Monday, 3 September 2007

Εφιάλτες...


Το μυαλό μας είναι ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Βρίσκει ευκαιρία όποτε δεν είμαστε καλά και μας επιτίθεται με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Το δικό μου έχει την ικανότητα να αναπαράγει σκηνές από το παρελθόν με τη μορφή άσχημων ονείρων.
Έτσι και σήμερα. Ήταν το πρώτο βράδυ σ'αυτήν την εξεταστική που κατάφερα να ξαπλώσω και να με πάρει ο ύπνος σχετικά νωρίς, ώστε να είμαι ξεκούραστη και ήρεμη αύριο και να δώσω επιτέλους άλλο ένα μάθημα.
Και τότε ήρθε ο εφιάλτης. Ήταν σχεδόν η ίδια σκηνή, όπως έγινε και όπως την έχω ονειρευτεί άπειρες φορές, μόνο τοποθετημένη σε άλλο μέρος και με κάποια διαφοροποιήση στην κατάληξη.

Γενάρης 2006. Εκείνο το βράδυ μου είχε πει να έρθει να με πάρει, και απάντησα πως θα με πήγαινε από το σπίτι του η μαμά μου με το αυτοκίνητο, για να μην τρέχει άδικα. Δεν οδηγούσα ακόμα. Τελικά, όμως, αναγκάστηκα να ξεκινήσω με τα πόδια. Η απόσταση είναι μικρή, όχι πάνω από 10 λεπτά με τα πόδια. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής συνειδητοποίησα ότι κάποιος με ακολουθούσε. Επιτάχυνα το βήμα μου για να με χάσει, αλλά έκανε κι εκείνος το ίδιο. Όταν έφτασα στην πόρτα της πολυκατοικίας που έμενε, η πόρτα ήταν κλειστή, και δεν ήξερα ποιό κουδούνι ήταν το δικό του. Δεν πρόλαβα να τεντώσω το χέρι μου για να πιάσω το κινητό μου από την τσάντα, ώστε να του τηλεφωνήσω να ανοίξει την πόρτα, κι εκείνος είχε σταθεί ακριβώς από πίσω μου, ψιθυρίζοντας πράγματα που μέσα στον πανικό μου δεν συγκράτησα, και απλώνοντας τα χέρια μου προς το μέρος μου. Η φρίκη που ένιωσα εκείνη τη στιγμή δεν περιγραφόταν. Ήξερα πως ακόμα κι αν φώναζα, κανείς δε θα με άκουγε, μιας και η πολυκατοικία στεγάζει κυρίως γραφεία, άδεια εκείνη την ώρα, και οποιαδήποτε ελπίδα να φτάσει η φωνή μου ώς τον τέταρτο ήταν εξωπραγματική. Τη μια μοναδική στιγμή που μπόρεσε να καθαρίσει το μυαλό μου, τέλειωσα την κίνηση μου και άρπαξα το τηλέφωνο, σχεδόν αγνοώντας τον, και μόλις άκουσα τη φωνή στην άλλη άκρη, φώναξα "Μ. άνοιξε μου την κάτω πόρτα." Τόσο απλά. Στο άκουσμα του αντρικού ονόματος, και συνειδητοποιώντας πως αυτός που σήκωσε το τηλέφωνο είναι κοντά εξαφανίστηκε, μην μπορώντας να φανταστεί πως θα μπορούσα απλά να το έχω σκηνοθετήσει το όλο σκηνικό. Τόσο άντρας ήταν, να στριμώχνει κοριτσάκια σε σκοτεινά στενά, και να εξαφανίζεται μόλις ακούσει κάποιον που θα μπορούσε να του αντισταθεί. Τρέμοντας, και μετά βίας μπορώντας να κινηθώ, έφτασα μέχρι το διαμέρισμά του, οπότε και ξέσπασα σε κλάματα για ώρα. Πρώτη φορά μπροστά του.

