Saturday, 2 June 2007

The clock is ticking...


Υπάρχουν φορές που συμβαίνουν τόσα πολλά γύρω σου, που ο φόβος μην πάθεις κάτι ξυπνάει μέσα σου, κι αρχίζει να στοιχειώνει τα όνειρά σου.. Βλέπεις νέο κόσμο να φεύγει, χωρίς να έχει προλάβει να ζήσει και να χαρεί όσα θα έπρεπε, στα 20, στα 25 τους χρόνια... Κι έτσι μπαίνεις στη λογική του "αν ήμουν στη θέση του..;" Σκέφτεσαι όσα δεν έχεις προλάβει μέχρι σήμερα να κάνεις, όσα σε κάνουν να μετανοιώνεις, όσα φοβάσαι ότι δε θα καταφέρεις να κατακτήσεις, γιατί ίσως να μην έχεις το χρόνο που χρειάζεσαι...
Και ξαφνικά μέσα σου κάτι ξυπνάει, η ομίχλη που τύλιγε τις σκέψεις σου ξαφνικά αρχίζει να διαλύεται.. Ο πάγος που σκέπαζε τα συναισθήματά σου αρχίζει να λιώνει, και να τα αφήνει να σκορπίζονται...
Αρχίζεις να κοιμάσαι λιγότερο, να διαβάζεις, να βλέπεις ταινίες, να προσπαθείς να περνάς περισσότερο χρόνο μ'αυτούς που έχουν σημασία για σένα. Μ'αυτούς που θες να προλάβεις να μοιραστείς πράγματα.. Σκέφτεσαι πια πολύ περισσότερο το τί θα κάνεις με τη σχολή που τόσο καιρό είχες γραμμένη και παρατημένη. Αρχίζεις να αγχώνεσαι... Ψάχνεσαι σιγά σιγά, μήπως και πραγματοποιήσεις, ακόμα και τώρα που είναι ίσως λίγο αργά για να γίνεις σολίστας, το όνειρό σου να μάθεις μουσική... Τρέχεις να προλάβεις, να πεις ένα "σ'αγαπώ" παραπάνω, να ζητήσεις μια συγγνώμη που τόσο καιρό ανέβαλλες από εγωισμό...
Δε θα ήταν καλύτερα αν όλοι αποφασίζαμε να ζήσουμε τη ζωή μας, χωρίς να μας στοιχειώνει το "μην κάνεις σήμερα ότι μπορείς να αφήσεις για αύριο"; Έτσι, ακόμα και αν βρίσκαμε ίσως τον τρόπο να ζήσουμε μια αιωνιότητα και μια μέρα, ποτέ δε θα αφήναμε μια στιγμή να πάει χαμένη... Δεν θα μετανιώναμε για το χαμένο χρόνο, γιατί πολύ απλά θα φεύγαμε μετά από μια ζωή γεμάτη... ανεξάρτητα από τη διάρκειά της...

Για την Αμαλία, για τον Αλέξη, για το Γιώργο,
που δεν πρόλαβαν...
κι ας μην τους ήξερα.

1 comment:

Griz said...

Όλοι τα ίδια σκεφτόμαστε.. ειδικά αυτές τις μέρες.