Monday, 23 July 2007

Επέστρεψα...

Χρυσουλάκια μου το ξέρω ότι σας έλειψα, άλλα είχα φύγει από το σπίτι μου. Όταν επιτέλους το Πολεμικό Ναυτικό απελευθέρωσε τον καλό μου και μπόρεσα να τον απομακρύνω, έστω για λίγο, από την πόλη των Χανίων (που για πολλούς από σας μπορεί να είναι τόπος διακοπών, αλλά για μένα είναι home town και την έχω σιχαθεί όσο δεν πάει άλλο), μπήκαμε στο αμαξάκι μας και φύγαμε για Σούγια, ένα τουριστικό χωριουδάκι, από όπου κατάγεται το ταίρι... δυστυχώς δεν έβγαλα εβγαλα φωτογραφίες να σας δείξω...
Βάλαμε μουσικούλα στο αμάξι, δέσαμε ζώνες και ξεκινήσαμε... Περάσαμε από όλους τους φιδογυριστούς και κακιφτιαγμένους δρόμους της επαρχιακής κρήτης, κάτω από πανέμορφες ανεμογεννήτριες που όμως δε δούλευαν, και κατσικάκια που χοροπηδούσαν σαν τρελά δίπλα από τις μαμάδες τους. Σε κάποια φάση βλέπω τον άντρα το σωστό τον πρόστυχο να παίζει με τη μίζα. Στην αρχή δεν κατάλαβα, μετά άκουσα τα μπινελίκια και παρατήρησα και ότι για κάποιο λόγο είχαμε σταματήσει... Βασικά, είχαμε μείνει.. Κάτι με τα ηλεκτρονικά του αυτοκινήτου μάλλον, που είχε ως αποτέλεσμα να μην έχουμε γκάζι... Όλες μας οι προσπάθειες για να το βάλουμε μπροστά ήταν άκαρπες, το τηλεφώνημά μου σπίτι το πήραν για φάρσα, και στην τελική δεν μπορούσαμε να μείνουμε στη μέση του δρόμου. Βγαίνει ο καλός μου έξω, κάθομαι στη θέση του οδηγού, αυτός έσπρωχνε κι εγώ κουνούσα το τιμόνι και έπαιζα με φρένο και χειρόφρενο... Σε κάποια κατηφόρα το αμάξι επιτάχυνε, εκείνος έμεινε πίσω κι εγώ, αν και πάταγα το φρένο, δεν μπορούσα να σταματήσω το αμάξι. "Πάτα φρένο" μου φώναζε εξουθενωμένος, τίποτα το φρένο. Σταμάτησα με το χειρόφρενο σε κάποιο σημείο που ο δρόμος φάρδαινε κάπως και τον περίμενα να φτάσει τρέχοντας. Του εξήγησα πως πως το φρένο είχε σκληρύνει και με έδιωξε από τη θέση του οδηγού! Δε με πίστευε! Όταν συνειδητοποίησε όι έλεγα την αλήθεια, νέος γύρος συνομιλιών-μπινελικίων... Το υδραυλικό σύστημα τα είχε παίξει!!! (Μη γελάτε όσοι ξέρετε από αυτοκίνητα, μια καημένη νέα οδηγός είμαι! που να το φανταζόμουνα!)
Με τα πολλά φτάνουμε Σούγια, βρίσκουμε να αφήσουμε κάπου το αυτοκίνητο και (Ω τι τύχη μες στην ατυχία μας!) βρήκαμε δωμάτιο να μείνουμε ακριβώς απέναντι! Κάνουμε μπανάκι και ταχτοποιούμαστε κάπως στο δωμάτιο και αποφασίζουμε να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα. Τί πιο λογικό άλλωστε;
Έλα όμως που ο άντρας μου τύχαινε να έχει μια βάρκα στο κοντινό λιμανάκι...! Παρά το ευαίσθητο στομάχι μου, που αδειάζει στο παραμικρό κυματάκι ακόμα και με τα καράβια που κάνουν τη διαδρομή Χανιά-Πειραιάς, τον ακολούθησα ως εκεί και, μετά από απειλές, παρακάλια, λογικά επιχειρήματα και υποσχέσεις, μπήκα στη βαρκούλα. Τρομακρατημένη μάλλον, κρατιόμουνα με όλη μου τη δύναμη, λες και αυτό θα μπορούσε να με σώσει, αλλά θες η απίστευτα όμορφη και γαλήνια θάλασσα, θες η οδήγηση, (έτσι το λένε άραγε με ναυτικούς όρους) που ήταν στρωτή και ομαλή και δε ζαλίστηκα καθόλου, κατάφεραν να με ηρεμήσουν σε ένα βαθμό. Έτσι, βρέθηκα να κάνω βουτιές από τη βάρκα στην πιο μπλέ θάλασσα που έχω κολυμπήσει ως τώρα, μακριά από κόσμο και φασαρία.
Η νύχτα ήταν από εκνευριστική έως τρομακτική, με μένα να κοιμάμαι σε ένα κρεβάτι ελάχιστα μεγαλύτερο από το δικό μου, αλλά μαζί με το φίλο μου, ο οποίος από την κούραση της δουλειάς και των όσων αναφέρθηκαν παραπάνω, κοιμήθηκε αμέσως δίπλα μου σαν πουλάκι.. που ροχαλίζει και ξεταβανώνει το σπίτι. ξέχασα να πω πως είχε τις εξής απαιτήσεις: 1. να αφήσουμε ανοιχτό των ανεμιστήρα που βρισκόταν πάνω από το κρεβάτι και έκανε ζζζζζζζζζ όλη την ώρα και δε με άφηνε να κοιμηθώ και 2.να αφήσουμε αναμμένο το φως, ώστε να βλέπει να πάει ως το μπάνιο για να βγάλει τους φακούς του, πράγμα που έκανε το επόμενο πρωι και επίσης δε με άφηνε να κοιμηθώ. Έλαβα όμως υπόψιν μου την κούραση του, και ικανοποίησα όλες του τις επιθυμίες, εκτός από το να κοιμηθεί αγκαλιά με το μαξιλάρι μου.
Την επόμενη μέρα κατέφθασαν οι γονείς μου να μας φέρουν ένα αυτοκίνητο για να γυρίσουμε πίσω. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γνωρίσει ο μπαμπάς μου το φίλο μου, και να χάσει η μαμά μου τη βέρα της στη θάλασσα (does this make her a single woman now?).
Αφού τους αποχαιρετίσαμε, πήγαμε για μια ακόμα φορά βόλτα με το "κόττερο", κάναμε το ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΟ μπάνιο όλων των εποχών για τα δικά μου δεδομένα, και καήκαμε ελαφρώς και από τον ήλιο... Καίει ο καταραμένος και αργά το απόγευμα. Βασικά άρπαξε το πιο προεξέχον μέρος του σώματός μου, η μύτη μου, και τώρα είναι κατακόκκινη, λες και τα έχω τσούξει... Ελπίζω μόνο να μην αρχίσει να ξεφλουδίζει γιατί θα την κόψω!
Κατά τις 12 το βράδυ γυρίζω σπίτι κουρασμένη σωματικά, αλλά όχι πνευματικά, κάνω ένα μπάνιο να διώξω τον ήλιο και τη θάλασσα από πάνω μου, και κάθομαι αναπαυτικά στην καρέκλα του υπολογιστή... Πατάω το κουμπί να ανοίξει... ΤΙΠΟΤΑ! Αύριο φεύγει εσπευσμένα για το γιατρό μπας και το έχω πίσω πριν την Πέμπτη που θα ξαναφύγω...