Η σκηνή αυτή που κράτησε στην πραγματικότητα κάτι περισσότερο από ένα λεπτό ίσως, στο μυαλό μου κράτησε αιώνια και έκτοτε στοιχειώνει τον ύπνο μου, αρκετά συχνά.
Το σημερινό όνειρο ήταν, όμως, διαφορετικό. Η σκηνή εκτυλίχθηκε κάτω από το σπίτι του παιδιού που είμαστε τώρα μαζί, και αντί για το κινητό, άρχισα να φωνάζω μέχρι τη στιγμή που κατέβηκε κάτω για να τον διώξει... Ο τρόμος μου, όμως, και η αίσθηση της ανάσας του στο πρόσωπό μου και της του στο μυαλό μου ήταν ακριβώς τα ίδια...

Δεν ξέρω γιατί το έγραψα στο Blog αυτό. Είναι κάτι που πολύ λίγοι γνωρίζουν ότι μου έχει συμβεί, και ακόμα λιγότεροι πόσο άσχημα με είχε επηρρεάσει τότε, σε βαθμό που φοβόμουν να πάω οπουδήποτε εαν είχε πέσει το σκοτάδι... Ίσως για να ξορκίσω το κακό. Ίσως γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω πως αν το πω κάπου ακόμα, θα χαθεί από τη μνήμη μου. Ίσως πάλι, γιατί ελπίζω πως το διαφορετικό τέλος του σημερινού ονείρου, σημαίνει ότι το μυαλό μου έδιωξε τα φαντάσματα, κι αυτή η ιστορία θα αποθηκευτεί κάπου πολύ μακριά, μαζί με τις 'αλλες άσχημες αναμνήσεις μου...

6 comments:

Sourotiri said...

Δεν χαιρομαι ακριβως που το πρωτο κειμενο που διαβασα ηταν αυτο, αλλα, οπως και να'χει, καλως σε βρηκα.

Οσο για το μυαλο... πουστικο πραγμα, οντως...

Και για το σκηνικο... Προσπαθησε να το ξεπερασεις, ειδικα αφου δεν εγινε κατι πιο ασχημο. Το ψυχολογικο στριπτιζ που κανουμε εδω περα ειναι μια αρκετα καλη ασκηση.

black fairy said...

@sourotiri
Καλώς σε βρήκα κι εγώ :)
Ξεπερασμένο είναι το σκηνικό, όσο κι αν προσπαθεί το μυαλό μου να το αλλάξει...

King of the Damned said...

Εγώ πάντως, ακόμα να πιάσω αυτόν που κατουράει την συγκεκριμένη πόρτα...

Θα σου πω κάτι, "Ακόμα κ ο μεγαλύτερος σου φόβος, φοβάται μήπως δεν τον φοβηθείς..."

Go on λοιπόν, και μην αφήνεις το παρελθόν να στοιχειώνει το μέλλον σου...

Το έκανα κ εγώ, και μιλάω εκ πείρας...

lovething said...

Σήμερα το βράδυ είδα ότι ο φίλος μου με απατούσε με μια άλλη μονο και μόνο γιατί έφτιαχνε μια φανταστική τάρτα με ροδάκινα!!! Αυτά είναι τα όνειρα που διασκεδάζεις. Τα αληθοφανή όνειρα ή όσα στηρίζονται σε αληθινά γεγονότα είναι σοκαριστικά. αλλά πρέπει να τα συνειδητοποιούμε και σιγά σιγά να γινόμαστε πιο δυνατοί και έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουμε,

King of the Damned said...

Τι έβαζε μέσα στην τάρτα με τα ροδάκινα και τον είχε κατακτήσει ?

Κανένα χυμό "περίεργο" ?

Stormrider said...

θα σε παραπέμψω στον ίσως πιο σκοτεινό στίχο που έχει γραφτεί ποτέ γι αυτό το θέμα:

"εφιάλτες τα ονειρά μου, τα έχεις κάνει εφιάλτες" του Γ. Τσαλίκη