Saturday, 4 August 2007

Έχει το σώμα μνήμη;


Πρώτη φορά τους είδα χτες μαζί. Ένα χρόνο σχεδόν μετά από το "χωρισμό" τους. Αν μπορεί κανείς να πει ότι ήταν κάποτε μαζί και κατά συνέπεια ότι χώρισαν. Και οι δυο βρίσκονται στα πλαίσια κάποιας άλλης σχέσης, έχοντας ξεχάσει..
Όμως... ακόμα και αν προσπαθούν να πείσουν τους άλλους, αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους ότι έχουν όντως ξεχάσει, ότι είναι δυο φιλαράκια, που βρίσκονται που και που για κανένα καφέ, δεν μπορούν να κρύψουν αυτό που υπήρχε. Αυτό που εγώ θα περιέγραφα μάλλον σαν έντονο, μάλλον σαρκικό πάθος. Αυτή, ίσως να ήταν και να είναι ακόμα ερωτευμένη μαζί του. Αυτός, αμφιβάλλω αν ήταν ποτέ.
Η συνύπαρξή τους όμως, το να τους βλέπεις να κάθονται δίπλα δίπλα και να μιλάνε περί ανέμων και υδάτων, και ώρα με την ώρα, λεπτό το λεπτό, να ξεθαρρεύουν και να κοιτάζονται, να μιλάνε με δικά τους υπονοούμενα και με κώδικες που ξέρουν μόνο αυτοί, να αγγίζονται, λίγο και πολύ διστακτικά στην αρχή, με περισσότερη οικειότητα προς το τέλος, σε κάνουν να απορείς...

'Εχει το σώμα μνήμη;

Υπήρχαν στιγμές που την έβλεπα να χάνεται, να μη συμμετέχει στη συζήτηση και απλά να κοιτάζει τη θάλασσα, με το τρίτο της μάτι στραμμένο μέσα της... Υπήρχαν και άλλες, που ξαφνικά κοκκίνιζε, ή τα χέρια της έτρεμαν λιγάκι, επειδή, όπως έβλεπα αργότερα το πόδι της είχε κατά λάθος ακουμπήσει στο δικό του, ή εκείνος είχε περάσει διακριτικά το χερι του πίσω από την πλάτη της.
Μπορεί ένα απαλό άγγιγμα, που αν προερχόταν από οποιονδήποτε άλλον θα περνούσε μάλλον απαρατήρητο, να ξυπνήσει μέσα σου, ίσως σε συνδυασμό με τη φωνή, τη μυρωδιά ή και την ιδέα μόνο ότι είναι κι εκείνος εκεί, κάτι που είχες θάψει βαθιά μέσα σου για πολύ καιρό;
Μπορεί ένα βλέμμα, τρυφερό κατά βάθος, αλλά προσποιητά αδιάφορο, που σε τρίτους δε λέει τίποτα, σε σένα να φέρει ένα χείμαρρο από σκέψεις και αναμνήσεις που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν μέσα σου και ψάχνουν διέξοδο, να ξεχυθούν σαν ορμητικό ρεύμα, παρασέρνοντας τη λογική και την αυτοσυγκράτησή σου;
Μπορεί το σώμα σου, τα νεύρα, το δέρμα σου, κάθε ιστός σου, να διατηρούν έναν αποθηκευτικό χώρο ανεξάρτητο το κεντρικό, που να συγκρατεί μικρούτσικες λεπτομέρειες που το μυαλό απαξιεί να αποθηκεύσει;
Κι αν ναι, αρκεί μονάχα ένα άγγιγμα, μια μυρωδιά ή μια απόχρωση της φωνής που μόνο εσύ έχεις συγκρατήσει, να ξυπνήσει το παρελθόν;


2 comments:

King_of_the_Damned said...

Εδώ μάλλον δεν ταιριάζει ο στίχος των Πυξ Λαξ : "Έχει αλλάξει το κορμί σου και δε με γνωρίζει πια..." (Ή μήπως ανάποδα ?)

Τουλάχιστον αν είναι free κ οι 2, δεν τρέχει τίποτα, γιατί αλλιώς τα ξενοπηδήματα είναι κακό πράμα, ρώτα κ άλλους που postάρουν να σου πουν γνώμη εξ ιδίας πείρας...

black fairy said...

@king of the damned
Δεν ειναι free, οπότε... δε θα γίνει τίποτα, θέλω να ελπίζω... Δε δίνω συνέχεια στις κακίες σου...