Friday, 31 August 2007

Σήμα Έναρξης (Part IIΙ)


Οι διακοπές του Πάσχα τελειώνουν. Οι σχέσεις της Μ. και της Κ. φαίνονταν να αποκαθίστανται μέρα με τη μέρα...

Τη Δευτέρα που ακολούθησε, ο Ν., πριν να φύγει για την πόλη που σπούδαζε, πέρασε μια ολόκληρη ώρα με τη Μ. στο φροντιστήριο. Αυτό την έκανε να χαρεί, και δεν της πέρασε από το μυαλό ότι εκείνος μπορεί να είχε πάει να δει την Κ., που την τελευταία στιγμή έπρεπε να φύγει, μιας και προέκυψε έκτακτο διάβασμα για ένα κατά τα άλλα απροειδοποίητο τεστ άλγεβρας...
Η επικοινωνία τους συνεχίστηκε κανονικά, μέσω μηνυμάτων και internet, και σιγά σιγά γνώριζαν ο ένας τον άλλον λίγο καλύτερα, μέσα από την ελευθερία που σου προσφέρει αυτό το απρόσωπο μέσο. Δεν μπορείς να δεις ούτε την ειρωνεία ούτε την αποδοκιμασία στο πρόσωπο του άλλου, και η δική σου αμηχανία δεν είναι τόσο προφανής.

Έφτασε εκείνη η αποφράδα ώρα, που όλοι οι μαθητές Β και Γ Λυκείου έτρεμαν. Πανελλήνιες!

Εκείνη ετοιμαζόταν για το πρώτο μάθημα. Όσο και να είχε διαβάσει, όσο και να είχε προετοιμαστεί, δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Είχε πάρει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, αλλά και πάλι καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Ο φόβος του άγνωστου, η επίγνωση του πόσο σημαντικές ήταν αυτές οι εξετάσεις για το υπόλοιπο της ζωής της, την τσάκιζαν καθώς πλησίαζαν οι μέρες των εξετάσεων... Αποφάσισε να κλείσει τα βιβλία της και να ξαπλώσει νωρίς. Όλη μέρα έφταναν από παντού μηνύματα για καλή επιτυχία και συμπαράσταση, κι έτσι αποφάσισε να αφήσει το κινητό ανοιχτό και τη νύχτα.
Χτύπησε λίγο πριν την πάρει ο ύπνος. Ήταν εκείνος. "Καλή επιτυχία πιτσιρίκι (μόνο εκείνος είχε το δικαίωμα να τη λέει έτσι). Καλό κουράγιο. Είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά." Μόλις το διάβασε τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Το άγχος που τόσες μέρες δεν είχε εκφράσει ξεχυνόταν από τα μάτια της σαν καταρράκτης, με αφορμή ένα sms! Τον ευχαρίστησε, στριφογύρισε για ώρες στο κρεβάτι και τελικά αποκοιμήθηκε.

Κάθε μέρα του έλεγε πως έγραφε, σχολίαζαν μαζί τα θέματα, της έλεγε σκηνικά που είχαν παιχτεί όταν έδινε εκείνος πανελλήνιες...
Δεύτερο Σάββατο των εξετάσεων. Εξεταζόμενο μάθημα: Ρωμαική και Βυζαντινή Ιστορία. Τα είχε πάει καλά, κι ας τη φοβόταν τόσο. Το μεσημεράκι, ενώ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει το διάβασμα για το επόμενο μάθημα, χτυπάει πάλι το κινητό. Ο Ν. Την ρωτούσε αν είναι καλά και πως τα πήγε.. Το τέλος του sms ήταν αποκάλυψη. Ήταν Χανιά για κάποια οικογενειακή υπόθεση και της ζητούσε να βρεθούν, αν δεν της έκανε κόπο! Τη βδομάδα που είχε περάσει δεν είχε βγει καθόλου, οπότε θα μπορούσε να του αφιερώσει λίγο χρόνο και να πάνε για ένα γρήγορο καφέ.
Στο δρόμο, καθώς πήγαινε να τον συναντήσει, της είχε καρφωθεί στο μυαλό η ιδέα ότι θα τον έβλεπε αλλά δε θα τον αναγνώριζε! Παράλογη ήταν, φυσικά, αλλά την έκανε να τρέχει λίγο περισσότερο, για να διαπιστώσει αν θα ήταν όντως έτσι! Έφτασε λίγο πιο νωρίς από ότι θα έπρεπε. Όταν τον είδε να έρχεται από μακριά, όχι μόνο τον αναγνώρισε, αλλά και ένιωσε το σφίξιμο στην καρδιά της πιο δυνατό από ποτέ! Της χαμογέλασε, τη φίλησε στα μάγουλα και κάτσανε σε ένα κοντινό καφέ.
Όση ώρα ήταν μαζί, συζητούσαν άνετα σα φιλαράκια που δεν τρέχει τίποτα. Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, αντί να αγχωθεί , αν είχε ξενερώσει, αν είχε ξεχάσει το κλικ που υπήρξε ανάμεσά τους, αυτό την ηρέμησε... Κουτσομπολέψανε λιγάκι τον κόσμο που περνούσε, μιλήσανε για τους στόχους της και για τη χρονιά που θα ακολουθούσε, που για κείνη θα ήταν δύσκολη, αλλά με τέτοιο τρόπο που την έκανε να νιώσει τόσο άνετα, ώστε να φτάσει στα όρια της λογοδιάρροιας!
Την τσάτισε λιγάκι που πλήρωσε αυτός, αλλά κατά βάθος της άρεσε που την πρόσεχε... Χωρίστηκαν και αυτή πετούσε από τη χαρά της. Δεν κατάφερε να διαβάσει όλη μέρα ούτε μια παράγραφο!

