Tuesday, 14 August 2007

Διψάω σαν ψάρι στο βυθό...

Όταν όλα ανατρέπονται, και αυτά που είχες σα δεδομένα μες στο μυαλό σου τώρα στέκονται δίπλα σε ένα τεράστιο ερωτηματικό...
Όταν το φως ξαφνικά χάνεται από μπροστά σου, και το σκοτάδι της αμφιβολίας σκεπάζει το γκρεμό που ανοίγεται μπροστά στα πόδια σου...
Όταν ανεμόμυλοι γίγαντες και γίγαντες ανεμόμυλοι ρίχνουν μπροστά σου την τεράστια σκιά τους, που δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο σε καταπίνει...
Όταν κίνδυνοι -πραγματικοί ή γεννήματα της φαντασίας σου;- ελλοχεύουν πίσω από κάθε γωνία...
Όταν η μοναξιά κάθεται δίπλα σου και σε κοιτάει προκλητικά στα μάτια... Σε αγγίζει για μια στιγμή και εσύ τραβιέσαι μακριά, κάνοντας τάχα πως δεν τη θυμάσαι, κι όμως αυτή έρχεται πάλι κοντά σου....
Όταν οι φόβοι που είχες διώξει για λίγο από το μυαλό σου, καταλαμβάνουν σιγά σιγά την περιοχή που είχαν υποτάξει και παλιότερα...


Τότε εγώ...

Διψάω σαν ψάρι στο βυθό
Κι ασφυκτιώ
Κι ασφυκτιώ σα συννεφάκι
Μέσα στο γαλανό ουρανό...

4 comments:

Κουνουπι said...

Συμβαίνουν αυτά στη ζωή, πολύ συχνά.
Κουράγιο! Στις μεγάλες ανατροπές διαπιστώνεις αν είσαι φτιαγμένη από ατσάλι ή από χαρτί.

black fairy said...

@κουνουπι
Μάλλον από χαρτί είμαι, μου φαίνεται... αν όχι από κάτι πιο μαλακό...

Κουνουπι said...

Καλά, μη βιάζεσαι να πεις μεγάλες κουβέντες. Αυτά τα διαπιστώνεις κατόπιν εορτής, μόλις τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους, δεν τα ξέρεις απ' την αρχή.

black fairy said...

@κουνουπι
Δίκο έχεις :) Μάλλον κρίση πανικού και απασιοδοξίας είναι το τελευταίο διάστημα! ¨:)