Sunday, 26 August 2007

Σήμα Έναρξης
















Την ήξερα από τη μέρα που γεννήθηκε.

Την ήξερα και τα 16 χρόνια που ακολούθησαν, και κάθε μέρα τη γνώριζα ακόμα περισσότερο, μάθαινα τον τρόπο που σκεφτόταν, που ένιωθε, που αντιδρούσε στο κάθε τι..
Την ήξερα κι εκείνη την Μεγάλη Πέμπτη που άλλαξε τη ζωή της.

Πήγαινε τότε δευτέρα Λυκείου. Μετά από μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία της πόλης, κι ενώ κρατούσε ακόμα στα χέρια της τις χάρτινες σακούλες που τη βάραιναν αρκετά, ήταν, βλέπετε, "βαρύς" ο συνδυασμός των Ημερολογίων του Cobain και του "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει", χτύπησε το κινητό της. Ήταν η "κολλητή" της, η Μ., λίγο πριν την κάνει πέρα.. Συμφώνησαν με συνοπτικές διαδικασίες να αγνοήσουν το πένθιμο της ημέρας και να βγουν. "Θα φέρω και τον Μ."της είπε. " "Α, ωραία, καιρό έχω να τη δω αυτήν την ψυχή!" απάντησε.
Είχαν ραντεβού στις 9. Στο "Κρήτη", όπως πάντα.
Κλείνοντας την πόρτα του μικρού αυτοκινήτου της μαμάς της, κοίταξε γύρω της. Ούτε η Μ., ούτε ο Μ. φαίνονταν πουθενά. Μόνο κάτι άγνωστοι. Έπιασε μια θέση στο τοιχάκι που χώριζε το ξενοδοχείο από το πεζοδρόμιο, και περίμενε. Θα περίμενε κανένα 5λεπτο, όταν έφτασε και η Μ. Χαιρετάει ένα από τα άλλα παιδιά που περίμεναν στο ίδιο μέρος. "Ωραία, πάμε."
"Ο Μ δε θα'ρθει;" απόρησε εκείνη. "Να'τος" είπε η Μ., δείχνοντας το παιδί που είχε μόλις χαιρετίσει. Κάγκελο η δικιά μου! "Δεν είναι ο Μ. αυτός!" "Αχ πάλι μπέρδεψα το όνομά του! Από δω ο @$^$^#^&*^ (=αντρικό ιντερνετικό ψευδώνυμο). Και η &*^&^%*%%#& (=γυναικείο ιντερνετικό ψευδώνυμο)."
Κοιτάχτηκαν αμήχανοι. Είχαν επικοινωνήσει κάποια στιγμή μέσω ίντερνετ, είχαν κάνει τον ψηφιακό χαβαλέ τους, αλλά δεν ήταν τρόπος αυτός να τους συστήσει! "Με λένε Ν." είπε εκείνος. Η δικιά μου έμεινε. Ήταν η πιο υπέροχη αντρική φωνή που είχε ακούσει ποτέ! "Κ.", είπε απλά.

Ήταν μάλλον έρωτας από την πρώτη στιγμή για κείνη. Ψηλός, όμορφος, πολύ περιποιημένος, ευγενικός, κι έπειτα ήταν κι εκείνη η φωνή...

Διαλέξανε το trendy cafe στο οποίο θα περνούσαν το βράδυ τους κι έκατσαν, σε ένα τραπέζάκι, στα όριά του με το διπλανό. Οι μουσικές των δυο μαγαζιών μπερδεύονταν. Ελαφρά μπιτάκια κι από τις δυο μεριές, ευχάριστα ένα ένα, αλλά πολύ άσχημα σε συνδυασμό... Φρέντο εκείνος, milkshake οι μικρές.
Για πολλή ώρα Μ. και Ν. συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων. Η Κ. δεν είχε ανοίξει το στόμα της, παρά μόνο για να απαντήσει, μονολεκτικά στην αρχή, σε κάποια ερώτηση που της είχαν κάνει, λίγο πιο άνετα αργότερα. (καλά όχι και πολύ βέβαια!) Είχε χαζέψει... Ποτέ δε μιλούσε πολύ και ήταν αρκετά ντροπαλή, όμως εκείνη τη μέρα το είχε παρακάνει... Πέρασε η ώρα, κι εκείνος έπρεπε να φύγει.. Ερχόταν ο πατέρας του και θα έπρεπε να τον πάρει από το αεροδρόμιο. Η Κ. ξενέρωσε όσο ποτέ. Ήθελε τόσο να τον ακούσει να μιλάει για ακόμα λίγο, κι ούτε που ήξερε αν θα τον ξανάβλεπε!

Δεν μίλησε καθόλου στη Μ. για την αναστάτωση που της προξένησε αυτή η καινούρια γνωριμία. Η Μ. από τη μεριά της, δεν πρόσεξε τον τρόπο που τον κοίταζε και το πως αντιδρούσε σε κάθε του λέξη. Δεν πρόσεξε ούτε ότι την επόμενη κιόλας μέρα είχε διαβάσει και τα δυο βιβλία, μια και δεν είχε κλείσει μάτι όλη νύχτα.

