Tuesday, 7 August 2007

No children. no future. No hope.

Οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας δε μ'αρέσουν.
Οι περιπέτειες δε μ'αρέσουν.
Ο Clive Owen δε μ'αρέσει.
Η Julianne Moore, εν εξαιρέσουμε τις Ώρες, δε μ'αρέσει.Γιατί χάζεψα με τη συγκεκριμένη ταινία, σε βαθμό που δε σηκώθηκα ούτε για να πάω στο μπάνιο;

Γιατί μετά από πολύ καιρό και ακόμα περισσότερες ταινίες, δάκρυσα, στη σκηνή που όλοι μένουν άναυδοι, σαν μπροστά σε θαύμα, όταν βλέπουν το νεογέννητο.
Γιατί η σκηνοθεσία του Ισπανού Αlfonso Cuaron σου κόβει την ανάσα.
Γιατί αν και δεν είμαι φαν του splatter, τις δυο φορές που έπαιξε αίμα πάνω στην κάμερα, ανατρίχιασα.
Γιατί ο χαρακτήρας του ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΥ Μichael Caine, που έφερνε τόσο πολύ σε Lennon, ήταν ότι πιο τρυφερό μπορώ να φανταστώ, όσο φρόντιζε τη γυναίκα του, αλλά ακόμα και τη στιγμή που της έλεγε το τελευταίο σ'αγαπώ, πριν τη θυσιάσει στο βωμό του γενικότερου καλού.
Γιατί μετά από ταινίες όπως αυτή, όπως το Pan's Labyrinth και το Babel, αρχίζω να πιστεύω ότι η ισπανία είναι μια ανερχόμενη δύναμη στη σκηνοθεσία.
Γιατί οι ερμηνίες ήταν καλύτερες από ότι περίμενα.

Γιατί ένας κόσμος χωρίς παιδιά είναι τόσο μα τόσο Φρικιαστικός. Και ίσως... πιο κοντά από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

2 comments:

Wilson Hamed said...

I like your blog :)

I don´t understand greek, but is so aesthetic!

Congratulations :)

Hello from Sevilla (Andalucía)

black fairy said...

@ wilson hamed
Thank you, Wilson. I stopped by at your blog, too, but i undrestood nothing!!! i wish i spoke spanish...
Thanks again.
Hi from chania, greece..