Wednesday, 26 September 2007

Σ'όποια αγκαλιά και να κοιμάσαι, εγώ μαζί σου θα ξυπνάω...

Πήρε μια βαθιά ανάσα με τα μάτια ακόμα κλειστά. Δεν ένοιωθε ούτε χέρια ούτε πόδια, δεν είχε δύναμη να κινηθεί, ούτε τα βλέφαρά του να ανοίξει. Ένα βουητό στ'αυτιά του κι ένας γαμημένος πονοκέφαλος του φώναζαν πως για άλλη μια φορά είχε πιεί πολύ. Έμεινε για λίγο έτσι ακίνητος, μέχρι να σβηστούν από το μυαλό του και οι τελευταίες εικόνες του ονείρου του...
Άρχισε να εχει και πάλι έλεγχο του σώματός του με έναν μάλλον επώδυνο τρόπο. Το δεξί του χέρι ήταν μουδιασμένο από ένα βάρος που δεν ήταν δικό του. Έκανε να κινηθεί άλλα άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή.
Η μυρωδιά γυναικείων μαλλιών και η αίσθησή τους πάνω στο πρόσωπό του άρχισαν να του θυμίζουν κάπως το χτεσινό βράδυ. Μπορούσε σχεδόν να δει τις καστανές μπούκλες απλωμένες πανω στο μαξιλάρι και στο στρώμα μέσα από τα κλειστά του μάτια.
Τα άνοιξε για να έρθει αντιμέτωπος με ένα απρόσμενο σκοτάδι. Ώστε δεν είχε ξημερώσει ακόμα. Ήταν πολύ νωρίς. Δεν ήθελε να την ξυπνήσει. Απόφυγε ακόμα και το κεφάλι του να γυρίσει να την κοιτάξει, από φόβο μήπως την ενοχλήσει.
Έτσι βρέθηκε να αισθάνεται το σώμα της να μετακινείται ελαφρά με κάθε κοιμισμένη ανάσα της, τόσο ήρεμη, που τον ηρεμούσε κι εκείνον... Παρατηρούσε μέσα στο μισοσκόταδο, που το είχε πια συνηθίσει, οτιδήποτε βρισκόταν μέσα στο άμεσο οπτικό του πεδίο. Το φωτιστικό και τις κουρτίνες, τα ράφια της βιβλιοθήκης απέναντι που λύγιζαν από το βάρος των τοποθετημένων σε διπλές σειρές βιβλίων. Στο τραπέζι ακόμα το άδειο μπουκάλι και τα ποτήρια τους. Άδειο το ένα, ίσως το δικό το, μισογεμάτο το άλλο... "Μισογεμάτο..; έτσι δεν ξεχωρίζουν τους αισιόδοξους;" σκέφτηκε, και χαμογέλασε αναλογιζόμενος την υπόλοιπη ζωή του, που θα ξυπνούσε κάθε πρωί δίπλα της. Ναι, τελικά αυτό αρκούσε για να τον κάνει να αισιοδοξεί.
Παρατήρησε τότε κάτι που δε θυμόταν καθόλου. Κεράκια. Πολλά μικρά κεράκια σκορπισμένα παντού μέσα στο δωμάτιο, σβησμένα πια. Περίεργο. Δε θυμόταν πότε τα άναψαν. Κι ακόμα χειρότερα, δεν μπορούσε ούτε να φέρει στο μυαλό του την εικόνα της την ώρα που τα άναβε και τα σκόρπιζε στο χώρο.
Ξαφνικά ένα αεράκι έκανε την κουρτίνα να τιναχτεί. Φοβήθηκε πως η άκρη της θα έφτανε μέχρι το τραπέζι και θα έριχνε κάποιο από τα ποτήρια ή το μπουκάλι. Ψύχρα... Πάντα έτσι είναι το ξημέρωμα. Την ένοιωσε να μαζεύεται και να κολλάει όσο μπορούσε πάνω του. Κρύωνε. Έκλεισε πάλι τα μάτια του. Δε βιαζόταν να την κοιτάξει. Ήθελε όσο περισσότερο μπορούσε να αφεθεί στην ευτυχία που του προκαλούσαν οι υπόλοιπες αισθήσεις του ενώ την είχε μέσα στο χέρια του. Έγειρε προσεκτικά στο πλάι και έφερε το δεξί του χέρι γύρω από τον κορμό της. Την έσφιξε απαλά πάνω του για να μην κρυώνει.
Κάτω από το χέρι του, την ένοιωσε να ανατριχιάζει. Από το κρύο ίσως. Μπορεί και από την επαφή με το σώμα του. Αναστέναξε λίγο, γύρισε το κεφάλι της και τον φίλησε απαλά στο στόμα. "Καλημέρα μωρό μου. Ξύπνησες κιόλας; Δεν έχει βγει καλά καλά ο ήλιος ακόμα!"
Η φωνή ήταν διαφορετική. Άνοιξε, σαν να ξυπνούσε τώρα από κάποιον εφιάλτη τα μάτια του. Το πρόσωπο απέναντι από το δικό του δεν ανήκε σ'εκείνη. Της έμοιαζε πολύ, αλλά δεν ήταν εκείνη. Ακόμα και τα μαλλιά της, αν και καστανά, δεν είχαν τίποτα από τη λάμψη που θυμόταν να τον πλημμυρίζει, τότε, που τα τίναζε μπροστά στο προσωπό του κάθε πρωί...

