Thursday, 13 September 2007

Alter Ego..

Είχε βουλιάξει σα μουδιασμένη στο κάθισμα του αυτοκινήτου, μην μπορώντας πια να κουνηθεί. Έσφιγγε τα χέρια της, και τα νύχια της πλήγωναν τις παλάμες της, αλλά αυτή συνέχιζε... Κοιτούσε έξω από το παράθυρο και δε σκεφτόταν, απλά προσπαθούσε να ηρεμήσει... Χωρίς αποτέλεσμα... Άκουγε τη φωνή του, που φώναζε το όνομά της ξανά και ξανά στην προσπάθειά του να την επαναφέρει στην πραγματικότητα, άκουγε τα κομμάτια στο cd να τρέχουν το ένα πίσω από το άλλο, όμως ο ήχος ήταν τόσο μακρινός... Εξαφανιζόταν πίσω από τους θορύβους της καταιγίδας που λυσσομανούσε μέσα στο κεφάλι της... Έκανε προσπάθειες να πάρει ανάσες κανονικά, όμως άδικα. Το μόνο που κατάφερνε ήταν να αλλάζει τη ροή των δακρύων... Άφηναν μαύρες γραμμές πάνω στο make up και στο ρουζ, φτιάχνοτας έτσι χρώματα αλλόκοτα και μπερδεμένα πάνω στα μάγουλα και στη μύτη της... Τα μάτια της ήταν μάλλον αυτό που οι ποιητές αποκαλούσαν υγρά και ποτέ δεν καταλάβαινε τι εννοούσαν, κι έτσι συνήθως ήταν μουντζουρωμένα. Είχαν γύρω τους μαύρους κύκλους, πιο μαύρους από αυτούς που είχε από φυσικού της... Όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο είχαν σταματήσει και τα δάκρυα. "Μη δίνεις σημασία σε βλακείες..." Ήταν η γνώριμη τρυφερή φωνή του... Τον κοίταξε στα μάτια. Πού είναι άραγε κρυμμένος εκείνος που μιλούσε πριν από λίγο;

1 comment:

Nounouka said...

E3artatai apo tis vlakeies...h ka8e vlakeia exei diaforetikes epiptwseis...eite megales eite mikres dn pauoun na einai epiptwseis..

Mmmmats sta moutrakia sou..