όμως έχουν ζήσει στο ίδιο σπίτι με ένα σκυλί, ξέρουν ότι αυτή είναι μια από τις ευτυχισμένες στιγμές της μέρας... Η ηρεμία και η σιγουριά που σου δίνει η άνευ όρων αγάπη ενός σκυλιού, ειδικά όταν τη συγκρίνεις με εκείνη των ανθρώπων, δεν μπορεί παρά να σου δίνει ένα λόγο να χαμογελάς.
Ευχαριστώ Βιβίκο...

Sunday, 11 March 2007

Να 'μαι κι εγώ...!

Και ναι, ήρθε επιτέλους η μέρα που άλλαξα blog-σπιτάκι, το περιμένατε όλοι με ανυπομησία... Από αύριο μεθαύριο νέα posts με γκρίνιες, κλάψες και όσα ξέρατε από παλιά...