Sunday, 23 September 2007

The middle twenties crisis


Είσαι νέος. Εκεί γύρω στα 25.. Μπορεί 24, μπορεί και 27.
Είσαι σε ένα σημείο της ζωής σου που μάλλον είναι καθοριστικό για τα υπόλοιπα 50 χρόνια που πάνω κάτω έχεις σ'αυτόν τον πλανήτη (αν δεν αυτοκτονήσεις προσπαθώντας να δεις τι θα κάνεις, οπότε πάπαλα τα άλλα 50).

Πτυχίο; Check ή.. περίπου check. Βάλ'το μωρέ να υπάρχει. Το 'χω. 3 μαθήματα χρωστάω ακόμα.
Μεταπτυχιακό θα κάνω; Έτσι λένε οι γονείς μου ότι πρέπει, οπότε βάλτο να υπάρχει στη "to do list". Μέσα ή έξω; Θα εξαρτηθεί. Από το βαθμό πτυχίου, από τα οικονομικά, από τα προσφερόμενα αντικείμενα μελέτης. Πώπω... Ζαλίστηκα.
Αν πάω έξω, ξεχνάω αναγκαστικά τη ζωή που επί τόσα χρόνια έχτιζα. Πάνε οι φιλίες, οι σχέσεις, η ασφάλεια της ύπαρξης των γονιών μου δυο μέτρα ή και δυο πόλεις μακριά. Αν πάω έξω, πάει και η σχέση μου. Κρίμα.. Ήμασταν τόσο καλά μαζί. Λες αν φύγω να τη χάσω τελικά;
Αν όμως μείνω; Θα πρέπει να βρω μια δουλίτσα με την οποία ίσα ίσα θα εξασφαλίζω τα απαραίτητα δουλεύοντας σαν το σκυλί; Κι ακόμα κι αν βρεθώ σε μια πιο πλεονεκτική θέση απ' αυτήν, πέρα πό τη δουλειά τί;;
Οικογένεια, παιδιά; Βρε μήπως τελικά να πάω έξω για μεταπτυχιακό; Και θα πρέπει να χωρίσω την τωρινή, που ήδη γκρινιάζει "Πότε θα πάμε τη σχέση μας ένα βήμα παραπέρα;;; Τόσα χρόνια είμαστε μαζί..", οπότε θα τη γλιτώσω την κουλούρα για την ώρα.. Και παίρνω και την extra παράταση από το "Άντε παιδί μου να δω κι εγώ κανένα εγγονάκι πριν πεθάνω..". Φοιτητής είμαι ακόμα ρε μάνα! Πού χρόνος για παιδιά;
Ωχ.. Ξέχασα! Είναι και ο στρατός! Πως θα ξεμπερδέψω από αυτόν; Ένας χρόνος από τη ζωή μου αναγκαστικά χαμένος και αφιερωμένος στη μανούλα πατρίδα...

Είδες τί σου κάνει η πίεση από την κοινωνία; Μήπως τελικά η κρίση των 25 δεν είναι ένα παιχνίδι που έφτιαξα με το μυαλό μου παρατηρώντας τους 25άρηδες γύρω μου, άλλα όντως υφίσταται, και θα καθιερωθεί κάποια στιγμή επίσημα, όπως κι εκείνη της μέσης ηλικίας;;;

6 comments:

Κουνουπι said...

Η κρίση των 25 συμβαίνει επειδή μια μέρα συνειδητοποιείς πως τότε που νόμιζες ότι ήσουν μια χαρά και περνούσες καλά, τελικά δεν ήσουν καθόλου μια χαρά, δεν περνούσες καθόλου καλά, όμως δεν το καταλάβαινες.

Υπάρχει επίσης και η κρίση των 30, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτά που ήδη έζησες είναι συγκρίσιμα με αυτά που σου μέλλει να ζήσεις, και ότι δεν έζησες τίποτα σπουδαίο τελικά, οπωσδήποτε κατώτερο των προσδοκιών και των ονείρων σου.

Υπάρχει και η κρίση των 35, όταν έχεις δει φίλους και συνομήλικους να φεύγουν και αντιλαμβάνεσαι ότι ο θάνατος δεν είναι κάτι μακρινό και θεωρητικό που αφορά κάποιους άλλους.

black fairy said...

@Κουνουπι
Αν κάθε 5 χρόνια παίζει και από ένα ψυχικό τραλαλά, πως υποτίθεται ότι την παλεύουμε και φτάνουμε τα (ας πούμε) 60 όντας normal?

Κουνουπι said...

Μόνο με τη δουλειά. Όλα τα άλλα -συναισθήματα, φίλοι, κόμματα, bloggers, έρωτες, παρέες- μπορεί να σε προδώσουν. Η δουλειά δε σε προδίδει ποτέ.
Arbeit macht frei.

CM said...

Θα συμφωνήσω με το κουνούπι...

Και μικρή νεράϊδα, δεν είναι mid - 20s crisis... Αν έχεις λιγάκι μυαλό, ξεκινά νωρίτερα... Αν δεν έχεις μυαλό, δεν υπάρχει λόγος άλλωστε, right ?

Μη σκας, στο κάτω κάτω, δεν έχεις φανταρικό...

black fairy said...

@κουνουπι
Σήμερα μιλάτε γερμανικά για κάποιο λόγο Mein leiber Herr...
Η δουλειά... Δεν έχω δουλέψει και ποτέ μου, οπότε δεν είμαι σίγουρη πως μπορεί να βοηθήσει... Ίσως στο μέλλον καταλάβω τι εννοείτε..

black fairy said...

@cm
Βασικά δεν αναφερόμουν σε μένα στο post. Για την ώρα έχω μόνο τα ψυχολογικά που σχετίζονται με την απόδοση στη σχολή... Μπορεί να είναι και πριν τα 25, νομίζω ότι είναι ένα κομβικό σημείο..
Ευτυχώς που δεν έχω και στρατό... Εκεί αν θα τα 'χα παίξει!!! χεχε