Η επικοινωνία τους προσωρούσε όπως και πριν. Οι σχέσεις της με τη Μ. είχαν διακοπεί οριστικά. Η Κ. περίμενε πώς και πως τη μέρα που θα ερχόταν για τις καλοκαιρινές διακοπές. Χωρίς να έχει κάτι σα δεδομένο, ένιωθε ότι αυτό το καλοκαίρι θα ήταν μοναδικό...

Αρχές Αυγούστου. Έφτασε Παρασκευή πρωί με το καράβι. Το ίδιο βράδυ, μετά από δική της προτωβουλία, κανόνισαν να βρεθούν. Είχε να τον δει 3 μήνες σχεδόν. Επί ώρες έκανε μπάνιο, προσπαθούσε να φτιάξει το μαλλί της, έβαφε και ξέβαφε μάτια και χείλια.. Προσπαθούσε να γίνει όμορφη για κέινον...
Είχαν κανονίσει να βρεθούν 11.30. Πρώτη φορά στη ζωή της έφευγε από το σπίτι τόσο αργά. Αγνόησε τη γκρίνια του μπαμπά της, και στο τέλος έκλεισε όλο αυτοπεποίθηση την πόρτα του αυτοκινήτου. Τον πήγε στο αγαπημένο της μέρος, και έκατσαν στη γωνιά της, εκεί από όπου μπορούσες να δεις τη θάλασσα από ψηλά... Μιλούσαν για 2 ώρες σχεδόν, όταν ξαφνικά σαν τη Σταχτοπούτα συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να φύγει, ήταν πια αρκετά αργά.
Προσφέρθηκε να την πάει εκείνος σπίτι. Όταν αρνήθηκε, τη συνόδευσε μέχρι το σημείο από που θα την έπαιρναν οι δικοί της. Δεν είχαν φτάσει ακόμα. "Θες να μείνω εδώ μέχρι να έρθουν;" τη ρώτησε. "Αν θες φύγε! Τόσο κόσμο έχει γύρω γύρω. Δε φοβάμαι. Λες να με κλέψουν;" απάντησε όλο νάζι εκείνη. Η απάντησή του ήταν κάτι που δεν είχε φανταστεί ούτε στα πιο τρελά της όνειρα: "Μπορεί... Είσαι πολύ όμορφη σήμερα!" Της χαμογελούσε και την κοιτούσε τόσο έντονα στα μάτια, που έστρεψε το βλέμμα της αλλού. Είδε από μακριά τη μαμά της να φτάνει, τον καληνύχτισε και έφυγε...

Την είχε πιάσει αδιάβαστη! Τι ήταν αυτό; Άπειρη καθώς ήταν δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η στάση του σώματός του, ο τόνος της φωνής του, το βλέμμα του που δεν άντεξε να κοιτάξει για λίγο ακόμα, ήταν προάγγελοι ενός φιλιού...

Η συζήτηση με την καινούρια της παρέα την αποθάρρυνε αρκετά, κι έτσι όσες φορές κι αν βγήκαν μαζί οι δυό τους, από κείνη τη μέρα κι έπειτα, ήταν επιφυλακτική και δεν έκανε ποτέ έστω ένα μικρούτσικο βήμα... Πίστευε ότι τον είχε απογοητεύσει και ότι αυτό ήταν... δε θα ήταν ποτέ τίποτα παραπάνω από δυο φίλοι...

3 comments:

Stormrider said...

συγγνώμη, πιστολίδι πότε θα πέσει;

King_of_the_Damned said...

Ο Φώσκολος πιο γρήγορα προχωράει τα σενάριά του !

black fairy said...

Υπομονή... αν και δεν είμαι σίγουρη για πόσο ακόμα θα το συνεχίσω...