Μεγάλη Παρασκευή του 2004. Έχει κανονίσει να βγει με παρέα από το φροντιστήριο, πριν η Μ. της πει ότι είχε κανονίσει με το Ν. και παρέα να βγουν. Υποσχέθηκε να περάσει να τη δει. (Μαλακίες. Για κείνον το έκανε, αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί τόσο εύκολα και τόσο ανοιχτά ούτε στον ίδιο της τον εαυτό.)
Τους είδε από μακριά. Φόρεσε το πιο χαριτωμένο της χαμόγελο (άσχετη καθώς ήταν από σχέσεις και το πως θα μπορούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον κάποιου, ούτε πως της πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να χαμογελάσει με τρόπο που να δείχνει την πρωτόγνωρη ταραχή της...) και κατευθύνθηκε προς την παρέα.
Χαιρέτισε τη Μ., η οποία της σύστησε όσους δεν ήξερε από την παρέα, και στράφηκε όλο λαχτάρα στο Ν. "'Αντε που είσαι τόση ώρα να με σώσεις;!" της είπε... Ώστε την είχε, έστω και λίγο, προσέξει, τη θυμόταν... Το χαμόγελό της φαντάζομαι πως θα μετατράπηκε σε χαμόγελο ικανοποίησης, ίσως και αυταρέσκειας, για πρώτη φορά...
Εξήγησε ότι δεν μπορούσε να κάτσει, αν και εξέταζε σοβαρά την περίπτωση να ακυρώσει με τις άλλες για να κάτσει εκεί, κι έφυγε... Το υπόλοιπο βράδυ, όπως παρατήρησε και η παρέα της ήταν σαν να είχε πάρει συνδυασμό ναρκωτικών... Δεν μπορούσε να κάτσει ήσυχη, την είχε πιάσει λογοδιάρροια, χαζογελούσε συνέχεια.

Ήταν σαφές πια. Ήταν ερωτευμένη.

Βρέθηκαν πάλι Κυριακή του Πάσχα. Καφεδάκι με παρέα στην αρχή. Η Μ. έπρεπε να γυρίσει σπίτι νωρίς. Η Κ., ο Ν. και η φίλη της η Ε., το τράβηξαν για λίγο ακόμα. Εκείνος έδειχνε μια σαφή προτίμηση στην Ε., ίσως επειδή άκουγαν την ίδια μουσική, ίσως πάλι γιατί η Κ. δεν μπορούσε να ανοίξει το στόμα της να αρθρώσει μια σωστή πρόταση. Πριν χωριστούν εκείνο το βράδυ, το αντικείμενο του πόθου της ζήτησε το τηλέφωνο της Ε. Τα 'παιξε! "Ωραία τα κατάφερα πάλι!" Ευτυχώς, πριν να πάθει εγκεφαλικό, έμφραγμα και πριν κόψει τις φλέβες της, ζήτησε και το δικό της. Τη στιγμή ακριβώς που αποθήκευε τον αριθμό του έπρεπε να φύγει...

Πάλι δεν ήξερε αν θα τον ξαναέβλεπε, είχε όμως έναν λίγο πιο άμεσο τρόπο επικοινωνίας... Αυτό δεν ήταν απλά παρήγορο, ήταν λόγος να γιορτάσει! ... με άλλη μια άυπνη νύχτα...

(To be continued)

5 comments:

Nounouka said...

Σαν να βλέπω τον εαυτό μου...ανυπομονώ να διαβάσω τη συνέχεια..

Κing of the Damned said...

Μετά το τρίτο επεισόδιο έχει ΧΧΧ, αλλιώς θα χάσεις σε επισκεψιμότητα (κατά το θα χάσεις σε τηλεθέαση)...

Πλάκα κάνω (και καλά), συνέχισε, μ αρέσει πολύ !

Stormrider said...

εγώ θέλω ο τυπάς να είναι ή σχιζοφρενής δολοφόνος ή έμπορος λευκής σαρκός που ψαρεύει κοριτσάκια από το internet.

black fairy said...

@nounouka
Υπάρχουν πολλές κοπέλες με ανάλογες ιστορίες. Καλώς ή κακώς, παρά τα όσα λένε οι τεχνοφοβικοί, το ίντερνετ έχει βοηθήσει πολύ στην επικοινωνία και στις γνωριμίες...

@King_of_the_Damned
ΧΧΧ;;; ααα δε βάζω τέτοια στο Blog μου. :Ρ θα δούμε τι θα γίνει παρακάτω...

@stormrider
ΘΑ το σκεφτώ και μπορεί να παίξει κι αυτό...

King of the Damned said...

Ζητώ συγγνώμη που στο πετάω σπόντα, αλλά βάλτο σαν post άμα θες και παρέτρεψε και άλλους να το κάνουν...

http://farm2.static.flickr.com/1293/1248191233_e9e94b4ce2_o.jpg