Saturday, 16 June 2007

Μαθήματα Οδήγησης (Επαναδημοσίευση, επειδή το βρήκα και θυμήθηκα πόσο το αγαπάω!)

Έτυχε σήμερα να περάσω αρκετή ώρα στο αυτοκίνητο… Αυτό ήταν αρκετό για να έχω αυτή τη στιγμή ένα κεφάλι καζάνι και απίστευτα νεύρα!

Ναι, το παραδέχομαι! Είναι γεγονός ότι κουράζομαι από την πολύωρη οδήγηση, ειδικά μέσα στο τρελάδικο (βλέπε κέντρο χανίων. Όποιος έχει περάσει μπροστά από την Αγορά, γύρω στις 8 το απόγευμα με το αυτοκίνητο καταλαβαίνει την απόγνωσή μου)… Τώρα… φταίει που γενικά δε φημίζομαι για τη γαϊδουρινή μου υπομονή, φταίει το ότι είμαι νέα οδηγός και δεν έχω “ψηθεί” στους δρόμους;; Δεν έχω ιδέα… Ίσως να είναι και συνδυασμός και των δύο. Ευτυχώς έχω καλά αντανακλαστικά και μια κάποια ψυχραιμία!

Όμως, είναι δυνατόν να είσαι εσύ ωραία και καλά στο φαναράκι σου, τραγουδώντας ενώ περίμένεις να ανάψει πράσινο, και να έχεις το βοσκό (για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, δεν έχω κάποιο πρόβλημα με τους βοσκούς-βοσκούς, αλλά με εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που κυκλοφορούν πολύ στην Κρήτη, που καβαλάνε το αγροτικό και ΟΠΟΙΟΝ ΠΑΡΕΙ Ο ΧΑΡΟΣ!!!) να σε κοιτάει ξελιγωμένος, να σου σφυρίζει και να σου λέει “κοπελιάαααα, πότε μωρέ θα σε κεράσω μια τσικουδιά;”??? Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν ο αγαπητός βοσκός βλέπει ότι εσύ απλά τον αγνοείς, στραβώνει και αποφασίζει να σε ρίξει αλλιώς… Μόλις δει να κοκκινίζει το φανάρι των πεζών, έρχεται στο αυτί σου εκείνη η θεϊκή μελωδία που βγάζει η μηχανή του 2λιτρου τέρατος δίπλα σου που ετοιμάζεται να ξεκινήσει και σου κόβεται το αίμα… “Ωχ, θα περάσει από πάνω μου τώρα!” λες τρομοκρατημένη από μέσα σου και στρίβεις διακριτικά το τιμόνι σου λιγάκι από την άλλη μεριά μπας και απομακρυνθείς και τη γλιτώσεις… Και -πωπω τι θαύμα!- γίνεται αυτό που έχεις προβλέψει! Το ζώον από δίπλα προσπαθεί να δείξει ότι είναι ο καλυτερότερος οδηγός όλων ων εποχών (τρέμε Schumacher, τρέμε Loeb, φάτε τη σκόνη μου κτλ), κάνοντας τα απίστευτα και ρίχνοντας και μια χειροφρενιά στη μέση της κόλασης!

Απομακρύνομαι ανασαίνοντας πλέον κανονικά και ευχαριστώντας το Θεό που γλίτωσα και από αυτό, έχοντας τα μάτια μου 14! Δεν ξέρεις από που θα σου πεταχτεί ο επόμενος χάρος… Περνάει λίγη ώρα κανονικα, ναι ζορίζομαι, ναι βρίζω λιγάκι τον μπροστινό που πατάει το φρενάκι του την τελευταία στιγμή, αλλά ακόμα απολαμβάνω τη μουσικούλα μου και κατευθύνομαι ωραία και καλά προς τον προορισμό μου.. Τί το ήθελα να χαλαρώσω; Σε μια στροφή, την οποία μετά από αρκετή ώρα έχω πλησιάσει και αρχίζω να χαμογελάω, παίρνει το μάτι μου από τον καθρέφτη ένα smartακι πίσω μου να μου παίζει τα φώτα… Τσεκάρω ότι μπορώ (φώτα, χρώμα φαναριού, υπάρχει πουθενά κανένας πεζός που δεν έχω δει μέσα στον πανικό;) και νομίζω πως όλα είναι μια χαρά. Τί θέλει ο κυριούλης στο τοσοδούλι, πρακτικότατο και κακάσχημο αυτοκινητάκι πίσω μου; ΑΧΑ! Να με προσπεράσει πάνω στη στροφη..! Μπριζώνω.. Αν και γενικά δεν οδηγώ επιθετικά, αποφασίζω ότι δεν θα του κάνω τη χάρη. Έρχομαι λιιιίγο πιο δεξιά και ο κυριούλης το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μείνει πίσω μου. “Χεχε, λεω από μέσα μου, στην έφερα!” Και τότε ακούω την κόρνα πίσω μου, από το γνωστό smartακι που επιμένει να προσπαθεί να περάσει μπροστά μου… Ρίχνω τα δυο τρία γνωστά μπινελίκια που ρίχνω όποτε οδηγώ και συνεχίζω να οδηγώ, μέχρι τη στιγμή που με πιάνει το επόμενο φανάρι και έχω την ατυχία να σταματήσω διπλα στο μπλε smart. Τι το θέλω να ανοίγω το παράθυρο με 13 βαθμούς έξω;;; Ας όψεται η συνοδηγός που είχε κάνει το αμάξι τεκέ (αυτό θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή)… Από το ανοιχτό παράθυρό μου λοιπόν ακουω την εξής θεία μουσική “Καλά τόση ώρα προσπαθώ να σε προσπεράσω! στραβή είσαι;” Κλείνω το παράθυρο.

