Saturday, 14 July 2007

Σπίτι δίχως κέρατο, δάσος χωρίς έλατο...

Η αφορμή
Δεν ξέρω πόσες φορές της είπα ότι είναι χαζή. Κι άλλες πόσες θα το πω ακόμα. Ίσως να το λέω κάθε φορά που θα τους βλέπω μαζί, ή κάθε φορά που θα μας θυμίζει τί της έκανε ή ότι δεν του έχει πια εμπιστοσύνη... Βασικά, θύμα είναι, αλλά είναι πολύ σκληρός χαρακτηρισμός για να τον χρησιμοποιήσω για έναν άνθρωπο που νιώθει χάλια.. Έχει περάσει πολλά, βρήκε αυτόν και ήταν καλά μαζί, αυτή γαντζώθηκε πάνω του, μετά αυτός πήγε και μέθυσε (έτσι λέει), παραφέρθηκε και πήγε με άλλην...
Τώρα, δεν του έχει θυμώσει, δεν μπορεί να τον αφήσει, δεν ξέρει τί να κάνει... Κλαίει και χτυπιέται, πίνει και καπνίζει, έφυγε για να μην μπορούν να βρεθούν, αλλά δεν τον έχει βρίσει, δεν του έχει φωνάξει, δεν έχει ξεσπάσει εναντίον του...
Υποψιάζομαι πως για κάποιο σκοτεινό και ανεξήγητο λόγο, βαθιά μέσα της έχει τύψεις, γιατί πιστεύει ότι εκείνη τον οδήγησε εκεί... Δεν ξέρει πως και γιατί, αλλά νιώθει μάλλον πως φταίει αυτή... Και δεν το παραδέχεται ούτε στον εαυτό της ούτε στους άλλους, γιατί ξέρει πως είναι ο χειρότερος τρόπος για να υποτιμήσει τον εαυτό της...
της έχω φωνάξει πολύ σήμερα και νιώθω άσχημα γιαυτό, αλλά ήταν το τελευταίο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό μήπως και καταφέρω να τη λογικέψω.. Αλλά χωρίς αποτέλεσμα... Δεν θα τον αφήσει να πάει στο καλό του Θεού να πηδάει όποια θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει.. Δε θα τον βρίσει..
Μόλις της είπε ότι μετάνιωσε, και αφού ζήτησε δυο τρεις φορές συγγνώμη τον συγχώρησε, απλά έχει σκοπό να τον έχει από κοντά στο μέλλον... Ξεχνάει ότι η πρώτη της σκέψη ήταν ότι τον σιχαίνεται, μόνο και μόνο γιατί ξέρει ότι λίγες ώρες πριν κοιτούσε, άγγιζε και φιλούσε μιαν άλλη όπως και εκείνη...
Βλέποντάς το απέξω, και κάπως πιο αποστασιοποιημένα από κείνη, διακρίνω δυο πιθανές πορείες της σχέσης τους: 1.Το ξεχνάει και όλα ωραία και καλά. Αυτός βλέπει ότι το έκανε μια φορά και τη γλίτωσε, άρα πιστεύει πως μπορεί να το επαναλάβει, χωρίς συνέπειες και την κάνει τάρανδο. 2.Δεν μπορεί να το ξεχάσει, τον καταπιέζει και του το χτυπάει μέρα νύχτα, μέχρι ένας από τους δυο να λυγίσει και να βάλει τέλος σ'αυτήν την ούτως ή άλλως κατεστραμμένη σχέση.

Το κέρατο
Φαινόμενο συνηθισμένο και σχεδόν καθημερινό, συμβαίνει παντού γύρω μας και ίσως δεν το βλέπουμε, είτε γιατί δε θέλουμε, είτε γιατί δεν έχουμε ανοίξει τα μάτια και τα αυτιά μας αρκετά.
Το έχουμε στο μυαλό μας σαν κάτι που δεν μας αφορά, και συνήθως τότε την πατάμε, ή σαν κάτι που μας αφορά άμεσα, τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο και αφορμή, και μέσα από κρίσεις παράνοιας και ζήλιας, καταστρέφουμε τη σχέση μας.
Είναι ότι χειρότερο μπορεί να κάνει κανείς στον άνθρωπο που είναι μαζί, γιατί με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο υποτιμά τη νοημοσύνη του, βομβαρδίζοντάς τον καθημερινά με ψέματα, αλλά και τσακίζει την αξιοπρέπειά του, είτε το μάθει, οπότε και θεωρεί τον εαυτό του ανίκανο να κρατήσει το ενδιαφέρον του άλλου, είτε δεν το μάθει οπότε και πίσω από την πλάτη του όλοι τραγουδούν "Πάρε τηλέφωνο τον κερατά...".
Ταυτόχρονα, αν έχεις την παραμικρή τσίπα, (πολύ λίγη όμως, αφού κερατώνεις κάποιον), χάνεις το σεβασμό στον εαυτό σου, γιατί ξέρεις ότι είσαι απλά ένας ψεύτης, και επειδή νιώθεις ότι το δίκαιο είναι κάποια στιγμή στη ζωή σου να σου κάτσει ένα κέρατο ξεγυρισμένο και με διακλαδώσεις...
Σε περίπτωση που κάποια μετέπειτα σχέση σου μάθει για το προηγούμενο κέρατο, κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, δε σου έχει εμπιστοσύνη, και σου κάνει εν ολίγοις τη ζωή μαύρη. Μεταξύ μας, όχι άδικα... Κι εγώ κι εσείς το ίδιο ανασφαλείς θα νιώθαμε σε ανάλογη περίπτωση...
Το πως και το γιατί έχουν ελάχιστη σημασία, αυτό που μετράει είναι η πράξη, και το κακό που κάνεις στον άλλον, που υποτίθεται ότι είσαι μαζί του επειδή νιώθεις κάτι...

