Thursday, 21 June 2007

Body Image...

" Ο τρόπος που ένα άτομο αντιλαμβάνεται την εξωτερική του εμφάνιση... "

Γενικά μπορεί να πει κανείς πως σήμερα είμαι ένα άτομο με πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση και σε ένα βαθμό διαστρεβλωμένη εικόνα για τον εαυτό μου.
Μια περιγραφή του ατόμου μου θα περιλάμβανε λέξεις και φράσεις όπως "κοντή", "χοντρή", "απαίσια μαλλιά", "μεγάλη μύτη", "μικρό στήθος", "κοντά στραβά πόδια" και χίλιες δυο άλλες... Κι όμως, ακόμα και τώρα που πιστεύω όλα τα προηγούμενα, υπάρχουν μέρες που κοιτάζομαι χαμογελώντας στον καθρέφτη και σαν κλασσικό ψώνιο λέω "Φτού σου κοπέλα μου μη σε ματιάσω!"
Ακόμα κι όταν κάθομαι με το φίλο μου για καφέ και τον πρήζω ρωτώντας τον ξανά και ξανά κοιτάζοντας κοπέλες "Είμαι πιο παχιά από αυτή;" "Τα πόδια μου είναι τόσο χάλια;", κι αγγίζω τα όρια του παράλογου, έχω επίγνωση του όταν δεν τρως, κάτι πάει στραβά, από προσωπική εμπειρία...

Φανταστείτε λοιπόν, ένα κοριτσάκι, 13-14 χρονών, που ξεφυλλίζει περιοδικά, βλέπει ταινίες και τηλεόραση και σιγά σιγά διαμορφώνει το προσωπικό της (έτσι νομίζει), πρότυπο ομορφιάς, με βάση όλες τις άρρωστα ψηλόλιγνες ηθοποιούς και μοντέλα, με προσεγμένο μακιγιάζ και μαλλί κομμωτηρίου ακόμα και όταν πάνε να πάρουν γάλα για το παιδί.. Όσο κι αν προσπαθεί, δεν μπορεί με τίποτα, ούτε να ψηλώσει κι άλλο, ούτε να αδυνατίσει τόσο, ούτε να πετύχει τη φράντζα και τη βλεφαρίδα στις 8 το πρωί για να πάει σχολείο... Έτσι αρχίζει να δοκιμάζει όλες τις δίαιτες που πετυχαίνει, χάνει κιλά, χάνει υπερβολικά πολλά κιλά, κι όμως ποτέ όταν κοιτάζει το είδωλό της δεν βλέπει τα κόκκαλα της που φαίνονται πια καθαρά, κι ούτε καταλαβαίνει γιατί όλοι της λένε να τρώει κανονικά γιατί έχει μείνει η σκιά του εαυτού της... Κι έτσι κάποια μέρα, ανεβαίνει στη ζυγαριά, κι εκείνη δείχνει 35, 30 ή ακόμα και 25 κιλά και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως η απώλεια κιλών που τόσα χρόνια προσπαθεί έχει επιτευχθεί, μόνο που μαζί με τα κιλά έχουν φύγει η ομορφιά και η φρεσκάδα της εφηβείας της... Τα μαλλιά της πέφτουν, τα ούλα της ματώνουν, ο κύκλος της έχει διαταραχθεί (αν δεν έχει σταματήσει). Τότε ξαφνικά οι γονείς της ανησυχούν για το κοριτσάκι τους (ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΗΣΑΣΤΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΕΛΙΩΝΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ;) και το τρέχουν σε γιατρούς και ψυχιάτρους, να προλάβουν να το σώσουν...


