Wednesday, 28 November 2007

Ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά...


Το τηλεφώνημα του μπαμπά μου το πρωί με ενημέρωσε ότι επιτέλους μπορώ να πάω τη Νταλίκα μου στην αντιπροσωπεία για να της βάλουν πινακίδες. Στο δρόμο καθώς ερχόμουν οδηγώντας, περήφανη πια, το επίσημα αναγνωρισμένο από όλους και όλα, αυτοκίνητό μου είδα στο δρόμο ένα ζευγαράκι να περπατάει χέρι χέρι.
Δεν ήταν το πρώτο κι ούτε πρόκειται να είναι το τελευταίο ζευγάρι που θα δω έτσι, μ'αρέσει άλλωστε και μένα η ψεύτικη ασφάλεια που σου προσφέρει η επαφή, από την εποχή που η μαμά μου με κρατούσε σφιχτά από το χέρι για να περάσουμε το δρόμο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ηλικία τους. 6ο το λιγότερο. Κι έτσι, το λασπωμένο εδώ και καιρό μυαλό μου πήρε μπροστά...
Έστω ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι παντρεμένοι εδώ και 40 χρόνια, έχουν παιδιά και εγγόνια και έχουν περάσει όλη τους τη ζωή σχεδόν μαζί. Δίπλα ο ένας στον άλλον στα δύσκολα, δίπλα και στα όμορφα. Όλος αυτός ο χρόνος πως δεν έχει καταφέρει να τους απομακρύνει; Δεν έχουν κουραστεί να ζουν καθημερινά μαζί, να ανέχονται τις παραξενιές και τις γκρινιες του άλλου; Μπορεί ο έρωτας να κρατήσει τόσο πολύ και να νικήσει τη ρουτίνα, σε βαθμό που να τους κάνει να θέλουν να περπατάνε στο δρόμο χεράκι χεράκι;
Έστω όμως ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι μαζί από τότε που μπορούν να θυμηθούν τους εαυτούς τους, ότι έχουν γνωριστεί και ερωτευτεί στα 55 ή στα 60 τους. Σ'αυτήν την ηλικία είναι όντως έρωτας, το συναίσθημα που σε συνεπαίρνει και σε τρελαίνει, ή απλά η ανάγκη της συμβίωσης και της συντροφικότητας, που το μυαλό σου σε σπρώχνει να το ονομάσεις έρωτα; Τότε... στην προσπάθειά σου να καλύψεις ίσως το κενό, και από τη σεξουαλική επαφή, την οποία δε θες, ή το σώμα σου δε σου επιτρέπει τις περισσότερες φορές να έχεις, απλά ακουμπάς τον άλλον όσο πιο πολύ μπορείς, στο σπίτι, στο δρόμο, παντού; Όμως, σ'αυτήν την περίπτωση, μπορείς να ονομάσεις κάτι που εκ των πραγμάτων έχει ημερομηνία λήξης έρωτα;;; Κάτι που ίσως ποτέ δε θα έχει το χρόνο και τη δυνατότητα να εξελιχθεί στην αγάπη που μένει όταν τα χρόνια και ο έρωτας σβήσουν και περάσουν, σαν αποτέλεσμα των κοινών εμπειριών και βιωμάτων;


PS: Θα μπορούσε κάποιος να μου πει πως η ηλικία μου και οι σχέσεις που έχω μέχρι τώρα κάνει, που συνήθως με το που πάνε να χρονίσουν με τρομοκρατούν, δε μου δίνουν το εύρος της σκέψης και της αντίληψης που απαιτεί η κατανόηση του συγκεκριμένου θέματος, και ίσως να ΄χει δίκιο...

8 comments:

SilentSoul said...

Ax vre kateriniw mou!
Giati biazesai na valeis se kapoia pragmata hmerominia liksis?
H zwh einai poly ligi gia na skotizeis to myaloydaki soy me aytes tis 8ewries.
Zhse,agapise (pou ypo8etw to kaneis hdh)xamogela,skepsou to aurio,oneirepsou kai kane ta oneira sou pragmatikotita.
se filw

black fairy said...

@Δίκιο έχεις, αλλά πάντα δεν υπάρχουν πράγματα που μας βάζουν σε σκέψεις;;;

SilentSoul said...