Επίλογος
Το κείμενο αυτό το γράφω όχι σαν καλός χριστιανός και ηθικολόγος (απέχω άλλωστε πολύ και από τα δυο), αλλά σαν άνθρωπος που έχει κάνει το λάθος να κερατώσει κάποια στιγμή στο παρελθόν. Έκατσαν οι συνθήκες, ο άνθρωπος και ο χρόνος, νιώθω πολύ άσχημα γιαυτό, και το σίγουρο είναι πως είμαι αδικαιολόγητη, και πως δεν θα αντέξω να το ξανακάνω, ούτε σε κάποιον άλλον, ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό. Ήταν ίσως το μεγαλύτερό μου λάθος, και ξέρω σίγουρα πως αν αυτός που ήταν το θύμα της απιστίας μου το μάθαινε, θα μου άξιζε και θα ήθελα να με βρίσει και να με διώξει, για να αποκατασταθεί σε ένα βαθμό η ηθική τάξη...

6 comments:

Smiling_eyes said...

Κάποιες φορές παρασυρόμαστε και κάνουμε πράγματα που δεν εγκρίνουμε...Ίσως φταίει και το ότι είμαστε μικροί και άπειροι...Το παν είναι να μαθαίνουμε από τα λάθη μας.Ωστόσο δεν πιστεύω ότι μια σχέση, στην οποία έχει συμβεί αυτό, θα μπορέσει να αντέξει στο χρόνο...

Anonymous said...

Γιατί θέλεις να σε βρίσει αυτός που απάτησες; Θα σου ελαττώνονταν κάπως οι τύψεις; Κάπως εγωιστικό μου φαίνεται αυτό: "απατώ κάποιον κι έπειτα κάθομαι και με βρίζει ώστε να πατσίσουμε την κακή συμπεριφορά".
Δεν πάει έτσι. Το κέρατο είναι κέρατο και η βρισιά είναι βρισιά και δεν υπάρχει τρόπος να σβήσει το ένα κακό με το άλλο κακό.

black fairy said...

@smiling eyes
Κι εγώ αυτό πιστεύω... Και στο κάτω κάτω, δεν είναι γάμος, να πρέπει Πχ να μείνουν μαζί για τα παιδιά... (Αυτή κι αν είναι χαζή δικαιολογία) Αλλά δεν μπορείς να πεις στον αλλον τι θα κάνει. εφ'όσον θέλουν να το προσπαθήσουν, ας το προσπαθήσουν...

@Anonymous
Δεν εννοούσα αυτό. Πάντα το κέρατο είναι κέρατο και η βρισιά βρισιά, και σαφώς το ένα δε σβήνει το άλλο... Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι θα προτιμούσα να ξεσπάσει, και να βγάλει αυτά που νιώθει μέσα του, σε αντίθεση με τη φίλη μου που έχει μουδιάσει ίσως τόσο συναισθηματικά, δεν ξέρει τι να κάνει, και δέχεται την κατάσταση...

King of the Damned said...

Φαντάσου να τον/την πιάσεις στα πράσα...

Εκεί να δεις γέλια...!

Μην πω άλλα ε ?

Υ.Γ : Ω ναι, να μαι πάλι...!

Stormrider said...

σε παρακαλώ πάρα πολύ, το κέρατο είναι βασική μέθοδος κοινωνικής καταξίωσης, μα καλά μόνο εγώ διαβάζω lifestyle περιοδικά;;;

black fairy said...

@stormrider
Τα έχουμε συζητήσει αυτά και σου έχω ζητήσει 1000 φορές να τα κόψεις τα περιοδικά Lifestyle! Το κέρατο και το ξύλο δε σε κάνουν περισσότερο άντρα!!! :Ρ