Η νευρική ανορεξία παραμονεύει, και έχει σα στόχο και συνηθέστερα θύματά της, νεαρά κορίτσια, κυρίως αυτές που προσπαθούν να είναι τέλειες και να ξεχωρίζουν σε ότι κι αν κάνουν (άριστες πάντα στο σχολείο, το καλό παιδί της οικογένειας, με προσεγμένη εμφάνιση). Κοιτάξτε γύρω σας, και προσπαθήστε να μη θαυμάζετε τα εξωπραγματικά "είδωλα" που τα ΜΜΕ μας σερβίρουν, αλλά τις φρέσκες και ίσως με μερικά κιλάκια παραπάνω, πραγματικές γυναίκες!


Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή ρεπορτάζ του ΑΝΤ1 για την ίδρυση της μη κερδοσκοπικής εταιρίας "ανάσα", της οποίας είναι χορηγός. Ανεξάρτητα από τα κίνητρα και τους βαθύτερους στόχους του καναλιού είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια .

Το κείμενο γράφτηκε για όλα τα κορίτσια που -αργά ή λίγο πιο γρήγορα- καταφέραμε να ξεφύγουμε... Για την Αθηνά, τη Μαρία, για μένα...

10 comments:

Griz said...

Εύγε. Αν και δε μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να κοιτάζεται στον καθρέφτη και ενώ είναι κόκαλο να βλέπει ότι είναι παχύσαρκος.

Όσο για το προηγούμενο Post σου , σε καταλαβαίνω καλύτερα από τον καθένα! Όλη τη μέρα και όλο το βράδυ διακοπές ονειρεύομαι.. :/

iris said...

για μένα αν η γυναίκα δεν έχει καμπύλες δεν λέει... άμα πια ...

black fairy said...

@griz
Ήμουν τυχερή, και είχα μια μαμά που είχε αρχίσει να ψυλλιάζεται τι παίζει από πολύ πολύ νωρίς, οπότε τη γλίτωσα και χωρίς πολλά πολλά προβλήματα... Αλλές, όμως, φτλανουν στα όριά του και μόνο τότε συνειδητοποιεί κάποιος ότι κάτι δεν πάει καλά...
Και πραγματικά, ενώ είσαι σκελετός, πιστεύεις ότι είσαι ΧΟΝΤΡΟΣ, αν και από κάποιο σημείο και πέρα, αν και το έχεις καταλάβει, δεν μπορείς να φας...

@iris
Τελευταία το ακούω όλο και πιο πολύ αυτό και είναι πολύ καλό :)

lovething said...

Αρρώστεια του αιώνα δεν αρχίζουν αν τη λένε πια? Σωματική και ψυχική αρρώστεια. Μια ιστορία έχω κι εγώ να καταθέσω μιας φίλης που έκανε πρωταθλητισμό στην κολύμβηση και ο προπονητής την έκανε ρεζίλι όταν τη βρήκε 2 κιλά παχύτερη από το κανονικό. Τότε εκείνη έβαλε στόχο να τα χάσει αλλά μαζί με αυτά έχασε και άλλα 15!!! Για να κρύβεται από τους άλλους φορούσε δύο παντελόνια!! Φυσικά νοσηλεύτικε κάποια στιγμή για να καταφέρει να τρώει κανοονικά. Το χειρότερο είναι ότι η μήτρα της ατρόφησε!!!! Πάνε πια 10-12 χρόνια από αυτό αλλά ο μεταβολισμός της δεν επανήλθε ποτέ στο φυσιολογικό.

Είναι το αιώνιο πρόβλημα των γυναικών το βάρος τους. Κι εμένα τα 48 κιλά μου κάποτε μου φαίνονταν πολλά!! Τώρα ας πούμε μεσα στην εξεταστική εννοείται θα πάρω μιας και δεν κινούμαι όσο συνήθως και όλη μέρα κάθομαι στην καρέκλα. Ε και τι έγινε λοιπόν? Θα ντραπώ να βγς στην παραλία?

black fairy said...

lovething μου, όλοι ξέρουμε ιστορίες, όλοι έχουμε δει κάποιον... Κι αυτό γιατί αυτοί που "αρρωσταίνουν" είναι μέρα με τη μέρα περισσότεροι...
Με την Αθηνά γνωριστήκαμε στην πρώτη Λυκείου, όταν εγώ είχα επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα βάρους (και θα μπορούσε κάποιος να με πει παχουλή, και μοιραζόμασταν για 3 χρόνια το ίδιο θρανίο. Μέσα από αυτήν παρατήρησα πως μπορεί μια πανέμορφη κοπέλα να μεταμορφωθεί σε "μούμια" και πως επανέρχεται... Της χρωστάω πολλά, γιατί με βοήθησε να καταλάβω πόσο υπερβολικές μπορεί να γίνουμε... :)

pediatre said...