Άλλη μια νύχτα είχε κοιμηθεί αγκαλιά με κάποια που δεν ήταν αυτή...

7 comments:

SilentSoul said...

Ωραιο κειμενο.
Μπραβο κουκλιτσα μου:)
Ελπιζω να μην ειναι κομματι της ζωης σου μονο.Γιατι δεν θα μου αρεσε τοσο μετα.Δεν 8α η8ελα να σε φανταστω δυστυχισμένη .
Πως πηγε η εξεταστική;

black fairy said...

@silentsoul
Ευχαριστώ πολύ. Η εξεταστική συνεχίζεται μέχρι την επόμενη τετάρτη, οπότε μάλλον τα έχω παίξει από το διάβασμα (που το άρχισα τώρα στο τέλος) και γράφω ασυναρτησίες. Η δική σου εξεταστική πως ήταν; Δε νομίζω ότι είναι κομμάτι της ζωής μου. Και να ήταν δεν θα το ήξερα. ίσως είναι κάποιας άλλης.. Οι καστανές μπούκλες είναι δικές μου χεχε... Απλά μωρέ άκουσα το στίχο-τίτλο στο λεωφορείο που κατέβαινα Χανιά και μου'ρθε η... έμπνευση!

Κουνουπι said...

Όχι, δε νομίζω ότι είναι κομμάτι της ζωής της. Απλώς παίζει, δοκιμάζει το γράψιμό της, προβάρει καταστάσεις και πρόσωπα.
Το κείμενο ήταν πράγματι καλό.

SilentSoul said...

A εγω εξετελεψα με εξεταστικές.Δεν αντεξα αλλο και μαλλον πως στα δυο τελευταια πατωσα τελειως.Περασα αρκετα ομως και μου εχει ανεβασει το ηθικο.Υπαρχουν ομως και αλλα σχεδια εκτος της σχολης.Ειδωμεν,αν μπορεσω θα τα κανω και τα δυο :)
Ναι εκει μπερδευτηκα.Με τις μπουκλες ;) χιχιχ
Παντα να χαμογελας ρε και οσο για την εξεταστική οκ δεν χαλασ εκαι ο κοσμος...:) κοιταμε μπροστα και για το καλυτερο παντα.Να κοιτας το Κατερινιώ ε;
Besos

CM said...

Ωραίο μικρή νεράϊδα, "παραμύθι με λυπημένο τέλος" όμως, δεν περίμενα να τελειώσει έτσι...

Έχεις ταλέντο πάντως στο γράψιμο :)

black fairy said...

@κουνουπι
Ακριβώς έτσι είναι... Παίζω... :)

@silentsoul
Πάντα το Κατερινιώ κοιτάω. Για την εξεταστικλή ψιλοχέστηκα βασικά. Μακάρι να σου πάνε όλα καλά, ενδοσχολικά και εξωσχολικά.

@cm
Τhanks καλό μου... Βασικά δεν μ'αρέσουν τα happy endings, είναι εξωπραγματικά...

Nounouka said...

Πολυ ομορφο κειμενο...
Οντως το τελος του δν ηταν εξωπραγματικο..
Σε πολλες περιπτωσεις υπαρχουν στοιχειωμενες καρδιες με αγαπες του παρελθοντος..
Ουφ..
Θα βαλω τα κλαματα..