Σου μιλαει ενας ανθρωπος που σκεφτεται 26 ωρες το 24ωρο αλλα ξερεις κατι;Καμια φορα τ'αφηνεις και οτι γινει.Ασε που η πολυ σκεψη κανει κακο,χανεις την ουσια.Σε αυτο το τριπακι εχω βρεθει πολλες φορες οποτε ξερω.Οταν φτανεις ομως στα ορια σου βλεπεις οτι δεν υπαρχει τιποτα πιο σημαντικο απο το να περνας οσο πιο καλα μπορεις τις στιγμες με ανθρωπους που αγαπας και σε αγαπουν γιατι δεν γυρνανε πισω.Γινονται παρελθον.
Επισης μεχρι τωρα η ζωη, μου εχει δειξει οτι αν νιωθεις ανασφαλεια για κατι,ειτε αυτο ειναι σχεση ειτε ειναι δουλεια,κατι δεν παει καλα και θελει ψαξιμο.Βασικο σε ολη την πορεια μας ειναι να νιωθουμε ασφαλεις και ευτυχισμενοι μα και ικανοποιημενοι με οσα γινονται.
Βεβαια, αυτα που σου λεω θα τα καταλαβεις με την παροδο του χρόνου και μεσα απο την εμπειρια.
Ενα εχω να πω πως την εικονα που περιγραφεις στην αναρτηση σου,δεν τολμουσα να την σκεφτω πριν δυο χρόνια.Τωρα οχι απλα την σκεφτομαι αλλα την θελουμε και οι δυο πολυ.Εγω και εκεινος σε 30-40 χρονια απο τωρα ;)
How about you?

black fairy said...

@silentsoul
Μεταξύ μας, δεν ξέρω αν θέλω να είμαι στον κόσμο τούτο στα 60, όταν θα είμαι σωματικά και ψυχολογικά ερείπιο... πόσω μάλλον να είμαι ερωτευμένη. Μου φαίνεται μάλλον θλιβερό. ΟΚ ξέρω ότι μάλλον έχουν περάσει ενδοφλέβια τα πρότυπα των Media για την παντοτινή νεότητα και ομορφιά, αλλά φοβάμαι πάρα πολύ τα γηρατιά.
Ξέρω πάντως πως θα 'θελα τότε να έχω κάποιον δίπλα μου να με κάνει να νιώθω καλά και να με στηρίζει (και αντίδτροφα φυσικά)...

CM said...

Και η Madonna 60 είναι...!

Σου φαίνεται για ερείπιο ?

Άσε τις ανασφάλειες, δε σου πάνε !

Είναι για κοριτσάκια που δεν ξέρουν τι θέλουν, και αλλάζουν τα λόγια τους ανάλογα με την περίσταση !

SilentSoul said...

Θα συμφωνήσω με τον cm.
Μια χαρα ειναι τα γηρατεια και φυσικο σταδιο στην ζωη του ανθρώπου.
Τι εννοεις δεν θελεις να εισαι στο κοσμο ετουτο οταν θα εισαι 60?Μωρε πας καλα?Τι σε εχει πιασει?
Ασχολησε με αριθμους ενω η νεοτητα δεν βρισκεται σε αυτους αλλα μεσα στην ψυχη του ανθρώπου.Οταν εισαι καλα μεσα σου βγαινει και εξω.
Αναφερεις την λεξη "θλιβερο".Εχεις μια εικονα στην αναρτηση σου.Την θεωρεις θλιβερη;Ειναι θλιβερή η αγάπη;Ειδικα σε αυτη την ηλικία των 60 70 και,χρειαζονται να νιωθουν οτι δεν ειναι μονοι και οτι δεν θα φυγουν μονοι.
Δεν μπορω να καταλαβω πως ενα κοριτσι στην ηλικια σου ειναι τοσο απαισιοδοξο.
Εισαι ακομα στην αρχη χαρα μου,και απο την στιγμη που εσυ και η οικογενεια σου ειστε υγιείς,ολες οι σκεψεις σου θα επρεπε να ειναι πολυχρωμες,εχεις και μια σχεση στην ζωη σου που σε αγαπαει σωστα;
Μην βασανιζεις την ψυχουλα σου.Χαμογελα βρε,αντε !!!!!!

Doctor RZ said...

Το υστερόγραφό σου τα λέει όλα. Μην απογοητεύεσαι όμως από τώρα. Είσαι σε σωστό δρόμο.

black fairy said...

@silentsoul
@cm
@doctor rz

Εντάξει παιδιά έχετε όλοι δίκιο, με πιάνουν όμως τα περίεργά μου Now and then και τότε μαλακίζομαι εντελώς... Ένα τετραήμερο χωρίς σύνδεση στο Internet (ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ ΟΤΕ!) ήταν αρκετό για να στρώσω! :)