Καλά κάνεις και θίγεις ένα τόσο σοβαρό θέμα όσο η νευρογενής ανορεξία! Όντως στην τρυφερή ηλικία της εφηβείας, όταν οι ορμόνες χορεύουν καρσιλαμά, δεν θέλεις πολύ για να φλιπάρεις και να πάθεις ψύχωση με την εμφάνιση σου. Ακριβώς επειδή είναι ψυχιατρική νόσος, δεν μπαίνει λογική στο πως αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα και το σώμα σου. Έχεις δίκιο ότι η έγκαιρη παρέμβαση είναι σημαντική, και δίκαια καταλογίζεις στους γονείς την μεγαλύτερη ευθύνη, συχνά όμως χωρίς να το θέλουν κάνουν άρνηση. Ευθύνη έχουν και οι καθηγητές, και οι προπονητές και εμείς οι ιατροί (παιδίατροι, παθολόγοι, γυναικολόγοι). Πρέπει όλοι να σκύψουμε πάνω από τον έφηβο και να τον κάνουμε να μας νιώσει δίπλα του και όχι, απέναντί του, κριτές σε μια φάση που το μόνο που χρειάζεται είναι φίλους και κατανόηση.
Μπράβο, για την δύναμη και το θάρρος της γνώμης σου. Η μητέρα σου, ο φίλος σου και οι δικοί σου είναι πολύ τυχεροί που σε έχουν…

black fairy said...

Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια γιατρε! :)

Aphrodite said...

Η κίνηση για την Αμαλία έγινε. Τώρα συνεχίζει γενικότερη διαμαρτυρία, "Για την Υγεία". Γιατί στη θέση της βρέθηκαν και βρίσκονται πολλοί συνάνθρωποί μας, και οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να βρεθούμε κι εμείς οι ίδιοι.

Για όποιον ενδιαφέρεται,

To blog που εξηγεί είναι το amaliasday.blogspot,

To forum στο οποίο ανοίγει η συζήτηση είναι το giatinygeia

και η συλλογή υπογραφών είναι στο Gia Tin Ygeia e-petition.

Μην περιμένουμε να ξεκουνηθούν πρώτα οι άλλοι...

Συνεχίζουμε!

Κουνουπι said...

Συμβουλή: να μην πρήζεις το φίλο σου με τέτοιες ερωτήσεις -εκτός αν το κάνεις καθαρά για πλάκα. Δάγκωσε τη γλώσσα σου, όμως μην τα λες.

(Δεν ξέρω για την αυτοπεποίθησή σου, αλλά εμένα μου φαίνεται πολύ θαρραλέο από τη μεριά σου να δημοσιεύεις προσωπικές φωτογραφίες. Μας ξεπερνάς όλους).

black fairy said...

@κουνούπι

Βασικά πιο πολύ για πλάκα γίνεται όλο το σκηνικό με τις ερωτήσεις, αν και ξέρω ότι κατά βάθος του αρέσει να κοιτάει γυναίκες δεξιά και αριστερά, όχι μόνο με τις ευλογίες μου, αλλά και μετά από δική μου παρότρυνση...

Όσον αφορά τις προσωπικές φωτόγραφίες τώρα. Μέσα από το Blog δίνω πολύ περισσότερες πληροφορίες για μένα από όσες μπορεί να δώσει απλά και μόνο μια φωτογραφία με τη φάτσα μου!