Αυτό ήταν το γεμάτο γκαντεμιές και κακοτυχίες, αλλά πραγματικά υπέροχο σαββατοκύριακό μου! Σας είπα πόσο γαμάτα είναι τα πλήκτρα του laptop σε σύγκριση με τη μαλακία της microsoft? Λές να το καβαντζώσω;;;;
Αυτά...

(Oι φωτογραφίες είναι από το www.sougia.info)

7 comments:

SilentSoul said...

Καλως ορισες κοπελια:)
Η Σουγια ειναι μαγευτική και ευχομαι να ξαναπας πριν το μαραθωνιο της εξεταστικης.
Φιλια :)

black fairy said...

@silentsoul
ευχαριστώ :) Η εξεταστική αργεί ακόμα, οπότε όλο και κάπου θα πάμε πάλι...

τουκιθεμπλομ said...

Ντούρου ντούρου, ντούρου ντούρου,
στα Χανιά, στο Νεροκούρου!!!
Και βέβαια σκληραίνει το φρένο αν δεν λειτουργεί η μηχανή.
Ο μπαμπάς τι λέει για το γαμπρό του;
Καλησπέρα σας, black fairy. Άλλη φορά να μας κάνετε πιο διεξοδική ξενάγηση, να βρούμε καμιά ενδιαφέρουσα γωνίτσα της Κρήτης.

black fairy said...

@τουκιθεμπλομ
Ε όχι και ΓΑΜΠΡΟΣ! Έλεος!!! τον συμπάθησε νομίζω πάντως..
Γεμάτη ενδιαφέρουσες γωνίες και όμορφα χωριουδάκια ελιναι η Κρήτη! Και τα περισσότερα είναι άγνωστα!
Αυτό για το φρένο το ηξεραν όλοι εκτός από μένα;;;

τουκιθεμπλομ said...

Αυτό για τα φρένα το έμαθα στα 25 μου, άρα είσαι σε καλύτερη θέση από εμένα. Τελικά στην Κρήτη είναι πιο ωραία εκείνα τα μέρη που δεν άγγιξε ο τουρισμός. Αυτό έλεγα τις προάλλες για την Σητεία που έχω στην καρδιά μου.

King_of_the_Damned said...

Αγάπες και σορόπια !

Εεε κοπελιά και που σαι, να πάτε Κεδρόδασος...!

KIG said...

Απλά θα πω πως τα φρένα στα αυτοκίνητα με δισκόφρενα (όλα μετά το 80 δηλαδή) όταν είναι σβησμένα έχουν φρένο, μόνο για 4 πατήματα. Μετά χάνουν τη συμπίεση και φρενάρουν με ένα βοηθητικό σύστημα εκτάκτου ανάγκης! Καλά που δεν είχατε τίποτα χειρότερα.


Και εδώ κολλάει το γνωστό RTFM (Read The Fucking Manual)

:)