Αφού πέρασα σε στυλ slalom ανάμεσα σε διπλοπαρκαρισμένους, επιβίωσα από τους βιαστικούς που δεν μπορούσαν να σταματήσουν 2 δευτερόλεπτα στα stop που βρίσκονταν στο δρόμο τους και όσους, μην έχοντας που να αφήσουν το αμαξάκι τους, πάρκαραν πάνω σε γωνίες (καλά τα λεφτάκια τους δεν τα λυπούνται; ας μου δώσουν κ εμένα λίγα να πάρω ένα δικό μου αμαξάκι, να μη χρειάζεται να παρακαλάω τη μαμά μου κάθε φορά που θέλω να πάρω το δικό της… τέλος πάντων thanks μάνα! είσαι θεά άμα θες!!!!) και αφού έφτυσα αίμα για να βρω να παρκάρω κ εγώ με τη σειρά μου, έφτασα σπιτάκι μου!

Έχει περάσει αρκετή ώρα από όταν έσβησα τη μηχανή, κατέβηκα από το αμάξι και κλείδωσα τις πόρτες, αφήνοντας όλα τα παραπάνω πίσω μου ανακουφισμένη, και έτσι, τώρα που τα σκέφτομαι ψύχραιμα έχω να κάνω μόνο μια ερώτηση σ’όσους θεωρούν ότι οι δρόμοι φτιάχτηκαν για να ξεσπάνε τα νεύρα τους και για να πουλάνε μούρη:

Για σένα φίλε δε σε νοιάζει αν θα ζήσεις μέχρι να βγεις από το αυτοκίνητο ή αν θα πεθάνεις κάπου στο δρόμο (φαίνεται από την οδήγησή σου), εμένα όμως που είμαι 19 χρονών και έχω τόσα όνειρα κ σχέδια και τόσα να ζήσω ακόμα, δε με λυπάσαι;

Προφανώς όχι.. Όμως σκέψου πως ίσως αύριο, σε ένα χρόνο, ή σε 10 χρόνια, στη θέση μου μπορεί να είναι το δικό σου παιδί, και ίσως να μην μπορέσει να αντιδράσει σωστά ή αρκετά γρήγορα…

Τώρα που χάλασα την ψυχολογία όσων ίσως διαβάζουν αυτό το post μου ζητώ συγγνώμη, αλλά είναι πλέον παράνοια η κατάσταση στους δρόμους!

Αυτά

4 comments:

τουκιθεμπλομ said...

Γραφικό τον βρίσκω το βοσκό (μα γιατί δεν τον λες με το όνομά του; Πέτσακας!!!).
Ψυχραιμία, όποιος μπορεί να επιβιώσει στην κόλαση του Ηρακλείου (και των Χανίων, του Ρεθύμνου) μπορεί να οδηγήσει παντού.

black fairy said...

Δεν ξέρω τι να σου πω, τουκιθεμπλομ... Αυτό το παντού είναι μεγάλη κουβέντα! πχ... Οι αλλαγές λωρίδων που έχω δει στην αθήνα και η πολυπλοκότητα των δρόμων, με τρομακρατούν ακόμα και σα συνοδηγό!

stavrosg said...

Μία φορά οδήγησα στην «Ε.Ο.» Ηρακλείου - Ρεθύμνου, και τα είδα όλα...

Πάντως, το σύνθημα που κατέληξα είναι: χαλαρρρρρρρρράάάά....
Μη δίνεις σημασία, μην χαλιέσαι από αυτούς τους ανύπαρκτους, και άφηνέ τα όλα μέσα στο αυτοκίνητο όταν βγαίνεις.

Άλλος τρόπος για να επιβιώσεις δεν υπάρχει, δυστυχώς.

black fairy said...

@stavrosg
Μετά από ένα χρόνο, ναι το έχω μάθει πιά.. Ρίχνω και δυο μπινελίκια, απειλώ να κατέβω να τους δείρω όλους, και όλα ωραία και καλά... Αλλά όταν έγραψα το κείμενο και είχα το δίπλωμα ελάχιστο καιρό, ήταν ένα σοκ να συναντάω τέτοιες καταστάσεις στους δρόμους!