Thursday, 12 July 2007

...

Ξαπλώνεις και κλείνεις τα μάτια... Δεν μπορείς να κοιμηθείς....
Από το ανοιχτό παράθυρο μπαίνουν ήχοι που θα ταίριαζαν σε μέρη στοιχειωμένα...
Ο άνεμος, που άλλοτε περνάει μέσα από τα φύλλα κάνοντάς τα να θροϊζουν, κι άλλοτε σφυρίζει, ταξιδεύοντάς σε σε τοπία μακρινά, ερημικά...
Παραθυρόφυλλα που τρίζουν...
Ένα ξυπνητήρι που χτυπάει... Κι είναι ακόμα τόσο νωρίς...
Γυναικεία βήματα στο δρόμο. Βιαστικά, φοβισμένα ίσως, κι έπειτα μια φωνή... Μιλάει στο τηλέφωνο...
Νιαουρίσματα στο βάθος... Γάτες... Ή μήπως ένα μωρό; Τί σε νοιάζει..;
Αυτοκίνητα περνούν, φωτίζουν για λίγο μέσα από τα παντζούρια... Μελωδίες και φωνές τρυπώνουν μέσα στο άδειο δωμάτιο...
Κρίμα να μην έχεις ένα τέτοιο βράδυ μιαν ανάσα δίπλα σου, να δίνει ρυθμό στη μουσική του δρόμου...

2 comments:

innersilence said...

τον ρυθμό μπορείς να τον βρείς και μόνη σου, αρκεί να ψάξεις βαθειά. κάπου εκεί βρίσκεται και η "ανάσα" που θα'θελες να είναι δίπλα σου...


(www.innersilence.wordpress.com)

Ernesto said...

Όντως είναι κρίμα, αλλά δε νομίζω να υπάρχει καλύτερος ρυθμός από τον δικό σου ρυθμό, όσο κι αν θες τον ρυθμό κάποιου άλλου.