Friday, 20 July 2007

Είναι ιδέα μου, ή τώρα τελευταία, ο κόσμος κάνει βουτιά με το κεφάλι στα σκατά;

Από οποιαδήποτε οπτική γωνία και να το κοιτάξεις, τα πάντα πάνε από το κακό στο χειρότερο!

Φωτιές έχουν κάψει και το τελευταίο δεντράκι που έμενε όρθιο στα δασάκια της χώρας μας! (και μεταξύ μας, όχι μόνο εδώ)
"Τι ωραία" λένε αρκετοί "Θα το χτίσω το σπιτάκι στο βουνό τελικά τώρα που δεν είναι δάσος!".
Σόρρυ κιόλας, άλλα σε όσους σκέφτηκαν έτσι πριν ή μετά από μια πυρκαγιά σε δάσος, αξίζει να καούν στο πύρ το εξώτερον, που λέει και ο αδερφός μου! Είναι δυνατόν να μη σκέφτονται τις συνέπειες μιας τέτοιας καταστροφής, αλλά τους εαυτούληδές τους και μόνο; Για τους σωτήρες- πολιτικούς να μη μιλήσω καλύτερα... Το ένα κόμμα κατηγορεί το άλλο, γιατί οι δασικές εκτάσεις δεν καθαρίστηκαν, γιατί ΑΥΤΟΙ έβαλαν τις φωτιές, γιατί οι πυροσβέστες που τώρα είναι νεκροί δεν είχαν εξοπλιστεί όπως θα έπρεπε... Και ΚΑΝΕΙΣ μα ΚΑΝΕΙΣ δε σκέφτεται πως θα μπορούσε να γίνει κάτι να διορθωθεί αυτό το χάλι.

Η κοινωνία καταρρέει μέρα με τη μέρα... Οικογένειες διαλύονται, φιλίες χρόνων καταστρέφονται για την παραμικρή μαλακία... Αν, μανάρια μου, χαθούν οι σχέσεις που αποτελούν τους συνδετικούς κρίκους μιας κοινωνίας, κλάφτε τα! Στις σπηλιές θα επιστρέψουμε, σαν τις αρκούδες. Ο καθένας στη δική του με τα μωρά του, μέχρι αυτά να μεγαλώσουν και να φύγουν... Αλλά ακόμα κι αυτό δύσκολο θα είναι, τόσοι που είμαστε πια. 6-7-8 δισεκατομμύρια, έχω χάσει το μέτρημα! Δεν υπάρχει χώρος και τροφή για όλους!

Η επιστήμη, που ανάθεμά με της είχα εμπιστοσύνη ότι θα βοηθούσε να δει το είδος μας προκοπή, μέρα με τη μέρα μας σπρώχνει στην καταστροφή. Ναι ρε, θα παρατήσω το πολυτεχνείο και θα πάω να γίνω μούτσος! Δε θέλω να βλέπω κανέναν σας, ούτε να μαθαίνω τα καινούρια επιτεύγματά σας! Να ψοφήσετε όλοι σας κι εγώ θα κάνω βόλτες με το καράβι μου στους μολυσμένους ωκεανούς, και θα βλέπω μέρα με τη μέρα να ανεβαίνει η στάθμη των νερών τους, να πνίγει τις πόλεις σας και τις "κοιτίδες του πολιτισμού μας" και θα γελάω σατανικά, μέχρι να πέσω κάτω από τις αναθυμιάσεις... Αν ο πολιτισμός μας είναι τέτοιος, του αξίζει να πάει στον πάτο της θάλασσας και να μην ξαναβγεί ποτέ στην επιφάνεια. Να μας ψάχνουν οι επόμενες γενιές, αν υπάρχουν, όπως ψάχνουμε τώρα την Ατλαντίδα... και μακάρι να μη μας βρουν ποτέ...

Α ναι... Είναι και οι καλλιτέχνες... Τους ξέχασα αυτούς... Ευαισθητοποιήθηκαν τα χρυσά μου, και βοηθάνε παιδάκια στον τρίτο κόσμο, και κάνουν συναυλίες για τον αμαζόνιο και για τις κλιματικές αλλαγές... Επειδή όμως δεν μπορούν να συγκεντρώσουν αrkετή προσοχή και αρκετά χρήματα για να ταϊσουν όλα τα παιδάκια στην Αφρική και στην Ινδία, και επειδή η Angelina δεν μπορεί να υιοθετήσει όλο το Mαλάουι, ας κρατήσουν την υποκριτική ευαισθησία τους για τον εαυτό τους! Να πάνε να κρυφτούν στις βίλλες τους, να τυλιχτούν με τις ακριβές γούνες τους, και να ξοδεύουν λεφτά και πόρους για να φτάσει μια πίτσα με το ιδιωτικό τους αεροπλάνο από χίλια χιλιόμετρα μακριά...

Έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο, πειράζει;;;

2 comments:

Ernesto said...

Τυχερή είσαι, την έχασες μεγάλη. Κάποιοι άλλοι την έχασαν σε πολύ πιο μικρή ηλικία...

Κουνουπι said...

Έλα, μην απελπίζεσαι. Ποτέ τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά ή τόσο υπέροχα -άσχετα τι νομίζουμε εμείς.