Saturday, 23 June 2007

H ιστορία του ιππόκαμππου- φάντασμα


Συνεπής πάντα στο ραβτεβού μου με τα μικρόβια, αρρώστησα, καλοκαιριάτικα. Είπα, λοιπόν, να εκμεταλλευτώ το γεγονός ότι μια δυο μέρες θα είμαι κλεισμένη σπίτι, για να ανοίξω κανένα βιβλίο για τη ρημάδα την εξεταστική... "Εισαγωγή στην οικολογία" λεγόταν το βιβλίο. Κάτι σα Βιολογία Γενικής Παιδείας, σε λίγο πιο advanced έκδοση. Καθώς βασάνιζα τη μαμά μου, (η οποία εγκατέλειψε την ιδέα του blogging και ασχολείται πλέον με το κέντημα!) με τη δικαιολογία ότι αυτά και θα της άρεσαν, και θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει εξαπλουστευμένα στο νηπιαγωγείο, πέτυχα μέσα στο κείμενο τη λέξη ιππόκαμπος...
"Μαμά, θυμάσαι τον ιππόκαμπο;"
"Ποιόν ιππόκαμπο τέκνο; Σε βάρεσε ο πυρετός στο κεφάλι;"
"Τον ιππόκαμπο από το νηπιαγωγείο..."
"Α..! Αυτόν τον ιππόκαμπο;;; Ξεχνιούνται αυτά; Είχες κάνει το νηπιαγωγείο κουβάρι!"...

Γυρνάμε 16 χρόνια πίσω... Το νεραϊδάκι έχει ύψος το πολύ 60 εκατοστά και φοιτά στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς. Πλησιάζει το τέλος της σχολικής χρονιάς και η κυρία Β. μιλάει για το καλοκαίρι. Ζητάει από τα παιδιά να φέρουν από το σπίτι τους κοχύλια, αστερίες και ότι άλλο μπορούν να βρουν που να θυμίζει θάλασσα, για να κάνουν ένα κολάζ...
Την επόμενη μέρα το νεραϊδάκι όλο χαρά παρουσιάζει στους συμμαθητές του ένα τεράστιο κοχύλι που είχε βρει το προηγούμενο καλοκαίρι σε μια από τις παραλίες του τόπου καταγωγής της μαμάς νεράιδας... (Τεράστιο για τα δικά του μικροσκοπικά δεδομένα, δηλαδή λίγο μεγαλύτερο από την 5χρονη χουφτίτσα του!) Αφού όλοι οι 5χρονοι ερευνητές θαύμασαν το υπέροχο εύρημα της μικρής (και όχι πολύ μαύρης ακόμα), νεράιδας, η νηπιαγωγός έστελνε τα καμάρια της ένα ένα στο μπάνιο να πλύνουν τα κοχύλια τους, για να τα περάσουν στη συνέχεια με βερνίκι, ώστε να είναι γυαλιστερά, και να κάνουν το κολάζ τους...
Το νεραϊδάκι πλησιάζει την πόρτα της εξωτερικής τουαλέτας, τεντώνεται λίγο, πιάνει αποφασιστικά το χερούλι και ανοίγει την πόρτα. Μπαίνει μέσα και τη μύτη του βασανίζει η δυσωδία που είναι χαρακτηριστική μιας βρώμικης τουαλέτας. "Γιαυτό έρχομαι μόνο όταν κατουριέμαι πάρα πάρα πολύ!" σκέφτεται... Πλησιάζει τη βρύση και την ανοίγει... Ψηλά την έχουν βάλει κι αυτή...
Το νερό αρχίζει να τρέχει και το νεραϊδάκι βάζει το κοχύλι κάτω από τη βρύση.. Μόλις το νερό μπαίνει μέσα στο κοχύλι, ένα κεφάλι ιππόκαμπου αρχίζει να ξεπροβάλλει από το εσωτερικό του! Το νεραϊδάκι έμεινε για μια στιγμή σαστισμένο (δεν ήξερε ακόμα ότι έχει μαγικές δυνάμεις), μην ξέροντας τι να κάνει... Βάζει τρομαγμένο και αηδιασμένο τα κλάμματα, αλλά πριν τρέξει να πει τί έγινε στην καλή κυρία Β., προλαβαίνει να ρίξει το κοχύλι σε μια λεκάνη και να τραβήξει το καζανάκι!
Κάπως ανακουφισμένο μετά από αυτήν την πανέξυπνη ενέργεια, αλλά και ακόμα κλαίγοντας, διηγείται την τρομακτική ιστορία στη νηπιαγωγό, η οποία γελάει και του εξηγεί, και σε όλα τα υπόλοιπα 5χρονα που είχαν φάει φρίκη, ότι μετά από ένα χρόνο στο κουτί με τα κοχύλια, δεν μπορεί να έχει επιβιώσει ένας ιππόκαμπος, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει νερό! Πολλά από τα παιδάκια έδειξαν ανακουφισμένα, το νεραϊδάκι όμως όχι. Αφού τον είχε δει με τα ίδια του τα μάτια!
Το καλοκαίρι που ακολούθησε ήταν αφιερωμένο από τους ενήλικους που αποτελούσαν τον κοινωνικό περίγυρο της νεραϊδούλας στο να την πέισουν ότι δεν είχε δει ιππόκαμπο-φάντασμα και ότι απλά τον είχε φανταστεί, πράγμα που δεν έγινε ποτέ....

Η παραπάνω ιστορία είναι 100% αληθινή, με τις λεπτομέρειες που δε θυμόμουν να έχουν συμπληρωθεί από τη μαμά μου, και με αποτέλεσμα για τα 12 χρόνια που ακολούθησαν για κάποιο λόγο να τρέφω μια φοβία για τις σχολικές τουαλέτες... Α! και επίσης ένα πρόβλημα στα υδραυλικά του σχολείου, που είχε προκληθεί από ένα κοχύλι που κάποιος είχε ρίξει μέσα, και είχε βουλώσει τις σωληνώσεις!!!

1 comment:

τουκιθεμπλομ said...

Το πνεύμα του ιππόκαμπου σε καταδιώκει. Κατά πάσα πιθανότητα έχει στοιχειώσει όλες τις αποχετεύσεις.