Saturday, 1 September 2007

Όταν τα πρότυπα καταρρέουν

Παρατηρώντας τις οικογένειες γύρω μου, τη δική μου κ άλλες, πάντα μου έκανε εντύπωση η ιδιότυπη σχέση που αναπτυσσόταν ανάμεσα στα αδέρφια, πολύ περισσότερο όταν η οικογένεια είχε μόνο 2 ανήλικα μέλη. Τα μικρότερα αδέρφια κοιτάζουν τα μεγαλύτερα με ένα αίσθημα θαυμασμού και δέους, για όλα όσα μπορούσαν ή τους επέτρεπαν να κάνουν, σε αντίθεση μ'αυτά. Αυτό αρκετές φορές έχει σαν αποτέλεσμα το δεύτερο παιδί να προσπαθεί με κάθε τρόπο να μοιάσει με το πρώτο, ακούγοντας την ίδια μουσική, διαβάζοντας τα ίδια βιβλία και βλέποντας τις ίδιες ταινίες...
Αυτό ακριβώς συνέβαινε πάντα και στη δική μου οικογένεια. Το μεγαλύτερο από τα δυο παιδιά (η γράφουσα) είχε μέχρι πρόσφατα στο αίμα της τεράστιες δόσεις τελειομανίας και ανάγκης να είναι καταξιωμένη σε ότι κι αν καταπιανόταν. Και, καλώς η κακώς, πολλές δορές τα κατάφερνε. Αυτό έκανε φίλους και συγγενείς να παροτρύνουν τον αδερφό μου να μου μοιάσει, πράγμα που του προκαλούσε άγχος και πίεση σε τέτοιο βαθμό που δεν το άντεχε.
Οι στόχοι που έθετε ήταν κοντά σε εκείνους που στην ηλικία του είχα επιδιώξει, αλλά πάντα λιγάκι πιο κάτω (πχ δήλωσή του σε καθηγήτρια αγγλικών λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εξετάσεών μου για το lower: "Εγώ θα πάρω το lower me B!"). Έτσι γινόταν σαφές πως ο μικρός με θαύμαζε από μια απόσταση ασφαλείας, την οποία δυστυχώς φρόντιζα να συντηρώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, τονίζοντας με τον πιο απαράδεκτο τρόπο την "ανωτερότητά μου" έναντι αυτού, και καταρρακώνοντας φυσικά την αυτοπεποίθησή του!
Με δεδομένες τις παρακάτω καταστάσεις, που επί πολλά χρόνια οι καημένοι οι γονείς μας προσπαθούσαν να αλλάξουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ο μικρός κανόνιζε να σχεδιάζει τη ζωή του κινούμενος λίγο πολύ στα ίδια μονοπάτια που είχα χαράξει 4 χρόνια πριν.
Το τελευταίο διάστημα ωστόσο, η μεγάλη αδερφή του, που πάντα τον θάμπωνε με το θείο φώς που την περιέβαλλε (ανάθεμά τηνε!), έχει πέσει σε μια κατάσταση μελαγχολίας και παραίτησης, βάζοντας στην άκρη τους στόχους, τα όνειρα και τη σχολή της, για την οποία είχε τόσο αγωνιστεί.
Βλέποντάς την να έχει αποχωριστεί το περίβλημα της "πανσόφου τους αλιείς αναδειξάσης" ο μικρός έχει προβληματιστεί... Αυτό το "σκουλήκι" (έτσι την αποκαλεί τώρα) που βλέπει να σέρνεται από καναπέ σε κρεβάτι και από κρεβάτι σε καναπέ, δεν έχει καμία σχέση με το πρότυπο που τόσα χρόνια είχε στο μυαλό του.
Την κοιτάζει όλο συμπόνια και της χαιδεύει το κεφάλι λες και είναι κανένα χαζό 4χρονο, της προτείνει να της δώσει λεφτά για να πάει για ψώνια, τη ρωτάει κάθε μισή ώρα τί έχει... Της φέρεται πια σαν να είναι αυτός ο μεγαλύτερος αδερφός, που έχει υποχρέωση να την προσέχει, ξεχνώντας πως το πόσο μεγάλος είσαι δεν εξαρτάται μόνο από το ύψος.
Όλο αυτό το σκηνικό εξακολουθούσε για 2 βδομάδες και παραπάνω, στην ουσία από τη στογμή που άφησα την εξεταστική μου να πάει στο διάολο, μέχρι σήμερα, που απελπισμένη του φώναξα "Δεν πας να με λυπηθείς σε κανένα άλλο δωμάτιο του σπιτιού; Μου έχεις σπάσει τα νεύρα!", κλείνοντας και κλειδώνοντας ταυτόχρονα πίσω του την πόρτα...
Το ύφος του όλη μέρα έδειχνε πως τον είχα μάλλον απογοητεύσει περισσότερο από όσο κατάφερα τους προηγούμενους 8 μήνες που δεν είμαι στα πολύ καλά μου...
Είναι τελικά τραγικό να βλέπεις τα πρότυπά σου να καταρρέουν μέρα με τη μέρα μπροστά στα μάτια σου, αφήνοντάς σε να κινείσαι σε ανεξερεύνητες περιοχές...

(Πείτε με ψωνάρα, πείτε με καλαμοκαβαλημμένη, όμως όποιος γνωρίζει τον αδερφό μου ξέρει πως κάπως έτσι είναι...)

2 comments:

Sourotiri said...

Οντως, ειναι πολυ ασχημη αυτη η πιεση στο μικροτερο παιδι. Εχω κι εγω μια μικροτερη αδερφη η οποια για παραδειγμα δεν ηθελε επουδενι να παει στο ιδιο γυμνασιο/λυκειο με μενα για να μην τιθεται θεμα συγκρισης.

Ο θαυμασμος καλο ειναι να υπαρχει, αλλα νομιζω πως μεχρι το σημειο να δωσει κινητρο στον μικροτερο ειναι το ιδανικοτερο. Απο κει και περα, οπως τα λες, οι ρολοι μπορει να μπερδευτουν και γινεται το ελα να δεις.

Βεβαια, στην περιπτωση που ο μικροτερος γινει σε κατι καλυτερος απο τον μεγαλυτερο, ποιος τον αντεχει ;)

black fairy said...

@sourotiri
Η θεωρία μου είναι ότι πρέπει να στειρώνουμε τις γυναίκες μετά το πρώτο παιδί, Ούτως ή άλλως κάτι καλύτερο ή εξίσου καλό αποκλείεται να βγει... :Ρ
Κάτσε να πα΄ρω την εξουσία στα χέρια μου και (μουχαχαχαχα σατανικό γέλιο) τα τελευταία δευτερότοκα θα γεννηθούν 9 μήνες μετά το πραξικόπημά μου!
(τά παιξα! it's official)